#1
Neem lekker je tijd dan om te bedenken hoe je er mee om wil gaan.
Dagboek van verslaafde die afkickt van speed
1039 antwoorden
286 weergaven
18-5-2026
#2
#3
Neem lekker je tijd dan om te bedenken hoe je er mee om wil gaan.
Ga ik zeer zeker doen , dank je wel !!
#4
Dank je wel voor je lieve reactie !!
#5
Daar ben ik weer ff.
Vandaag mezelf gedwongen om naar de sportschool te gaan.
Ik was al weken niet meer geweest.
Ik had mezelf ff streng toegesproken .![^_^]()
Ik moet vaker uit huis en sporten is niet alleen gezond maar zorgt er ook voor dat je je voldaan voelt en goed voelt.
Heb het niet lang vol gehouden ,want na een half uur was ik echt kapot!!.
Maarrrr ik ben er geweest en dat is het belangrijkst.![:blushing:]()
Als ik maar eenmaal weer x ben geweest heb ik de smaak weer te pakken dus dat komt wel goed.
Hoe was jullie weekend ??
Vandaag mezelf gedwongen om naar de sportschool te gaan.
Ik was al weken niet meer geweest.
Ik had mezelf ff streng toegesproken .
Ik moet vaker uit huis en sporten is niet alleen gezond maar zorgt er ook voor dat je je voldaan voelt en goed voelt.
Heb het niet lang vol gehouden ,want na een half uur was ik echt kapot!!.
Maarrrr ik ben er geweest en dat is het belangrijkst.
Als ik maar eenmaal weer x ben geweest heb ik de smaak weer te pakken dus dat komt wel goed.
Hoe was jullie weekend ??
#6
Daar ben ik weer..
Gisteren bij longarts geweest voor uitslag slaapapneu test.
Ik stop wel paar x in slaap met ademen maar niet zo vaak en lang dat het onder slaapapneu valt.
Het extreme dromen en slecht slapen komt volgens arts voornamelijk door mijn ptss en ook antidepresiva kan hier invloed op hebben.
longarts zei : en voor slaapmedicatie vind ik je te jong dat moet je niet willen zo jong.
Geen idee hoe oud ze denkt dat ik ben![:tearsofjoy:]()
Word meestal jaar of 28 geschat![:baby:]()
niks mis mee hoor ![^_^]()
.
Heb me aangemeld voor een support groep van de depressie vereniging.
Deze groep van ong 6 tot 8 pers komen ong 2 x per mnd samen.
Je kunt elkaar adviezen geven en elkaar steunen bij de dingen waar je tegen aan loopt.
Ook kun je hier contacten leggen om iets te ondernemen samen bv.
Ik krijg eerst kennismaking met gene die groep leid om te kijken of ze vinden dat ik in de groep pas.
Ik wil echt super graag meer sociale contacten maar ik vind dit moeilijk.
Ik vertrouw bijna niemand en daar moet ik aan werken.
Vrijwillerswerk is bv ook een goede optie alleen ik wil dan iets meer energie hebben en lichamelijk iets beter voelen.
Dit omdat ik niet steeds wil afzeggen omdat ik me niet lekker voel bv.
Ik ben wel aan het rond kijken al online.
Ik vind best moeilijk om nieuwe contacten te maken.
Ik ken in mijn woonplaats amper mensen en als je geen werk hebt kom je ook weinig onder de mensen.
Ik denk dat mijn aanmelding bij de supportgroep een heel goed begin kan zijn.
Ik wil echt graag dingen anders in mijn leven en ik ben de enigste die daar voor kan zorgen.
Ik ben de gene die dingen moet gaan aanpakken.
Ik voel me soms echt een loser omdat ik zo veel alleen ben.
Ik heb altijd wel vrienden gehad waar ik dingen mee ondernam.
Toen ik in 2015 na de vrouwenopvang ging heb ik veel contacten moeten laten vallen.
De vrienden die ik had waren ook vrienden van mijn ex.
Voor mijn eigen veiligheid heb ik deze contacten gelaten voor wat het was.
Aangezien ik niet weet wie ik kan vertrouwen aangezien ik op geheimadres woon bv.
We gaan gewoon weer verder en ik heb wel vertrouwen erin dat in de toekomst ik meer sociale contacten weer heb.
Gisteren bij longarts geweest voor uitslag slaapapneu test.
Ik stop wel paar x in slaap met ademen maar niet zo vaak en lang dat het onder slaapapneu valt.
Het extreme dromen en slecht slapen komt volgens arts voornamelijk door mijn ptss en ook antidepresiva kan hier invloed op hebben.
longarts zei : en voor slaapmedicatie vind ik je te jong dat moet je niet willen zo jong.
Geen idee hoe oud ze denkt dat ik ben
Word meestal jaar of 28 geschat
Heb me aangemeld voor een support groep van de depressie vereniging.
Deze groep van ong 6 tot 8 pers komen ong 2 x per mnd samen.
Je kunt elkaar adviezen geven en elkaar steunen bij de dingen waar je tegen aan loopt.
Ook kun je hier contacten leggen om iets te ondernemen samen bv.
Ik krijg eerst kennismaking met gene die groep leid om te kijken of ze vinden dat ik in de groep pas.
Ik wil echt super graag meer sociale contacten maar ik vind dit moeilijk.
Ik vertrouw bijna niemand en daar moet ik aan werken.
Vrijwillerswerk is bv ook een goede optie alleen ik wil dan iets meer energie hebben en lichamelijk iets beter voelen.
Dit omdat ik niet steeds wil afzeggen omdat ik me niet lekker voel bv.
Ik ben wel aan het rond kijken al online.
Ik vind best moeilijk om nieuwe contacten te maken.
Ik ken in mijn woonplaats amper mensen en als je geen werk hebt kom je ook weinig onder de mensen.
Ik denk dat mijn aanmelding bij de supportgroep een heel goed begin kan zijn.
Ik wil echt graag dingen anders in mijn leven en ik ben de enigste die daar voor kan zorgen.
Ik ben de gene die dingen moet gaan aanpakken.
Ik voel me soms echt een loser omdat ik zo veel alleen ben.
Ik heb altijd wel vrienden gehad waar ik dingen mee ondernam.
Toen ik in 2015 na de vrouwenopvang ging heb ik veel contacten moeten laten vallen.
De vrienden die ik had waren ook vrienden van mijn ex.
Voor mijn eigen veiligheid heb ik deze contacten gelaten voor wat het was.
Aangezien ik niet weet wie ik kan vertrouwen aangezien ik op geheimadres woon bv.
We gaan gewoon weer verder en ik heb wel vertrouwen erin dat in de toekomst ik meer sociale contacten weer heb.
#7
Allemaal mooie en best grote vorderingen!
Slapen zal t.z.t. beter gaan als dit inderdaad de oorzaken zijn, klinkt wel geloofwaardig in ieder geval.
Het supportgroepverhaal is ook fijn en is het niks dan kan je weer weg he![:)]()
Heb ook wel vrijwilligerswerk gedaan hier en daar. Helpt zeker in het nuttig voelen, nodig zijn e.d. En je hoort ergens bij, dat wil iedereen. En aangezien je 'vroeger' ook zat vrienden had gaat dat je vast wel weer lukken, rustig aan. En qua energie; vrijwilligerswerk kun je al doen voor bijvoorbeeld 1 ochtendje in de week.
Je bent geen loser en dit is een fase. Als je een loser was, was je dochter al weg. En had je zus geen contact gezocht.
Goed weekend!
Slapen zal t.z.t. beter gaan als dit inderdaad de oorzaken zijn, klinkt wel geloofwaardig in ieder geval.
Het supportgroepverhaal is ook fijn en is het niks dan kan je weer weg he
Heb ook wel vrijwilligerswerk gedaan hier en daar. Helpt zeker in het nuttig voelen, nodig zijn e.d. En je hoort ergens bij, dat wil iedereen. En aangezien je 'vroeger' ook zat vrienden had gaat dat je vast wel weer lukken, rustig aan. En qua energie; vrijwilligerswerk kun je al doen voor bijvoorbeeld 1 ochtendje in de week.
Je bent geen loser en dit is een fase. Als je een loser was, was je dochter al weg. En had je zus geen contact gezocht.
Goed weekend!
#8
Mn moeder vertelde dat ze rond haar 15e uit de familie en op straat was gezet omdat ze naar eigen zeggen niet vroom genoeg was. Dit had als gevolg dat ze de rest van haar leven geen contact meer wenste met haar familie. Ik heb hier wel eens op nagevraagd aan een zus van mn moeder en daar kwam het verhaal uit dat opa flink getraumatiseerd was tijdens de 2e wereldoorlog wat hij kanaliseerde naar zijn omgeving. Een cliché die ik niet enkel in de familie van mn moeder voorbij heb zien komen.Mijn fam heeft mij in 2008 al opgegeven en ik was het niet waard.
Mijn moeder droeg haar hele leven veel woede met zich mee en toen zij op relatief jonge leeftijd overleed toen ik nog een puber was liet dit mij aardig koud omdat ik haar handelen vaak niet begreep. Dat zij kanker had was bijvoorbeeld de schuld van mij en mijn broer. Ze hield enorm van ons maar soms had ze uitspattingen die op die leeftijd gewoon niet te begrijpen zijn.
Ik was dan ook veel boos op haar en ik ben vervolgens zelf dan ook op momenten met vrij veel woede door het leven gegaan wat soms ook wel resulteerde in dat ik op momenten kon doorslaan in een onrealistisch rechtvaardigheidsgevoel. Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.
Tijdens de begrafenis van opa wordt er door meneer de pastoor nog een uitgebreide spijtbetuiging gericht naar mijn moeder voorgelezen welke kort daarvoor was overleden. Op dat moment kan ik niet anders denken dan hoe diep triest het is dat hij daar op dat moment pas mee kan komen aanzetten.
Ik heb een goede vriend ook verloren aan het geweld dat zijn familie hem heeft aangedaan, zijn broer is zwaar psychotisch geworden onder de druk van. Wat je schrijft grijpt mij erg aan. Onbegrijpelijk hoe sommige mensen naar hun eigen kind kunnen handelen, dan kun je toch haast niet anders concluderen dat deze mensen mentaal diep verstoord zijn.
#9
Wat een krachtige verhalen hier zeg. Erg indrukwekkend vind ik jullie!
#10
Herkenbaar voor mij.Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.
Ook mijn grootvader is zwaar getraumatiseerd teruggekeerd uit WO2 en projecteerde dat op m’n grootmoeder en hun beide dochters. Buien v. agressie en alcoholmisbruik, omdat hij als gevoelig man bepaalde gebeurtenissen uit het verleden niet kon plaatsen, en uiteindelijk nooit heeft kunnen verwerken.
Die trauma-projectie op z’n gezin had op ieder gezinslid een heel andere impact. M’n grootmoeder hield zich altijd sterk voor de buitenwereld (ze was m’n favoriete grootouder, haha hoe zou dat toch komen...
#11
Mn moeder vertelde dat ze rond haar 15e uit de familie en op straat was gezet omdat ze naar eigen zeggen niet vroom genoeg was. Dit had als gevolg dat ze de rest van haar leven geen contact meer wenste met haar familie. Ik heb hier wel eens op nagevraagd aan een zus van mn moeder en daar kwam het verhaal uit dat opa flink getraumatiseerd was tijdens de 2e wereldoorlog wat hij kanaliseerde naar zijn omgeving. Een cliché die ik niet enkel in de familie van mn moeder voorbij heb zien komen.
Mijn moeder droeg haar hele leven veel woede met zich mee en toen zij op relatief jonge leeftijd overleed toen ik nog een puber was liet dit mij aardig koud omdat ik haar handelen vaak niet begreep. Dat zij kanker had was bijvoorbeeld de schuld van mij en mijn broer. Ze hield enorm van ons maar soms had ze uitspattingen die op die leeftijd gewoon niet te begrijpen zijn.
Ik was dan ook veel boos op haar en ik ben vervolgens zelf dan ook op momenten met vrij veel woede door het leven gegaan wat soms ook wel resulteerde in dat ik op momenten kon doorslaan in een onrealistisch rechtvaardigheidsgevoel. Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.
Tijdens de begrafenis van opa wordt er door meneer de pastoor nog een uitgebreide spijtbetuiging gericht naar mijn moeder voorgelezen welke kort daarvoor was overleden. Op dat moment kan ik niet anders denken dan hoe diep triest het is dat hij daar op dat moment pas mee kan komen aanzetten.
Ik heb een goede vriend ook verloren aan het geweld dat zijn familie hem heeft aangedaan, zijn broer is zwaar psychotisch geworden onder de druk van. Wat je schrijft grijpt mij erg aan. Onbegrijpelijk hoe sommige mensen naar hun eigen kind kunnen handelen, dan kun je toch haast niet anders concluderen dat deze mensen mentaal diep verstoord zijn.
Wat een heftig verhaal!!.
Zo kun je inderdaad zien hoe veel invloed het gedrag van mensen op je kan hebben en hoe ver dit door werkt.
Wat mooi dat je dit verhaal hier deelt!
Ik heb aan mijn psycholoog gevraagd hoe of het bv kan dat ik moeite heb met dingen die mijn ouders hebben gedaan.
Maar mijn broer en zusjes die ook geslagen zijn een goede band hebben met mijn ouders.
De psycholoog zei dat sommige mensen kiezen voor de makkelijkste weg door het contact aan te houden en te doen of het niet gebeurd is omdat ze dan in ieder geval nog wel sterk staan doordat ze nog bij de fam horen.
Dat dit misschien bij hun ook zou kunnen zijn.
Ik vraag me af of dat de makkelijkste weg is..
Ik persoonlijk ben iemand die het heel belangrijk vind dat je eerlijk tegen elkaar kunt zijn.
Daarom heb ik er ook grote moeite mee dat mijn ouders ontkennen dat ze mij mishandeld hebben.
Dat ik maar moet vergeten wat er is gebeurd zoals mijn moeder destijds zei en als ik dat niet kon het contact op hield.
Ik had echt respect gehad voor ze als ze destijds het gesprek wel met me waren aan gegaan.
Ze me hadden uitgelegd wat voor hun de achterliggende redenen waren voor dit gedrag.
Dit praat niet goed wat ze gedaan hebben maar dan zouden ze wel hun verantwoordelijk hebben genomen.
Ipv dat dit gedrag van generatie op generatie door gegeven werd heb ik doorbroken.
Juist omdat ik weet hoeveel impact het handelen van je ouders op je heeft zou ik dit mijn kids nooit aandoen.
Ik heb mijn kids dan ook nog nooit met 1 vinger aangeraakt!
Mochten mijn kinderen ooit naar mij toe komen en aangeven dat ze moeite hebben met iets wat ik gedaan heb in de opvoeding zal ik altijd hier met ze over in gesprek gaan.
Open en eerlijk het gesprek met elkaar aan gaan hoe moeilijk ook vind ik iets heel belangrijks.
Bedankt voor je open reactie!!
#12
Allemaal mooie en best grote vorderingen!
Slapen zal t.z.t. beter gaan als dit inderdaad de oorzaken zijn, klinkt wel geloofwaardig in ieder geval.
Het supportgroepverhaal is ook fijn en is het niks dan kan je weer weg he
Heb ook wel vrijwilligerswerk gedaan hier en daar. Helpt zeker in het nuttig voelen, nodig zijn e.d. En je hoort ergens bij, dat wil iedereen. En aangezien je 'vroeger' ook zat vrienden had gaat dat je vast wel weer lukken, rustig aan. En qua energie; vrijwilligerswerk kun je al doen voor bijvoorbeeld 1 ochtendje in de week.
Je bent geen loser en dit is een fase. Als je een loser was, was je dochter al weg. En had je zus geen contact gezocht.
Goed weekend!
Dank je wel voor je lieve woorden!
Ik ben ook aan het kijken voor vrijwillerswerk en wil het ook rustig opbouwen.
Daarbij zou het juist ook kunnen zijn dat ik er juist energie door krijg.
Wat mijn zusje betreft was ik eerst best blij.
Nu ik er over nagedacht heb denk ik dat ik blij was omdat ik dacht dat zij mijn eenzaamheid wel kon weg nemen.
Maar de band die we vroeger hadden zal nooit meer zo zijn.
Daar is gewoon te veel voor gebeurd.
Ik moet contact willen puur en alleen omdat het goed voelt en niet puur uit eenzaamheid en omdat ik een vriendin mis.
Ik zeg hiermee niet dat ik geen contact wil want misch in toekomst dat ik best open sta voor een gesprek met haar.
Voor nu laat ik het even rusten.
#13
Herkenbaar voor mij.
Ook mijn grootvader is zwaar getraumatiseerd teruggekeerd uit WO2 en projecteerde dat op m’n grootmoeder en hun beide dochters. Buien v. agressie en alcoholmisbruik, omdat hij als gevoelig man bepaalde gebeurtenissen uit het verleden niet kon plaatsen, en uiteindelijk nooit heeft kunnen verwerken.
Die trauma-projectie op z’n gezin had op ieder gezinslid een heel andere impact. M’n grootmoeder hield zich altijd sterk voor de buitenwereld (ze was m’n favoriete grootouder, haha hoe zou dat toch komen...). M’n tante groeide op tot koele kikker. En m’n moeder kan nu nog erg emotioneel, vervuld v. zelfcomplexem in haar slachtofferrol kruipen en vandaar uit erg afwijzend reageren. Ook ik heb dat lang niet begrepen. Tot ik inzag dat haar gedrag niet persoonlijk op mij gericht is. In die slachtofferrol voelt zij zich veilig en dat respecteer ik nu. Ik heb de ergernis omtrent die rol die ze soms hanteert, (want ze is natuurlijk die rol niet, het is puur een copingsmechanisme), van me afgezet. Als ik haar nu zie en ze zit weer in haar rolletje, gooi ik er een positieve vibe in en dat heeft ons zeker dichter bij elkaar gebracht.
Wat goed dat je het zo aanpakt bij je moeder en dit jullie dichter bij elkaar heeft gebracht!!.
Super om te lezen!
#14
Daar ben ik weer ff.
Ik gebruik al geruime tijd geen medicatie meer om te slapen en dit gaat goed.
Helaas worden mijn dromen steeds meer en heftiger.
Ik droom ongeveer 3 a 4 dromen per nacht en nu komen altijd zowel mijn ex als mijn ouders er in voor.
Mijn ex probeert in echt elke droom mij kapot te krijgen en mijn ouders breken mij in elke droom met hun woorden.
Ik word wakker met hartkloppingen en heb 9 van de 10 x echt gehuild in mijn droom.
Ik weet dat dit bij de ptss hoort en te maken kan hebben met trauma verwerking en dat ook de antidepresiva invloed kan hebben op je dromen.
Maar mijn god ik vind het de laatste tijdtoch wel erg heftig wat ik droom.
Ik word meestal rond uur of 4 wakker met knallende koppijn.
Sta dan vaak ff op om wat te drinken en probeer weer wat te slapen.
Waarna ik gelijk weer in de volgende droom beland.
De gehele dag voel ik me raar door mijn dromen omdat ze zo extreem realistisch zijn.
Sinds de antidepresiva is opgehoogd van 60 mg naar 90 mg zijn mijn dromen ook extremer geworden voor mijn gevoel.
Veel mensen zeggen joh het zijn maar dromen maar alsnog voel ik me hele dag er naar door.
Maar als dit hoort bij het verwerken van mijn trauma's dan weet ik dat het gebeurd met een goede reden en ik er uiteindelijk baat bij zal hebben.
Dus gewoon ff blijven volhouden..
Ik gebruik al geruime tijd geen medicatie meer om te slapen en dit gaat goed.
Helaas worden mijn dromen steeds meer en heftiger.
Ik droom ongeveer 3 a 4 dromen per nacht en nu komen altijd zowel mijn ex als mijn ouders er in voor.
Mijn ex probeert in echt elke droom mij kapot te krijgen en mijn ouders breken mij in elke droom met hun woorden.
Ik word wakker met hartkloppingen en heb 9 van de 10 x echt gehuild in mijn droom.
Ik weet dat dit bij de ptss hoort en te maken kan hebben met trauma verwerking en dat ook de antidepresiva invloed kan hebben op je dromen.
Maar mijn god ik vind het de laatste tijdtoch wel erg heftig wat ik droom.
Ik word meestal rond uur of 4 wakker met knallende koppijn.
Sta dan vaak ff op om wat te drinken en probeer weer wat te slapen.
Waarna ik gelijk weer in de volgende droom beland.
De gehele dag voel ik me raar door mijn dromen omdat ze zo extreem realistisch zijn.
Sinds de antidepresiva is opgehoogd van 60 mg naar 90 mg zijn mijn dromen ook extremer geworden voor mijn gevoel.
Veel mensen zeggen joh het zijn maar dromen maar alsnog voel ik me hele dag er naar door.
Maar als dit hoort bij het verwerken van mijn trauma's dan weet ik dat het gebeurd met een goede reden en ik er uiteindelijk baat bij zal hebben.
Dus gewoon ff blijven volhouden..
#15
Hoi hoi,
Ben net voor controle weer bij huisarts geweest.
Hij heeft eerst de uitslag van de slaapapneu test doorgelezen en zei dat ik tegen het randje aan zat van slaapapneu.
Hij vroeg hoe het ging nu ik al 3 weken 90 mg antidepresiva slik.
Ik gaf aan dat ik geen verschil merk met toen ik 60 mg slikte.
Ik zei dat ik wel extreem veel droom en daardoor kapot moe ben en vroeg of dat door de antidepresiva kon komen.
Volgens hem niet en hij zei dat als je je dromen echt bewust ervaart je gewoon niet in een diepe slaap bent.
Hij zei dat we 2 dingen konden gaandoen, of de antidepresiva weer terug na 60 mg en sterke slaapmedicatie er naast of nog even 2 weken afwachten en het nog even de tijd geven en temazepam ernaast.
Zijn voorkeur ging uit naar het laatste omdat het verlagen weer naar 60 mg niet te gunste komt van mijn depressie.
Ik ben hier mee ingestemd en moet over 2 weken weer terug komen.
En mijn dokter had de griepprik al weer klaar liggen voor mij.
Ik heb de griepprik echt jaren niet genomen omdat ik het gevoel heb dat meer geldklopperij is aangezien de huisarts voor elke gezette prik €10 krijgt.
Maar vorig jaar rond deze tijd toen ik dus nog aan de speed zat kwam ik ook bij mijn dokter.
Hij had de griepprik toen al klaar liggen op zijn buro.
Ik kneep hem want ik wou heel die prik niet omdat ik niet wist of dat kwaad kon gezien mijn zware speed gebruik.
Ik durfde toen ook niet te vertellen dat ik verslaafd was en ook geen nee te zeggen.
Ik zei van de week nog tegen mijn dochter : ik ga nu gewoon zeggen hoor dat ik die prik niet hoef![:relieved:]()
Nou jullie raden het al.... Ik trok mijn bek WEER niet los .
Wat een held op sokken ben ik ook weer!![:nomouth:]()
![:thumbsdown1:]()
Ben net voor controle weer bij huisarts geweest.
Hij heeft eerst de uitslag van de slaapapneu test doorgelezen en zei dat ik tegen het randje aan zat van slaapapneu.
Hij vroeg hoe het ging nu ik al 3 weken 90 mg antidepresiva slik.
Ik gaf aan dat ik geen verschil merk met toen ik 60 mg slikte.
Ik zei dat ik wel extreem veel droom en daardoor kapot moe ben en vroeg of dat door de antidepresiva kon komen.
Volgens hem niet en hij zei dat als je je dromen echt bewust ervaart je gewoon niet in een diepe slaap bent.
Hij zei dat we 2 dingen konden gaandoen, of de antidepresiva weer terug na 60 mg en sterke slaapmedicatie er naast of nog even 2 weken afwachten en het nog even de tijd geven en temazepam ernaast.
Zijn voorkeur ging uit naar het laatste omdat het verlagen weer naar 60 mg niet te gunste komt van mijn depressie.
Ik ben hier mee ingestemd en moet over 2 weken weer terug komen.
En mijn dokter had de griepprik al weer klaar liggen voor mij.
Ik heb de griepprik echt jaren niet genomen omdat ik het gevoel heb dat meer geldklopperij is aangezien de huisarts voor elke gezette prik €10 krijgt.
Maar vorig jaar rond deze tijd toen ik dus nog aan de speed zat kwam ik ook bij mijn dokter.
Hij had de griepprik toen al klaar liggen op zijn buro.
Ik kneep hem want ik wou heel die prik niet omdat ik niet wist of dat kwaad kon gezien mijn zware speed gebruik.
Ik durfde toen ook niet te vertellen dat ik verslaafd was en ook geen nee te zeggen.
Ik zei van de week nog tegen mijn dochter : ik ga nu gewoon zeggen hoor dat ik die prik niet hoef
Nou jullie raden het al.... Ik trok mijn bek WEER niet los .
Wat een held op sokken ben ik ook weer!
#16
Dit is een heel mooie eigenschap die je nooit moet (willen) veranderen.Zelfs hoeveel leed iemand mij ook aangedaan heeft ik heb moeite die gene pijn te doen.
Ik heb mensen gehad die mijn ex in elkaar wouden slaan voor mij.
Ik wil dit niet en ik kan dit niet.
Je zegt dat je nog wel woede voelt jegens je biologische vader. En dat je vooral moeite hebt die woede te uiten.
Verpak het dan niet als woede. Beschrijf in plaats daarvan heel objectief wat hij heeft gedaan, en wat dat met jou heeft gedaan. Omschrijf de pijn, het verdriet en de onmacht die je voelde. Hoe het jou heeft gemaakt tot wie je nu bent.
Uitgescholden worden voor rotte vis roept vanzelf een defensieve reactie op. Weerstand, in plaats van dat het diegene raakt. Als iemand mij vertelt dat ik hem of haar pijn heb gedaan dan raakt mij dat. Voor iedereen die een beetje gevoel in zijn donder heeft is dat een veel krachtiger wapen dan schelden.
Misschien is dit een betere insteek om in je brief je werkelijke gevoelens te kunnen uiten?
Dat blijkt uit alles.Ondanks hij dan lichamelijk sterker is ben ik toch echt wel die gene die geestelijk sterker is!.
#17
Ben vanacht dus alleen thuis.
Mijn dochter zegt bewust nooit tegen der broer dat ze ergens anders slaapt voor mijn veiligheid.
Ze verteld na afloop pas dat ze bv bij iemand was slapen of ergens heen was.
We zijn te bang dat als mijn ex weet dat ik alleen thuis ben hij me komt opzoeken.
Ik sta bij de politie in het systeem met mijn adres en als ik ze bel is er daar gelijk bekend dat het spoed is.
Ik gebruik al een tijd geen slaapmedicatie meer maar heb nu een oxazepam ingenomen.
Puur en alleen om wat minder angstig de nacht door te komen nu ik alleen ben.
Heftig zeg dat je zo in angst moet leven.
Terwijl je zo goed bezig bent.
Ik heb geregeld slaapverlamming gehad.
Dat begon toen ik een jaar of 8 was voor het eerst.
Dat is vind ik heel erg heftig en heeeel eng.
Ik heb meerdere malen gehad dat voelde of iemand mijn lichaam steeds tegen muur duwde en ik dus met mijn hoofd steeds tegen muur knalde terwijl ik lag.
Ja ze zeggen dat je lichaam al in slaapstand is en je geest nog niet.
Dit is zo eng!
Heb het 1x meegemaakt.
Mijn geest werd wakker en ik lag nog te snurken!
Ik zag mezelf gewoon liggen.
Dit was na een zwaar heftige week drugsgebruik.
Bij mij was het dus drugs gerelateerd en was bang dat het met een overdosis te maken had vsn alles door elkaar te hebben gebruikt.
Maar om het elke keer mee te maken?
Ik zou er niet aan moeten denken.
Gisteren ben ik begonnen met mijn antidepresiva weer te verlagen van 90 mg naar 60 mg.
Ik heb dit zonder overleg met de huisarts gedaan.
Mischien niet heel verstandig maar ik moet zo bij zo dinsdag voor controle terug.
Ik voelde me echt een zombie met die 90 mg op.
Voor mijn gevoel is 90 mg gewoon te veel voor mij.
Ik was het gewoon zat en dacht ik ga terug naar de 60 mg.
Ik heb het nu ruim 1.5 maand geprobeerd de 90 mg en eigenlijk is het alleen maar bergafwaarts gegaan.
Vermoeidheid nam enorm toe en voelde zoals ik al zei net een zombie.
De temazepam welke ik moest proberen zodat ik minder zou dromen maken ook geen verschil.
Ik droom nog steeds extreem.
Ik ben een enorme tegenstander van antidepressiva.
Maar na een 8 jaar speed verslaving kan ik er wel inkomen dat je het even nodig hebt.
Als het maar geen Paroxetine is.
Het afbouwen is goed wat je doet.
Blijf niet te lang aan die zooi.
Dokters schrijven het zo jaren lang voor terwijl je het soms maar een aantal maanden aan mag zitten.
Daarom is het niet erg dat je je dosis verlaagd zonder overleg naar mijn mening.
Jij kan zelf bepalen hoe je er bij voelt en wat het beste bij je past.
Inlezen online is tegenwoordig ook gewoon een mooi ding van deze tijd. Vroeger moest je maar vertrouwen wat de dokter zei.
Nu kan je zelf je eigen kennis op doen en dat voorleggen.
Deze brief heb ik in opdracht van mijn psycholoog gemaakt.
Het Is een brief aan mijn biologische vader.
Deze brief is puur om mijn emoties en gevoelens te uiten en word dus niet verstuurd.
Het is puur als verwerking en hij zal dit nooit lezen.
Ik heb wel eens stukjes van je topic gelezen maar wist niet dat het zo diep ging allemaal, en dat je zo open bent en alles verteld.
Gelukkig heb je je kinderen die er voor je zijn zoals ik lees.
8 maanden clean! Super goed, nu nog van de farmaceutische drugs af en het komt goed.
Ik zit ook in een fase dat ik super veel droom meerdere dromen per nacht tot in details.
Geen vage dromen dat ik ineens ergens anders ben etc. Maar realistisch en soms verwarrend maar soms ook heerlijk.
Met Diazepam op zit ik er helemaal in.
De dokter zei dat ik zoveel droom omdat ik te licht slaap en ik moest temazepam nemen.
Nou totaal geen verschil met of zonder.
En als ik wel temazepam heb gehad loop ik overdag als een nog grotere zombie rond.
Daarom iedereen is verschillend en dokters hebben ook maar een beperkte kennis.
Want wat hij zegt herken ik mij ook niet in.
Ik ga plat van de valium en rook daar een tientje wiet bij (ik blow bijna nooit meer).
Dus ik ben knetter maar ook knetter stoned samen met die valium en slaap zo 14 uur lang door.
Helemaal in coma, en ja die dromen zijn er alsof het echt is.
En ik lig niet licht te slapen ik ben vertrokken..
#18
Deze brief heb ik in opdracht van mijn psycholoog gemaakt.
Het Is een brief aan mijn biologische vader.
Deze brief is puur om mijn emoties en gevoelens te uiten en word dus niet verstuurd.
Het is puur als verwerking en hij zal dit nooit lezen.
Ik weet het nog goed, ik was een jaar of 4.
Op mijn knalgele fietsje mocht ik met jou mee.
Samen met jou ging ik gras plukken voor de konijnen die je had.
Alleen ik mocht mee wat voelde ik me speciaal!!.
Je veranderde van de leuke gekke vader in een chagrijnige man die snel kwaad werd.
Zodra jij thuis was liep ik op mijn tenen.
Je kon weinig tot niks hebben en ergens over praten kende jij niet.
Je sloeg er gelijk op los.
Ik deed alles om maar niet injouw buurt te hoeven zijn.
Als het niet anders kon dan had ik buikpijn.
Buikpijn omdat ik bang was iets verkeerds te doen.
Iets wat jouw woest maakte.
Iets wat voor jouw weer een aanleiding was om gelijk te slaan.
Toen ik in de puberteit kwam ging het helemaal verkeerd.
Het feit dat je oudste dochter langzaam aan een jonge vrouw werd kon je niet aan.
Naast het slaan wat je daarvoor al deed ging je nu nog verder.
Zo heb je me een x bij mijn bovenarmen gegrepen en opgetild en naar de keuken gelopen.
Daar smeet je me keihard met mijn rug op de stenen vloer.
Een sorry heb je nooit gezegd en nooit heb je aan me gevraagd of het goed gaat en of ik pijn heb.
Ik deed zo mijn best om weer jouw meisje te kunnen zijn.
Dat meisje dat zich zo speciaal voelde net als toen ze met jou alleen mee mocht op haar gele fietsje.
Ik draaide muziek op mijn kamer waar jij van hield.
Ik las boeken waar jij van hield.
Wat ik ook probeerde het lukte me niet om jouw meisje weer te zijn.
Ik wou zo graag dat jij trots op me was.
Toen ik net 18 was zei je dat je maar 1 wens had.
Dat ik zo snel mogelijk uit huis was.
Om jouw wens gelijk in vervulling te laten gaan heb ik diezelfde dag nog al mijn spullen opgehaald.
Jij zat verdrietig met je glas wijn op een stoel na buiten te kijken al die tijd.
Geen enkele x kwam je na me toe en zei dat je het niet meende wat je had gezegd.
Toen ik zelf moeder was geworden was onze band ook slecht .
Het ging vaak heel even redelijk en dan was het weer raak.
Als het weer ruzie was en ik kwam je tegen in de supermarkt liep je me voorbij alsof ik onzichtbaar was.
Zelfs je kleinkind negeerde je en liep je voorbij.
Wat voelde ik een intense pijn niet zozeer dat je mij negeerde maar dat je mijn kind, je bloedeigen kleinkind negeerde!.
Wat had hij jou misdaan???.
Wat voorn vader en opa doet zoiets???.
Ik woonde zowat naast mijn broer en bij mij kwam je nooit op visite.
Dan kwam ik langs zijn huis en zat jij gezellig met je schoondochter in de tuin.
Wat deed mij dat veel pijn.
De laatste x dat ik je zag waren jouw laatste woorden :zolang ik jou en de kleinkinderen nog maar wel zie.
Dat is nu ruim 12 jaar geleden...
Nooit heb ik iets meer van jou gehoord.
Zoveel vragen dat ik heb.
Waarom heb je me zo laten vallen?
Het enigste wat ik verlangde was jouw liefde.
Wat heb ik verkeerd gedaan dat jij dit niet meer op kon brengen voor mij?
Denk je nog wel eens aan me?
De manier hoe jij mij behandeld hebt kan ik jouw niet vergeven.
Dit heeft zo onwijs veel bepaald over hoe mijn leven verder is verlopen.
Door mijn angst voor jou agressie en het feit dat ik niet goed genoeg was vluchtte ik naar mijn ex.
Als jij onvoorwaardelijk van mij had gehouden en er voor me was geweest had mijn ex mij niet durven mishandelen.
Mijn ex wist dat hij vrij spel had omdat jij mij niet beschermde.
Daarbij wie was jij geweest om mijn ex aan te spreken op het feit dat hij me sloeg.....
Ik heb maar 1 vader waar ik onwijs dankbaar voor ben.
Welke mij altijd gesteund heeft door dik en dun.
Welke van mij houd zoals ik ben.
Die mijn fouten accepteerde.
Die vader heette ***** (mijn ex schoonpa)
Helaas is hij er niet meer maar door de enorme liefde die hij voor mij had is hij voor altijd bij mij.
Tot op de dag van vandaag is hij mijn inspiratie en oh wat ben ik trots dat hij wel mijn vader wou zijn.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op je oude dag terug denkt aan jouw leven.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij dan inziet dat jij een hele grote fout hebt begaan.
Een fout die nooit meer recht te zetten is.
Je hebt je dochter die zo graag alleen maar jouw liefde wou laten vallen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op dat moment dat je dat beseft net zo veel pijn voelt als dat jij mij hebt aangedaan!!!
Het Is een brief aan mijn biologische vader.
Deze brief is puur om mijn emoties en gevoelens te uiten en word dus niet verstuurd.
Het is puur als verwerking en hij zal dit nooit lezen.
Ik weet het nog goed, ik was een jaar of 4.
Op mijn knalgele fietsje mocht ik met jou mee.
Samen met jou ging ik gras plukken voor de konijnen die je had.
Alleen ik mocht mee wat voelde ik me speciaal!!.
Je veranderde van de leuke gekke vader in een chagrijnige man die snel kwaad werd.
Zodra jij thuis was liep ik op mijn tenen.
Je kon weinig tot niks hebben en ergens over praten kende jij niet.
Je sloeg er gelijk op los.
Ik deed alles om maar niet injouw buurt te hoeven zijn.
Als het niet anders kon dan had ik buikpijn.
Buikpijn omdat ik bang was iets verkeerds te doen.
Iets wat jouw woest maakte.
Iets wat voor jouw weer een aanleiding was om gelijk te slaan.
Toen ik in de puberteit kwam ging het helemaal verkeerd.
Het feit dat je oudste dochter langzaam aan een jonge vrouw werd kon je niet aan.
Naast het slaan wat je daarvoor al deed ging je nu nog verder.
Zo heb je me een x bij mijn bovenarmen gegrepen en opgetild en naar de keuken gelopen.
Daar smeet je me keihard met mijn rug op de stenen vloer.
Een sorry heb je nooit gezegd en nooit heb je aan me gevraagd of het goed gaat en of ik pijn heb.
Ik deed zo mijn best om weer jouw meisje te kunnen zijn.
Dat meisje dat zich zo speciaal voelde net als toen ze met jou alleen mee mocht op haar gele fietsje.
Ik draaide muziek op mijn kamer waar jij van hield.
Ik las boeken waar jij van hield.
Wat ik ook probeerde het lukte me niet om jouw meisje weer te zijn.
Ik wou zo graag dat jij trots op me was.
Toen ik net 18 was zei je dat je maar 1 wens had.
Dat ik zo snel mogelijk uit huis was.
Om jouw wens gelijk in vervulling te laten gaan heb ik diezelfde dag nog al mijn spullen opgehaald.
Jij zat verdrietig met je glas wijn op een stoel na buiten te kijken al die tijd.
Geen enkele x kwam je na me toe en zei dat je het niet meende wat je had gezegd.
Toen ik zelf moeder was geworden was onze band ook slecht .
Het ging vaak heel even redelijk en dan was het weer raak.
Als het weer ruzie was en ik kwam je tegen in de supermarkt liep je me voorbij alsof ik onzichtbaar was.
Zelfs je kleinkind negeerde je en liep je voorbij.
Wat voelde ik een intense pijn niet zozeer dat je mij negeerde maar dat je mijn kind, je bloedeigen kleinkind negeerde!.
Wat had hij jou misdaan???.
Wat voorn vader en opa doet zoiets???.
Ik woonde zowat naast mijn broer en bij mij kwam je nooit op visite.
Dan kwam ik langs zijn huis en zat jij gezellig met je schoondochter in de tuin.
Wat deed mij dat veel pijn.
De laatste x dat ik je zag waren jouw laatste woorden :zolang ik jou en de kleinkinderen nog maar wel zie.
Dat is nu ruim 12 jaar geleden...
Nooit heb ik iets meer van jou gehoord.
Zoveel vragen dat ik heb.
Waarom heb je me zo laten vallen?
Het enigste wat ik verlangde was jouw liefde.
Wat heb ik verkeerd gedaan dat jij dit niet meer op kon brengen voor mij?
Denk je nog wel eens aan me?
De manier hoe jij mij behandeld hebt kan ik jouw niet vergeven.
Dit heeft zo onwijs veel bepaald over hoe mijn leven verder is verlopen.
Door mijn angst voor jou agressie en het feit dat ik niet goed genoeg was vluchtte ik naar mijn ex.
Als jij onvoorwaardelijk van mij had gehouden en er voor me was geweest had mijn ex mij niet durven mishandelen.
Mijn ex wist dat hij vrij spel had omdat jij mij niet beschermde.
Daarbij wie was jij geweest om mijn ex aan te spreken op het feit dat hij me sloeg.....
Ik heb maar 1 vader waar ik onwijs dankbaar voor ben.
Welke mij altijd gesteund heeft door dik en dun.
Welke van mij houd zoals ik ben.
Die mijn fouten accepteerde.
Die vader heette ***** (mijn ex schoonpa)
Helaas is hij er niet meer maar door de enorme liefde die hij voor mij had is hij voor altijd bij mij.
Tot op de dag van vandaag is hij mijn inspiratie en oh wat ben ik trots dat hij wel mijn vader wou zijn.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op je oude dag terug denkt aan jouw leven.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij dan inziet dat jij een hele grote fout hebt begaan.
Een fout die nooit meer recht te zetten is.
Je hebt je dochter die zo graag alleen maar jouw liefde wou laten vallen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op dat moment dat je dat beseft net zo veel pijn voelt als dat jij mij hebt aangedaan!!!
#19
Dit is een heel mooie eigenschap die je nooit moet (willen) veranderen.
Je zegt dat je nog wel woede voelt jegens je biologische vader. En dat je vooral moeite hebt die woede te uiten.
Verpak het dan niet als woede. Beschrijf in plaats daarvan heel objectief wat hij heeft gedaan, en wat dat met jou heeft gedaan. Omschrijf de pijn, het verdriet en de onmacht die je voelde. Hoe het jou heeft gemaakt tot wie je nu bent.
Uitgescholden worden voor rotte vis roept vanzelf een defensieve reactie op. Weerstand, in plaats van dat het diegene raakt. Als iemand mij vertelt dat ik hem of haar pijn heb gedaan dan raakt mij dat. Voor iedereen die een beetje gevoel in zijn donder heeft is dat een veel krachtiger wapen dan schelden.
Misschien is dit een betere insteek om in je brief je werkelijke gevoelens te kunnen uiten?
Dat blijkt uit alles.![:thumbsup2:]()
Dank je wel voor je goeie advies!!
Ik heb de brief hier onder geplaatst.
Dit omdat dit ook bij het werken aan mezelf hoort.
Ik heb altijd veel aan jullie advies en ook dit helpt mij goed.
#20
Heb me net aangemeld bij een soort stichting.
Deze mensen gaan elke maandag als de markt is afgelopen bij de groenteboer langs.
Hier krijgen ze dan al het groente en fruit wat hij niet meer kan verkopen.
Deze stichting is tegen voedselverspilling.
Dit is wel gewoon nog goed en eetbaar.
Als je je aanmeld als vrijwiller moet je 1 x in de maand op maandag 3 uurtjes helpen dat groente en fruit te sorteren.
Voor €0.50 krijg je dan elke week een kratje groente en voor €0.50 een kratje fruit.
Dat geld betaal je zodat daar dingen als handschoentjes enz van gehaald kunnen worden.
Nou ik vind dit dus super voor mij!!.
Moet 1 x in de maand 3 uurtjes helpen en ben dan onder de mensen(zag op fb dat bijna allemaal vrouwen zijn van tussen de 25 en 50).
En heb elke week een kratje groente en fruit!!.
De hoeveelheid wat je krijgt is altijd afwachten maar alles is meegenomen.![:blushing:]()
Deze mensen gaan elke maandag als de markt is afgelopen bij de groenteboer langs.
Hier krijgen ze dan al het groente en fruit wat hij niet meer kan verkopen.
Deze stichting is tegen voedselverspilling.
Dit is wel gewoon nog goed en eetbaar.
Als je je aanmeld als vrijwiller moet je 1 x in de maand op maandag 3 uurtjes helpen dat groente en fruit te sorteren.
Voor €0.50 krijg je dan elke week een kratje groente en voor €0.50 een kratje fruit.
Dat geld betaal je zodat daar dingen als handschoentjes enz van gehaald kunnen worden.
Nou ik vind dit dus super voor mij!!.
Moet 1 x in de maand 3 uurtjes helpen en ben dan onder de mensen(zag op fb dat bijna allemaal vrouwen zijn van tussen de 25 en 50).
En heb elke week een kratje groente en fruit!!.
De hoeveelheid wat je krijgt is altijd afwachten maar alles is meegenomen.