#1
Zo makkelijk is het niet.
Nope, ook mijn ervaring. Het is een hele procedure, waarbij ook verschillende naasten worden betrokken.
Ik ben in augustus gediagnosticeerd met ADD (na al jarenlang inofficieel te weten dat ik het heb, het is vrij duidelijk zeg maar, ik kreeg er ook al lang medicatie voor voorgeschreven die opgestart is door een psychiater toen ik nog in België woonde). Maar nu heb ik dus tijdens mijn eerste gesprek met de psychiater in september verteld dat ik het jaar daarvoor met periodes benzo's was gaan gebruiken (zonder recept) tegen de insomnia, die ik vervolgens zonder problemen in drie weken afgebouwd heb met mirtazapine. Maar waar wel méga veroordelend op werd gereageerd. Nu hebben ze de eerder gestelde diagnose weer op losse schroeven gezet en willen ze een deel van de diagnostiek opnieuw doen. Ik vind dit nogal overtrokken, want ik ben er aardig zeker van dat de benzo's een 'gevolg zijn geweest van' in plaats van 'ruis in het diagnosticeren van', ik ken mezelf al m'n hele leven namelijk, maar ja, het is aan hen.
Eerst was er sprake van zowel de volwassentijd-hetero-anamnese en de Qb-test opnieuw, maar na overleg in het team zagen ze in dat dat eerste nogal zinloos is, en wordt het alleen de Qb-test overdoen volgende week. Als die (weer) een onderschrijvend resultaat laat zien, krijg ik een bevestiging van diagnose, als dat niet zo is (wat ze niet perse verwachten), dan is het weer afwachten en bespreken en blablabla wat er met de diagnose gebeurt.
Nogal off-topic, sorry @lientje amfetamientje. Maar om aan te geven dat je hem echt niet even 'met een pakje boter' krijgt, dat is in de meeste gevallen onzin. Hier is het al een proces van maanden. Langer dan gebruikelijk door de inmenging van dat benzo-gedoe waar zij zo'n punt van maken weliswaar, maar toch.
Ik gebruik trouwens lisdexamfetamine, het is geen wondermiddel maar bevalt prima.