#1
Wel grappige toevalligheid, meestal denk ik bij goa aan iets anders. :PSchoenlepel zei:Ik ben zelf werkzaam als verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis op de GOA.
Geen drugs, wel een report; Psychotisch worden
61 antwoorden
28 weergaven
18-5-2026
#2
AT, goed geschreven man, mijn complimenten.
Voor mensen die meer over dit onderwerp willen weten, kan ik jullie het boek :"The center cannot hold, my journey through madness" van Elyn Saks aanraden. Zij is afgestudeerd in de Filosofie, psychiatrie, en rechtsgeleerdheid en verteld over haar ervaringen met schizofrenie. Ze werd zelf schizofreen tijdens het begin van haar studies en wist desondanks toch succesvol 3 academische studies af te ronden. Ik vond het een heel mooi boek. Ook verkrijgbaar in het nederlands, dan heet ie "de geschiedenis van mijn gekte"
Links voor als je hem zou willen bestellen:
engels: http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/ ... index.html
Nederlands: http://www.selexyz.nl/product/978902455 ... gn=beslist
Voor mensen die meer over dit onderwerp willen weten, kan ik jullie het boek :"The center cannot hold, my journey through madness" van Elyn Saks aanraden. Zij is afgestudeerd in de Filosofie, psychiatrie, en rechtsgeleerdheid en verteld over haar ervaringen met schizofrenie. Ze werd zelf schizofreen tijdens het begin van haar studies en wist desondanks toch succesvol 3 academische studies af te ronden. Ik vond het een heel mooi boek. Ook verkrijgbaar in het nederlands, dan heet ie "de geschiedenis van mijn gekte"
Links voor als je hem zou willen bestellen:
engels: http://www.bol.com/nl/p/engelse-boeken/ ... index.html
Nederlands: http://www.selexyz.nl/product/978902455 ... gn=beslist
#3
Ik heb een tijd geleden bijna in een psychose gezeten, ik zal hier een stukje uit mijn dagboek over schrijven...
Dinsdag 19 augustus 2008: Hoi dagboek, ik word helemaal gek. Ik voel me fucking raar, echt niet normaal... Vandaag werd ik opgehaald door een vrouw van Zorgmed. Eerst dieren verzorgen dan eventjes paardrijden, toen gingen we mountainbiken.
Maar nou Lijkt het allemaal zo onwerkelijk net of het niet echt gebeurd is. Net of ik in een roes leef. Ik voel me vanavond ook echt zo fucking vaag. Ik ben zo fucking bang dat ik schizofreen of paranoide ofzoiets wordt. Ik denk constant dat er overal camera's hangen, ook in mijn kamer. Op de gekste plekken soms. Ook denk ik vaak dat iemand mij achtervolgd. Dat is nou juist zo raar. Soms heb ik dat heel sterk en soms helemaal niet. Ik hou vaak hele debatten met mezelf. Dat zijn gewoon stemmen (mijn stem) zoals ik eerder in jou beschreven heb. Het wordt steeds vaker en steeds erger. Dit is de eerste keer dat ik het aan iemand of iets durf te vertellen. Dus nu aan jou dagboek. Najah vanavond dus. Ik zit gewoon op de bank beetje tv te kijken, dan denk ik 'jah, ik ga zo maar eventjes naar buiten ff sjekkie roken'. Dus ik loop naar boven om mijn mp3 speler en sjek te pakken. Ligt daar wel een pakje sjek maar geen vloeitjes. Zie ik daarboven ineens een pakje sigaretten liggen. Net of ze voor mij daar liggen...
Dus ik pak een sigaret uit het pakje en loop weer naar mijn kamer om een aansteker te halen (en mijn mp3). Als in een roes loop ik de donkere straat op, als in een droom zie ik een groepje jongens voorbij lopen. Ik durfde bijna te zweren dat ik J daar zag lopen, misschien was A er ook wel bij... Ik keek naar de persoon van wie ik dacht dat het J was. Ik weet uiteindelijk niet of hij het was. Ik liep door en ik haalde als in een nachtmerrie mijn mp3 speler uit mijn zak. 'Paf!', daar lag een van de oortjes van mijn mp3 speler op de grond. Terwijl ik bukte om hem op te rapen zag ik dat daar vlak daarnaast nog een sneetje zat, net of iemand het had doorgesneden... of doorgeknaagd... maar het lag gewoon op mijn kamer en ik kan me niet herrineren dat de konijnen eraan hebben geknaagd. Er rust echt een vloek op die oortjes...
Zo hard ik kon liep ik door naar mijn 'hangplek', het muurtje bij de kerk. Ik had echt het gevoel dat ik de kerk ieder moment in kon zien storten, niet normaal...
Dus ik steek een sigaret op in de hoop iets rustiger te worden en op hetzelfde moment realiseer ik me dat die sigaretten daar voor mij waren neergelegd... Dat het het lot was dat ik er een weg moest pakken. Dat iemand iets in mijn drinken had gedaan waardoor ik me nu zo voelde...
Ik dacht dat ik achtervolgd werd, dat er overal camera's hingen, dat ze me in de gaten hielden. Ik verbeelde me ook allerlei dingen/... Het was niet fijn, ik was bang. Toen mijn sigaret op was liep ik weer verder, nu voelde ik me gelukkig iets rustiger.. Alle dingen die konden gebeuren waar ik aan dacht gebeurde, ik dacht nog maar een kwart van een seconde aan regen en het begon te regenen. Iets zei me dat ik naar het speeltuintje moest om onder het glijbaantje te schuilen.. Ik wou net het speeltuintje inlopen en ik zie twee donkere gedaantes op de glijbaan. Daar kon ik dus niet heen, ik wou alleen maar even alleen zijn. Ik zou het ook anders niet gekunt hebben. Ik liep dus snel verder. 'Net of dit het lot was, net of ze me dit lieten zien terwijl het leven er anders heel anders uitzag maar ik dat niet wist omdat ze me constant in de gaten hielden, constant achtervolgden, constant bespioneerden.' Dacht ik terwijl ik verder liep. Ondertussen was ik de hele tijd bang dat ik ging hallucineren ofzo of dat er iets geks met de wereld zou gebeuren. Ik wou alleen nog maar naar huis. 'Dreaming of a better world', zeiden de 'stemmetjes' in mijn hoofd en mompelde ik in de duisternis.
Toen ik thuiskwam wou ik niks meer, wist ik niks meer. Ik wist zelfs bijna niet meer hoe ik de datum van vandaag op moest zoeken. Gelukkig is het uiteindelijk wel gelukt, zoals je ziet. Het voelt nu nog steeds alsof ik in een een of andere roes zit, een waas, een droom, een nachtmerrie. Ik ben nou ook echt fucking moe. Ik moet zo maar gaan slapen. Ik wou dat ik die eeuwige waas weg kon bouwen, weer gewoon kan gaan leven...'
#4
Vaak genoeg shit voorgeschreven gekregen (dan van de psychiater, i.p.v huisarts), had seroquel/risperdal maar werd er catatoon van, dus dat werd hem niet, heel veel oxazepam/lorazepam gehad (een behoorlijke benzoverslaving achter de rug ook), op dit moment zo nodig diazepam en verder niks..
Ik voel me nu ook wel goed opzich, heftig emotionele gebeurtenissen kunnen me nog wel behoorlijk fucked up maken; Hoe ik het omschrijf, zware moodfuck wordt meestal vergezeld door zware mindfuck.
1) Geen, het gebeurde voordat ik enige drugs ooit had aangeraakt (inclusief alcohol en cannabis, behalve de 2 glaasjes wijn ofzo op een verjaardag). Het drugsgebruik kwam vooral erna.
2) Nope, eerste psychose werd getriggerd door een relatie die voorbij ging waardoor vervolgens m'n wereld instortte, omdat ik mezelf extreem afhankelijk had opgesteld en ook nog zwaar obsessief erover ging doen.
3) Op welke manier ik drugs ervaar? Leuk als ik me goed voel, als ik me niet goed voel neem ik niks (ja, evt een diazepam die de psych me meegeeft, als de reden van me slecht voelen een afwezig, angstig/paranoide gevoel is. Als ik me gewoon naar en depressief voel niet, dan helpt het ook nauwelijks een barst.)
Wat trouwens wel speciale vermelding verdient is dat ik blijkbaar enorm overgevoelig ben voor ketamine. Een dosis ketamine waarin m'n denken sterk wordt beinvloed (boven de "ik loop raar" dosis) heeft me bijna 3 weken behoorlijk in de war kunnen gooien, en ik vind de drug vooral in hoge dosissen behoorlijk eng, terwijl extensief gebruik tryptamines/phenethylamines (lsd/paddo's/2c-b/2c-e/dmt/5-meo-dipt/mescaline/vele anderen) nadat ik "eruit" kwam nooit voor ook maar enige complicaties heeft gezorgd.
4) Ja, diazepam bij angst/para gevoel; zo nu en dan komt dat totaal buiten proportie opzetten; Zonder echte wanen/hallucinaties ook; ik besef me vrij goed dat het een irrationele angst is zonder dat ik voor specifiek een ding bang ben, meestal in sociale situaties/buiten. Verder van alles voorgeschreven gekregen, maar nu zo goed als niet meer nodig![:)]()
.
5) Niet dat ik weet, alhoewel ik een zeer sterk vermoeden heb dat m'n moeder borderline heeft en een alcoholprobleem heeft gehad.
Ik voel me nu ook wel goed opzich, heftig emotionele gebeurtenissen kunnen me nog wel behoorlijk fucked up maken; Hoe ik het omschrijf, zware moodfuck wordt meestal vergezeld door zware mindfuck.
Ik ben zelf wel benieuwd in welke mate drugs invloed is geweest op jou psychose? Heb jij jou eerste psychose gehad nav drugs? En op welke manier ervaar je drugs momenteel? Ben je ook opgenomen geweest? Slik je nog medicatie? Zijn er familieleden die ook gevoelig zijn voor deze pyschiatrische ziekte?
1) Geen, het gebeurde voordat ik enige drugs ooit had aangeraakt (inclusief alcohol en cannabis, behalve de 2 glaasjes wijn ofzo op een verjaardag). Het drugsgebruik kwam vooral erna.
2) Nope, eerste psychose werd getriggerd door een relatie die voorbij ging waardoor vervolgens m'n wereld instortte, omdat ik mezelf extreem afhankelijk had opgesteld en ook nog zwaar obsessief erover ging doen.
3) Op welke manier ik drugs ervaar? Leuk als ik me goed voel, als ik me niet goed voel neem ik niks (ja, evt een diazepam die de psych me meegeeft, als de reden van me slecht voelen een afwezig, angstig/paranoide gevoel is. Als ik me gewoon naar en depressief voel niet, dan helpt het ook nauwelijks een barst.)
Wat trouwens wel speciale vermelding verdient is dat ik blijkbaar enorm overgevoelig ben voor ketamine. Een dosis ketamine waarin m'n denken sterk wordt beinvloed (boven de "ik loop raar" dosis) heeft me bijna 3 weken behoorlijk in de war kunnen gooien, en ik vind de drug vooral in hoge dosissen behoorlijk eng, terwijl extensief gebruik tryptamines/phenethylamines (lsd/paddo's/2c-b/2c-e/dmt/5-meo-dipt/mescaline/vele anderen) nadat ik "eruit" kwam nooit voor ook maar enige complicaties heeft gezorgd.
4) Ja, diazepam bij angst/para gevoel; zo nu en dan komt dat totaal buiten proportie opzetten; Zonder echte wanen/hallucinaties ook; ik besef me vrij goed dat het een irrationele angst is zonder dat ik voor specifiek een ding bang ben, meestal in sociale situaties/buiten. Verder van alles voorgeschreven gekregen, maar nu zo goed als niet meer nodig
5) Niet dat ik weet, alhoewel ik een zeer sterk vermoeden heb dat m'n moeder borderline heeft en een alcoholprobleem heeft gehad.
#5
Hey AT,
Vind het heel fijn dat je er hier zo open over schrijft.
Loop zelf al 15 jaar in en uit bij psychiatrie, dan weer vrijwillig, dan weer dwang.
Bij mij hebben ze ook allerlei diagnoses gesteld, waaronder ook schizotypische ps en ben ook al meedere keren psychotisch verklaard, maar ben het daar nooit mee eens geweest.
Die stps vind ik vervelend om te hebben, want ik ken niemand anders die dat heeft.
Zo hoe ik het begrijp begint het met randpsychotische verschijnselen en in de gevallen van persoonlijkheidsstoornissen lopen deze meestal niet uit op een psychose, maar gaan de verschijnselen na korte tijd weer weg (uitzonderingen voorbehouden).
Misschien dat onze verpleegkundige op dit forum daar meer over kan zeggen? want ik ervaar zelf ook zeer negatieve effecten van seroquel en risperdal. Heb ook nog zyprexa en impromen gebruikt, wat eveneens neuroleptica zijn, en ook daarmee had ik negatieve ervaringen.
Bij mij hebben ze ook de diagnose schizofrenie gesteld, waardoor behandelaars steeds op medicijnen-gebruik blijven wijzen. Echter deze gebruik ik al 6 jaar niet meer en ook niet meer van plan.
Bij iemand met schizofrenie zouden de randpsychotische verschijnselen uiteindelijk uitlopen tot in een psychose en in een psychose zul je neuroleptica als positief ervaren.
Ik daarentegen heb neuroleptica nooit als positief ervaren, vandaar dat ik er altijd werk van ben gaan maken als de psych me psychotisch verklaarde.
Vanwege de dwang tot medicijnen-gebruik kon ik nooit nagaan of ik wel echt psychotisch werd, omdat er tijdens de rand-fase al met medicatie toediening gestart werd en vanwege de diagnose schizofrenie mocht ik daar dan nooit mee stoppen, want dan zou ik opnieuw psychotisch worden volgens de psych.
Inmiddels functioneer ik al een hele tijd zelfstandig, niet dat ik gelukkig ben, maar ik weet mezelf te verzorgen zonder hulp van psychiatrie en met drugsgebruik. Nou schijnt schizofrenie geneesbaar te zijn (methode onbekend), maar toch ervaar ik nog steeds dezelfde soort waanachtige verschijnselen (randpsychoses) als die van toen; die waar ze me telkens bij elke opname psychotisch op hebben verklaard.
Bij mij gaat het niet zo ver als jou. Bij mij is het enkel negatief denken over mensen. Sociale angst, niet dat ik bang ben, want ik zie hoe voorzichtig mensen met me zijn, maar ik denk snel dat dingen niet deugen aan mensen, waardoor ik op grote afstand blijf.
Ik ben overigens wél agressief; ook zo verklaard door psych.
Dat wantrouwen in mensen is bij mij zo erg dat ik niet meer werk (ook nooit meer van plan) en ook vaak nadenk over hoe ik bepaalde oplichters wil vergelden (ook voormalige werkgevers). Deze gedachten kan ik intens gaan voeden waardoor ik ze hardop ga uitspreken, maar ik heb ook echt hele negatieve ervaringen met allerlei instanties; ook psychiatrie.
Bij mij blijven het slechts randpsychoses; heb het nooit langer dan enkele uren... dit hangt altijd af van de mate waarin ik het koester en de afleiding die ik daarvoor zoek.
Bij drugsgebruik klapt het bij mij helemaal dicht, dat ik vrijwel altijd alleen gebruik. Ik ervaar trippen als spannend en interessant. Cocaine gebruiken ervaar ik als irritant, omdat ik naar verwarring verlang, maar dat komt niet bij coke-gebruik, daar blijf je helder denken. En ik schaam me voor mijn gedachten.
Het is ook heel erg voor mij dat ik soms mensen ontmoet die ik graag mag, maar toch negatieve dingen over ze denk. Dit voel ik dan zo hard dat ik dierbaren afstandelijk benader. Al met al weet ik steeds dat het ook foutieve vooroordelen kunnen zijn, maar toch naar het gevoel van wantrouwen blijf handelen (en nuance maar niet kan accepteren vanwege de aanwezige mogelijkheid dat iemand toch ondeugdelijk kan zijn).
Weet na 15 jaar behandelen eigenlijk nog steeds niet wat er nu precies met me aan de hand is. Denk wel eens geen stps te hebben...
Vandaar dat ik blij ben dat ik nu eindelijk eens iemand zie met stps.
Dus je hebt het nu uit met je vriendin?
Zou je dan wel een leven met een partner willen?
Ik niet.
En àls ik het zou doen, dan niet verder als een LAT-relatie (moet contacten gemakkelijk kunnen breken)
Vind het heel fijn dat je er hier zo open over schrijft.
Loop zelf al 15 jaar in en uit bij psychiatrie, dan weer vrijwillig, dan weer dwang.
Bij mij hebben ze ook allerlei diagnoses gesteld, waaronder ook schizotypische ps en ben ook al meedere keren psychotisch verklaard, maar ben het daar nooit mee eens geweest.
Die stps vind ik vervelend om te hebben, want ik ken niemand anders die dat heeft.
Zo hoe ik het begrijp begint het met randpsychotische verschijnselen en in de gevallen van persoonlijkheidsstoornissen lopen deze meestal niet uit op een psychose, maar gaan de verschijnselen na korte tijd weer weg (uitzonderingen voorbehouden).
Misschien dat onze verpleegkundige op dit forum daar meer over kan zeggen? want ik ervaar zelf ook zeer negatieve effecten van seroquel en risperdal. Heb ook nog zyprexa en impromen gebruikt, wat eveneens neuroleptica zijn, en ook daarmee had ik negatieve ervaringen.
Bij mij hebben ze ook de diagnose schizofrenie gesteld, waardoor behandelaars steeds op medicijnen-gebruik blijven wijzen. Echter deze gebruik ik al 6 jaar niet meer en ook niet meer van plan.
Bij iemand met schizofrenie zouden de randpsychotische verschijnselen uiteindelijk uitlopen tot in een psychose en in een psychose zul je neuroleptica als positief ervaren.
Ik daarentegen heb neuroleptica nooit als positief ervaren, vandaar dat ik er altijd werk van ben gaan maken als de psych me psychotisch verklaarde.
Vanwege de dwang tot medicijnen-gebruik kon ik nooit nagaan of ik wel echt psychotisch werd, omdat er tijdens de rand-fase al met medicatie toediening gestart werd en vanwege de diagnose schizofrenie mocht ik daar dan nooit mee stoppen, want dan zou ik opnieuw psychotisch worden volgens de psych.
Inmiddels functioneer ik al een hele tijd zelfstandig, niet dat ik gelukkig ben, maar ik weet mezelf te verzorgen zonder hulp van psychiatrie en met drugsgebruik. Nou schijnt schizofrenie geneesbaar te zijn (methode onbekend), maar toch ervaar ik nog steeds dezelfde soort waanachtige verschijnselen (randpsychoses) als die van toen; die waar ze me telkens bij elke opname psychotisch op hebben verklaard.
Bij mij gaat het niet zo ver als jou. Bij mij is het enkel negatief denken over mensen. Sociale angst, niet dat ik bang ben, want ik zie hoe voorzichtig mensen met me zijn, maar ik denk snel dat dingen niet deugen aan mensen, waardoor ik op grote afstand blijf.
Ik ben overigens wél agressief; ook zo verklaard door psych.
Dat wantrouwen in mensen is bij mij zo erg dat ik niet meer werk (ook nooit meer van plan) en ook vaak nadenk over hoe ik bepaalde oplichters wil vergelden (ook voormalige werkgevers). Deze gedachten kan ik intens gaan voeden waardoor ik ze hardop ga uitspreken, maar ik heb ook echt hele negatieve ervaringen met allerlei instanties; ook psychiatrie.
Bij mij blijven het slechts randpsychoses; heb het nooit langer dan enkele uren... dit hangt altijd af van de mate waarin ik het koester en de afleiding die ik daarvoor zoek.
Bij drugsgebruik klapt het bij mij helemaal dicht, dat ik vrijwel altijd alleen gebruik. Ik ervaar trippen als spannend en interessant. Cocaine gebruiken ervaar ik als irritant, omdat ik naar verwarring verlang, maar dat komt niet bij coke-gebruik, daar blijf je helder denken. En ik schaam me voor mijn gedachten.
Het is ook heel erg voor mij dat ik soms mensen ontmoet die ik graag mag, maar toch negatieve dingen over ze denk. Dit voel ik dan zo hard dat ik dierbaren afstandelijk benader. Al met al weet ik steeds dat het ook foutieve vooroordelen kunnen zijn, maar toch naar het gevoel van wantrouwen blijf handelen (en nuance maar niet kan accepteren vanwege de aanwezige mogelijkheid dat iemand toch ondeugdelijk kan zijn).
Weet na 15 jaar behandelen eigenlijk nog steeds niet wat er nu precies met me aan de hand is. Denk wel eens geen stps te hebben...
Vandaar dat ik blij ben dat ik nu eindelijk eens iemand zie met stps.
Dus je hebt het nu uit met je vriendin?
Zou je dan wel een leven met een partner willen?
Ik niet.
En àls ik het zou doen, dan niet verder als een LAT-relatie (moet contacten gemakkelijk kunnen breken)
#6
Ontzettend goed geschreven AT. Ik heb meerdere psychoses van anderen mee gemaakt en herken heel veel van jouw verhaal daarin. Daarbij denk ik dat ik zelf een psychose heb gehad en ook daar herken ik weer heel veel van in jouw omschrijving. Ik heb verder niet veel toe te voegen aan je topic, maar wilde wel even zeggen dat ik het echt goed omschreven vind.
#7
Ik ben er nog steeds niet over uit of ik nou 2x een psychose heb gehad na een paddo-trip.
Ik ben dus 2x vrij diep gegaan in een paddotrip waarbij ik door de tijd reisde en totaal de link met het hier en nu verloor. Na de trip, toen mijn trip-buddy al weer gewoon de realiteit geaccepteerd had, zat ik nog steeds met de veronderstelling dat er iets niet klopte.
Ik probeerde dan net te doen alsof er niets aan de hand was naar die vriend en ging uiteindelijk maar gewoon slapen in de hoop dat ik de volgende dag weer wakker zou worden in mijn eigen leventje.
Toen ik de volgende dag wakker werd had ik vrij snel door dat dit toch echt de wereld en tijd is waarin ik thuishoor en kon het dan ook weer vrij snel accepteren.
Is dit een psychose te noemen? Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
Ik ben dus 2x vrij diep gegaan in een paddotrip waarbij ik door de tijd reisde en totaal de link met het hier en nu verloor. Na de trip, toen mijn trip-buddy al weer gewoon de realiteit geaccepteerd had, zat ik nog steeds met de veronderstelling dat er iets niet klopte.
Ik probeerde dan net te doen alsof er niets aan de hand was naar die vriend en ging uiteindelijk maar gewoon slapen in de hoop dat ik de volgende dag weer wakker zou worden in mijn eigen leventje.
Toen ik de volgende dag wakker werd had ik vrij snel door dat dit toch echt de wereld en tijd is waarin ik thuishoor en kon het dan ook weer vrij snel accepteren.
Is dit een psychose te noemen? Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
#8
Dat heb ik elke tripDruks zei:Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
#9
Chris Pontius zei:Dat heb ik elke tripDruks zei:Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
Ja maar ik bedoel ff de overnight mindfuck he
#10
Druks zei:Chris Pontius zei:Dat heb ik elke tripDruks zei:Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
Ja maar ik bedoel ff de overnight mindfuck heRond 20:00 ofzo de paddo's innemen, en dan rond 0:00-0:30 gaan slapen ofzo...
Dan zat je waarschijnlijk nog deels in de trip...
#11
Het is nu min of meer voorbij, ik had er ongeveer anderhalf jaar last van. Het kwam door veel en vaak trippen op allerlei verschillende RCs.
#12
Angramar Temenos zei:Iemand die stabiel lijkt te functioneren in een gesprek, om daarna z'n huis niet uit de durven omdat hij/zij overtuigt is dat er scherpschutters op het dak staan die op bepaalde tijdstippen mensen die naar buiten gaan doden is evengoed psychotisch.
~AT
Hmm ik kan prima avondjes hebben met vrienden in de kroeg, heb ook een goeie baan, maar zodra ik bij mijn huis de trap oploop, beginnen de buren over me te praten, ze kunnen zich zo snel verplaatsen dat ik ze niet zie, maar wel hoor. soms als ik de deur opendoe doe staan er 3 zwaarbewapende agenten met van die gele lichtgevende hesjes. Ze dwingen me op de grond te liggen en staan met getrokken pistolen op mijn hoofd gericht.
Dan al liggend op de grond realiseer ik me dat het niet waar is en sta op, loop naar het toilet en het hele zaakje begint van voren af aan. Na 2 - 3 x stopt het. Maar dan komen de overburen in het spel. Ze maken continue foto's van me, door de vitrage heen, heel irritant als je lekker voor de tv hangt, erger de achterburen doen het nu ook als ik op de slaapkamer ben. Heel irritant, die flitsen.
#13
Een psychose gaat vooraf aan veel blootstelling aan stress. Door de stress word je als eerst depressief en door een depressie kun je vervolgens in een psychose terecht komen. Dit gaat volgens een vrij langzaam verloop en ná een psychose volgt er weer een depressie.Druks zei:Ik ben er nog steeds niet over uit of ik nou 2x een psychose heb gehad na een paddo-trip.
Ik ben dus 2x vrij diep gegaan in een paddotrip waarbij ik door de tijd reisde en totaal de link met het hier en nu verloor. Na de trip, toen mijn trip-buddy al weer gewoon de realiteit geaccepteerd had, zat ik nog steeds met de veronderstelling dat er iets niet klopte.
Ik probeerde dan net te doen alsof er niets aan de hand was naar die vriend en ging uiteindelijk maar gewoon slapen in de hoop dat ik de volgende dag weer wakker zou worden in mijn eigen leventje.
Toen ik de volgende dag wakker werd had ik vrij snel door dat dit toch echt de wereld en tijd is waarin ik thuishoor en kon het dan ook weer vrij snel accepteren.
Is dit een psychose te noemen? Het was echt typisch dat ik zeg maar de 2x precies dezelfde ervaring had, terwijl ik me de 2e keer had voorgenomen dat het niet meer zou gaan gebeuren. Ik sloeg me ook direct voor m'n kop de volgende ochtend dat ik weer in de mindfuck was getrapt.
Men spreekt pas van een psychose wanneer wanen en/of hallucinaties en/of verward denken minimaal 30 dagen aanhouden.
Psychedelische drugs kunnen dus een "trigger" zijn voor een psychose, maar dan ben je dus wél een persoon die drugs als negatief ervaart en ook hierbij gaat het weer volgens een verloop:
Er zijn voortekenen (b.v. neiging tot isoleren, schuw of angstig gedrag, concentratieproblemen, verminderde prestaties op school of werk, voorliefde voor magie, mystiek, het paranormale, religie of filosofie, problemen met sociale contacten).
Echter deze tekenen kunnen ook aan de leeftijd gebonden zijn (puberteit), maar opvallend is dat psychosen meestal rond het begin van de volwassenheid voor het eerst opduiken.
Psychosen hebben ook ernstige gevolgen; dat je je toekomstverwachtingen wel op je buik kunt schrijven. Na een psychose is het onderhouden van sociale contacten of een relatie moeilijk.
Het schijnt ook dat een aantal schizofrenen naast hun schizofrenie nog PTSS hebben, omdat een psychose als zeer angstaanjagend wordt beleefd.
Ik kan zeggen dat ik al heel wat bad trips heb meegemaakt, maar geen daarvan heb ik als traumatisch ervaren. Ik zou een bad trip dus niet met een psychose durven vergelijken.
In de wetenschap maakt men onderscheid tussen hallucinaties en pseudo-hallucinaties.
Pseudo-hallucinaties zijn hallucinaties die je zelf opwekt met een hulpmiddel.
Ben ook wel eens urenlang buiten westen geweest van de psilocine, dat ik even niet meer wist hoe ik in die status verzeild ben geraakt, maar met hard inspannen van het bewustzijn, kreeg ik toch altijd controle op mijn hallu's en wist ik weer dat ik champi's had geslikt.
Het valt me op dat pseudo-hallucinaties ook "stuurbaar" zijn, dwz dat je zelf het thema van je trip kunt bepalen of door anderen kunt laten bepalen.
Bij mijn weten zijn pseudo-hallucinaties dus beïnvloedbaar.
#14
@Angramar Temenos, in de eerste post vertel je dat je HPPD hebt, kan je me wat meer vertellen over de onset, waardoor het is ontstaan en hoe het nu is en hoe je ermee omgaat?
#15
Zeer interressant stuk!
Ik herken wat van mijn periode toen ik veel blowde. Ook een eventuele opkomende psychose?
Ik zat namelijk heel erg over 'het leven' na te denken. Tijdens het blowen dacht ik wel eens of de wereld wel echt was.
Ik brak mijn hoofd over de volgende vragen:
"Was het hele leven niet gewoon allemaal fantasie? Ik bedoel: Waarom ben ik, ik? Waarom zit ik in dit tijdstip, als het universum al oneindig lang bestaat en oneindig lang gaat bestaan? Waarom van de ontelbare wezens op deze planeet en (misschien) andere planeten ben ik nu gewoon Tim? Wat voor nut heeft dit leven als over een miljard jaar ALLES wat je hebt achtergelaten toch niks meer betekend?"
Tijdens een te grote portie truffels en ook een keer tijdens een grote hoeveelheid spacecake sloegen deze gedachten helemaal door:
Eerst kwam ik erachter dat we allemaal 1 zijn. Even later kwam ik erachter dat IK dat enige bewustzijn ben. Alle levens en dingen op deze aarde is gewoon mijn grote universele bewustzijn. Tijd bestaat niet, ruimte bestaat niet, zelfs ik besta niet. Alles is verzonnen door dat eeuwige bewustzijn. Ik meende zelfs verborgen herinneringen terug te halen van levens wat ik hiervoor gehad (bedacht) zou hebben. Die vriend waar ik mee praatte, was in feite gewoon mij. Want ik was alles. Tijdens die truffeltrip dacht ik ook dat zelfmoord geen optie zou zijn want dan zou ik gewoon weer een nieuw leven verzinnen, mijn energie en bewustzijn zou opgaan in een nieuwe wereld. Mijn lichaam is immers toch niet echt.
Wat zijn geluiden? Waarom is blauw, blauw? Is het blauw wat ik zie, hetzelfde blauw als wat jij ziet? Waarom is het op die manier blauw?
Kortom, het kwam erop neer dat ik mij mijn hele leven al voor de gek hield.
Gelukkig ben ik toen maar eens gaan minderen en is dit veel minder geworden. Toch breek ik soms nog wel eens mijn hoofd over de vragen van het leven. Alleen niet zo vaak meer en alleen wanneer ik echt weer eens veels te stoned ben.
Ik herken wat van mijn periode toen ik veel blowde. Ook een eventuele opkomende psychose?
Ik zat namelijk heel erg over 'het leven' na te denken. Tijdens het blowen dacht ik wel eens of de wereld wel echt was.
Ik brak mijn hoofd over de volgende vragen:
"Was het hele leven niet gewoon allemaal fantasie? Ik bedoel: Waarom ben ik, ik? Waarom zit ik in dit tijdstip, als het universum al oneindig lang bestaat en oneindig lang gaat bestaan? Waarom van de ontelbare wezens op deze planeet en (misschien) andere planeten ben ik nu gewoon Tim? Wat voor nut heeft dit leven als over een miljard jaar ALLES wat je hebt achtergelaten toch niks meer betekend?"
Tijdens een te grote portie truffels en ook een keer tijdens een grote hoeveelheid spacecake sloegen deze gedachten helemaal door:
Eerst kwam ik erachter dat we allemaal 1 zijn. Even later kwam ik erachter dat IK dat enige bewustzijn ben. Alle levens en dingen op deze aarde is gewoon mijn grote universele bewustzijn. Tijd bestaat niet, ruimte bestaat niet, zelfs ik besta niet. Alles is verzonnen door dat eeuwige bewustzijn. Ik meende zelfs verborgen herinneringen terug te halen van levens wat ik hiervoor gehad (bedacht) zou hebben. Die vriend waar ik mee praatte, was in feite gewoon mij. Want ik was alles. Tijdens die truffeltrip dacht ik ook dat zelfmoord geen optie zou zijn want dan zou ik gewoon weer een nieuw leven verzinnen, mijn energie en bewustzijn zou opgaan in een nieuwe wereld. Mijn lichaam is immers toch niet echt.
Wat zijn geluiden? Waarom is blauw, blauw? Is het blauw wat ik zie, hetzelfde blauw als wat jij ziet? Waarom is het op die manier blauw?
Kortom, het kwam erop neer dat ik mij mijn hele leven al voor de gek hield.
Gelukkig ben ik toen maar eens gaan minderen en is dit veel minder geworden. Toch breek ik soms nog wel eens mijn hoofd over de vragen van het leven. Alleen niet zo vaak meer en alleen wanneer ik echt weer eens veels te stoned ben.
#16
Paranoia herken ik ook een beetje. Maar dat heb ik meer als ik geblowd heb en dat ik dan denk dat mensen het over mij hebben (mijn fouten en stomheden, hoe ik eruit zie etc.). Dit komt eigenlijk alleen voor als ik de drukte opzoek tussen de nuchtere mensen. . Meende zelfs een keer te horen: "Zooo die gast is stoned! moet je hem zien kijken!" Maar dit heb ik waarschijnlijk in mijn eigen hoofd gehoord. Op zo'n moment voel ik me wel aardig depressief en een sukkel.
Ik kan er op sommige momenten best wel onzeker van zijn. Maar ik heb ook het idee dat paranoia een veelvoorkomend verschijnsel is van canabis.
Voorbeeld was wanneer Ik met een maat knetterleip met een boog om een groep jongeren lopen omdat we denken dat ze wel eens een mes kunnen hebben.
Of denken dat de buren slaande ruzie hebben terwijl ze gewoon een normale discussie hebben. Dit hadden we later pas door: "ow ze zijn helemaal niet aan het vechten, ze praten gewoon".
Ik kan er op sommige momenten best wel onzeker van zijn. Maar ik heb ook het idee dat paranoia een veelvoorkomend verschijnsel is van canabis.
Voorbeeld was wanneer Ik met een maat knetterleip met een boog om een groep jongeren lopen omdat we denken dat ze wel eens een mes kunnen hebben.
Of denken dat de buren slaande ruzie hebben terwijl ze gewoon een normale discussie hebben. Dit hadden we later pas door: "ow ze zijn helemaal niet aan het vechten, ze praten gewoon".
#17
Ik herken de denkwijze meteen. Al bijna een jaar geleden heb ik ook een psychotische episode mee gemaakt maar ik ben gelijk op diezelfde dag volgepropt met medicatie (waarvan ik op dat moment dacht dat het placebo's waren en ik een proefpersoon was). Maar een paar maanden daarna kon ik het wel waarderen en heeft 't me zeker gered van doorslaan.
Ik vind 't knap dat je er zo over hebt gepraat![:)]()
, ja wat kan ik erover zeggen? Je bent wie je bent en ik persoonlijk wil dat niet voor mensen achterhouden (tenzij de wanen natuurlijk weer op beginnen te komen ![:wink:]()
).
Het was fijn om is iets te lezen van een ander persoon!
Ik vind 't knap dat je er zo over hebt gepraat
Het was fijn om is iets te lezen van een ander persoon!
#18
Dat is het hem ook nog...
eenmaal psychotisch geweest, is de kans groot dat er een volgende komt.
En paranoïa ben ik altijd. Is me eens jarenlang gelukt om met therapie van drugs af te blijven, maar ik leefde gewoon hetzelfde als wanneer ik drugs gebruik.
Bij mij maakt het geen verschil. Ik meen zelfs dat het leven met drugs beter gaat, omdat die de gevoelens van verlegenheid wat verminderen.
Canabis vind ik 1 van de sterkste drugs en nog een voordeel is dat het lang duurt eer dat het tolerant gaat worden
eenmaal psychotisch geweest, is de kans groot dat er een volgende komt.
En paranoïa ben ik altijd. Is me eens jarenlang gelukt om met therapie van drugs af te blijven, maar ik leefde gewoon hetzelfde als wanneer ik drugs gebruik.
Bij mij maakt het geen verschil. Ik meen zelfs dat het leven met drugs beter gaat, omdat die de gevoelens van verlegenheid wat verminderen.
Canabis vind ik 1 van de sterkste drugs en nog een voordeel is dat het lang duurt eer dat het tolerant gaat worden
#19
Echt wel zeer boeiend geschreven, hoedje af! Het maakt het extra boeiend doordat je het schrijft vanuit je eigen ervaring.
Het lijkt me echt geen pretje om met jou stoornissen te maken te hebben. Met een groep mensen praten die er niet zijn en dan plots 'wakker' schrikken, damn.. Ik hoop dat het allemaal betert.
Het lijkt me echt geen pretje om met jou stoornissen te maken te hebben. Met een groep mensen praten die er niet zijn en dan plots 'wakker' schrikken, damn.. Ik hoop dat het allemaal betert.
#20
Ik heb tegenwoordig gelukkig nergens last meer van ![:)]()
. Vandaar ook dat ik er zo vrij over kan praten..