LSD trip | mede tripper gaat volledig fout

Mindless zei:

Ik zie de flyers al voor me:

"Elke vrijdagavond Space Yoga bij yogaschool De Trippende Lotus. Verkoop van losse zegels bij de balie."

Klik om te vergroten...

1p-LSD en ALD-52 & truffles zijn wel legaal... Maar participanten kunnen natuurlijk (officieel) ook zelf ergens hun tripjes kopen en meenemen...)
Ik denk trouwens niet echt aan een school, maar meer een soort guerilla yoga- ergens afspreken op een festival, waar ze sowieso al naar toe gaan (en een uurtje samen inlassen...), of evt voor twee dagen of zo een vakantiehuisje huren in een leuk natuurgebiedje...

Neo-Shulginist zei:

De opvatting dat iemand die geen drugs heeft gebruikt 'op een andere golflengte zit' en daardoor een sfeerverstorende factor is, dat vind ik eigenlijk een interessante opvatting. Waarom is het zo belangrijk dat anderen precies hetzelfde voelen als jij? Is dat wel een realistische verwachting überhaupt? En wat maakt het dan dat je zo oncomfortabel voelt bij nuchtere mensen? Ligt dat aan hun gedrag, aan jouw verwachtigen, of nog iets anders?

Klik om te vergroten...

Dit doet me denken aan mensen op festivals onder invloed van mdma die gezamenlijk een ballonnetje willen doen. Alsof iedereen in een collectieve trip raakt.

Wat een prachtig verhaal en zo mooi geschreven! Ik zie het helemaal voor me. Je hebt je kranig gehouden met die vriend van je.
Ik wens je een leukere volgende trip toe!

Na mijn eerste mushroom trip report kwam ik er achter dat ik wel genoot om zo af een toe een trip report te schrijven over mijn reizen in de psychedelische dimensies. Dit keer is het een report van mijn alle eerste LSD trip die ongeveer 5 maanden geleden plaatsvond.

Dit is een erg lang report en sommige delen kunnen erg vaag zijn aangezien ik niet alles meer volledig kan herinneren. Als dit verhaal te lang is kan naar onder scrollen voor wat LSD hallucinaties die ik ervaren heb tijdens mijn trip

Set en Setting: In mijn voormalige kamer [ Een complex dat ik toen de tijd deelde met 5 andere ]
Drug: LSD (200 - 225 ug )
Personen: 2
Sitters: 0
Tijd van inname: rond 15:00

Na maanden research gedaan naar LSD en meerdere malen truffels trip achter de rug te hebben gehad kwam ik na het uitlezen van de Steve Jobs biografie gauw tot de conclusie om eens LSD te proberen. Ik had het vrij makkelijk via via kunnen krijgen en een goede vriend van me was ook erg geïnteresseerd in de drug ( ik noem hem even M). ik was vrij scepsis of het nou een goed idee was om LSD te doen met deze vriend van me aangezien ik wist dat hij vrij onstabiel was. Ook deden we dit zonder zitter.

Na toch besloten het te gaan doen kozen we een vrijdag middag om de effecten van LSD te ervaren. Voordat we het innamen Ik zei nog tegen M dat hij mij altijd kon vertellen als iets niet goed voelde tijdens zijn trip. We maakte nog de grap 'see you on the other side brother' en stopte beide de zegel onder onze tong en gingen rustig zitten. Na 10 minuten begon M te klagen dat hij de zegel per ongeluk had in geslikt en was bang dat de trip niet zou plaatsvinden.


Gek genoeg begonnen de effecten binnen 20 minuten al bij mij in te werken, een vrij heftige introductie moet ik zeggen. Ik voelde tintelingen in mijn lichaam, ik zat op een grote hoop kussens en keek naar de muur. De betonnen muren waren wit geverfd en hadden een grof structuur. De muren veranderende opeens in een oude Italiaanse renaissance stad met eng veel details zoals kleine huisjes & een complex wegen systeem. Uiteraard kon ik me hierover niet stil houden en riep luid dat het effect hard aan het inkicken waren. M echter zei dat hij nog niks voelde.

Ik begon op te staan en voelde opeens een sterke connectie met de plant voor me, het was alsof ik de plant was maar tegelijke tijd ook mijzelf langzaam had ik dit voel bij elk object in de kamer en schreeuwde het uit dat we allemaal 1 zijn. Ook leek het alsof de muren transparant waren en dat er niet echt een 'buiten' was, het voelde alsof ik op dit moment buiten stond maar ook binnen.


Inmiddels was M aan het ijsberen en vertelde dat hij langzaam het voelde opkomen, hij ging even op bed liggen en sloot zijn ogen.Het werd allemaal vrij overwhelming en besloot even te gaan zitten en mij ogen dicht te doen, ik probeerde te mediteren. Dit bracht mij in een geografisch achterbaan, in zijn eigen recht was dit prachtig maar ook vrij agressief, ik probeerde rustig op mijn adem te focussen toen ik opeens heftig uit mijn focus werd gerukt omdat M schreeuwde: 'DIT IS TE HEFTIG'


Eigenlijk begon hier de drama , M was heftig aan het ijsberen en was erg onrustig. Ik was zelf uiteraard ook heftig aan het trippen en probeerde hem tot rust te krijgen. Hij zei dat dit allemaal erger zou worden aangezien we pas 50 minuten in de trip zaten de piek nog moest komen. Hierdoor werd ik ook vrij angstig. Hevige patronen en lichaam tintelingen kwamen in vlagen. Op een begeven moment zakte alles weer even waardoor ik kon focussen om M rustig te krijgen, uiteraard werd ik gauw weer terug gesleurd in de LSD trip. M was erg onrustig en zei dat hij naar buiten wilde. Ik zei dat hij even moest wachten, misschien was wat frisse lucht en een andere setting wel handig.


Opeens kwam een raar gevoel in mijn op, normaal gezien als je nuchter een wandeling gaat maken pak je onbewust je schoenen, sleutels en misschien wel je telefoon. Tijdens het trippen begreep ik totaal niet meer wat het doel van mijn schoenen en sleutels waren, alsof alle objecten dat verbonden staat met je ego / bezit volledig vervaagd. Inmiddels was M ongeduldig naar buiten gerent. Omdat ik het doel van mijn schoenen niet meer kon uitvogelen rende ik maar achter M aan. Ik woonde destijds op de hoogste etage van een abstract raar gebouw. Dit gebouw had geen lift dus je moest met de vroegere brandtrap naar beneden.


Een brandtrap tijdens een trip is geen fijne setting, ik rende met mijn sokken naar beneden en toen begon de so called time dilation aspect van een LSD trip, waar ik normaal 3 minuten over doe om naar beneden te gaan voelde een eeuwigheid. Uiteindelijk beneden aangekomen deed ik de deur open, M was nergens te bekennen. Opeens realiseerde ik dat ik geen schoenen aan had en me sleutels waren ook weg. Ik raakte hier door ik paniek, mijn kamer misschien wel de enigste veilige plek om naar toe te gaan. Ik rende terug naar boven, in het gebouw lijkt elke etage op elkaar dus het was allemaal erg verwarend. Om binnen te komen op jouw etage heb een sleutel nodig OF je belt aan en iemand doet van binnenuit de deur open, ik drukte op de bel en een van mijn grootste mindfucks vond plaats.

het is moeilijk uit te leggen maar ik probeer het toch:
Ik wist dat mijn huisgenoten thuis waren en er word altijd open gedaan als ik op de bel druk. Echter was het dit keer anders.. Ik bleef maar bellen en niemand deed open, ik keek door het raam en mijn hele etage leek uitgestorven. Naar mijn idee heb ik een goede 10 minuten hard op de bel gedrukt zonder reactie. Opeens kwam ik terug in de realiteit en bleek dat deze 10 minuten in de LSD wereld echte maar 5 seconden. 3 tot 4 huisgenoten kwamen naar buiten om de deur te openen ( zij reageerde gewoon normaal op de bel en deden de deur open ) Deze time dilation hallucinatie is mij nog lang nagebleven.

Ik probeerde zo nuchter mogelijk naar binnen te gaan. Ik ging terug naar mijn kamer en kon mijn sleutels direct terug vinden. Nu moest ik nog M zoeken en hem terug brengen, wat uiteraard een hele uitdaging is als je heftig aan het trippen bent. Ik besloot om aan te kloppen bij een huisgenoot die een goede vriendin van me was. Ze opende haar deur en legde uit dat we LSD hebben gebruikt en mijn vriend vermist. Ik noem haar even S, ze is een schat van een meid en begon mij direct te helpen.

Op dit moment werden de LSD effecten voor mij alleen maar sterker en sterker en het leek alsof ik langzaam in een eindeloze droom werd gezogen. Ik zei tegen S dat zij de enigste persoon is waar ik me nog aan kon vast houden om nog in de echte realiteit te blijven.

Inmiddels heb ik wonder boven wonder mijn schoenen aan kunnen doen en zijn we naar beneden gegaan via de trap, naar mijn gevoel duurde dit ook weer een eeuwigheid. Opeens hoorde ik M mijn naam roepen en stond hij beneden. Ik zei tegen hem dat we naar mijn kamer moesten gaan op rustig bij te komen, dit wilde hij niet en liep weer naar buiten. Wij gingen achter hem aan en schok in wat voor toestand M zich bevond, hij zag er totaal verslagen uit en bleef maar vragen waar zijn vader en broertje waren. Ik wilde deze vraag erg graag voor hem beantwoorden maar om een of andere gekke reden kon ik niet begrijpen waar zijn broertje en vader waren, naar mijn idee waren wij in een totaal andere dimensie en zijn broertje en vader in een andere.

Ik viel stil aangezien ik de vraag niet kon beantwoorden, hierdoor raakte M in paniek en begon onrustig te worden, S was nog bij ons en probeerde M rustig te krijgen. M begon in zichzelf te praten en zei 'ik ga anders wel dood, het maakt me allemaal niet meer uit' hij begon hard vooruit te lopen. De omgeving was totaal niet ideaal, het was in de buitenwijk naast de snelweg dus totaal niet rustgevend. Ik en S begonnen langzaam achter M aan te lopen, hem stimuleren leek op dit moment geen goed idee. Ik keek om me heen en alles leek op een oude film, het was een vrij bizarre atmosphere. Op dit moment was mijn survival instinct in gekickt dus ik kon redelijk focussen op wat er allemaal gebeurde, ik was echter nog steeds hard aan het trippen.

M rende voor zich uit zonder uit te kijken voor de auto's die overal en nergens reden, uiteraard werd er overal getoeterd door M gedrag op de weg. S en ik moesten M op een rustige plek zien te krijgen, zodat we allemaal veilig waren. Mijn kamer was een ongeveer 15 minuten lopen maar omdat M in heftige toestand was moesten we even een nood plek vinden. We kwamen ik een beton park terrecht dat zich onder een gigantisch gebouw plaatsvonden, op dit moment leek dit allemaal op een droom voor me. M schreeuwde meerdere keren 'waar is mijn broertje?!' S had hem een flesje water gegeven maar hij rukte dit kapot en gooide de hele inhoud over zichzelf. Het was essentieel om M naar mijn kamer te brengen dus begonnen we langzaam terug te lopen. We moesten M overtuigen om terug te gaan naar mijn kamer, dit wilde hij niet. Hij begon overal en nergens naar toe te rennen en liep een gebouw in om vervolgens daar te gaan schreeuwen. Ik kan me niet meer goed herinneren wat er daarna gebeurde maar uiteindelijk liepen we met z'n alle terug naar mijn kamer.

S was uiteindelijk een vriend aan het bellen aangezien zij het allemaal ook niet onder controle had, naar mijn idee leek het erop alsof ze de politie aan het bellen was en dat ze ons in een val aan het lokken was. Ik zei tegen haar niet de politie te bellen, gauw realiseerde ik dat dit een hallucinatie was en ze gewoon een vriend aan het bellen was om hulp te vragen. We kwamen uiteindelijk bij mijn voordeur aan om vervolgens de helse trap weer te beklimmen....

M kon deze trap totaal niet handelen en raakte in paniek, hij begreep er helemaal niks van. Eenmaal aangekomen bij de 3de etage ( ik woon op 5 ) stond hij opeens stil. M viel face first op de grond, ik draaide hem gauw om en ik zag zijn ogen weg draaien en neus bloeden, en S begon sinister te lachen. Ik schudde gauw mijn hoofd en besefte dat dit ook een hallucinatie was, M was echter wel gevallen maar S was niet in de lach geschoten, ze begon hem alleen overeind te krijgen. M bleef een goede 5 minuten liggen en schoot opeens weer op. Later vertelde M mij dat die 5 minuten dat hij knock out was voor hem 3 maanden leken te duren en dat hij in een inrichting was beland, en ik en S zijn verzorgers waren



Uiteindelijk kregen we M weer op en liepen naar mijn kamer, ik gooide hem op mijn bed en begon totaal verslagen op mijn bank te zitten. S had thee voor ons gezet en wat fruit gegeven. M was knock out op bed en er was eindelijk rust, ik kon rustig denken en had een mooi gesprek met S. Ik had een aantal mooie gedachten die ik met S deelde over: tijd, social media & de reizen die ik gemaakt heb en nog heel wat persoonlijke verhalen, ik opende mijzelf volledig naar haar. Ze bleef nog een uur bij ons zitten en ging uiteindelijk naar haar kamer toe, M was inmiddels wakker geworden en was weer rustig geworden. We hadden een lang gesprek waarvan ik het onderwerp niet meer kan herinneren.

Een uur geleden had M in paniek zijn vriend van zijn studenten vereniging gebeld die inmiddels was aangekomen, hij leek mij extreem denken aan een dikke bever. Ik wilde niet in een ruimte met hun zijn dus ik besloot te gaan douchen. In de badkamer aangekomen was ik weer in een totaal andere dimensie beland, ik keek in de spiegel en werd erin gekozen. Ik veranderde in een grote diamant zoals de Pink Floyd visuals. Aan elke kant van de diamant was een weerspiegeling van mij zelf, de diamant brak kapot in een oneindig stukken met weer in elke stuk een reflectie van mijzelf. Dit is mijn meest intense hallucinatie die ik ooit heb gehad.

Ik stapte de douche in maar het water voelde niet goed aan, niet warm, niet koud en was vrij on comfortabel. Ik stap uit de douche en realiseerde dat ik mijn handdoek was vergeten, dus ik deed drijfnat mijn kleren weer aan. M en zijn bever vriend besloten een wandeling te maken, op dit moment leken ze beide op dikke bevers met zwart slijm dat van hun afdroop. Ik besloot toch mee te gaan, de stad waar we liepen leek erg op een GTA game. De LSD begon echter langzaam uit te werken en ik wilde het liefste gauw weg bij M en zijn vriend. We namen afscheid en ik ging terug naar me kamer. Door alle drama die deze dag plaatsvond was ik erg onrustig voor de komende 3 uur, ik voelde me erg leeg. Al mijn ambities en dromen waren weg, ik voelde me een lege ziel. Ik wist dat dit de comedown van LSD was. Het was inmiddels diep in de nacht en ik hoorde de vogels al fluiten, ik besloot te gaan slapen.

Ik werd de volgende dag vrij brak wakker maar ik kwam langzaam terug en voelde ook weer mijn dromen en ambities terug komen. De grootste les die ik geleerde heb van deze trip is: Dat we zo dankbaar moeten zijn dat wij emoties kunnen ervaren het geeft betekenis en voorgang in ons leven. Ook kreeg ik mee dat je het beste van dit leven moet maken.

Ik wil zeker nog eens experimenteren met LSD maar dan met een ander persoon of zitter. Ik heb nooit volledig van de effecten kunnen genieten omdat ik in mijn survival instinct modus zat. Het is de vaagste ervaring van mijn leven geweest en hierdoor fascineren psychedelica mij toch ook wel. Onder andere omstandigheden weet ik zeker dat LSD magisch kan zijn

ADVIES: gebruikt a.u.b een zitter tijdens je eerste keer LSD, dit is een fout dat ik zeker heb gemaakt.



Onderaan nog een leuke opsomming van LSD hallucinaties die ik niet echt in mijn verhaal kwijt kon:

- Soms als ik een actie ondernam, zoals het drinken of lopen: leek het in mijn ervaring als dit 3x werd herhaald. Als ik bijvoorbeeld vooruit liep leek het alsof ik werd terug gespoeld als een film

- Ik weet nog goed dat toen ik buiten liep mijn volledige gezichtsveld 45 graden draaide, alles stond half op z'n kop! dit duurde echter alleen 5 seconden

- Ik zag veel typische LSD hallucinaties: AFBEELDING

- Vaak zag ik overal ogen te voorschijn komen als het universum je in de gaten houd

- Mijn buurmeisje leek erg veel op de hindu god "Ganesh' ik zag zelf de olifanten slurf en de goude decoratie waarin Ganesh vaak word afgebeeld: AFBEELDING
- Ook M deed me vaak denken Hanuman de hindu aap-dog: AFBEELDING

- Het leek vaak alsof ik in verschillende realiteiten bevond. Als ik bijvoorbeeld terug dacht aan een moment dat 1 minuut geleden was gebeurt, voelde het alsof dit had plaatsvonden in een ander leven / realiteit ( erg trippy )

- Vaak zag ik visuele hallucinaties met als thema: ondereindigheid, naar mijn idee heb ik letterlijk oneindigheid gezien.

- De spiegel hallucinatie die ik hierboven heb beschreven

- Ik ervaarde tijd volledig anders, het was alsof ik totaal was gefocussed op het 'nu' dus een seconde kon makkelijk 5 minuten duren. Als voorbeeld: Als je een gesprek met iemand hebt en je stelt een vraag, dan verwacht je binnen ongeveer 10 seconden antwoord. Tijdens mijn LSD trip leek de tijd tussen mijn vraag en het antwoord wel 3 minuten te duren, wat normaal gezien maar een paar seconde duurt

- Ik voelde me intens verbonden met iedereen en alles, en leek alsof alles en iedereen in mijn kamer was.

- Al mijn herinneringen waren totaal verdwenen, ik vervaarde een lichte ego death

Fenrir zei:

Leer, oud hout, stof (als in een stoffige zolder), houtrook, sigarettenrook, hooi, koffie, bosgrond, vers zweet, oude boeken, kattenvacht, kruitdampen, de ozonlucht na onweer, koper, vanille, ...
Interessante vraag, nooit eerder zo bij stilgestaan! Wat vind jij dan lekker ruiken? (Behalve geurkazen.)

Klik om te vergroten...

Nouja ik kan me op zich ook wel voorstellen dat je van die goedkope geurkaarsen goor vindt. Van die goedkope wierook van de Xenox ofzo is ook niet te doen.

Palo santo, Nag Champa of de wat betere geurverstuivers vind ik wel lekker ruiken. Maar het moet niet te overdreven zijn nee, gewoon subtiel.

Neo-Shulginist zei:

Ik weet niet hoor. Het blijft een valkuil om te denken: 'och, ik heb nu zoveel getript nu kan ik het wel aan'. Onderdeel van veel ervaring met psychedelica is imo juist dat je beseft dat ook jij moeilijke momenten kunt hebben en als die niet adequaat behandeld worden dat je dan in paniek kan raken. Niemand is daar immuun voor en je hebt ook niet alles in de omgeving zelf in de hand.

Maar ik moet wel zeggen dat ik zelf meestal trip met één of een paar andere mensen die dan ook aan het trippen zijn. Dus misschien moet ik ook niet te hypocriet gaan lopen doen. Het is meer dat ik de opvatting heb dat een nuchtere tripsitter erbij (bijna) altijd veiliger is (afhankelijk van de kundigheid van de tripsitter en de mate van vertrouwen die mensen in de tripsitter hebben).

Klik om te vergroten...

Opzich met je eens, maar ik moet er zelf ook echt niet aan denken om tijdens een trip samen te zijn met een nuchtere tripsitter. Lijkt me zwaar storend en zou me continu ongemakkelijk voelen. Tenzij het deel uitmaakt van een ritueel, zoals een of andere wijze sjamaan, dat lijkt me nog wel eens lachen.

Liefst een bekende/vriend(in) waarbij ik me op m’n gemak voel, die dan dus ook met me meedoet, en anders alleen. Ik vertel in dat laatste geval wel aan iemand wat ik ga doen zodat ik een ‘hulplijn’ heb.

Bij sommige drugs is een fysieke, nuchtere sitter natuurlijk een must om de veiligheid te garanderen, zoals bij salvia of DMT.

Fenrir zei:

Ligt natuurlijk ook aan de situatie. Ik heb over een paar maanden een interessante trip op de planning staan waarbij ik waarschijnlijk een uur of zes niet meer op deze planeet ben. Dan vind ik een sitter wel fijn. Wordt meteen mijn eerste keer met een tripsitter Voor iets als DMT of Changa is een sitter fijn om te zorgen dat je het huis niet in de fik steekt, en voor iets als salvia of datura moet je imo eigenlijk wel een nuchter persoon in de buurt hebben voor de veiligheid.

Klik om te vergroten...

Uiteraard is een tripsitter wel essentieel bij die laatste middelen.

Neo-Shulginist zei:

Nouja ik kan me op zich ook wel voorstellen dat je van die goedkope geurkaarsen goor vindt.

Klik om te vergroten...

Ik snap de verwarring! Ik citeerde die zin omdat je een typfoutje had gemaakt: een geurkaas aansteken.

Mooi rapport en goeie adviezen, interessante discussie!

Koop iets leuks/ lekkers voor de huisgenoot die je geholpen heeft M te zoeken, voor normale mensen zonder ervaring hierin kan een situatie als dit erg vreemd en of vervelend zijn.

Fenrir zei:

Ik snap de verwarring! Ik citeerde die zin omdat je een typfoutje had gemaakt: een geurkaas aansteken.

Klik om te vergroten...

Haha, ohh, je zit me gewoon in de zeik te nemen!

Roze Olifant zei:

(..) ik moet er zelf ook echt niet aan denken om tijdens een trip samen te zijn met een nuchtere tripsitter. Lijkt me zwaar storend en zou me continu ongemakkelijk voelen

Klik om te vergroten...

Maar waarom? Waarover zou je je ongemakkelijk voelen dan? En hoe komt het dat dat idee zo overheersend is?

Fenrir zei:

Ik snap de verwarring! Ik citeerde die zin omdat je een typfoutje had gemaakt: een geurkaas aansteken.

Klik om te vergroten...

Had eens een keer onbedoeld een geurkaas gekocht. (Heb je ooit tilsitter gekocht? Doen! )(ik begrijp de verwarring, je dacht dat er Tilsitter stond ipv Tripsitter)
Tripreport. Setting: op de boot van Duitsland naar Denemarken. Ik kocht de goedkoopst mogelijke kaas voor op mijn brood. Ik ging aan de lange tafel zitten waar een stuk of 15 van mijn mede busgenoten ook zaten (ik reed met de bus van NL naar Kopenhagen). De hele tafel zat vol mensen. Ik hoopte op een gezellig gesprek met de vamp naast mij. Ik opende het pakje kaas. Ik realiseerde mij meteen dat dit een vergissing was. De stank was als een zwerver die zich maanden niet gewassen had en binnen no-time was letterlijk de hele tafel leeg (!!). Ook de meid naast mij was verdwenen. Ik zat alleen aan de grote tafel en ben zo onopvallend mogelijk weg gegaan (wat niet lukte, want anderen in de eetruimte keken me vanuit hun ooghoeken aan). Wat achterbleef op de tafel was het stinkende stuk kaas wat ik niet durfde op te eten.

Neo-Shulginist zei:

Maar waarom? Waarover zou je je ongemakkelijk voelen dan? En hoe komt het dat dat idee zo overheersend is?

Klik om te vergroten...

Ik kan niet voor Roze Olifant antwoorden, maar ik vind de vraag interessant.

Ik voel mezelf ongemakkelijk met een nuchtere sitter omdat we niet in dezelfde bubbel zitten. Je kan samen natuurlijk compleet langs elkaar heen trippen, maar je bent dan wel in een tripbubbel. Als de ander nuchter is, word ik continu geconfronteerd met de illusie die werkelijkheid heet en die wil ik dus juist even ontsnappen.

Die sitter is dan dat laatste draadje naar de realitieit waardoor ik er aan blijf hangen.

Neo-Shulginist zei:

Maar waarom? Waarover zou je je ongemakkelijk voelen dan? En hoe komt het dat dat idee zo overheersend is?

Klik om te vergroten...

Hmm, tja. Omdat die ander niet aan het trippen is en er wel bij zit. Lijkt me gewoon minder prettig. Liever een zelfde soort ‘connectie’. Vind het lastig uitleggen waarom het me precies ongemakkelijk lijkt, maar dat is het gevoel erbij. Zelfs bij iemand die ik echt heel erg goed ken (nuchter zowel als onder invloed) zou ik me denk ik altijd net wat zekerder voelen als diegene ‘mee’ tript.

* Edit: misschien is het het vermoeden/de angst dat je je toch altijd wat meer raar, afwijkend, zal voelen als er iemand naast je nuchter zit te wezen. Dat komt als eerste in me op.

Ja ik stel de vraag dus omdat ik denk dat er allerlei verwachtingen en onzekerheden onder liggen. Het leuke aan psychedelica vind ik nu juist om dat soort momenten aan te grijpen om dan meer te ontdekken over jezelf: wie je bent, hoe je je voelt en op welke manier je denkt. =)

Je kan bijvoorbeeld de opvatting hebben dat je 'normaal' moet doen. Dat hoe je je gedraagt als je psychedelica op hebt niet goed is, en dat je daardoor gaat twijfelen aan jezelf als je dan jezelf uit de derde persoon gaat bekijken. Maar ook dat is weer een illusie. Je weet niet wat anderen denken. En als je dat gevoel dat je iets moet van een nuchtere tripsitter kunt loslaten dan kan dat juist weer heel leerzaam zijn.

M’n eerste 2 LSD-trips waren met nuchtere tripsitterS.
Vooral de eerste keer was ik daar dankbaar voor, aangezien ik toen redelijk overweldigd was door de, mij nu zo gewaardeerde, acid energy. 1 van m’n tripsitters maakte me bewust van m’n ademhaling en toen was de ‘storm’ al snel gaan liggen.
De tweede keer was een ietwat anders, ongemakkelijk maar ook ontzettend grappig verhaal. Ik had net m’n zegel binnen en toen kreeg 1 van m’n 2 tripsitters telefoon om een kennis te helpen verhuizen. Wij met ons 3 daarheen. Ikke in m’n welbekende Duracell-energy style. Met de verhuis zelf helpen ging me niet meteen af, dus plofte ik me daar maar op de bank, naast 2 nuchtere mensen die ik amper kende (gelukkig ook psychedelica fans) en een hond die continu m’n aandacht kwam vragen, lol. Toen voelde ik me wel ietwat ongemakkelijk jah ... Maar achteraf bekeken wel een hilarisch avontuur.

Omwille van deze ervaringen zeg ik niet per se ‘nee’ tegen een nuchtere tripsitter. Imo is de keuze dus vooral contextgebonden.
Ik begrijp dat sommigen zich afvragen of ze niet al te gek of whatever overkomen op hun nuchtere tripsitter. Maar draai de zaak eens om en stel je ff voor hoe grappig die nuchtere tripsitter er door jouw trip bril uitziet. Of de oprechte dankbaarheid die je kan voelen als jouw tripsitter jouw trip positief beïnvloedt. Zoals met alles is het een kwestie v. perspectief uiteraard.

Neo-Shulginist zei:

Ik weet niet hoor. Het blijft een valkuil om te denken: 'och, ik heb nu zoveel getript nu kan ik het wel aan'. Onderdeel van veel ervaring met psychedelica is imo juist dat je beseft dat ook jij moeilijke momenten kunt hebben en als die niet adequaat behandeld worden dat je dan in paniek kan raken. Niemand is daar immuun voor en je hebt ook niet alles in de omgeving zelf in de hand.

Maar ik moet wel zeggen dat ik zelf meestal trip met één of een paar andere mensen die dan ook aan het trippen zijn. Dus misschien moet ik ook niet te hypocriet gaan lopen doen. Het is meer dat ik de opvatting heb dat een nuchtere tripsitter erbij (bijna) altijd veiliger is (afhankelijk van de kundigheid van de tripsitter en de mate van vertrouwen die mensen in de tripsitter hebben).

Klik om te vergroten...

Ik ben het wat dit betreft met @Mindless eens dat ik liever alleen door een moeilijke fase heen ga dan constant iemand bij me te hebben die mij zou moeten gaan opvangen. Het hangt er natuurlijk ook een beetje van af wat je doel is met trippen. Trip je voor je plezier, een spannende ervaring? Of trip je om in verbinding te treden met je onderbewustzijn en wil je graag antwoorden op bepaalde vraagstukken. Dat soort boodschappen is niet altijd fijn. Maar wil je daadwerkelijk lessen trekken of zelfs iets doorbreken, dan past daar geen oppas bij. Het hangt er natuurlijk van af hoe stevig je in je schoenen staat en of je jezelf vertrouwt.

Mijn opmerking was dan ook met name bedoeld voor mensen die met bovengenoemde reden een trip ingaan. Niet voor de consumerende tripper. Ik vergeet wel eens dat een groot deel van de trippers alleen een spectaculaire ervaring wil. Zoiets als live tv meemaken. Dan, wanneer hun onderbewuste tegen hen spreekt schrikken ze zich lam. Duistere beelden worden negatief geïnterpreteerd waardoor een angst-respons ontstaat. Bad trips worden weggedrukt ipv omarmt. Nauwkeurige reflectie 'achteraf' op de trip blijft achterwege. Als beginnende tripper heb ik deze zelfde fouten gemaakt. alhoewel ik nooit een trip heb meegemaakt die totaal 'bad' was. Maar mijn woorden waren dan ook met name gericht tot dit soort tripper. De laten we het noemen 'spirituele tripper'. Voor hen zou het goed zijn zich bij een eerste trip ieg goed in te lezen en te praten met iemand wat te verwachten en wat te doen (vooral wanneer in het begin van een LSD trip de zaak versnelt en je als beginner zou kunnen denken dat het vanaf dat moment alleen maar blijft versnellen tot in het oneindige). Mijn eerste trip was dus zonder begeleider (eind 80's had je die luxe ook gewoon niet, althans zeker niet in de punk kringen waarin ik verkeerde ). Zou ik de eerste keer opnieuw doen, dan zou ik ook geen tripsitter willen. Vanwege het aspect van 'lessen leren'.

Voor mij was de eerste keer werkelijk een kosmisch contact. Een alles doorbrekende verbinding met een realiteit die ik niet voor mogelijk had kunnen houden. Het zette mijn wereld op zijn kop en heeft een daadwerkelijke verbinding gelegd met mijn onderbewustzijn. Iets waar mijn hele leven op is verder gegaan. Ik kan mij gewoon niet voorstellen hoe dit had kunnen gebeuren wanneer een tripsitter mij had gekalmeert waar het (in het begin, tijdens de rush) mis ging. Soms moet je gewoon door shit heen. Dat is de enige manier om iets te doorbreken.

Mijn eerste trip verliep dus als volgt; het begin verliep angstig en escalleerde in het mezelf willen afsluiten van alles. Maar daarna was er een overlevingsdrang die mij een oplossing bood- ik pakte verf en papier en begon verf te smeren, waarbij ik geheel gefascineerd raakte door de echo's op het papier. Mijn verfstreken hadden echo's en hoe de verf zijn vorm vond tijdens het uitvloeien was enorm trippy. Daardoor kwam er een euforie over mij heen wat weer leidde tot geweldige inzichten over mijn verbinding met deze wereld en met name de kosmische verbinding tussen alle levende wezens. Het was daadwerkelijk mijn eigen onderbewuste die tot mij sprak. Iets wat ik aldus als fascinerend ervaarde. Ik ben er achteraf zeker van dat mijn euforie nooit zo intens was geweest wanneer mijn 'low' niet zo diep en angstaanjagend was geweest. Dit was mijn entree in mijn onderbewustzijn, wat nooit had kunnen gebeuren wanneer er iemand bij was geweest om mij te behoeden voor iets negatiefs. Sommige dingen moeten alleen ondergaan worden. Hoe angstaanjagend ook. Het in contact treden met je eigen onderbewuste is zoiets. Het kan ongelooflijk angstaanjagend zijn. Maar ook ontzettend mooi en alles doorbrekend.

Ik vind dus eigenlijk (ik herzie daarmee mijn eerdere mening) dat de spirituele tripper de eerste keer geheel zonder sitter moet trippen. Hij'zij zou zelfs helemaal alleen moeten trippen. Dit is belangrijk, zodat je niet wordt afgeleid door allerlei 'zaken' van anderen. Als je in contact wil treden met je onderbewuste, dan moet je dat alleen doen, voor een zo puur mogelijk contact.

Wat een ontzettend goed report van de TS!
Chapeau!!

Het is gedeeltelijk voor mij heel herkenbaar.
Daarom reageer ik met deze post.

Ook ik maakte de eerste keer een bad trip mee, zonder een goede zitter daarbij.
Dom, dom dom.

Er was wel iemand bij, die meerdere keren al getript had, maar zoals later bleek had hij geen ervaring met iemand die giga verkeerd aan het gaan was. Helaas. En een benzo was beslist een aanrader geweest.

Ook ik nam de trip in bij iemand op kamers.
En, veel erger nog, ik zat ook nog eens op dat moment in een vette shitsituatie.
Als enige maanden vóór de trip je relatie van meer dan 5 jaar geklapt is, nou, dan moet je dus beslist niet gaan trippen.
Daar kwam ik dus óók achter.

Ik beschrijf de horrortrip dus, zo kort mogelijk.

Ook ik werd op een moment zeer onrustig, omdat ik meende dat de muren van die kamer ineens razendsnelle kleurveranderingen gingen vertonen, de ruimte veranderde in een perfecte kubus, waarvan de muren ook nog eens langzaam, maar zeker naar elkaar toe gingen schuiven en als ik daar zou blijven, zou ik zonder enige twijfel verpletterd gaan worden. Dus: alle hens, redde, wie zich nog redden kan, naar buiten, dus!
Mijn vriend H ging gelukkig mee.
Buiten gekomen was gelukkig ruimte genoeg, de benauwdheid nam af, en we gingen aan de wandel. Alles was toen intens mooi, intens goed.
Wat een prachtige kleuren zag ik, en, bij de rivier de maas aangekomen, was het werkelijk fantastisch om de kringen te volgen op het water, als er een steentje in plonsde.
Vervolgens zag ik een trein over de brug komen razen, en sjeeesses wat had deze toch een enorm hoge snelheid!
Verder aan de wandel.
H was ineens nergens meer te zien, hetgeen mij enigzins onrustig maakte, maar, wat zou het, ik liep de weg op, naar de middenstreep toe, want dat, en alleen dat is het exacte middelpunt, en maande de automobilisten aan om voor mij te stoppen, ( een enorm getoeter ontstond) en waarom stapten deze wezens achter het stuur niet uit, om voor mij, Jezus zijnde, om diep voor mij in het stof te knielen?!
Wat een mazzel achteraf, dat ik niet omver ben gereden!
Ineens verscheen H weer, en zei toen tegen mij: he tripper, hoe gaat het?
Ik meen, dat ik toen antwoordde dat ik het erg warm had en in de rivier wilde gaan zwemmen om af te koelen, maar op de een of andere manier zag ik ervan af.
Gelukkig maar.
Vervolgens sloeg de trip ineens om. En hoe!
Een enorm gevoel van eenzaamheid kteeg ik, en donkere, zwarte mist kwam opzetten.
Wat een verdriet, en ik wilde nu maar één ding, namelijk naar huis. Wat een teringzooi was het allemaal. Zo voelde ik me, dus.

Ik begon aan de terugweg, stak de zoveelste joint Op, maar goddome, wat was het ver, en H was verdwenen, en mijn ex vriendin, een zuster van hem, overigens,!! óók en ook nog eens voorgoed....

Nu kreeg ik een enorme angst over me, ik was.mijn exacte perfecte wederhelft kwijt, ik zou beslist nooit meer dat geluk voelen, krijgen, ervaren, want zoiets perfects, dat krijg je maar één keer.
Dat was vast en zeker.
Wat een kutgevoel. Het overmande mij volledig .
Vervolgens ook dit nog:
Ik wist de weg terug niet meer, moet je eens kijken, de reling van de maasbrug waar ik overheen moest, was zo te zien meerdere kilometers lang! Die lange boog omhoog, ik zie hem nu nog steeds voor me, in min of meer doodsangst verkerende...ik was voorgoed verloren!
Dat gevoel, het is eigenlijk niet te beschrijven.

De tijds beleving, was gelijk, aan die van de TS
Hierna herinner ik me niets meer.
Ik ben thuisgekomen, nam weer een joint, en ineens was de trip over. De angst, het verdriet van het verlies van mijn wederhelft was ineens veel minder, en ik ben in slaap gevallen.
De hele dag erna voelde ik me wat "vreemd".

Deze trip is geweest in 1982.
Dus, wel enige tijd geleden.
Ik heb dit report hier nu neergezet, omdat het tekort van de TS mij triggerde, ik hoop, dat men dit niet ziet als: daar heb je hem ook weer.
Ik maakte dezelfde fout, als hij. ( geen ervaren tripsitter)
Ik maakte vergelijkbare dingen mee (volgens mij, dan)
Thats why. Deze ervaring zal ik me mijn hele verdere leven echt niet vergeten!

TS, respect!

שמש zei:

Ik ben het wat dit betreft met @Mindless eens dat ik liever alleen door een moeilijke fase heen ga dan constant iemand bij me te hebben die mij zou moeten gaan opvangen. Het hangt er natuurlijk ook een beetje van af wat je doel is met trippen. Trip je voor je plezier, een spannende ervaring? Of trip je om in verbinding te treden met je onderbewustzijn en wil je graag antwoorden op bepaalde vraagstukken. Dat soort boodschappen is niet altijd fijn. Maar wil je daadwerkelijk lessen trekken of zelfs iets doorbreken, dan past daar geen oppas bij. Het hangt er natuurlijk van af hoe stevig je in je schoenen staat en of je jezelf vertrouwt.

Mijn opmerking was dan ook met name bedoeld voor mensen die met bovengenoemde reden een trip ingaan. Niet voor de consumerende tripper. Ik vergeet wel eens dat een groot deel van de trippers alleen een spectaculaire ervaring wil. Zoiets als live tv meemaken. Dan, wanneer hun onderbewuste tegen hen spreekt schrikken ze zich lam. Duistere beelden worden negatief geïnterpreteerd waardoor een angst-respons ontstaat. Bad trips worden weggedrukt ipv omarmt. Nauwkeurige reflectie 'achteraf' op de trip blijft achterwege. Als beginnende tripper heb ik deze zelfde fouten gemaakt. alhoewel ik nooit een trip heb meegemaakt die totaal 'bad' was. Maar mijn woorden waren dan ook met name gericht tot dit soort tripper. De laten we het noemen 'spirituele tripper'. Voor hen zou het goed zijn zich bij een eerste trip ieg goed in te lezen en te praten met iemand wat te verwachten en wat te doen (vooral wanneer in het begin van een LSD trip de zaak versnelt en je als beginner zou kunnen denken dat het vanaf dat moment alleen maar blijft versnellen tot in het oneindige). Mijn eerste trip was dus zonder begeleider (eind 80's had je die luxe ook gewoon niet, althans zeker niet in de punk kringen waarin ik verkeerde ). Zou ik het opnieuw doen, dan zou ik ook geen tripsitter willen. Vanwege het aspect van 'lessen leren'.

Voor mij was de eerste keer werkelijk een kosmisch contact. Een alles doorbrekende verbinding met een realiteit die ik niet voor mogelijk had kunnen houden. Het zette mijn wereld op zijn kop en heeft een daadwerkelijke verbinding gelegd met mijn onderbewustzijn. Iets waar mijn hele leven op is verder gegaan. Ik kan mij gewoon niet voorstellen hoe dit had kunnen gebeuren wanneer een tripsitter mij had gekalmeert waar het (in het begin, tijdens de rush) mis ging. Soms moet je gewoon door shit heen. Dat is de enige manier om iets te doorbreken.

Mijn eerste trip verliep dus als volgt; het begin verliep angstig en escalleerde in het mezelf willen afsluiten van alles. Maar daarna was er een overlevingsdrang die mij een oplossing bood- ik pakte verf en papier en begon verf te smeren, waarbij ik geheel gefascineerd raakte door de echo's op het papier. Mijn verfstreken hadden echo's en hoe de verf zijn vorm vond tijdens het uitvloeien was enorm trippy. Daardoor kwam er een euforie over mij heen wat weer leidde tot geweldige inzichten over mijn verbinding met deze wereld en met name de kosmische verbinding tussen alle levende wezens. Het was daadwerkelijk mijn eigen onderbewuste die tot mij sprak. Iets wat ik aldus als fascinerend ervaarde. Ik ben er achteraf zeker van dat mijn euforie nooit zo intens was geweest wanneer mijn 'low' niet zo diep en angstaanjagend was geweest. Dit was mijn entree in mijn onderbewustzijn, wat nooit had kunnen gebeuren wanneer er iemand bij was geweest om mij te behoeden voor iets negatiefs. Sommige dingen moeten alleen ondergaan worden. Hoe angstaanjagend ook. Het in contact treden met je eigen onderbewuste is zoiets. Het kan ongelooflijk angstaanjagend zijn. Maar ook ontzettend mooi en alles doorbrekend.

Ik vind dus eigenlijk (ik herzie daarmee mijn eerdere mening) dat de spirituele tripper de eerste keer geheel zonder sitter moet trippen. Hij'zij zou zelfs helemaal alleen moeten trippen. Dit is belangrijk, zodat je niet wordt afgeleid door allerlei 'zaken' van anderen. Als je in contact wil treden met je onderbewuste, dan moet je dat alleen doen, voor een zo puur mogelijk contact.

Klik om te vergroten...

Vanuit het oogpunt vd. spirituele tripper begrijp ik jouw redenering perfect. Doch, zoals je zelf aanhaalt, kijkt niet iedereen door die bril en imo zijn vele (beginnende) trippers niet klaar om het op zulke diepgaande manier te bekijken. Jouw zienswijze vereist toch al een zekere levenservaring, volgens mij.

Ikzelf zou een eerder vergaande (inhoudelijke) inmenging v. m’n tripsitter absoluut afwijzen, maar een subtiele praktische tip of advies in een paar woorden kan in een noodsituatie wel een helpende hand bieden, zeg ik dan enigszins naar eigen ervaring.

Mindless zei:

Hoe weet je dat leven na de dood per definitie betekent dat je als een Poltergeist mensen kunt contacteren? Of dat je überhaupt je vorige leven (en dus gemaakte afspraken) onthoudt. Dat leven kan ook in een compleet andere wereld/dimensie/droom zijn.

Klik om te vergroten...

Exact. Dit weten we totaal niet. Het is logisch vanuit ons centraal perspectief, als mens, omdat dit de enige identiteit is die wij op dit moment feitelijk kennen. Maar het is eigenlijk ook vrij naïef en onbedoeld self-centered om aan te nemen dat wij in een mogelijk voortbestaan na de dood als een soort geesten in min of meer menselijke gedaante zouden terugkregen. Die dan ook nog eens contact zouden moeten kunnen zoeken met ons of blijk zouden kunnen geven van hun aanwezigheid. Wie zegt dit? Het is slechts één van de oneindig veel mogelijkheden, waarvan we geen enkele notie hebben (helaas).

Ik heb lang gedacht dat leven na de dood onaannemelijk is (onlogisch vanuit de evolutieleer, etc.). En mijn innerlijke ‘rationele ik’ meent ergens nog steeds te moeten vinden dat de meest logische theorie is dat alles na ons sterven gewoon stopt. Idee: we zijn ons brein. Als dat brein dood is, is er niks meer, nada. Ik ben van nature nuchter en niet erg zweverig of ‘spiritueel’ (hoe je dat ook definieert) van aard - al mijn niet drugs-gebruikende vrienden zullen dit beamen. En toch ben ik substantieel veranderd in m’n gedachtengangen en meer open minded geworden voor andere theorieën, júist door naast ‘normaal’ onderzoek te bedrijven binnen de - terecht bestaande - maatschappelijk geaccepteerde wetenschapsgrenzen óók bezig gaan met die zaken die net niet door wetenschap aangetoond kunnen worden (o.a. door interesse in, en ervaring met psychedelica). Dat betekent niet dat ik niet met beide benen op de grond blijf/wil blijven staan. (Zelf)kritisch zijn blijft één van de belangrijkste dingen die er zijn, anders loert het gevaar van een vorm van grootheidswaanzin, vind ik dan hè. Dan zou ik geen integere onderzoeker meer zijn, en ik draag integer (wetenschappelijk) onderzoek een warm hart toe.

Tegenwoordig heb ik geen sterke mening meer over wat er na de dood met ons ‘zijn’ gebeurt. Ik weet het echt niet meer, en dat is best een belangrijk keerpunt geweest in mijn levensvisie. Wat ik vooral geleerd heb de afgelopen jaren binnen de kaders van zowel reguliere wetenschap als van ‘psychonautisch’ (gewichtig woord, lol) onderzoek: we just don’t know. We hebben geen flauw idee. We weten wel wat, maar toch vooral zó weinig. En er is nog zoveel mogelijk.

Maar daarom: geloof niet de eerste de beste ongefundeerde aanname die je tegenkomt. Probeer bij filosofische vraagstukken/levensvragen verder te denken dan vanuit theorieën die logisch lijken vanuit ons eigen referentiekader als mens, op aarde, in het hier en nu. In de letterlijke zin van het woord is dit ook wetenschap: willen weten, maar niet focussen op één enkele benadering of hypothese. Je hebt wetenschap als onderdeel van onze maatschappij, die is zeer begrensd, en dat is maar goed ook. Daarom hebben we er zoveel aan te danken. Maar wetenschap en spiritualiteit zijn geen tegenpolen, sterker nog: naar mijn mening maken ze onderdeel van elkaar uit.

Oops, nogal off-topic dit, sorry (de welbekende insomnia + bijbehorend druk hoofd). Maar dit kwam even naar boven naar aanleiding van de reactie van Mindless. Don’t judge me als het wat chaotisch overkomt, ‘t is het tijdstip.