#1
jimi zei:Als ik te hard ga, zegmaar TE hard, voel ik me echt in een vreemde roes,
en niet een roes waarin ik wil dansen en praten en dingen, maar gewoon wil zitten en mijn kaken 580 keer klappen en doen per minuut en mijn ogen zo scheef staan als de malle en af en toe in m'n schedel verdwijnen.
Dat het echt even boven mezelf uitstijgt.
Even zitten, water drinken, met een vriend of vriendin erbij en dan kan ik weer door.
Je moet er gewoon voor zorgen dat je een rustmomentje pakt.
Maar TE hard is anders dan net iets te hard, en net iets te hard is heerlijk.
Dat je vol verwondering naar alles kijkt en interessant vind, en de euforische blijheid bijna te veel is zodat het voelt alsof je van plezier uit elkaar spat, een beetje dwaas en doelloos rondlopen..
idd je hebt dat soort te hard gaan. maar ook genoeg mensen zien schuimbekken,shaken en noem maar op dat is weer n stap verder