Hoe weet je dat leven na de dood per definitie betekent dat je als een Poltergeist mensen kunt contacteren?
![:tonguewink:]()
Of dat je überhaupt je vorige leven (en dus gemaakte afspraken) onthoudt. Dat leven kan ook in een compleet andere wereld/dimensie/droom zijn.
Exact. Dit weten we totaal niet. Het is logisch vanuit ons centraal perspectief, als mens, omdat dit de enige identiteit is die wij op dit moment feitelijk kennen. Maar het is eigenlijk ook vrij naïef en onbedoeld self-centered om aan te nemen dat wij in een mogelijk voortbestaan na de dood als een soort geesten in min of meer menselijke gedaante zouden terugkregen. Die dan ook nog eens contact zouden moeten kunnen zoeken met ons of blijk zouden kunnen geven van hun aanwezigheid. Wie zegt dit? Het is slechts één van de oneindig veel mogelijkheden, waarvan we geen enkele notie hebben (helaas).
Ik heb lang gedacht dat leven na de dood onaannemelijk is (onlogisch vanuit de evolutieleer, etc.). En mijn innerlijke ‘rationele ik’ meent ergens nog steeds te moeten vinden dat de meest logische theorie is dat alles na ons sterven gewoon stopt. Idee: we zijn ons brein. Als dat brein dood is, is er niks meer, nada. Ik ben van nature nuchter en niet erg zweverig of ‘spiritueel’ (hoe je dat ook definieert) van aard - al mijn niet drugs-gebruikende vrienden zullen dit beamen. En toch ben ik substantieel veranderd in m’n gedachtengangen en meer open minded geworden voor andere theorieën, júist door naast ‘normaal’ onderzoek te bedrijven binnen de - terecht bestaande - maatschappelijk geaccepteerde wetenschapsgrenzen óók bezig gaan met die zaken die net niet door wetenschap aangetoond kunnen worden (o.a. door interesse in, en ervaring met psychedelica). Dat betekent niet dat ik niet met beide benen op de grond blijf/wil blijven staan. (Zelf)kritisch zijn blijft één van de belangrijkste dingen die er zijn, anders loert het gevaar van een vorm van grootheidswaanzin, vind ik dan hè. Dan zou ik geen integere onderzoeker meer zijn, en ik draag integer (wetenschappelijk) onderzoek een warm hart toe.
Tegenwoordig heb ik geen sterke mening meer over wat er na de dood met ons ‘zijn’ gebeurt. Ik weet het echt niet meer, en dat is best een belangrijk keerpunt geweest in mijn levensvisie. Wat ik vooral geleerd heb de afgelopen jaren binnen de kaders van zowel reguliere wetenschap als van ‘psychonautisch’ (gewichtig woord, lol) onderzoek: we just don’t know. We hebben geen flauw idee. We weten wel wat, maar toch vooral zó weinig. En er is nog zoveel mogelijk.
Maar daarom: geloof niet de eerste de beste ongefundeerde aanname die je tegenkomt. Probeer bij filosofische vraagstukken/levensvragen verder te denken dan vanuit theorieën die logisch lijken vanuit ons eigen referentiekader als mens, op aarde, in het hier en nu. In de letterlijke zin van het woord is dit ook wetenschap: willen weten, maar niet focussen op één enkele benadering of hypothese. Je hebt wetenschap als onderdeel van onze maatschappij, die is zeer begrensd, en dat is maar goed ook. Daarom hebben we er zoveel aan te danken. Maar wetenschap en spiritualiteit zijn geen tegenpolen, sterker nog: naar mijn mening maken ze onderdeel van elkaar uit.
Oops, nogal off-topic dit, sorry (de welbekende insomnia + bijbehorend druk hoofd). Maar dit kwam even naar boven naar aanleiding van de reactie van Mindless. Don’t judge me als het wat chaotisch overkomt, ‘t is het tijdstip.