#1
Edit: ik heb tch besloten om het weg te laten. Sorry!
Geen drugs, wel een report; Psychotisch worden
61 antwoorden
30 weergaven
18-5-2026
#2
Erg mooi geschreven.
Totaal de grip op het werkelijke ben je niet kwijt, anders zou je dit niet zo geschreven kunnen hebben..
Maarrr moet jij niet eens naar de huisarts ?
Antipsychotica en wat benzoachtige voorgeschreven krijgen ..
Totaal de grip op het werkelijke ben je niet kwijt, anders zou je dit niet zo geschreven kunnen hebben..
Maarrr moet jij niet eens naar de huisarts ?
Antipsychotica en wat benzoachtige voorgeschreven krijgen ..
#3
Chris Pontius zei:Zat mensen die dat ook zonder psychose denken. (epic vorige x met EI en nog een paar)
#4
Erg intressant om dit te lezen. Ik ben zelf werkzaam als verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis op de GOA (gesloten opname afdeling). En dit stuk is erg vergelijkbaar met clienten die bij mij op de afdeling opgenomen worden. Hetgeen wat jij beschrijft komt ook erg vaak terug in gesprekken die ik heb met clienten. De wanen/hallucinaties leidden een eigen leven. Ze zijn er zelf helemaal van overtuigd dat het ook daadwerkelijk zo is als zij denken dat het is, terwijl dit als verpleegkundige (buitenstaande) als totale onzin klinkt. Ze bouwen een 'waan-systeem' op, dit omschrijf jij ook erg mooi.
Ik ben zelf wel benieuwd in welke mate drugs invloed is geweest op jou psychose? Heb jij jou eerste psychose gehad nav drugs? En op welke manier ervaar je drugs momenteel? Ben je ook opgenomen geweest? Slik je nog medicatie? Zijn er familieleden die ook gevoelig zijn voor deze pyschiatrische ziekte?
(Let niet op de tijd, nachtdienst :
)
Ik ben zelf wel benieuwd in welke mate drugs invloed is geweest op jou psychose? Heb jij jou eerste psychose gehad nav drugs? En op welke manier ervaar je drugs momenteel? Ben je ook opgenomen geweest? Slik je nog medicatie? Zijn er familieleden die ook gevoelig zijn voor deze pyschiatrische ziekte?
(Let niet op de tijd, nachtdienst :
)#5
Wel grappige toevalligheid, meestal denk ik bij goa aan iets anders. :PSchoenlepel zei:Ik ben zelf werkzaam als verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis op de GOA.
#6
AT, goed geschreven man, mijn complimenten.
Voor mensen die meer over dit onderwerp willen weten, kan ik jullie het boek :"The center cannot hold, my journey through madness" van Elyn Saks aanraden. Zij is afgestudeerd in de Filosofie, psychiatrie, en rechtsgeleerdheid en verteld over haar ervaringen met schizofrenie. Ze werd zelf schizofreen tijdens het begin van haar studies en wist desondanks toch succesvol 3 academische studies af te ronden. Ik vond het een heel mooi boek. Ook verkrijgbaar in het nederlands, dan heet ie "de geschiedenis van mijn gekte"
Links voor als je hem zou willen bestellen:
engels: http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/ ... index.html
Nederlands: http://www.selexyz.nl/product/978902455 ... gn=beslist
Voor mensen die meer over dit onderwerp willen weten, kan ik jullie het boek :"The center cannot hold, my journey through madness" van Elyn Saks aanraden. Zij is afgestudeerd in de Filosofie, psychiatrie, en rechtsgeleerdheid en verteld over haar ervaringen met schizofrenie. Ze werd zelf schizofreen tijdens het begin van haar studies en wist desondanks toch succesvol 3 academische studies af te ronden. Ik vond het een heel mooi boek. Ook verkrijgbaar in het nederlands, dan heet ie "de geschiedenis van mijn gekte"
Links voor als je hem zou willen bestellen:
engels: http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/ ... index.html
Nederlands: http://www.selexyz.nl/product/978902455 ... gn=beslist
#7
Ik heb een tijd geleden bijna in een psychose gezeten, ik zal hier een stukje uit mijn dagboek over schrijven...
Dinsdag 19 augustus 2008: Hoi dagboek, ik word helemaal gek. Ik voel me fucking raar, echt niet normaal... Vandaag werd ik opgehaald door een vrouw van Zorgmed. Eerst dieren verzorgen dan eventjes paardrijden, toen gingen we mountainbiken.
Maar nou Lijkt het allemaal zo onwerkelijk net of het niet echt gebeurd is. Net of ik in een roes leef. Ik voel me vanavond ook echt zo fucking vaag. Ik ben zo fucking bang dat ik schizofreen of paranoide ofzoiets wordt. Ik denk constant dat er overal camera's hangen, ook in mijn kamer. Op de gekste plekken soms. Ook denk ik vaak dat iemand mij achtervolgd. Dat is nou juist zo raar. Soms heb ik dat heel sterk en soms helemaal niet. Ik hou vaak hele debatten met mezelf. Dat zijn gewoon stemmen (mijn stem) zoals ik eerder in jou beschreven heb. Het wordt steeds vaker en steeds erger. Dit is de eerste keer dat ik het aan iemand of iets durf te vertellen. Dus nu aan jou dagboek. Najah vanavond dus. Ik zit gewoon op de bank beetje tv te kijken, dan denk ik 'jah, ik ga zo maar eventjes naar buiten ff sjekkie roken'. Dus ik loop naar boven om mijn mp3 speler en sjek te pakken. Ligt daar wel een pakje sjek maar geen vloeitjes. Zie ik daarboven ineens een pakje sigaretten liggen. Net of ze voor mij daar liggen...
Dus ik pak een sigaret uit het pakje en loop weer naar mijn kamer om een aansteker te halen (en mijn mp3). Als in een roes loop ik de donkere straat op, als in een droom zie ik een groepje jongens voorbij lopen. Ik durfde bijna te zweren dat ik J daar zag lopen, misschien was A er ook wel bij... Ik keek naar de persoon van wie ik dacht dat het J was. Ik weet uiteindelijk niet of hij het was. Ik liep door en ik haalde als in een nachtmerrie mijn mp3 speler uit mijn zak. 'Paf!', daar lag een van de oortjes van mijn mp3 speler op de grond. Terwijl ik bukte om hem op te rapen zag ik dat daar vlak daarnaast nog een sneetje zat, net of iemand het had doorgesneden... of doorgeknaagd... maar het lag gewoon op mijn kamer en ik kan me niet herrineren dat de konijnen eraan hebben geknaagd. Er rust echt een vloek op die oortjes...
Zo hard ik kon liep ik door naar mijn 'hangplek', het muurtje bij de kerk. Ik had echt het gevoel dat ik de kerk ieder moment in kon zien storten, niet normaal...
Dus ik steek een sigaret op in de hoop iets rustiger te worden en op hetzelfde moment realiseer ik me dat die sigaretten daar voor mij waren neergelegd... Dat het het lot was dat ik er een weg moest pakken. Dat iemand iets in mijn drinken had gedaan waardoor ik me nu zo voelde...
Ik dacht dat ik achtervolgd werd, dat er overal camera's hingen, dat ze me in de gaten hielden. Ik verbeelde me ook allerlei dingen/... Het was niet fijn, ik was bang. Toen mijn sigaret op was liep ik weer verder, nu voelde ik me gelukkig iets rustiger.. Alle dingen die konden gebeuren waar ik aan dacht gebeurde, ik dacht nog maar een kwart van een seconde aan regen en het begon te regenen. Iets zei me dat ik naar het speeltuintje moest om onder het glijbaantje te schuilen.. Ik wou net het speeltuintje inlopen en ik zie twee donkere gedaantes op de glijbaan. Daar kon ik dus niet heen, ik wou alleen maar even alleen zijn. Ik zou het ook anders niet gekunt hebben. Ik liep dus snel verder. 'Net of dit het lot was, net of ze me dit lieten zien terwijl het leven er anders heel anders uitzag maar ik dat niet wist omdat ze me constant in de gaten hielden, constant achtervolgden, constant bespioneerden.' Dacht ik terwijl ik verder liep. Ondertussen was ik de hele tijd bang dat ik ging hallucineren ofzo of dat er iets geks met de wereld zou gebeuren. Ik wou alleen nog maar naar huis. 'Dreaming of a better world', zeiden de 'stemmetjes' in mijn hoofd en mompelde ik in de duisternis.
Toen ik thuiskwam wou ik niks meer, wist ik niks meer. Ik wist zelfs bijna niet meer hoe ik de datum van vandaag op moest zoeken. Gelukkig is het uiteindelijk wel gelukt, zoals je ziet. Het voelt nu nog steeds alsof ik in een een of andere roes zit, een waas, een droom, een nachtmerrie. Ik ben nou ook echt fucking moe. Ik moet zo maar gaan slapen. Ik wou dat ik die eeuwige waas weg kon bouwen, weer gewoon kan gaan leven...'
#8
Vaak genoeg shit voorgeschreven gekregen (dan van de psychiater, i.p.v huisarts), had seroquel/risperdal maar werd er catatoon van, dus dat werd hem niet, heel veel oxazepam/lorazepam gehad (een behoorlijke benzoverslaving achter de rug ook), op dit moment zo nodig diazepam en verder niks..
Ik voel me nu ook wel goed opzich, heftig emotionele gebeurtenissen kunnen me nog wel behoorlijk fucked up maken; Hoe ik het omschrijf, zware moodfuck wordt meestal vergezeld door zware mindfuck.
1) Geen, het gebeurde voordat ik enige drugs ooit had aangeraakt (inclusief alcohol en cannabis, behalve de 2 glaasjes wijn ofzo op een verjaardag). Het drugsgebruik kwam vooral erna.
2) Nope, eerste psychose werd getriggerd door een relatie die voorbij ging waardoor vervolgens m'n wereld instortte, omdat ik mezelf extreem afhankelijk had opgesteld en ook nog zwaar obsessief erover ging doen.
3) Op welke manier ik drugs ervaar? Leuk als ik me goed voel, als ik me niet goed voel neem ik niks (ja, evt een diazepam die de psych me meegeeft, als de reden van me slecht voelen een afwezig, angstig/paranoide gevoel is. Als ik me gewoon naar en depressief voel niet, dan helpt het ook nauwelijks een barst.)
Wat trouwens wel speciale vermelding verdient is dat ik blijkbaar enorm overgevoelig ben voor ketamine. Een dosis ketamine waarin m'n denken sterk wordt beinvloed (boven de "ik loop raar" dosis) heeft me bijna 3 weken behoorlijk in de war kunnen gooien, en ik vind de drug vooral in hoge dosissen behoorlijk eng, terwijl extensief gebruik tryptamines/phenethylamines (lsd/paddo's/2c-b/2c-e/dmt/5-meo-dipt/mescaline/vele anderen) nadat ik "eruit" kwam nooit voor ook maar enige complicaties heeft gezorgd.
4) Ja, diazepam bij angst/para gevoel; zo nu en dan komt dat totaal buiten proportie opzetten; Zonder echte wanen/hallucinaties ook; ik besef me vrij goed dat het een irrationele angst is zonder dat ik voor specifiek een ding bang ben, meestal in sociale situaties/buiten. Verder van alles voorgeschreven gekregen, maar nu zo goed als niet meer nodig![:)]()
.
5) Niet dat ik weet, alhoewel ik een zeer sterk vermoeden heb dat m'n moeder borderline heeft en een alcoholprobleem heeft gehad.
Ik voel me nu ook wel goed opzich, heftig emotionele gebeurtenissen kunnen me nog wel behoorlijk fucked up maken; Hoe ik het omschrijf, zware moodfuck wordt meestal vergezeld door zware mindfuck.
Ik ben zelf wel benieuwd in welke mate drugs invloed is geweest op jou psychose? Heb jij jou eerste psychose gehad nav drugs? En op welke manier ervaar je drugs momenteel? Ben je ook opgenomen geweest? Slik je nog medicatie? Zijn er familieleden die ook gevoelig zijn voor deze pyschiatrische ziekte?
1) Geen, het gebeurde voordat ik enige drugs ooit had aangeraakt (inclusief alcohol en cannabis, behalve de 2 glaasjes wijn ofzo op een verjaardag). Het drugsgebruik kwam vooral erna.
2) Nope, eerste psychose werd getriggerd door een relatie die voorbij ging waardoor vervolgens m'n wereld instortte, omdat ik mezelf extreem afhankelijk had opgesteld en ook nog zwaar obsessief erover ging doen.
3) Op welke manier ik drugs ervaar? Leuk als ik me goed voel, als ik me niet goed voel neem ik niks (ja, evt een diazepam die de psych me meegeeft, als de reden van me slecht voelen een afwezig, angstig/paranoide gevoel is. Als ik me gewoon naar en depressief voel niet, dan helpt het ook nauwelijks een barst.)
Wat trouwens wel speciale vermelding verdient is dat ik blijkbaar enorm overgevoelig ben voor ketamine. Een dosis ketamine waarin m'n denken sterk wordt beinvloed (boven de "ik loop raar" dosis) heeft me bijna 3 weken behoorlijk in de war kunnen gooien, en ik vind de drug vooral in hoge dosissen behoorlijk eng, terwijl extensief gebruik tryptamines/phenethylamines (lsd/paddo's/2c-b/2c-e/dmt/5-meo-dipt/mescaline/vele anderen) nadat ik "eruit" kwam nooit voor ook maar enige complicaties heeft gezorgd.
4) Ja, diazepam bij angst/para gevoel; zo nu en dan komt dat totaal buiten proportie opzetten; Zonder echte wanen/hallucinaties ook; ik besef me vrij goed dat het een irrationele angst is zonder dat ik voor specifiek een ding bang ben, meestal in sociale situaties/buiten. Verder van alles voorgeschreven gekregen, maar nu zo goed als niet meer nodig
5) Niet dat ik weet, alhoewel ik een zeer sterk vermoeden heb dat m'n moeder borderline heeft en een alcoholprobleem heeft gehad.
#9
Hey AT,
Vind het heel fijn dat je er hier zo open over schrijft.
Loop zelf al 15 jaar in en uit bij psychiatrie, dan weer vrijwillig, dan weer dwang.
Bij mij hebben ze ook allerlei diagnoses gesteld, waaronder ook schizotypische ps en ben ook al meedere keren psychotisch verklaard, maar ben het daar nooit mee eens geweest.
Die stps vind ik vervelend om te hebben, want ik ken niemand anders die dat heeft.
Zo hoe ik het begrijp begint het met randpsychotische verschijnselen en in de gevallen van persoonlijkheidsstoornissen lopen deze meestal niet uit op een psychose, maar gaan de verschijnselen na korte tijd weer weg (uitzonderingen voorbehouden).
Misschien dat onze verpleegkundige op dit forum daar meer over kan zeggen? want ik ervaar zelf ook zeer negatieve effecten van seroquel en risperdal. Heb ook nog zyprexa en impromen gebruikt, wat eveneens neuroleptica zijn, en ook daarmee had ik negatieve ervaringen.
Bij mij hebben ze ook de diagnose schizofrenie gesteld, waardoor behandelaars steeds op medicijnen-gebruik blijven wijzen. Echter deze gebruik ik al 6 jaar niet meer en ook niet meer van plan.
Bij iemand met schizofrenie zouden de randpsychotische verschijnselen uiteindelijk uitlopen tot in een psychose en in een psychose zul je neuroleptica als positief ervaren.
Ik daarentegen heb neuroleptica nooit als positief ervaren, vandaar dat ik er altijd werk van ben gaan maken als de psych me psychotisch verklaarde.
Vanwege de dwang tot medicijnen-gebruik kon ik nooit nagaan of ik wel echt psychotisch werd, omdat er tijdens de rand-fase al met medicatie toediening gestart werd en vanwege de diagnose schizofrenie mocht ik daar dan nooit mee stoppen, want dan zou ik opnieuw psychotisch worden volgens de psych.
Inmiddels functioneer ik al een hele tijd zelfstandig, niet dat ik gelukkig ben, maar ik weet mezelf te verzorgen zonder hulp van psychiatrie en met drugsgebruik. Nou schijnt schizofrenie geneesbaar te zijn (methode onbekend), maar toch ervaar ik nog steeds dezelfde soort waanachtige verschijnselen (randpsychoses) als die van toen; die waar ze me telkens bij elke opname psychotisch op hebben verklaard.
Bij mij gaat het niet zo ver als jou. Bij mij is het enkel negatief denken over mensen. Sociale angst, niet dat ik bang ben, want ik zie hoe voorzichtig mensen met me zijn, maar ik denk snel dat dingen niet deugen aan mensen, waardoor ik op grote afstand blijf.
Ik ben overigens wél agressief; ook zo verklaard door psych.
Dat wantrouwen in mensen is bij mij zo erg dat ik niet meer werk (ook nooit meer van plan) en ook vaak nadenk over hoe ik bepaalde oplichters wil vergelden (ook voormalige werkgevers). Deze gedachten kan ik intens gaan voeden waardoor ik ze hardop ga uitspreken, maar ik heb ook echt hele negatieve ervaringen met allerlei instanties; ook psychiatrie.
Bij mij blijven het slechts randpsychoses; heb het nooit langer dan enkele uren... dit hangt altijd af van de mate waarin ik het koester en de afleiding die ik daarvoor zoek.
Bij drugsgebruik klapt het bij mij helemaal dicht, dat ik vrijwel altijd alleen gebruik. Ik ervaar trippen als spannend en interessant. Cocaine gebruiken ervaar ik als irritant, omdat ik naar verwarring verlang, maar dat komt niet bij coke-gebruik, daar blijf je helder denken. En ik schaam me voor mijn gedachten.
Het is ook heel erg voor mij dat ik soms mensen ontmoet die ik graag mag, maar toch negatieve dingen over ze denk. Dit voel ik dan zo hard dat ik dierbaren afstandelijk benader. Al met al weet ik steeds dat het ook foutieve vooroordelen kunnen zijn, maar toch naar het gevoel van wantrouwen blijf handelen (en nuance maar niet kan accepteren vanwege de aanwezige mogelijkheid dat iemand toch ondeugdelijk kan zijn).
Weet na 15 jaar behandelen eigenlijk nog steeds niet wat er nu precies met me aan de hand is. Denk wel eens geen stps te hebben...
Vandaar dat ik blij ben dat ik nu eindelijk eens iemand zie met stps.
Dus je hebt het nu uit met je vriendin?
Zou je dan wel een leven met een partner willen?
Ik niet.
En àls ik het zou doen, dan niet verder als een LAT-relatie (moet contacten gemakkelijk kunnen breken)
Vind het heel fijn dat je er hier zo open over schrijft.
Loop zelf al 15 jaar in en uit bij psychiatrie, dan weer vrijwillig, dan weer dwang.
Bij mij hebben ze ook allerlei diagnoses gesteld, waaronder ook schizotypische ps en ben ook al meedere keren psychotisch verklaard, maar ben het daar nooit mee eens geweest.
Die stps vind ik vervelend om te hebben, want ik ken niemand anders die dat heeft.
Zo hoe ik het begrijp begint het met randpsychotische verschijnselen en in de gevallen van persoonlijkheidsstoornissen lopen deze meestal niet uit op een psychose, maar gaan de verschijnselen na korte tijd weer weg (uitzonderingen voorbehouden).
Misschien dat onze verpleegkundige op dit forum daar meer over kan zeggen? want ik ervaar zelf ook zeer negatieve effecten van seroquel en risperdal. Heb ook nog zyprexa en impromen gebruikt, wat eveneens neuroleptica zijn, en ook daarmee had ik negatieve ervaringen.
Bij mij hebben ze ook de diagnose schizofrenie gesteld, waardoor behandelaars steeds op medicijnen-gebruik blijven wijzen. Echter deze gebruik ik al 6 jaar niet meer en ook niet meer van plan.
Bij iemand met schizofrenie zouden de randpsychotische verschijnselen uiteindelijk uitlopen tot in een psychose en in een psychose zul je neuroleptica als positief ervaren.
Ik daarentegen heb neuroleptica nooit als positief ervaren, vandaar dat ik er altijd werk van ben gaan maken als de psych me psychotisch verklaarde.
Vanwege de dwang tot medicijnen-gebruik kon ik nooit nagaan of ik wel echt psychotisch werd, omdat er tijdens de rand-fase al met medicatie toediening gestart werd en vanwege de diagnose schizofrenie mocht ik daar dan nooit mee stoppen, want dan zou ik opnieuw psychotisch worden volgens de psych.
Inmiddels functioneer ik al een hele tijd zelfstandig, niet dat ik gelukkig ben, maar ik weet mezelf te verzorgen zonder hulp van psychiatrie en met drugsgebruik. Nou schijnt schizofrenie geneesbaar te zijn (methode onbekend), maar toch ervaar ik nog steeds dezelfde soort waanachtige verschijnselen (randpsychoses) als die van toen; die waar ze me telkens bij elke opname psychotisch op hebben verklaard.
Bij mij gaat het niet zo ver als jou. Bij mij is het enkel negatief denken over mensen. Sociale angst, niet dat ik bang ben, want ik zie hoe voorzichtig mensen met me zijn, maar ik denk snel dat dingen niet deugen aan mensen, waardoor ik op grote afstand blijf.
Ik ben overigens wél agressief; ook zo verklaard door psych.
Dat wantrouwen in mensen is bij mij zo erg dat ik niet meer werk (ook nooit meer van plan) en ook vaak nadenk over hoe ik bepaalde oplichters wil vergelden (ook voormalige werkgevers). Deze gedachten kan ik intens gaan voeden waardoor ik ze hardop ga uitspreken, maar ik heb ook echt hele negatieve ervaringen met allerlei instanties; ook psychiatrie.
Bij mij blijven het slechts randpsychoses; heb het nooit langer dan enkele uren... dit hangt altijd af van de mate waarin ik het koester en de afleiding die ik daarvoor zoek.
Bij drugsgebruik klapt het bij mij helemaal dicht, dat ik vrijwel altijd alleen gebruik. Ik ervaar trippen als spannend en interessant. Cocaine gebruiken ervaar ik als irritant, omdat ik naar verwarring verlang, maar dat komt niet bij coke-gebruik, daar blijf je helder denken. En ik schaam me voor mijn gedachten.
Het is ook heel erg voor mij dat ik soms mensen ontmoet die ik graag mag, maar toch negatieve dingen over ze denk. Dit voel ik dan zo hard dat ik dierbaren afstandelijk benader. Al met al weet ik steeds dat het ook foutieve vooroordelen kunnen zijn, maar toch naar het gevoel van wantrouwen blijf handelen (en nuance maar niet kan accepteren vanwege de aanwezige mogelijkheid dat iemand toch ondeugdelijk kan zijn).
Weet na 15 jaar behandelen eigenlijk nog steeds niet wat er nu precies met me aan de hand is. Denk wel eens geen stps te hebben...
Vandaar dat ik blij ben dat ik nu eindelijk eens iemand zie met stps.
Dus je hebt het nu uit met je vriendin?
Zou je dan wel een leven met een partner willen?
Ik niet.
En àls ik het zou doen, dan niet verder als een LAT-relatie (moet contacten gemakkelijk kunnen breken)
#10
Ontzettend goed geschreven AT. Ik heb meerdere psychoses van anderen mee gemaakt en herken heel veel van jouw verhaal daarin. Daarbij denk ik dat ik zelf een psychose heb gehad en ook daar herken ik weer heel veel van in jouw omschrijving. Ik heb verder niet veel toe te voegen aan je topic, maar wilde wel even zeggen dat ik het echt goed omschreven vind.
#11
Ik ben er nog steeds niet over uit of ik nou 2x een psychose heb gehad na een paddo-trip.
Ik ben dus 2x vrij diep gegaan in een paddotrip waarbij ik door de tijd reisde en totaal de link met het hier en nu verloor. Na de trip, toen mijn trip-buddy al weer gewoon de realiteit geaccepteerd had, zat ik nog steeds met de veronderstelling dat er iets niet klopte.
Ik probeerde dan net te doen alsof er niets aan de hand was naar die vriend en ging uiteindelijk maar gewoon slapen in de hoop dat ik de volgende dag weer wakker zou worden in mijn eigen leventje.
Toen ik de volgende dag wakker werd had ik vrij snel door dat dit toch echt de wereld en tijd is waarin ik thuishoor en kon het dan ook weer vrij snel accepteren.
Is dit een psychose te noemen? Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
Ik ben dus 2x vrij diep gegaan in een paddotrip waarbij ik door de tijd reisde en totaal de link met het hier en nu verloor. Na de trip, toen mijn trip-buddy al weer gewoon de realiteit geaccepteerd had, zat ik nog steeds met de veronderstelling dat er iets niet klopte.
Ik probeerde dan net te doen alsof er niets aan de hand was naar die vriend en ging uiteindelijk maar gewoon slapen in de hoop dat ik de volgende dag weer wakker zou worden in mijn eigen leventje.
Toen ik de volgende dag wakker werd had ik vrij snel door dat dit toch echt de wereld en tijd is waarin ik thuishoor en kon het dan ook weer vrij snel accepteren.
Is dit een psychose te noemen? Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
#12
Holy shit! Volgens mij ben ik dus ook vaak licht psychotisch geweest, maar ik had het niet zo erg. Het uit zich bij mij in: paranoia, geen vertrouwen in jezelf en in de mensheid, denken dat mensen je pijn willen doen (zigeuners die je willen overmeesteren op Ruigoord), aanwezigheid voelen op je kamer, veel piekeren, overal de zogenaamde consequenties van inzien, stemmingswisselingen, nachtmerries en vooral als ik wil gaan slapen dan hoor ik opeens allerlei mensen praten in mijn kop en zodra ik mij daar bewust van word schrik ik wakker, veel in jezelf praten, rare bewegingen maken (zo ging ik destijds maffe dansjes maken, terwijl ik mezelf praatte), andere kledingstijlen en kapsels nemen, en nog meer van die dingen... 
Kids, dont do drugs...
Kids, dont do drugs...
#13
Misschien een erg late reactie.
Maar een erg interresant stuk. Ik ben van mening dat iedereen in zekere zin te maken krijgt met een psychose(Volgens de criteria ervan). Ik kan me in paar dingen wel in leven.
Het geeft een informatieve inside over hoe een psychose zou kunnen zijn.
Het is hier lastig dit alleen onder hallucinaties te betrekken want het geeft ook een karakteristiek trekje weer van Paranoïa. Maar hier in kan ik me wel verplaatsen vanuit eigen ervaring (Te weinig slaap en teveel drugs). Gelukkig kon ik blijven relativeren dat dit te wijden was aan eigen fouten en mijn psyche het niet meer aan kon zeg maar.
Mijn idee achter een psychose vloeit voort uit de gedachte dat de menselijke psyche niet meer in staat is objectief te denken wat ook bij extreme Emoties ontstaat. Waarbij de belangrijke informatie in de meeste gevallen niet meer te onderscheiden is van de minder belangrijke informatie. Waarbij een verstoord denk patroon al zijn intreden heeft gedaan.
Ik vraag me alleen af in hoe verre je een psychose de baas kan zijn want op een zeker punt zal je psyche het toch afleggen tegen een zware psychose?
Het is namelijk moeilijk te geloven dat bepaalde mensen genoeg weerstand kunnen bieden tegen een psychose?
Of is mijn visie daarop totaal fout?![:tongueout:]()
Maar een erg interresant stuk. Ik ben van mening dat iedereen in zekere zin te maken krijgt met een psychose(Volgens de criteria ervan). Ik kan me in paar dingen wel in leven.
Het geeft een informatieve inside over hoe een psychose zou kunnen zijn.
Angramar Temenos zei:Hallucinaties
Bij een psychose denkt men toch het snelst aan hallucinaties, meestal "stemmen horen". Audieve en daarna visuele hallucinaties zijn het meest voorkomend. In mijn geval was dit voornamelijk gesprekken horen in herhalende achtergrondgeluiden, zoals bijvoorbeeld een ventilator of verkeerslawaai. Die gesprekken zijn dan meestal over jou; Het begint bijvoorbeeld met het feit dat je toevallig aan 2 vrienden van je denkt. Je "zoomt uit" als het ware, en voor je het weet bedenk je een scenario van die mensen, en praten zij over jou; dit hoor je dan in het achtergrondgeluid.
Het is hier lastig dit alleen onder hallucinaties te betrekken want het geeft ook een karakteristiek trekje weer van Paranoïa. Maar hier in kan ik me wel verplaatsen vanuit eigen ervaring (Te weinig slaap en teveel drugs). Gelukkig kon ik blijven relativeren dat dit te wijden was aan eigen fouten en mijn psyche het niet meer aan kon zeg maar.
Mijn idee achter een psychose vloeit voort uit de gedachte dat de menselijke psyche niet meer in staat is objectief te denken wat ook bij extreme Emoties ontstaat. Waarbij de belangrijke informatie in de meeste gevallen niet meer te onderscheiden is van de minder belangrijke informatie. Waarbij een verstoord denk patroon al zijn intreden heeft gedaan.
Ik vraag me alleen af in hoe verre je een psychose de baas kan zijn want op een zeker punt zal je psyche het toch afleggen tegen een zware psychose?
Het is namelijk moeilijk te geloven dat bepaalde mensen genoeg weerstand kunnen bieden tegen een psychose?
Of is mijn visie daarop totaal fout?
#14
Erg interessant stuk. Ik heb er zelf gelukkig totaal geen ervaring mee, maar omdat het toch wel een onderwerp is dat verbonden is met drugs vind ik het belangrijk om er meer over te weten.
Als paranoïde een soort van lichter stadium is van een psychose; betekent dit dan ook dat dit een voorteken kan zijn voor mensen voor mensen die snel(ler) paranoïde worden?
Als paranoïde een soort van lichter stadium is van een psychose; betekent dit dan ook dat dit een voorteken kan zijn voor mensen voor mensen die snel(ler) paranoïde worden?
#15
Dit is niet echt een tripreport; het is niet drugsgerelateerd. De reden dat ik dit nu geinspireerd ben te schrijven is omdat m'n (soort van, half) vriendin net een korte speedpsychose heeft doorstaan. Het is ook niet een chronologisch "verslag", maar eerder hoe het voelde en wat het nou eigenlijk was, beschreven met de taal van iemand die zowel redelijk wat ervaring heeft met alternatieve bewustzijnsstaten beschrijven als kennis heeft van de psychiatrie.
Ik merk zelf dat er vrij jammer gedetaileerde beschrijvingen van zijn om verschillende redenen; Mensen schamen zich ervoor, of zijn bang om terug te denken aan die periode, weten het niet goed onder woorden te brengen of zien het nut er niet echt van in.
Eerst een korte beschrijving van een psychose:
Een psychose is een toestand waarbij je het contact met de realiteit verliest. Dit uit zich voornamelijk in wanen en hallucinaties; Dit heten de "positieve symptomen." Verder zijn er denkstoornissen, zoals bijvoorbeeld totaal onlogische verbanden trekken of geen gedachtes kunnen vormen. Psychoses kunnen optreden bij vele stoornissen; De meest bekende is Schizofrenie. Dit kan je op wikipedia of een andere bron lezen, maar hoe voelt zoiets nou?
Ik heb zelf ervaring met twee acute psychoses, gediagnosticeerd als Schizoaffectieve stoornis, dit is later echter gewijzigd (foutieve diagnose) naar schizotypische persoonlijkheidsstoornis. Verder als het relevant is heb ik Syndroom van Asperger(299.80 in het DSM IV) en HPPD (292.89 in het DSM IV).
Veel mensen merk ik vaak, hebben de indruk dat het lijkt op fout gaan op LSD of een soortgelijk tripmiddel. Hoewel ik ergens die vergelijking wel zou kunnen trekken, lijkt het daar eigenlijk helemaal niet op, bij mij niet in elk geval.
Als ik een vergelijking zou moeten maken met drugs, het meest in de buurt veruit zou komen:
Een vrij hoge dosis ketamine (NIET K-hole!!) zonder de lichamelijk verdoofde effecten, in combinatie met 30-60 uur slaapgebrek. Dit is enkel een ruw model, maar qua drugs kom je dan toch het meest in de buurt in mijn ervaring.
Let wel; Ik kan niet zeggen of elke psychose hetzelfde is. Dit is MIJN ervaring, en ik ga er vrij zeker van uit dat het een vrij "normale" psychose is, sinds meerdere artsen een consensus erover hebben en het vrij overeen komt met de meeste medische beschrijvingen. Het kan zijn dat een ander het anders heeft ervaren. Verder:
Qua intensiteit kunnen dingen ook ENORM verschillen. Volgens de huidige DSM-IV beschrijving is iemand psychotisch of niet; Dit klopt niet helemaal en wordt waarschijnlijk in het DSM-V in meerdere gradaties geplaatst. Bij een psychose denk je al gauw aan een "flippend" iemand die totaal wartaal uitslaat en in z'n eigen wereld zit. Dat kan, maar hoeft niet; Iemand die stabiel lijkt te functioneren in een gesprek, om daarna z'n huis niet uit de durven omdat hij/zij overtuigt is dat er scherpschutters op het dak staan die op bepaalde tijdstippen mensen die naar buiten gaan doden is evengoed psychotisch.
Hallucinaties
Bij een psychose denkt men toch het snelst aan hallucinaties, meestal "stemmen horen". Audieve en daarna visuele hallucinaties zijn het meest voorkomend. In mijn geval was dit voornamelijk gesprekken horen in herhalende achtergrondgeluiden, zoals bijvoorbeeld een ventilator of verkeerslawaai. Die gesprekken zijn dan meestal over jou; Het begint bijvoorbeeld met het feit dat je toevallig aan 2 vrienden van je denkt. Je "zoomt uit" als het ware, en voor je het weet bedenk je een scenario van die mensen, en praten zij over jou; dit hoor je dan in het achtergrondgeluid.
Voor je het weet ben je vergeten dat jij het scenario bedenkt, en luister je eerder naar het gesprek; Je betrekt dingen natuurlijk op jezelf, en voor je het weet gaat het gesprek over je fouten, over hoe waardeloos je bent, over hoe dom dingen waren die je gedaan hebt. Of "kijk, als die nog een beetje verstand had zou die x of y doen." Vaak is dat iets compleet nutteloos, zoals dwangmatig een rondje lopen of je kasten nachecken. Het is niet zozeer een compulsie of dwang om dit te doen, het lijkt eerder logisch. Als je (meestal niet) je bewust bent van het feit dat het aan jou ligt, kan je het ook niet doen.
Een ander zeer bekend scenario is dat je jezelf van een afstandje gaat bekijken, en gaat nadenken over waar je mee bezig bent; echter, voor je het weet gaat die gedachte een eigen leven leiden en geeft het commentaar op alles wat je doet op een extreem storende manier...
Visuele hallucinaties heb ik nooit zeer pronounced gehad, dus heel bewust en realistisch mensen/dingen zien die er niet zijn. Wel heel vaak in de ooghoeken een schim zien, en een aanwezigheid voelen. Je bent in gezelschap, kijkt televisie, praat afwezig erover met je gezelschap; voor je gevoel is het gewoon een normale avond, totdat je je opeens beseft dat je alleen bent. Dit heeft natuurlijk als gevolg dat je je echt rot schrikt; Paniekaanvallen versterken psychoses. In paniekaanvallen zijn hallucinaties veel sterker en overweldigender. Denk bijvoorbeeld aan gestorm op de trap horen van mensen die je mee komen nemen, terwijl het eigenlijk gewoon verkeer is. Verder zijn er veel associaties; Een hoop kleren die op een mens lijkt, of een speciale betekenis heeft.
Wanen
Wanen zijn naar mijn mening veruit de meest vervelende symptomen van een psychose; Extreem overtuigende opvattingen die onlogisch zijn maar persistent op de voorgrond van je gedachtegang treden.
Bij mij was dit een overtuiging dat ik mijn Ex had vermoord. Ik had duidelijke herinneringen aan haar dode, koude gezicht, bloed, scherven. Ook aan mezelf met een mes of scherpe haak in m'n hand; Echter nooit echt aan de daad zelf (die natuurlijk nooit was gebeurt). Als je eenmaal zo'n waan hebt, gaat je leven erom draaien.
Je geweten bijvoorbeeld. Je voelt je minderwaardig, je bent een moordenaar. Je durft niet onder de mensen te komen; Misschien weten ze het wel? Misschien zijn ze bang dat zij de volgende worden? En dan gaat iemand weg. Maar gaan ze wel weg om de reden die ze noemen? Misschien weten ze het allemaal wel, maar zijn ze bang. Misschien spelen ze allemaal wel een spelletje met je, maar waarom? Ze willen iets van je.
Op gegeven moment wist ik dat het al een van tevoren opgezet plan was, om haar mij te laten verleiden zodat ik haar uit jaloezie zou vermoorden. En iedereen was in het complot; Maar ze hadden mij nog nodig, om informatie uit me te krijgen. Alleen wist ik niet wat die informatie was! Dus durfde ik niet met mensen te praten. Stel ik onthul die informatie per ongeluk, dan ben ik nutteloos geworden en kunnen ze me doden... Je hele leven gaat erom draaien. Patronen in alles.
Eenmaal alles om jou draait, draait alles ook om jou. Als een nieuwslezer zegt dat een ongeluk een "drama" is, bedoelt die natuurlijk eigenlijk dat jouw leven een ramp is. Dit bovenste (op verzoek) ga ik wat helderder beschrijven:
Denkstoornissen
Verder zijn er ook nog denkstoornissen; Deze grenzen aan wanen, maar zijn totaal onsamenhangend en onbegrijpelijk. Dit zijn vaak associaties die totaal onlogisch zijn; neem als voorbeeld de kleur blauw. Dat zou je kunnen associeeren aan de hemel. Door een denkstoornis zou je echter iets blauws kunnen zien, en dit associeeren aan de handeling van een houthakker die stukken uit een boek hakt omdat ze hem willen verkrachten. Het slaat NERGENS op.
Of emoties die totaal niet-kloppend zijn die op dezelfde manier worden opgeroepen. Een keer kan ik me bijvoorbeeld herinneren dat ik een diepe kwaadheid en wanhoop voelde om het feit dat de letter i in het woord maydrisaga (het woord bestaat niet eens) te lang was in de breedte. Zo woedend werd ik hier op, meer woede dan wat je je voor kan stellen, alsof je je eigen kinderen verkracht en vermoordt ziet worden. Niet specifiek op iemand, ik werd ook niet agressief; Gewoon om het feit dat dat zo was.
Verstoorde logica is eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. Het gaat om een brij van associaties van gevoelens, gedachtes, woorden... Dit allemaal terwijl je niet normaal gedachten kan vormen! Je probeert je bijvoorbeeld te herinneren wat je in de supermarkt moet halen en komt uit op het gevoel van een veer die langs een kale smiley gaat... En het lijkt volstrekt logisch. Vaak begrijpt een persoon ook niet wat er van hem/haar verwacht of gevraagd wordt; Meestal krijg je dan antwoorden als "Ja, gewoon" of "Je weet wel, normaal"; puur om van de vrager af te komen, omdat elke prikkel storend is, vooral omdat deze niet wordt begrepen.
Verder is dit verre van een compleet report, maar ik had de behoefte het te proberen te schetsen naar aanleiding van de gebeurtenissen van vanavond. Als het hier niet tussen past, gooi het gerust naar de prullenbak...
~AT
Ik merk zelf dat er vrij jammer gedetaileerde beschrijvingen van zijn om verschillende redenen; Mensen schamen zich ervoor, of zijn bang om terug te denken aan die periode, weten het niet goed onder woorden te brengen of zien het nut er niet echt van in.
Eerst een korte beschrijving van een psychose:
Een psychose is een toestand waarbij je het contact met de realiteit verliest. Dit uit zich voornamelijk in wanen en hallucinaties; Dit heten de "positieve symptomen." Verder zijn er denkstoornissen, zoals bijvoorbeeld totaal onlogische verbanden trekken of geen gedachtes kunnen vormen. Psychoses kunnen optreden bij vele stoornissen; De meest bekende is Schizofrenie. Dit kan je op wikipedia of een andere bron lezen, maar hoe voelt zoiets nou?
Ik heb zelf ervaring met twee acute psychoses, gediagnosticeerd als Schizoaffectieve stoornis, dit is later echter gewijzigd (foutieve diagnose) naar schizotypische persoonlijkheidsstoornis. Verder als het relevant is heb ik Syndroom van Asperger(299.80 in het DSM IV) en HPPD (292.89 in het DSM IV).
Veel mensen merk ik vaak, hebben de indruk dat het lijkt op fout gaan op LSD of een soortgelijk tripmiddel. Hoewel ik ergens die vergelijking wel zou kunnen trekken, lijkt het daar eigenlijk helemaal niet op, bij mij niet in elk geval.
Als ik een vergelijking zou moeten maken met drugs, het meest in de buurt veruit zou komen:
Een vrij hoge dosis ketamine (NIET K-hole!!) zonder de lichamelijk verdoofde effecten, in combinatie met 30-60 uur slaapgebrek. Dit is enkel een ruw model, maar qua drugs kom je dan toch het meest in de buurt in mijn ervaring.
Let wel; Ik kan niet zeggen of elke psychose hetzelfde is. Dit is MIJN ervaring, en ik ga er vrij zeker van uit dat het een vrij "normale" psychose is, sinds meerdere artsen een consensus erover hebben en het vrij overeen komt met de meeste medische beschrijvingen. Het kan zijn dat een ander het anders heeft ervaren. Verder:
Qua intensiteit kunnen dingen ook ENORM verschillen. Volgens de huidige DSM-IV beschrijving is iemand psychotisch of niet; Dit klopt niet helemaal en wordt waarschijnlijk in het DSM-V in meerdere gradaties geplaatst. Bij een psychose denk je al gauw aan een "flippend" iemand die totaal wartaal uitslaat en in z'n eigen wereld zit. Dat kan, maar hoeft niet; Iemand die stabiel lijkt te functioneren in een gesprek, om daarna z'n huis niet uit de durven omdat hij/zij overtuigt is dat er scherpschutters op het dak staan die op bepaalde tijdstippen mensen die naar buiten gaan doden is evengoed psychotisch.
Hallucinaties
Bij een psychose denkt men toch het snelst aan hallucinaties, meestal "stemmen horen". Audieve en daarna visuele hallucinaties zijn het meest voorkomend. In mijn geval was dit voornamelijk gesprekken horen in herhalende achtergrondgeluiden, zoals bijvoorbeeld een ventilator of verkeerslawaai. Die gesprekken zijn dan meestal over jou; Het begint bijvoorbeeld met het feit dat je toevallig aan 2 vrienden van je denkt. Je "zoomt uit" als het ware, en voor je het weet bedenk je een scenario van die mensen, en praten zij over jou; dit hoor je dan in het achtergrondgeluid.
Voor je het weet ben je vergeten dat jij het scenario bedenkt, en luister je eerder naar het gesprek; Je betrekt dingen natuurlijk op jezelf, en voor je het weet gaat het gesprek over je fouten, over hoe waardeloos je bent, over hoe dom dingen waren die je gedaan hebt. Of "kijk, als die nog een beetje verstand had zou die x of y doen." Vaak is dat iets compleet nutteloos, zoals dwangmatig een rondje lopen of je kasten nachecken. Het is niet zozeer een compulsie of dwang om dit te doen, het lijkt eerder logisch. Als je (meestal niet) je bewust bent van het feit dat het aan jou ligt, kan je het ook niet doen.
Een ander zeer bekend scenario is dat je jezelf van een afstandje gaat bekijken, en gaat nadenken over waar je mee bezig bent; echter, voor je het weet gaat die gedachte een eigen leven leiden en geeft het commentaar op alles wat je doet op een extreem storende manier...
Visuele hallucinaties heb ik nooit zeer pronounced gehad, dus heel bewust en realistisch mensen/dingen zien die er niet zijn. Wel heel vaak in de ooghoeken een schim zien, en een aanwezigheid voelen. Je bent in gezelschap, kijkt televisie, praat afwezig erover met je gezelschap; voor je gevoel is het gewoon een normale avond, totdat je je opeens beseft dat je alleen bent. Dit heeft natuurlijk als gevolg dat je je echt rot schrikt; Paniekaanvallen versterken psychoses. In paniekaanvallen zijn hallucinaties veel sterker en overweldigender. Denk bijvoorbeeld aan gestorm op de trap horen van mensen die je mee komen nemen, terwijl het eigenlijk gewoon verkeer is. Verder zijn er veel associaties; Een hoop kleren die op een mens lijkt, of een speciale betekenis heeft.
Wanen
Wanen zijn naar mijn mening veruit de meest vervelende symptomen van een psychose; Extreem overtuigende opvattingen die onlogisch zijn maar persistent op de voorgrond van je gedachtegang treden.
Bij mij was dit een overtuiging dat ik mijn Ex had vermoord. Ik had duidelijke herinneringen aan haar dode, koude gezicht, bloed, scherven. Ook aan mezelf met een mes of scherpe haak in m'n hand; Echter nooit echt aan de daad zelf (die natuurlijk nooit was gebeurt). Als je eenmaal zo'n waan hebt, gaat je leven erom draaien.
Je geweten bijvoorbeeld. Je voelt je minderwaardig, je bent een moordenaar. Je durft niet onder de mensen te komen; Misschien weten ze het wel? Misschien zijn ze bang dat zij de volgende worden? En dan gaat iemand weg. Maar gaan ze wel weg om de reden die ze noemen? Misschien weten ze het allemaal wel, maar zijn ze bang. Misschien spelen ze allemaal wel een spelletje met je, maar waarom? Ze willen iets van je.
Op gegeven moment wist ik dat het al een van tevoren opgezet plan was, om haar mij te laten verleiden zodat ik haar uit jaloezie zou vermoorden. En iedereen was in het complot; Maar ze hadden mij nog nodig, om informatie uit me te krijgen. Alleen wist ik niet wat die informatie was! Dus durfde ik niet met mensen te praten. Stel ik onthul die informatie per ongeluk, dan ben ik nutteloos geworden en kunnen ze me doden... Je hele leven gaat erom draaien. Patronen in alles.
Eenmaal alles om jou draait, draait alles ook om jou. Als een nieuwslezer zegt dat een ongeluk een "drama" is, bedoelt die natuurlijk eigenlijk dat jouw leven een ramp is. Dit bovenste (op verzoek) ga ik wat helderder beschrijven:
Angramar Temenos zei:Oke, wat details, vind het vrij naar om terug te kijken dat dit verhaal echt op mij sloeg, maar goed ik kon er ook niks aan doen, dus beter dat iemand er wat van leert. Nou, een paar heldere omschrijvingen van wanen, hallucinaties heb ik volgens mij al een beetje beschreven waar het vooral op leek;
Nou, een groot ding was dus het feit dat ik ervan overtuigd was dat ik m'n ex had vermoord. Het punt is, iemand die weet dat hij/zij dit gedaan heeft leeft met het geweten van een moordenaar. Het was als een soort constante last op me, een soort smerig, vies geheim dat niemand mocht weten. Echter, het clashte totaal tegen m'n persoonlijkheid; Ik ben totaal niet agressief aangelegd.
Ik kreeg allerlei ideeën over waarom en hoe het is gebeurd. Om in details te treden, ik was ervan overtuigd dat in alles een soort voortvloeiend patroon zat, een soort "doorberekening" op de eerste actie (de oerknal) van reacties, en dat dit alles omdat het uit een actie voorkwam al bepaald was; In alles zat een wiskundig patroon, en ik meende dat te kunnen herkennen in alle dingen, zoals bijvoorbeeld ook het idee dat ik kon weten wat mensen dachten; Echter, niet door telepathie of magie ofzo, maar omdat ik dat op een scheve manier had "berekend", omdat het te achterhalen zou zijn door elke actie die ooit gebeurt is de precieze balans neurotransmitters, hormonen etc na te gaan die daar zouden zijn op die plek en tijd die die gedachte vormden.
Echter, naturlijk waren deze gedachtes altijd negatief of ronduit eng; Bijvoorbeeld dat ik kon nagaan dat iemand waarmee ik praat over 7 minuten zou besluiten dat ik gevaarlijk was voor de mensheid en mij zou doden omdat hij/zij de waan zou krijgen (terwijl ik met de waan was, lekker ironisch) dat hij/zij daarmee de wereld zou redden, dus ik ging elke seconde op de klok kijken, precies 6 minuten later weggaan om 2 minuten later terug te komen, omdat dan die gebeurtenis nooit zou plaatsvinden.
Echter, Ik was niet de enige die het "alles" had doorzien op die manier; Ik was ervan overtuigd dat er andere waren, die dit talent gebruikten om het universum "achter de schermen" te besturen, echter hadden ze een fout gemaakt en hadden ze mij niet op tijd in hun "Orde" gekregen; Daarom oefenden ze invloed uit op onze overheden en instanties om mij constant in de gaten te houden. Omdat het anders een risico was voor hun hele universum, hadden ze de hele wereld behalve mijzelf gehersenspoeld; Met mij kon het niet omdat ik zelf door een andere golflengte van gedachtes (die ik kreeg doordat ik de alles-reactie had doorzien).
Verder wilden ze me natuurlijk dood hebben, maar dat kon niet omdat ik geheime informatie had die zij nooit konden krijgen behalve van mij omdat ze vastzaten in hun eigen loop, en doordat ik buiten de "orde" god-wezens was opgegroeid ik dingen heb kunnen doorzien die zij niet zouden kunnen; Echter, als ik deze informatie prijsgaf was ik nutteloos en konden ze me wel doden. Het probleem was echter, ik had geen idee WAT die informatie was, alleen dat het IETS was wat ik wist maar waarvan ik de waarde niet wist; Daarom durfde ik heel vaak totaal niet met mensen te praten, omdat ik het dan per ongeluk prijs zou kunnen geven (en sinds iedereen gehersenspoeld was en ik in de gaten werd gehouden ze het meteen zouden weten) ik ter plekke neergeschoten worden door snipers die constant verborgen waren maar me volgden.
Op gegeven moment dacht ik dat het hun bedoeling was om mij suicide te laten plegen omdat het dan minder opviel en ze dus niet zulke drastische maatregelen hoefden te nemen als de hele wereld te hersenspoelen. Toen viel het ex-verhaal op z'n plaats; Ze was natuurlijk een creatie van hen/Mens betaald door hen, gemaakt om mijn perfecte partner te zijn (en sinds ze alles weten wisten ze die ook te construeren natuurlijk), mij te verleiden en me te verlaten om mij zo te breken dat ik zelfmoord zou plegen; Echter werd ze verliefd op me en wou ze dat niet, dus daarom lieten ze haar mij zover krijgen dat ik haar zou doden (wat natuurlijk nooit was gebeurd; ze was met haar ouders verhuisd naar canada), zodat ik uit schuldgevoel alsnog zelfmoord zou plegen. Wat trouwens raar was, want als ze me "nog steeds nodig hadden", ze dit helemaal niet zou willen, maar toen leek alles volstrekt logisch, ook al is het dat niet.
Denkstoornissen
Verder zijn er ook nog denkstoornissen; Deze grenzen aan wanen, maar zijn totaal onsamenhangend en onbegrijpelijk. Dit zijn vaak associaties die totaal onlogisch zijn; neem als voorbeeld de kleur blauw. Dat zou je kunnen associeeren aan de hemel. Door een denkstoornis zou je echter iets blauws kunnen zien, en dit associeeren aan de handeling van een houthakker die stukken uit een boek hakt omdat ze hem willen verkrachten. Het slaat NERGENS op.
Of emoties die totaal niet-kloppend zijn die op dezelfde manier worden opgeroepen. Een keer kan ik me bijvoorbeeld herinneren dat ik een diepe kwaadheid en wanhoop voelde om het feit dat de letter i in het woord maydrisaga (het woord bestaat niet eens) te lang was in de breedte. Zo woedend werd ik hier op, meer woede dan wat je je voor kan stellen, alsof je je eigen kinderen verkracht en vermoordt ziet worden. Niet specifiek op iemand, ik werd ook niet agressief; Gewoon om het feit dat dat zo was.
Verstoorde logica is eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. Het gaat om een brij van associaties van gevoelens, gedachtes, woorden... Dit allemaal terwijl je niet normaal gedachten kan vormen! Je probeert je bijvoorbeeld te herinneren wat je in de supermarkt moet halen en komt uit op het gevoel van een veer die langs een kale smiley gaat... En het lijkt volstrekt logisch. Vaak begrijpt een persoon ook niet wat er van hem/haar verwacht of gevraagd wordt; Meestal krijg je dan antwoorden als "Ja, gewoon" of "Je weet wel, normaal"; puur om van de vrager af te komen, omdat elke prikkel storend is, vooral omdat deze niet wordt begrepen.
Verder is dit verre van een compleet report, maar ik had de behoefte het te proberen te schetsen naar aanleiding van de gebeurtenissen van vanavond. Als het hier niet tussen past, gooi het gerust naar de prullenbak...
~AT
#16
Fijn stuk AT. Ik zie en vat nu alles dubbel op. Morgen probeer ik het nog eens.
#17
Intrigerend stuk, met name doordat ik (vooral) de wanen in mezelf terugzie, zij het in lichte mate.
Toch maar eens minderen met blowen (als 't een wietpsychose is, ze bestaan dus is mogelijk), dat is volgens mij best wel een goed idee, voordat 't erger wordt
Toch maar eens minderen met blowen (als 't een wietpsychose is, ze bestaan dus is mogelijk), dat is volgens mij best wel een goed idee, voordat 't erger wordt
#18
Ik vind de grens tussen psychotisch/paranoide sowieso een beetje vaag, paranoide is (als het ongefundeerd is) eig gewoon erg licht psychotisch. Iemand kan mentaal gezond zijn en paranoia worden en hem helemaal freaken, maar iemand kan psychotisch zijn maar alsnog z'n ding doen ook al is die overtuigt van bizarro shit..
Ik ging ~de helft van de tijd ervan dat het niet op z'n ergst was gewoon nog naar school, alhoewel met een enorme bom benzo's. Iemand anders merk je mss niet eens wat en krijgt geen hulp totdat het eens stukloopt in een enorm fiasco, terwijl de ander weer meteen de pan uit vliegt en opgenomen moet worden.. zoveel gradaties anyway..
Update verder, het schijnt acuut te zijn geweest... Een diazepam en goede nachtrust later en ze voelt zich weer goed naar schijnt. Ik was me ook echt rotgeschrokken gister..
Ik ging ~de helft van de tijd ervan dat het niet op z'n ergst was gewoon nog naar school, alhoewel met een enorme bom benzo's. Iemand anders merk je mss niet eens wat en krijgt geen hulp totdat het eens stukloopt in een enorm fiasco, terwijl de ander weer meteen de pan uit vliegt en opgenomen moet worden.. zoveel gradaties anyway..
Update verder, het schijnt acuut te zijn geweest... Een diazepam en goede nachtrust later en ze voelt zich weer goed naar schijnt. Ik was me ook echt rotgeschrokken gister..
#19
Zeer interessant stuk! Ik vind het erg waardevolle informatie voor elke drugsgebruiker.
Ik herken delen ervan wel als ik flink ziek ben en hoge koorts heb, gelukkig heb ik dit al jaren niet meer gehad.![:)]()
Ik herken delen ervan wel als ik flink ziek ben en hoge koorts heb, gelukkig heb ik dit al jaren niet meer gehad.
#20
ImmortalTech zei:Erg interessant stuk. Ik heb er zelf gelukkig totaal geen ervaring mee, maar omdat het toch wel een onderwerp is dat verbonden is met drugs vind ik het belangrijk om er meer over te weten.