Wat bof ik toch met zo'n lieve schoonzoon.🤗
Hij had zelf boodsch gekocht en net weer uitgebreid voor ons gekookt.
Kipfilet, champignons, paprika, rijst enz 😊
Ik kan niet anders zeggen, dan dat het weer geweldig heeft gesmaakt!! 👌🥰❤Bekijk bijlage 5491
Hij leeft nog na z'n blow-betraptzijn-crisis!
Goed gesprek gehad?
Goed gegeten hoef ik niet te vragen 😎
Vanmiddag weer naar trauma therapie geweest.
We hebben het gehad over mijn ouders en mijn zelfbeeld.
Toen ik in de puberteit kwam begon mij moeder mij te haten.
Waarom, daar kan ik tot op de dag van vandaag geen ant op geven.
Mijn moeder was een vrouw die leefde voor wat de buitenwereld dacht.
Ik paste schijnbaar niet in dat perfecte plaatje zoals zij in gedachte had.
Ze wachtte vaak tot mijn pa doodmoe uit zijn werk kwam en dan ging ze haar beklacht doen bij hem.
Ze wist dat mijn pa dan niks kon verdragen en ze verzon gewoon het een of ander over mij.
Zelf bleef ze dan boven schijnheilig wachten, oftewel genieten want dat deed ze ervan.
Ik kreeg dan een enorme dreun van me pa in me gezicht en vaak ook nog een paar trappen onderin mijn rug.
Nooit werd er eerst gevraagd hoe iets zat, nee er werd gelijk op los geramd.
Zo wou ik een x na de wc(16) en mijn 2 jaar oudere broer trok steeds de deur open.
Ik was geïrriteerd en mijn broer vond het grappig.
Daar kwam mijn pa de trap af gedenderd met een duivelse blik on zijn ogen en een vuurrode kop van woede.
Hij duwde mijn broer aan de kant en greep mij vast bij mijn bovenarmen.
Hij tilde me op en liep door de gang, naar de keuken toe.
Daar smeet ie me keihard op mijn rug op de stenenvloer.
Nooit maar dan ook nooit kwam er een sorry uit zijn mond.
Ik was doodsbang voor die man.
Nooit kon ik iets goeds doen in hun ogen.
Mijn zusje kregen ook wel eens een mep in hun gezicht.
Maar ik was de enigste waar mijn pa een stap verder ging.
Ik werd getrapt, op de grond gesmeten en veel vaker geslagen.
Mijn moeder maakte iedereen wijs dat ik zo'n lastig kind was.
Mijn ooms en tantes mochten mij niet en op familiedagen zat ik altijd alleen.
De psycholoog vroeg mij wat voorn zelfbeeld ik heb.
Ik kon daar eigenlijk geen ant op geven.
Ik weet dat ik sterk ben en een doorzetter.
Maar wie ik nou eigenlijk ben geen idee.
Op jonge leeftijd al (12) moest ik me anders voor doen om maar in mijn ouders straatje te passen.
Om maar geen klappen te krijgen.
Toen ik met mijn ex ging samenwonen is dit gedrag gewoon gebleven.
Ik leefde om het mijn ex maar naar de zin te maken.
En later in de relatie om dus ook klappen te voorkomen.
Maar wie ben ik nou eigenlijk??.
Ik hoop oprecht dat als ik straks verder ben met mijn therapie en mijn ptss ik daar ooit achter ga komen.
Wie zit er achter deze vrouw die ik al jaren speel????
De psycholoog kwam tot de conclusie dat de enigste in mijn omgeving die mij respecteer mijn dochter is.
En ook zij de enigste is die mij steunt.
Ze vroeg mij, wat nou als zij je zou laten vallen ineens?.
Ik zei dan ben ik er klaar mee en kies ik voor mezelf.
Ze schrok en vroeg wat ik daar mee bedoelde.
Ik zei nou ik vecht nu nog elke dag door voor mijn dochter.
Maar als zij mij ook zou laten vallen maak ik er een eind aan.
Daar schrok ze van...
Ik zei dan heb ik verder niks meer om voor te leven en kies ik voor mijn rust.
Ben het zat om mijn hele leven te moeten vechten.
Ze vond het heel erg verdrietig en wist niet wat ze moest zeggen.
Voor mij is dat gewoon hoe ik er al tig jaren over denk.
Maar voor nu blijf ik positief en doe ik er alles aan om een goede moeder te zijn. 😊
Een goede liefdevolle moeder zijn is heel wat waard! Dat ben je in ieder geval. En je bent behulpzaam naar anderen toe. Sterke eigenschap is dat. Je durft je kwetsbaar en eerlijk op te stellen hier. Ook in DM naar mij. Getuigt van karakter. Ook voor jezelf, omdat je blijkbaar nog een ziel hebt, ben je door heftige therapieën aan het gaan en laat je drugs links liggen. Is een vorm van zelfliefde.
Je geschiedenis verander je niet en ben je van je af aan het schudden zodat je een betere toekomst hebt.
Kijk een hoeveel beter je jezelf voelt ten opzichte van pak 'em beet een jaar terug.
Oh Syl wat erg voor je.. Ongelofelijk hoe dat bij jou thuis eraan toe ging.
Ik vind het wel heel knap van jou dat je zelf een lieve moeder bent, terwijl je nooit een goed voorbeeld hebt gehad!
Vanmiddag weer naar trauma therapie geweest.
We hebben het gehad over mijn ouders en mijn zelfbeeld.
Toen ik in de puberteit kwam begon mij moeder mij te haten.
Waarom, daar kan ik tot op de dag van vandaag geen ant op geven.
Mijn moeder was een vrouw die leefde voor wat de buitenwereld dacht.
Ik paste schijnbaar niet in dat perfecte plaatje zoals zij in gedachte had.
Ze wachtte vaak tot mijn pa doodmoe uit zijn werk kwam en dan ging ze haar beklacht doen bij hem.
Ze wist dat mijn pa dan niks kon verdragen en ze verzon gewoon het een of ander over mij.
Zelf bleef ze dan boven schijnheilig wachten, oftewel genieten want dat deed ze ervan.
Ik kreeg dan een enorme dreun van me pa in me gezicht en vaak ook nog een paar trappen onderin mijn rug.
Nooit werd er eerst gevraagd hoe iets zat, nee er werd gelijk op los geramd.
Zo wou ik een x na de wc(16) en mijn 2 jaar oudere broer trok steeds de deur open.
Ik was geïrriteerd en mijn broer vond het grappig.
Daar kwam mijn pa de trap af gedenderd met een duivelse blik on zijn ogen en een vuurrode kop van woede.
Hij duwde mijn broer aan de kant en greep mij vast bij mijn bovenarmen.
Hij tilde me op en liep door de gang, naar de keuken toe.
Daar smeet ie me keihard op mijn rug op de stenenvloer.
Nooit maar dan ook nooit kwam er een sorry uit zijn mond.
Ik was doodsbang voor die man.
Nooit kon ik iets goeds doen in hun ogen.
Mijn zusje kregen ook wel eens een mep in hun gezicht.
Maar ik was de enigste waar mijn pa een stap verder ging.
Ik werd getrapt, op de grond gesmeten en veel vaker geslagen.
Mijn moeder maakte iedereen wijs dat ik zo'n lastig kind was.
Mijn ooms en tantes mochten mij niet en op familiedagen zat ik altijd alleen.
De psycholoog vroeg mij wat voorn zelfbeeld ik heb.
Ik kon daar eigenlijk geen ant op geven.
Ik weet dat ik sterk ben en een doorzetter.
Maar wie ik nou eigenlijk ben geen idee.
Op jonge leeftijd al (12) moest ik me anders voor doen om maar in mijn ouders straatje te passen.
Om maar geen klappen te krijgen.
Toen ik met mijn ex ging samenwonen is dit gedrag gewoon gebleven.
Ik leefde om het mijn ex maar naar de zin te maken.
En later in de relatie om dus ook klappen te voorkomen.
Maar wie ben ik nou eigenlijk??.
Ik hoop oprecht dat als ik straks verder ben met mijn therapie en mijn ptss ik daar ooit achter ga komen.
Wie zit er achter deze vrouw die ik al jaren speel????
De psycholoog kwam tot de conclusie dat de enigste in mijn omgeving die mij respecteer mijn dochter is.
En ook zij de enigste is die mij steunt.
Ze vroeg mij, wat nou als zij je zou laten vallen ineens?.
Ik zei dan ben ik er klaar mee en kies ik voor mezelf.
Ze schrok en vroeg wat ik daar mee bedoelde.
Ik zei nou ik vecht nu nog elke dag door voor mijn dochter.
Maar als zij mij ook zou laten vallen maak ik er een eind aan.
Daar schrok ze van...
Ik zei dan heb ik verder niks meer om voor te leven en kies ik voor mijn rust.
Ben het zat om mijn hele leven te moeten vechten.
Ze vond het heel erg verdrietig en wist niet wat ze moest zeggen.
Voor mij is dat gewoon hoe ik er al tig jaren over denk.
Maar voor nu blijf ik positief en doe ik er alles aan om een goede moeder te zijn. 😊
Erg naar verhaal Syl.Vanmiddag weer naar trauma therapie geweest.
We hebben het gehad over mijn ouders en mijn zelfbeeld.
Toen ik in de puberteit kwam begon mij moeder mij te haten.
Waarom, daar kan ik tot op de dag van vandaag geen ant op geven.
Mijn moeder was een vrouw die leefde voor wat de buitenwereld dacht.
Ik paste schijnbaar niet in dat perfecte plaatje zoals zij in gedachte had.
Ze wachtte vaak tot mijn pa doodmoe uit zijn werk kwam en dan ging ze haar beklacht doen bij hem.
Ze wist dat mijn pa dan niks kon verdragen en ze verzon gewoon het een of ander over mij.
Zelf bleef ze dan boven schijnheilig wachten, oftewel genieten want dat deed ze ervan.
Ik kreeg dan een enorme dreun van me pa in me gezicht en vaak ook nog een paar trappen onderin mijn rug.
Nooit werd er eerst gevraagd hoe iets zat, nee er werd gelijk op los geramd.
Zo wou ik een x na de wc(16) en mijn 2 jaar oudere broer trok steeds de deur open.
Ik was geïrriteerd en mijn broer vond het grappig.
Daar kwam mijn pa de trap af gedenderd met een duivelse blik on zijn ogen en een vuurrode kop van woede.
Hij duwde mijn broer aan de kant en greep mij vast bij mijn bovenarmen.
Hij tilde me op en liep door de gang, naar de keuken toe.
Daar smeet ie me keihard op mijn rug op de stenenvloer.
Nooit maar dan ook nooit kwam er een sorry uit zijn mond.
Ik was doodsbang voor die man.
Nooit kon ik iets goeds doen in hun ogen.
Mijn zusje kregen ook wel eens een mep in hun gezicht.
Maar ik was de enigste waar mijn pa een stap verder ging.
Ik werd getrapt, op de grond gesmeten en veel vaker geslagen.
Mijn moeder maakte iedereen wijs dat ik zo'n lastig kind was.
Mijn ooms en tantes mochten mij niet en op familiedagen zat ik altijd alleen.
De psycholoog vroeg mij wat voorn zelfbeeld ik heb.
Ik kon daar eigenlijk geen ant op geven.
Ik weet dat ik sterk ben en een doorzetter.
Maar wie ik nou eigenlijk ben geen idee.
Op jonge leeftijd al (12) moest ik me anders voor doen om maar in mijn ouders straatje te passen.
Om maar geen klappen te krijgen.
Toen ik met mijn ex ging samenwonen is dit gedrag gewoon gebleven.
Ik leefde om het mijn ex maar naar de zin te maken.
En later in de relatie om dus ook klappen te voorkomen.
Maar wie ben ik nou eigenlijk??.
Ik hoop oprecht dat als ik straks verder ben met mijn therapie en mijn ptss ik daar ooit achter ga komen.
Wie zit er achter deze vrouw die ik al jaren speel????
De psycholoog kwam tot de conclusie dat de enigste in mijn omgeving die mij respecteer mijn dochter is.
En ook zij de enigste is die mij steunt.
Ze vroeg mij, wat nou als zij je zou laten vallen ineens?.
Ik zei dan ben ik er klaar mee en kies ik voor mezelf.
Ze schrok en vroeg wat ik daar mee bedoelde.
Ik zei nou ik vecht nu nog elke dag door voor mijn dochter.
Maar als zij mij ook zou laten vallen maak ik er een eind aan.
Daar schrok ze van...
Ik zei dan heb ik verder niks meer om voor te leven en kies ik voor mijn rust.
Ben het zat om mijn hele leven te moeten vechten.
Ze vond het heel erg verdrietig en wist niet wat ze moest zeggen.
Voor mij is dat gewoon hoe ik er al tig jaren over denk.
Maar voor nu blijf ik positief en doe ik er alles aan om een goede moeder te zijn. 😊
Erg naar verhaal Syl.
Was er toentertijd dan echt niemand in jouw omgeving (buren, op school, of wie dan ook) die iets in de gaten had en ingreep?
Jemig wat een verhaal zeg. Ik kan het me bijna niet voorstellen. Wat een horror.
Klinkt wel een beetje deprimerend dat je alleen je dochter heb om voor te leven.
Ben je zo extrovert dat jij zelf als individu geen meerwaarde heb in je eigen leven?
Ik ben zelf redelijk introvert en ik ben alleen maar bezig met wat ik kan doen om een leuk leven te hebben.
Niet met wie mijn leven leuk maakt.
Ik weet niet helemaal of ik nu iets raars vraag.
Diep van binnen weet je dat er mensen zijn die het weten.
Maar die er niet mee durven te bemoeien.
Daarom de tyfus voor mijn buren. Die snauwen hun kinderen (7 en 9) altijd af. Nóóit in 5 jaar heb ik ze fysiek contact zien maken. Alles regels en repressie. Die kinderen heb ik nog nooit horen huilen want dat mag niet. Ze kunnen alleen maar glimlachen zo ongeveer.
Ik heb melding gemaakt bij Veilig Thuis en nu hebben we ruzie 😎
En wellicht heb ik de situatie erger gemaakt voor ze maar dit kon ik niet over m'n kant laten gaan. Het verhaal is veelomvattender dan ik hier nu even opschrijf. Maar mijn boodschap is: doe iets. Het gaat om kwetsbare kinderen die diep ongelukkig zijn en vaak hetzelfde gedrag gaan vertonen (jij niet @Syl😎).
Was al voordat ik er naast kwam te wonen een melding gedaan. En door die buren ben ik uiteindelijk ingelicht over hoe en wat. Nadat ik zelf aanstipte: "Joh, beetje vreemd huishouden, nietwaar?"
Lang verhaal kort; contact met Veilig Thuis opgenomen maar ik wilde niet dat zij een interventie deden (op zich was er grond voor) want dan kwamen de buren achter mijn identiteit. En strenge ouders zijn niet persé slechte ouders. Twijfel, twijfel. Goed, het advies van VT was om zelf met hun school en huisarts contact op te nemen. De huisarts nam het voor kennisgeving aan zoals ze horen te doen. Hun school liet (zeer onprofessioneel!) tussen neus en lippen door weten dat ze al een idee hadden dat het niet helemaal pluis was daar thuis. Nogmaals, heel onprofessioneel maar mijn idee werd natuurlijk gesterkt.
Al met al blij mee dat ik melding heb gemaakt.
Nou @Syl allemachtig, zo erg is het gelukkig hiernaast niet..
Als vader zijnde ben je gewoon medeplichtig als je niks doet om het te stoppen.
Helemaal als je iemand dronken laat rijden én met een kind in de auto.
Hoe ver moet je heen zijn zeg...
Drie nichtjes van een ex-vriendin kregen ook wel eens tikken. Mama was overleden, papa gefrustreerd en moe. Werden ze weer een nachrtje bang opgevangen bij m'n ex haar moeder en de andere dag zonder iets te melden weer terug naar huis. Papa zal wel weer gekalmeerd zijn. Dan ben je dus gewoon medeplichtig aan het verzwijgen en in stand houden van kindermishandeling.
En mensen, alsjeblieft onthou, het is je burgerplicht melding te maken. Zonder meldingen, geen zaak!
Ik heb jaren lang in depressie gedwaald en heb ook jaren therapie gevolgd.
Voor mij hielpen paddenstoelen me zeer veel. Vind het altijd lastig om het als advies uit te delen omdat de ervaring zeer intens en onplezierig kan zijn.
Het kan de ultieme vorm van zelfreflectie zijn. Therapie van jezelf laat maar zeggen.
Maarja ik ben wel een beetje een nonconformist dusMijn methodes zijn misschien niet voor iedereen geschikt.
Hou je in ieder geval sterk! Hoe donkerder de tunnel hoe lichter het weer is als je er uit kom.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."