#1
Hier mag iedereen mij alles vragen hoor! Ik heb nog een paar uitzonderingen binnen de ziekte. Zo ben ik een ultra-rapid cycler. Ik kan van knalmanisch naar suïcidaal gaan op een paar uurtjes. Noem het op en ik heb het meegemaakt. Maar je vraag was hoe ik ermee omga. Ik herhaal: voor mij is dit de realiteit. Soms is het fantastisch, en ben je Superman, soms zit je een afscheidsbrief te schrijven. Ik zeg niet dat je dat gewoon wordt of zo, maar toch wennen sommige elementen of episodes wel wat. Wat zeer belangrijk is, is de juiste begeleiding. Ik heb zelf 10 jaar geleden besloten om me te laten volgen door de beste prof. van Vlaanderen (ja, ik was manisch en wou énkel de beste...). Goede begeleiding om je medicatie op punt te houden is SUPERbelangrijk. Daarnaast is een goede psycholoog of therapeut ook zeer noodzakelijk. Alleen al het aanvaarden dat je een levenslange ziekte hebt is soms jaren hard werken. Of het feit dat je - zoals ik - niet meer MAG werken... Dat steekt. Voorts zou ik zeggen, blijven leven en grenzen verleggen. Kijk naar mij: ondanks mijn zware zwiekte slaag ik erin vaak een drukkere agenda te hebben dan mijn vriendin. En ok, dat lukt natuurlijk niet altijd, maar alle beetjes helpen. En tot slot: wat doet zo'n 'zieke' man nu hier? Het meeste daarvan is te wijten aan 'ontsnappen uit de horror', een rustpunt creëren. Zo kan mdma perfect gebruikt worden om je hoofd leeg te maken, kan speed je op gang trekken als je hoofd niet wil, kan wiet het énige medicijn zijn dat je kan doen inslapen, enz... Zelf ben ik niet zo verslavingsgevoelig, maar ik ken zelf zoveel bipolairen die een groot drugs- en/of drankprobleem hebben. Het is ook wetenschappelijk bewezen dat we makkelijker naar drugs gaan grijpen, maar je zou voor minder af en toe eens in een andere wereld willen zitten voor een nachtje... Hopelijk ben je hier iets mee!Ik heb twee goede vriendinnen met een bipolaire stoornis, ik zie bij hen dat het lastig is en inderdaad met momenten ook ‘horror’. Zij vinden beide wel hun depressieve periodes vervelender dan hun manische (al is dat laatste natuurlijk ook super onpraktisch als iemand alle boekjes te buiten gaat). Hoe ervaar jij dit? Is natuurlijk voor iedereen anders. Je hoeft geen antwoord te geven hoor als je niet wil, gewoon benieuwd.
Tof dat je boeken schrijft en lezingen geeft! Zo wordt het toch wat toegankelijker voor mensen die vooroordelen hebben over psychische/psychiatrische problemen. Ik merk in real life nog steeds dat het benoemen ervan veel mensen afschrikt, helaas.