ADHD medicatie aanvragen bij dokter

ljuv zei:

Dit is ook totaal tegenovergesteld aan mijn ervaring bij de GGZ voor adhd. Waardoor ik wel zoiets heb van: misschien was dat iets van vroeger. Maar misschien had ik ook gewoon geluk met mijn behandelaren, idk. Ik zat wel bij een heel grote “adhd” aanbieder dus idk. Maar eigenlijk was mijn hele behandeling gericht op: hoe kan ík het wel. Dus zonder mezelf te veranderen, hoe kan ik dan de dingen waar ik nu tegen aanloop beter inrichten. En 80% van die behandeling was mezelf leren begrijpen en accepteren.

Klik om te vergroten...

Moi dat je dit deelt, en ik herken het ook wel van een fellows van NA. Die heeft een soort lotgenotengroep ADHD bij een GGZ-instelling en die is er zeer over te spreken. De keren dat we het er over hebben benadrukt hij altijd wel dat hij voelt dat hij een fikse voorsprong heeft op de meesten van die groep door zijn klinische opname en ander herstelwerk waarin hij veel over zichzelf heeft geleerd en ook wel door dingen heen is gegaan in plaats van er tegen in te gaan, en dat soort dingen..

ljuv zei:

Verder lees ik niet t zelfde in t openingsbericht als jullie want daar ben ik ook altijd heel streng op. Maar misschien naïef van me.

Klik om te vergroten...

Ieder z'n perspectief 👍

OtherShore zei:

Zo makkelijk is het niet.

Klik om te vergroten...

Nope, ook mijn ervaring. Het is een hele procedure, waarbij ook verschillende naasten worden betrokken.

Ik ben in augustus gediagnosticeerd met ADD (na al jarenlang inofficieel te weten dat ik het heb, het is vrij duidelijk zeg maar, ik kreeg er ook al lang medicatie voor voorgeschreven die opgestart is door een psychiater toen ik nog in België woonde). Maar nu heb ik dus tijdens mijn eerste gesprek met de psychiater in september verteld dat ik het jaar daarvoor met periodes benzo's was gaan gebruiken (zonder recept) tegen de insomnia, die ik vervolgens zonder problemen in drie weken afgebouwd heb met mirtazapine. Maar waar wel méga veroordelend op werd gereageerd. Nu hebben ze de eerder gestelde diagnose weer op losse schroeven gezet en willen ze een deel van de diagnostiek opnieuw doen. Ik vind dit nogal overtrokken, want ik ben er aardig zeker van dat de benzo's een 'gevolg zijn geweest van' in plaats van 'ruis in het diagnosticeren van', ik ken mezelf al m'n hele leven namelijk, maar ja, het is aan hen.

Eerst was er sprake van zowel de volwassentijd-hetero-anamnese en de Qb-test opnieuw, maar na overleg in het team zagen ze in dat dat eerste nogal zinloos is, en wordt het alleen de Qb-test overdoen volgende week. Als die (weer) een onderschrijvend resultaat laat zien, krijg ik een bevestiging van diagnose, als dat niet zo is (wat ze niet perse verwachten), dan is het weer afwachten en bespreken en blablabla wat er met de diagnose gebeurt.

Nogal off-topic, sorry @lientje amfetamientje. Maar om aan te geven dat je hem echt niet even 'met een pakje boter' krijgt, dat is in de meeste gevallen onzin. Hier is het al een proces van maanden. Langer dan gebruikelijk door de inmenging van dat benzo-gedoe waar zij zo'n punt van maken weliswaar, maar toch.

Ik gebruik trouwens lisdexamfetamine, het is geen wondermiddel maar bevalt prima.

MR_CHIP zei:

Ach medicatie is toch een vergif heb van me 4de tot 18de ritalin moeten slikken zonder zomerstop en zonder enige behandeling oid
al slik ik nu wel sinds 5 augustus een ssri doet geen reet is mijn gedachte maar mag er pas na 6 maanden mee stoppen

Klik om te vergroten...

En, heb je je al eens afgevraagd waarom deze medicatie voor jou "geen reet doet"? Ik snap ook niet dat je zolang ritalin moest nemen zonder enige vorm van behandeling.

Waren dat dan illegaal gekochte pillen?

Lemmy zei:

En, heb je je al eens afgevraagd waarom deze medicatie voor jou "geen reet doet"? Ik snap ook niet dat je zolang ritalin moest nemen zonder enige vorm van behandeling.

Waren dat dan illegaal gekochte pillen?

Klik om te vergroten...

Nee hoor uitgeschreven door een kut psychiater

MR_CHIP zei:

Ach medicatie is toch een vergif heb van me 4de tot 18de ritalin moeten slikken zonder zomerstop en zonder enige behandeling oid
al slik ik nu wel sinds 5 augustus een ssri doet geen reet is mijn gedachte maar mag er pas na 6 maanden mee stoppen

Klik om te vergroten...

Echt waar? Ritalin slikken van je vierde tot je achttiende...? Ik wist niet dat kleuters dit soort pillen ook krijgen..

Deadwing zei:

Echt waar? Ritalin slikken van je vierde tot je achttiende...? Ik wist niet dat kleuters dit soort pillen ook krijgen..

Klik om te vergroten...

Jep daarom ben ik eigenlijk tegen medicatie

Roze Olifant zei:

Nope, ook mijn ervaring. Het is een hele procedure, waarbij ook verschillende naasten worden betrokken.

Klik om te vergroten...

En dat is maar goed ook dat het een hele procedure is. Zelf was ik ook van mening dat het heel makkelijk zou gaan. Blijkbaar is dat gelukkig niet zo.

MR_CHIP zei:

Nee hoor uitgeschreven door een kut psychiater

Klik om te vergroten...

Waarom? was het niet vrijwillig dan?

Ik zie hier het woord "Ritalin" veel voorbij komen.

Tegenwoordig word dat zga niet meer voorgeschreven.

Toevallig zit ik net aan het einde van mijn afstelling, dus ik zal even helder de procedure uitleggen.

1. Eerst moet je de officiële diagnose AD(H)D krijgen.

Dit doe je door een onderzoek aan te vragen. Dit kan bij diverse instellingen of praktijken bij je in de buurt, houd rekening met een wachttijd.

Dit onderzoek bestaat vaak uit een tweetal interviews, de eerste over je gedragingen als kind/jeugd, ze zullen vragen of je de mogelijkheid hebt iemand mee te nemen die toen dicht bij je stond en volwassen was, bijvoorbeeld een van je ouders.

De tweede bestaat uit vragen over je volwassen jaren, die worden dus heel gericht aan jou gesteld.

Let op: mocht je verslavingsproblematiek hebben, die je eerst ten minste 6 weken absinent te zijn alvorens dit traject kan worden gestart.

2. Je krijgt de diagnose AD(H)D, wat nu?

Als je daadwerkelijk de diagnose krijgt, word er gesproken over wat er aan gedaan kan worden, medicatie of wellicht cognitieve gedrag therapie.

Ik gok dat je dan de keuze medicatie zal kiezen, en aangezien dat ook is waar mijn ervaring hem in zit, kan ik je alleen daar wat meer over vertellen.

3. Instellen medicatie.

Voor iedereen is de juiste dosering verschillend, daardoor word je "ingesteld".

Instellen betekent dat je geleidelijk aan naar de juiste dosering gaat. Maw, het word opgehoogd tot voor jou de juiste dosering is gevonden.

Het meest gebruikte middel op dit moment (ook wat ik voorgeschreven krijg) is Concerta.

Net als bij Ritalin, is de werkzame stof bij Concerta "Methylfenidaat". Het verschil is dat Concerta een langwerkende medicatie is, Ritalin kortwerkend.

Concerta werkt zo'n 4 tot 6 uur, en de bedoeling is dat je circa 10 uur (0700 - 1700, 0800 - 1800, deze twee tijdsbestekken worden het meest aangehouden) de effecten merkt.

Daarnaast bouw je langzaam aan een "spiegel" op, waardoor je de rest van de uren in de dag ook nog profijt hebt van deze medicatie.

Tijdens het instellen zal je een dip, ook wel "Rebound" gaan merken. Dit betekent dat het uit gaat werken. Dat gevoel moet steeds worden doorgeschoven door middel van hogere doseringen, zo kom je door in overleg te gaan met je arts tot de juiste instelling.

Die dip word naarmate je een heel eind bent afgesteld minder, en word meer een overgang naar een gevoel wat ik persoonlijk omschrijf als wanneer je een drukke dag hebt gehad en thuis op de bank ploft.

4. Persoonlijke ervaring

Mijn ervaringen met Concerta/Methylfenidaat zijn zeer positief, echter is dit echt persoonsafhankelijk.

Ik merk dat ik meer concentratie heb, taken die ik begin daadwerkelijk afmaakt, en de belangrijkste: ik ervaar rust in mijn hoofd.

Waar ik zonder deze medicatie (mijn hele leven, ik wou nooit aan voorgeschreven medicatie, een domme ongefundeerde houding waar ik veel spijt van heb maar dat terzijde) over alles lag te "malen", geen concentratie had en daardoor mijn studies heb moeten struggle, en ook op mijn toenmalige werk liep ik daar tegenaan, heb ik die rust nu wel.

Ik hoop je voldoende info te hebben gegeven, mocht je nog vragen hebben stuur maar een pb.

Lemmy zei:

Waarom? was het niet vrijwillig dan?

Klik om te vergroten...

Je hebt tot je 18de weinig te zeggen en als je ouders denken / er vanuit gaan dat wat de psychiater doet het beste is...

MR_CHIP zei:

Je hebt tot je 18de weinig te zeggen en als je ouders denken / er vanuit gaan dat wat de psychiater doet het beste is...

Klik om te vergroten...

Ja dat weet ik. Dus jijzelf MOEST wel, lees: het was gedwongen. Of anders een opname...

Lemmy zei:

Ja dat weet ik. Dus jijzelf MOEST wel, lees: het was gedwongen. Of anders een opname...

Klik om te vergroten...

Nee natuurlijk niet al dreigde ze wel met uithuisplaatsing als ik niet mee werkte maar goed niet echt zin om uitgebreid levensverhalen te vertellen no offence

Mijn zoon heeft veel baat gehad (en nog steeds) bij zijn ADHD-medicatie. We vermoedden eigenlijk al heel lang dat hij ADHD had, maar omdat hij prima functioneerde (gewoon een lekker chaotisch, impulsief, breedsprakig en vrolijk kind), nooit iets mee gedaan, totdat het halverwege het vwo stagneerde, omdat hij zo veel chaos in zijn hoofd had, dat plannen niet meer lukte, laat staan het afkrijgen van zijn toetsen Om extra tijd te krijgen bij proefwerken, moest hij toen dat hele traject doorlopen bij de kinderpsychiater om medicatie te krijgen. Ging echt niet over één nacht ijs. Het helpt hem momenteel enorm goed bij zijn school/studie, maar zodra hij vrij is en niets hoeft dat zijn focus nodig heeft, laat hij het lekker staan. Voelt-ie zich toch gewoon meer zichzelf.

Zelf heb ik vaak zat van de aanwezige ADHD-medicatie gebruik misbruik gemaakt (ik heb ook (gediagnosticeerde) ADHD, maar daar bovenop een bipolaire stoornis en die telt zwaarder, volgens de psychiater, dus nee, geen ADHD-medicatie voor dit dametje). Het was sowieso voor mij geen oplossing. Zeker niet een voor op de lange termijn. Inmiddels zoek ook ik mijn heil meer in middelen als meditatie, AppBlock (je schermtijd beperken), sporten en andere tools om rust te creëren en beter te leren plannen en focussen (want dat is echt huilen met de pet op hier: totale chaos of hyperfocus).

Ik wil maar zeggen: er zijn vele wegen die naar Rome leiden, en medicatie is er slechts eentje van.

O, en wat ik ook nog even wil zeggen is dat ik echt kotsziek word van die fokking ADHD-fuik op social media zoals Instagram, waar iedereen met ook maar een tikkeltje gebrek aan focus op de ADHD-berg geflikkerd wordtt. Je reinste onzin. Leg je phone eens een paar dagen weg zou ik zeggen, eens kijken of je dan nog steeds tien miljoen keer per dag afgeleid wordt. Deze is niet persoonlijk voor TS hoor, maar meer in het algemeen, dat gedweep met ADHD, ik word er doodmoe van.

Als je het probeert, vraag dan feedback aan mensen uit je omgeving. En dan bij mensen die je nu al respecteren zoals je bent. Of ze juist positieve dingen zien, of dat je stemmingswisselingen krijgt, afgevlakter bent etc

Bij mij is de diagnose ADHD gecombineerde type vandaag officieel. Ik voldeed aan 8 van de 9 criteria voor ADHD.
Nu deze en of volgende week afwachten wat ze met me van plan zijn.

Makelifegreatagain zei:

Ik zie hier het woord "Ritalin" veel voorbij komen.

Tegenwoordig word dat zga niet meer voorgeschreven.

Toevallig zit ik net aan het einde van mijn afstelling, dus ik zal even helder de procedure uitleggen.

1. Eerst moet je de officiële diagnose AD(H)D krijgen.

Dit doe je door een onderzoek aan te vragen. Dit kan bij diverse instellingen of praktijken bij je in de buurt, houd rekening met een wachttijd.

Dit onderzoek bestaat vaak uit een tweetal interviews, de eerste over je gedragingen als kind/jeugd, ze zullen vragen of je de mogelijkheid hebt iemand mee te nemen die toen dicht bij je stond en volwassen was, bijvoorbeeld een van je ouders.

De tweede bestaat uit vragen over je volwassen jaren, die worden dus heel gericht aan jou gesteld.

Let op: mocht je verslavingsproblematiek hebben, die je eerst ten minste 6 weken absinent te zijn alvorens dit traject kan worden gestart.

2. Je krijgt de diagnose AD(H)D, wat nu?

Als je daadwerkelijk de diagnose krijgt, word er gesproken over wat er aan gedaan kan worden, medicatie of wellicht cognitieve gedrag therapie.

Ik gok dat je dan de keuze medicatie zal kiezen, en aangezien dat ook is waar mijn ervaring hem in zit, kan ik je alleen daar wat meer over vertellen.

3. Instellen medicatie.

Voor iedereen is de juiste dosering verschillend, daardoor word je "ingesteld".

Instellen betekent dat je geleidelijk aan naar de juiste dosering gaat. Maw, het word opgehoogd tot voor jou de juiste dosering is gevonden.

Het meest gebruikte middel op dit moment (ook wat ik voorgeschreven krijg) is Concerta.

Net als bij Ritalin, is de werkzame stof bij Concerta "Methylfenidaat". Het verschil is dat Concerta een langwerkende medicatie is, Ritalin kortwerkend.

Concerta werkt zo'n 4 tot 6 uur, en de bedoeling is dat je circa 10 uur (0700 - 1700, 0800 - 1800, deze twee tijdsbestekken worden het meest aangehouden) de effecten merkt.

Daarnaast bouw je langzaam aan een "spiegel" op, waardoor je de rest van de uren in de dag ook nog profijt hebt van deze medicatie.

4. Persoonlijke ervaring

Mijn ervaringen met Concerta/Methylfenidaat zijn zeer positief, echter is dit echt persoonsafhankelijk.

Ik merk dat ik meer concentratie heb, taken die ik begin daadwerkelijk afmaakt, en de belangrijkste: ik ervaar rust in mijn hoofd.

Waar ik zonder deze medicatie (mijn hele leven, ik wou nooit aan voorgeschreven medicatie, een domme ongefundeerde houding waar ik veel spijt van heb maar dat terzijde) over alles lag te "malen", geen concentratie had en daardoor mijn studies heb moeten struggle, en ook op mijn toenmalige werk liep ik daar tegenaan, heb ik die rust nu wel.

Ik hoop je voldoende info te hebben gegeven, mocht je nog vragen hebben stuur maar een pb.

Klik om te vergroten...

Hoelang gebruik je inmiddels Concerta?

MDMAutist zei:

Hoelang gebruik je inmiddels Concerta?

Klik om te vergroten...

Ik ben in een eerdere opname begonnen met afstellen, echter heb ik toen niet de juiste afstelling bereikt, omdat het afstellen verder ging na die opname, en ik toen uiteindelijk ben teruggevallen.

Toen stopte ze met voorschrijven. Toen heb ik al met al een maand of 5 Concerta gekregen.

Het fijne van instellen binnen een kliniek is dat je arts dagelijks aanwezig is en ik hierdoor sneller verhoogd kan worden dan wanneer dit in een ambulante setting gebeurd.

Nu heb ik zo'n 2 maanden weer mijn medicatie, en zit ik bijna op een voor mij perfecte afstelling.

Makelifegreatagain zei:

Het meest gebruikte middel op dit moment (ook wat ik voorgeschreven krijg) is Concerta.

Klik om te vergroten...

Kleine toevoeging nog: Als er sprake is van verslaving of drugsmisbruik in het verleden (en dit is bekend bij de behandelaar) wordt er meestal gekozen voor Concerta of lisdexamfetamine, respectievelijk verlengde afgifte methylfenidaat en verlengde afgifte dexamfetamine, omdat je van de verlengde afgifte formules minder “high” wordt en de kans op misbruik dus kleiner is.

Verder is het in Nederland zo dat je altijd moet beginnen met Concerta/methylfenidaat. Pas als dit niet effectief blijkt kun je overstappen op lisdexamfetamine/dexamfetamine. Anders kan het zo zijn dat de lisdexamfetamine/dexamfetamine niet vergoed wordt door de verzekering (los van de eigen bijdrage).

Jazz35 zei:

Mijn zoon heeft veel baat gehad (en nog steeds) bij zijn ADHD-medicatie. We vermoedden eigenlijk al heel lang dat hij ADHD had, maar omdat hij prima functioneerde (gewoon een lekker chaotisch, impulsief, breedsprakig en vrolijk kind), nooit iets mee gedaan, totdat het halverwege het vwo stagneerde, omdat hij zo veel chaos in zijn hoofd had, dat plannen niet meer lukte, laat staan het afkrijgen van zijn toetsen Om extra tijd te krijgen bij proefwerken, moest hij toen dat hele traject doorlopen bij de kinderpsychiater om medicatie te krijgen. Ging echt niet over één nacht ijs. Het helpt hem momenteel enorm goed bij zijn school/studie, maar zodra hij vrij is en niets hoeft dat zijn focus nodig heeft, laat hij het lekker staan. Voelt-ie zich toch gewoon meer zichzelf.

Zelf heb ik vaak zat van de aanwezige ADHD-medicatie gebruik misbruik gemaakt (ik heb ook (gediagnosticeerde) ADHD, maar daar bovenop een bipolaire stoornis en die telt zwaarder, volgens de psychiater, dus nee, geen ADHD-medicatie voor dit dametje). Het was sowieso voor mij geen oplossing. Zeker niet een voor op de lange termijn. Inmiddels zoek ook ik mijn heil meer in middelen als meditatie, AppBlock (je schermtijd beperken), sporten en andere tools om rust te creëren en beter te leren plannen en focussen (want dat is echt huilen met de pet op hier: totale chaos of hyperfocus).

Ik wil maar zeggen: er zijn vele wegen die naar Rome leiden, en medicatie is er slechts eentje van.

O, en wat ik ook nog even wil zeggen is dat ik echt kotsziek word van die fokking ADHD-fuik op social media zoals Instagram, waar iedereen met ook maar een tikkeltje gebrek aan focus op de ADHD-berg geflikkerd wordtt. Je reinste onzin. Leg je phone eens een paar dagen weg zou ik zeggen, eens kijken of je dan nog steeds tien miljoen keer per dag afgeleid wordt. Deze is niet persoonlijk voor TS hoor, maar meer in het algemeen, dat gedweep met ADHD, ik word er doodmoe van.

Klik om te vergroten...

Even een reactie op het laatste deel van je bericht, ik probeer het enigszins beknopt te houden (want moet hier zo even de deur uit en nog vanalles doen, OVERIGENS OOK NOG OP JOUW PB’S REAGEREN bedenk ik me (gaat echt nog gebeuren! 😁)), maar ben het wel met je eens over het ‘gedweep met ADHD’.

Ik denk dat dit er o.a. mee te maken heeft dat a) er veel aandacht voor is onder volwassenen omdat veel volwassenen simpelweg nu pas worden gediagnosticeerd, vanwege het feit dat ADHD, zeker de ADD-variant maar ook de reguliere variant bij vrouwen, in de jeugd vaak gemist is, toen er echt nog alleen van ADHD gesproken werd in geval van het stereotype ‘Duracel-jongetje dat stennis schopte op school’ terwijl de psychiatrie er nu achter is dat de stoornis veel complexer is en zich dus ook heel anders kan uiten dan dat. En dat b) veel van dat social media gebeuren Amerikaans is. Ik heb begrepen dat het diagnose-traject in het verknipte Amerikaanse gezondheidszorgsysteem vrijwel onbetaalbaar is voor een groot deel van de bevolking. Hierdoor krijg je een overload aan zelf-diagnoses. Met dit gevolg vandien.

Ik vind het ‘gedweep’ zelf vooral ook storend omdat het een bagatelliserend, te luchtig stigma aan de diagnose meegeeft van ‘oh, de zoveelste zich aanstellende special snowflake die lekker tof een labeltje wil hebben’. Terwijl het meerdere levensgebieden, je zelfbeeld en eigenlijk je hele ‘zijn’ serieus kan ontwrichten/hebben ontwricht als je daadwerkelijk met deze stoornis leeft. Zeker bij te late diagnose.

Ik zeg wel eens dat ik wat dat betreft liever een ASS-diagnose (autisme) had gehad, omdat dat doorgaans wél het gewicht krijgt - in hoe mensen erover denken/oordelen - dat het echt heeft, soms zelfs op een overdreven stigmatiserende manier de andere kant op.

In de praktijk hebben AD(H)D en ASS ook veel meer overlap met elkaar dan mensen beseffen (en zijn bovendien ook vaker comorbide dan men over het algemeen denkt).

Ben het eens met dat de medicatie maar ook de afhankelijkheid op lange termijn niet opwegen tegen de 'voordelen'. Ken zoveel mensen die er uiteindelijk weer mee stoppen. Als je leven zonder totaal onhandelbaar is begrijp ik het maar geldt dat ook voor jou?