#1
Beste mensen,
Ik post af en toe, maar lees voornamelijk mee.
Ik weet dat ik een probleem heb met GHB. Het geeft mij een geweldig gevoel, maar dit terzijde.
Op een gegeven moment ben ik lichamelijk afhankelijk geworden, maar thuis was het sowieso niet aanspreekbaar (het "mocht" niet) en zaterdagavond kwam mijn vriend erachter dat ik had gebruikt omdat ik out was gegegaan. In zijn hoofd had ik verraad gepleegd en hij heeft mij uit mijn GHB roes geslagen. Hardhandig. Wat dit met mij heeft gedaan hoef ik GHB-gebruikers die hun roes uit kunnen slapen niet te vertellen.
Nu heb ik een aantal jaren geleden dingen meegemaakt op GHB en als ik nu out ga, schijn ik de gebeurtenissen opnieuw te beleven. Met andere woorden: ik verzet me tegen het out gaan, echt heel heftig, ik schreeuw "Nee, nee" en mensen die mij op een foute manier proberen te helpen (schelden, mij beetpakken, enzovoorts) versterken dit gevoel. Ik ga vechten, voel me bedreigd. Dit weet ik omdat er "goedbedoelde" fimpjes zijn gemaakt.
Zondagmorgen heb ik hulp gezocht. Dokterstelefoon, Parnassia/Riagg, familie, Detox afdeling, waar ook de Bijrijder bij betrokken is, de Drugsinfolijn gebeld... NIEMAND wist wat ze met mij aanmoesten.
Ik kon opgenomen worden in de detox, een librium pil krijgen en that's it.
Ik heb dit geweigerd omdat ik graag door deskundigen geholpen wil worden. Maar die zijn er niet.
Op dit moment heb ik heftige afkickverschijnselen.
Ik zit bij mijn ouders, die geen idee hebben wat ze moeten doen.
Mijn laatste restje GHB is weggegooid. Kalmeringspillen die ik besteld had voor detox niet toereikend, "mag" ik geen alcohol voor "mijn eigen bestwil " en heb inderdaad moeite met ademhalen. Mijn hart slaat afwisselend op hol of ik word zo zwak dat ik door mijn benen zak.
Ja ik weet wat ik nu nodig heb... Maar het is er niet.
Hulp zal ik niet meer zoeken. Dat heb ik al vaker geprobeerd de laatste jaren.
Zijn de hulpverleners echt zo blind?
Hoeveel mensen zullen er in de toekomst sterven door foute behandeling of door geen voorlichting meer te geven, zoals de regering graag ziet.
Ik zie wel wat er gaat gebeuren de komende uren... En ik lees dat mij nog heel wat te wachten kan staan.
Ik hoop dat men heel snel de ogen zal openen, maar vrees dat het voor veel mensen, zoals ik, te laat kan zijn.
Ik post af en toe, maar lees voornamelijk mee.
Ik weet dat ik een probleem heb met GHB. Het geeft mij een geweldig gevoel, maar dit terzijde.
Op een gegeven moment ben ik lichamelijk afhankelijk geworden, maar thuis was het sowieso niet aanspreekbaar (het "mocht" niet) en zaterdagavond kwam mijn vriend erachter dat ik had gebruikt omdat ik out was gegegaan. In zijn hoofd had ik verraad gepleegd en hij heeft mij uit mijn GHB roes geslagen. Hardhandig. Wat dit met mij heeft gedaan hoef ik GHB-gebruikers die hun roes uit kunnen slapen niet te vertellen.
Nu heb ik een aantal jaren geleden dingen meegemaakt op GHB en als ik nu out ga, schijn ik de gebeurtenissen opnieuw te beleven. Met andere woorden: ik verzet me tegen het out gaan, echt heel heftig, ik schreeuw "Nee, nee" en mensen die mij op een foute manier proberen te helpen (schelden, mij beetpakken, enzovoorts) versterken dit gevoel. Ik ga vechten, voel me bedreigd. Dit weet ik omdat er "goedbedoelde" fimpjes zijn gemaakt.
Zondagmorgen heb ik hulp gezocht. Dokterstelefoon, Parnassia/Riagg, familie, Detox afdeling, waar ook de Bijrijder bij betrokken is, de Drugsinfolijn gebeld... NIEMAND wist wat ze met mij aanmoesten.
Ik kon opgenomen worden in de detox, een librium pil krijgen en that's it.
Ik heb dit geweigerd omdat ik graag door deskundigen geholpen wil worden. Maar die zijn er niet.
Op dit moment heb ik heftige afkickverschijnselen.
Ik zit bij mijn ouders, die geen idee hebben wat ze moeten doen.
Mijn laatste restje GHB is weggegooid. Kalmeringspillen die ik besteld had voor detox niet toereikend, "mag" ik geen alcohol voor "mijn eigen bestwil " en heb inderdaad moeite met ademhalen. Mijn hart slaat afwisselend op hol of ik word zo zwak dat ik door mijn benen zak.
Ja ik weet wat ik nu nodig heb... Maar het is er niet.
Hulp zal ik niet meer zoeken. Dat heb ik al vaker geprobeerd de laatste jaren.
Zijn de hulpverleners echt zo blind?
Hoeveel mensen zullen er in de toekomst sterven door foute behandeling of door geen voorlichting meer te geven, zoals de regering graag ziet.
Ik zie wel wat er gaat gebeuren de komende uren... En ik lees dat mij nog heel wat te wachten kan staan.
Ik hoop dat men heel snel de ogen zal openen, maar vrees dat het voor veel mensen, zoals ik, te laat kan zijn.