Dit is niet echt een tripreport; het is niet drugsgerelateerd. De reden dat ik dit nu geinspireerd ben te schrijven is omdat m'n (soort van, half) vriendin net een korte speedpsychose heeft doorstaan. Het is ook niet een chronologisch "verslag", maar eerder hoe het voelde en wat het nou eigenlijk was, beschreven met de taal van iemand die zowel redelijk wat ervaring heeft met alternatieve bewustzijnsstaten beschrijven als kennis heeft van de psychiatrie.
Ik merk zelf dat er vrij jammer gedetaileerde beschrijvingen van zijn om verschillende redenen; Mensen schamen zich ervoor, of zijn bang om terug te denken aan die periode, weten het niet goed onder woorden te brengen of zien het nut er niet echt van in.
Eerst een korte beschrijving van een psychose:
Een psychose is een toestand waarbij je het contact met de realiteit verliest. Dit uit zich voornamelijk in wanen en hallucinaties; Dit heten de "positieve symptomen." Verder zijn er denkstoornissen, zoals bijvoorbeeld totaal onlogische verbanden trekken of geen gedachtes kunnen vormen. Psychoses kunnen optreden bij vele stoornissen; De meest bekende is Schizofrenie. Dit kan je op wikipedia of een andere bron lezen, maar hoe voelt zoiets nou?
Ik heb zelf ervaring met twee acute psychoses, gediagnosticeerd als Schizoaffectieve stoornis, dit is later echter gewijzigd (foutieve diagnose) naar schizotypische persoonlijkheidsstoornis. Verder als het relevant is heb ik Syndroom van Asperger(299.80 in het DSM IV) en HPPD (292.89 in het DSM IV).
Veel mensen merk ik vaak, hebben de indruk dat het lijkt op fout gaan op LSD of een soortgelijk tripmiddel. Hoewel ik ergens die vergelijking wel zou kunnen trekken, lijkt het daar eigenlijk helemaal niet op, bij mij niet in elk geval.
Als ik een vergelijking zou moeten maken met drugs, het meest in de buurt veruit zou komen:
Een vrij hoge dosis ketamine (NIET K-hole!!) zonder de lichamelijk verdoofde effecten, in combinatie met 30-60 uur slaapgebrek. Dit is enkel een ruw model, maar qua drugs kom je dan toch het meest in de buurt in mijn ervaring.
Let wel; Ik kan niet zeggen of elke psychose hetzelfde is. Dit is MIJN ervaring, en ik ga er vrij zeker van uit dat het een vrij "normale" psychose is, sinds meerdere artsen een consensus erover hebben en het vrij overeen komt met de meeste medische beschrijvingen. Het kan zijn dat een ander het anders heeft ervaren. Verder:
Qua intensiteit kunnen dingen ook ENORM verschillen. Volgens de huidige DSM-IV beschrijving is iemand psychotisch of niet; Dit klopt niet helemaal en wordt waarschijnlijk in het DSM-V in meerdere gradaties geplaatst. Bij een psychose denk je al gauw aan een "flippend" iemand die totaal wartaal uitslaat en in z'n eigen wereld zit. Dat kan, maar hoeft niet; Iemand die stabiel lijkt te functioneren in een gesprek, om daarna z'n huis niet uit de durven omdat hij/zij overtuigt is dat er scherpschutters op het dak staan die op bepaalde tijdstippen mensen die naar buiten gaan doden is evengoed psychotisch.
Hallucinaties
Bij een psychose denkt men toch het snelst aan hallucinaties, meestal "stemmen horen". Audieve en daarna visuele hallucinaties zijn het meest voorkomend. In mijn geval was dit voornamelijk gesprekken horen in herhalende achtergrondgeluiden, zoals bijvoorbeeld een ventilator of verkeerslawaai. Die gesprekken zijn dan meestal over jou; Het begint bijvoorbeeld met het feit dat je toevallig aan 2 vrienden van je denkt. Je "zoomt uit" als het ware, en voor je het weet bedenk je een scenario van die mensen, en praten zij over jou; dit hoor je dan in het achtergrondgeluid.
Voor je het weet ben je vergeten dat jij het scenario bedenkt, en luister je eerder naar het gesprek; Je betrekt dingen natuurlijk op jezelf, en voor je het weet gaat het gesprek over je fouten, over hoe waardeloos je bent, over hoe dom dingen waren die je gedaan hebt. Of "kijk, als die nog een beetje verstand had zou die x of y doen." Vaak is dat iets compleet nutteloos, zoals dwangmatig een rondje lopen of je kasten nachecken. Het is niet zozeer een
compulsie of dwang om dit te doen, het lijkt eerder logisch. Als je (meestal niet) je bewust bent van het feit dat het aan jou ligt, kan je het ook niet doen.
Een ander zeer bekend scenario is dat je jezelf van een afstandje gaat bekijken, en gaat nadenken over waar je mee bezig bent; echter, voor je het weet gaat die gedachte een eigen leven leiden en geeft het commentaar op alles wat je doet op een extreem storende manier...
Visuele hallucinaties heb ik nooit zeer pronounced gehad, dus heel bewust en realistisch mensen/dingen zien die er niet zijn. Wel heel vaak in de ooghoeken een schim zien, en een aanwezigheid voelen. Je bent in gezelschap, kijkt televisie, praat afwezig erover met je gezelschap; voor je gevoel is het gewoon een normale avond, totdat je je opeens beseft dat je alleen bent. Dit heeft natuurlijk als gevolg dat je je echt rot schrikt; Paniekaanvallen versterken psychoses. In paniekaanvallen zijn hallucinaties veel sterker en overweldigender. Denk bijvoorbeeld aan gestorm op de trap horen van mensen die je mee komen nemen, terwijl het eigenlijk gewoon verkeer is. Verder zijn er veel associaties; Een hoop kleren die op een mens lijkt, of een speciale betekenis heeft.
Wanen
Wanen zijn naar mijn mening veruit de meest vervelende symptomen van een psychose; Extreem overtuigende opvattingen die onlogisch zijn maar persistent op de voorgrond van je gedachtegang treden.
Bij mij was dit een overtuiging dat ik mijn Ex had vermoord. Ik had duidelijke herinneringen aan haar dode, koude gezicht, bloed, scherven. Ook aan mezelf met een mes of scherpe haak in m'n hand; Echter nooit echt aan de daad zelf (die natuurlijk nooit was gebeurt). Als je eenmaal zo'n waan hebt, gaat je leven erom draaien.
Je geweten bijvoorbeeld. Je voelt je minderwaardig, je bent een moordenaar. Je durft niet onder de mensen te komen; Misschien weten ze het wel? Misschien zijn ze bang dat zij de volgende worden? En dan gaat iemand weg. Maar gaan ze wel weg om de reden die ze noemen? Misschien weten ze het allemaal wel, maar zijn ze bang. Misschien spelen ze allemaal wel een spelletje met je, maar waarom? Ze willen iets van je.
Op gegeven moment wist ik dat het al een van tevoren opgezet plan was, om haar mij te laten verleiden zodat ik haar uit jaloezie zou vermoorden. En iedereen was in het complot; Maar ze hadden mij nog nodig, om informatie uit me te krijgen. Alleen wist ik niet wat die informatie was! Dus durfde ik niet met mensen te praten. Stel ik onthul die informatie per ongeluk, dan ben ik nutteloos geworden en kunnen ze me doden... Je hele leven gaat erom draaien. Patronen in alles.
Eenmaal alles om jou draait, draait alles ook om jou. Als een nieuwslezer zegt dat een ongeluk een "drama" is, bedoelt die natuurlijk eigenlijk dat jouw leven een ramp is. Dit bovenste (op verzoek) ga ik wat helderder beschrijven:
Angramar Temenos zei:
Oke, wat details, vind het vrij naar om terug te kijken dat dit verhaal echt op mij sloeg, maar goed ik kon er ook niks aan doen, dus beter dat iemand er wat van leert. Nou, een paar heldere omschrijvingen van wanen, hallucinaties heb ik volgens mij al een beetje beschreven waar het vooral op leek;
Nou, een groot ding was dus het feit dat ik ervan overtuigd was dat ik m'n ex had vermoord. Het punt is, iemand die weet dat hij/zij dit gedaan heeft leeft met het geweten van een moordenaar. Het was als een soort constante last op me, een soort smerig, vies geheim dat niemand mocht weten. Echter, het clashte totaal tegen m'n persoonlijkheid; Ik ben totaal niet agressief aangelegd.
Ik kreeg allerlei ideeën over waarom en hoe het is gebeurd. Om in details te treden, ik was ervan overtuigd dat in alles een soort voortvloeiend patroon zat, een soort "doorberekening" op de eerste actie (de oerknal) van reacties, en dat dit alles omdat het uit een actie voorkwam al bepaald was; In alles zat een wiskundig patroon, en ik meende dat te kunnen herkennen in alle dingen, zoals bijvoorbeeld ook het idee dat ik kon weten wat mensen dachten; Echter, niet door telepathie of magie ofzo, maar omdat ik dat op een scheve manier had "berekend", omdat het te achterhalen zou zijn door elke actie die ooit gebeurt is de precieze balans neurotransmitters, hormonen etc na te gaan die daar zouden zijn op die plek en tijd die die gedachte vormden.
Echter, naturlijk waren deze gedachtes altijd negatief of ronduit eng; Bijvoorbeeld dat ik kon nagaan dat iemand waarmee ik praat over 7 minuten zou besluiten dat ik gevaarlijk was voor de mensheid en mij zou doden omdat hij/zij de waan zou krijgen (terwijl ik met de waan was, lekker ironisch) dat hij/zij daarmee de wereld zou redden, dus ik ging elke seconde op de klok kijken, precies 6 minuten later weggaan om 2 minuten later terug te komen, omdat dan die gebeurtenis nooit zou plaatsvinden.
Echter, Ik was niet de enige die het "alles" had doorzien op die manier; Ik was ervan overtuigd dat er andere waren, die dit talent gebruikten om het universum "achter de schermen" te besturen, echter hadden ze een fout gemaakt en hadden ze mij niet op tijd in hun "Orde" gekregen; Daarom oefenden ze invloed uit op onze overheden en instanties om mij constant in de gaten te houden. Omdat het anders een risico was voor hun hele universum, hadden ze de hele wereld behalve mijzelf gehersenspoeld; Met mij kon het niet omdat ik zelf door een andere golflengte van gedachtes (die ik kreeg doordat ik de alles-reactie had doorzien).
Verder wilden ze me natuurlijk dood hebben, maar dat kon niet omdat ik geheime informatie had die zij nooit konden krijgen behalve van mij omdat ze vastzaten in hun eigen loop, en doordat ik buiten de "orde" god-wezens was opgegroeid ik dingen heb kunnen doorzien die zij niet zouden kunnen; Echter, als ik deze informatie prijsgaf was ik nutteloos en konden ze me wel doden. Het probleem was echter, ik had geen idee WAT die informatie was, alleen dat het IETS was wat ik wist maar waarvan ik de waarde niet wist; Daarom durfde ik heel vaak totaal niet met mensen te praten, omdat ik het dan per ongeluk prijs zou kunnen geven (en sinds iedereen gehersenspoeld was en ik in de gaten werd gehouden ze het meteen zouden weten) ik ter plekke neergeschoten worden door snipers die constant verborgen waren maar me volgden.
Op gegeven moment dacht ik dat het hun bedoeling was om mij suicide te laten plegen omdat het dan minder opviel en ze dus niet zulke drastische maatregelen hoefden te nemen als de hele wereld te hersenspoelen. Toen viel het ex-verhaal op z'n plaats; Ze was natuurlijk een creatie van hen/Mens betaald door hen, gemaakt om mijn perfecte partner te zijn (en sinds ze alles weten wisten ze die ook te construeren natuurlijk), mij te verleiden en me te verlaten om mij zo te breken dat ik zelfmoord zou plegen; Echter werd ze verliefd op me en wou ze dat niet, dus daarom lieten ze haar mij zover krijgen dat ik haar zou doden (wat natuurlijk nooit was gebeurd; ze was met haar ouders verhuisd naar canada), zodat ik uit schuldgevoel alsnog zelfmoord zou plegen. Wat trouwens raar was, want als ze me "nog steeds nodig hadden", ze dit helemaal niet zou willen, maar toen leek alles volstrekt logisch, ook al is het dat niet
![:(]()
.
Denkstoornissen
Verder zijn er ook nog denkstoornissen; Deze grenzen aan wanen, maar zijn totaal onsamenhangend en onbegrijpelijk. Dit zijn vaak associaties die totaal onlogisch zijn; neem als voorbeeld de kleur blauw. Dat zou je kunnen associeeren aan de hemel. Door een denkstoornis zou je echter iets blauws kunnen zien, en dit associeeren aan de handeling van een houthakker die stukken uit een boek hakt omdat ze hem willen verkrachten. Het slaat NERGENS op.
Of emoties die totaal niet-kloppend zijn die op dezelfde manier worden opgeroepen. Een keer kan ik me bijvoorbeeld herinneren dat ik een diepe kwaadheid en wanhoop voelde om het feit dat de letter i in het woord maydrisaga (het woord bestaat niet eens) te lang was in de breedte. Zo woedend werd ik hier op, meer woede dan wat je je voor kan stellen, alsof je je eigen kinderen verkracht en vermoordt ziet worden. Niet specifiek op iemand, ik werd ook niet agressief; Gewoon om het feit dat dat zo was.
Verstoorde logica is eigenlijk niet eens in woorden uit te drukken. Het gaat om een brij van associaties van gevoelens, gedachtes, woorden... Dit allemaal terwijl je niet normaal gedachten kan vormen! Je probeert je bijvoorbeeld te herinneren wat je in de supermarkt moet halen en komt uit op het gevoel van een veer die langs een kale smiley gaat... En het lijkt volstrekt logisch. Vaak begrijpt een persoon ook niet wat er van hem/haar verwacht of gevraagd wordt; Meestal krijg je dan antwoorden als "Ja, gewoon" of "Je weet wel, normaal"; puur om van de vrager af te komen, omdat elke prikkel storend is, vooral omdat deze niet wordt begrepen.
Verder is dit verre van een compleet report, maar ik had de behoefte het te proberen te schetsen naar aanleiding van de gebeurtenissen van vanavond. Als het hier niet tussen past, gooi het gerust naar de prullenbak...
~AT
