rudolf zei:
Dat is idd een stuk rijden.
Ik spreek je wel even via een PM.
Ik ben momenteel geminderd naar 18 per dag.
Ik wil alleen nog veel minder.
Liefst 0
Hallo Rudolf,
Ik heb je topic van begin tot eind doorgelezen.
Wat een ellende zeg, ik vind het knap van je dat je zo je best blijft doen ondanks alle tegenslagen!
Ik kan het me geheel voorstellen dat je weinig vertrouwen meer hebt in het medische circuit. Je gebruikt abnormale hoeveelheden anesthetica, dit zonder begeleiding, zonder kennis (anders dan opgedaan uit ervaring) en zonder ook maar één arts die hier volledig achter staat. Ze willen je niet voor niets niet leren om rechtsstreeks in je bloedbaan te injecteren, maar ze willen je ook niet laten verrekken van de pijn. Daarom schrijven ze je maar voor wat ze nog net kunnen en mogen doen.
Je bent al zo lang bezig met al deze ellende, krijgt steeds dezelfde antwoorden en je wilt het dan zelf maar oplossen. Begrijpelijk, dat zeker, en ik geloof je direct wanneer je praat over problemen in je gezin door je situatie. Ik vraag me alleen één ding af:
Waarom laat je je niet in godsnaam opnemen?! Dit klinkt misschien bot, maar ga voor jezelf eens na wat je al allemaal geprobeerd hebt, en wat dit heeft opgeleverd... Het is natuurlijk niet leuk om lang van huis te zijn, maar je was eerst zó dichtbij een daadwerkelijke kans!
Nogmaals: je reacties zijn echt begrijpelijk (heb je vertrouwen in een arts, krijg in ineens een andere), maar denk er eens serieus over na.
Zeg je over het eigenwijze heen, en neem de gok.
Wat heb je te verliezen? Afbouwen met pijnstillers waarvoor je al een gigantische tolerantie hebt opgebouwd gaat sneller dan het verminderen van deze tolerantie (als deze al ooit significant zal afnemen). Met andere woorden: je komt langzaam maar zeker dichter bij ergere pijn. Dan heb je maanden je best gedaan om af te bouwen, zonder dat de klachten waar het ineerste instantie om draaien minder worden.
Zou je bij een opname geen dingen kunnen afspreken met je vrouw en kind? Dat ze zo veel mogelijk bij je zullen zijn, dat je je kind dagelijks uitgebreid kan spreken via de telefoon wanneer een bezoek er niet inzit, etc. ?
Ik zeg niet dat een opname léuk is, maar ik ben er van overtuigd dat het je meer goeds kán brengen dan de manier waarop je nu zelf aan de slag bent gegaan.
En voor de laatste keer: ik begrijp je reacties volkomen, en ik heb erg veel respect voor je inzet en moeite, en vind het ontzettend zuur voor je dat alles je zo tegenzit.
Steeds weglopen en terugtrekken wanneer er een opname wordt voorgesteld helpt je niet, en bevorderd je verdere kansen bij de ziekenhuizen ook niet. Waarom probeer je het niet eens? Dwing jezelf om bijvoorbeeld 4 weken écht vol te houden en door te bijten, en maak dan een nieuwe afweging.
Dit speelt nu al zó lang, dat die 4 weken er ook nog wel bij kunnen, toch?
Give it a try...