#1
Deze brief heb ik in opdracht van mijn psycholoog gemaakt.
Het Is een brief aan mijn biologische vader.
Deze brief is puur om mijn emoties en gevoelens te uiten en word dus niet verstuurd.
Het is puur als verwerking en hij zal dit nooit lezen.
Ik weet het nog goed, ik was een jaar of 4.
Op mijn knalgele fietsje mocht ik met jou mee.
Samen met jou ging ik gras plukken voor de konijnen die je had.
Alleen ik mocht mee wat voelde ik me speciaal!!.
Je veranderde van de leuke gekke vader in een chagrijnige man die snel kwaad werd.
Zodra jij thuis was liep ik op mijn tenen.
Je kon weinig tot niks hebben en ergens over praten kende jij niet.
Je sloeg er gelijk op los.
Ik deed alles om maar niet injouw buurt te hoeven zijn.
Als het niet anders kon dan had ik buikpijn.
Buikpijn omdat ik bang was iets verkeerds te doen.
Iets wat jouw woest maakte.
Iets wat voor jouw weer een aanleiding was om gelijk te slaan.
Toen ik in de puberteit kwam ging het helemaal verkeerd.
Het feit dat je oudste dochter langzaam aan een jonge vrouw werd kon je niet aan.
Naast het slaan wat je daarvoor al deed ging je nu nog verder.
Zo heb je me een x bij mijn bovenarmen gegrepen en opgetild en naar de keuken gelopen.
Daar smeet je me keihard met mijn rug op de stenen vloer.
Een sorry heb je nooit gezegd en nooit heb je aan me gevraagd of het goed gaat en of ik pijn heb.
Ik deed zo mijn best om weer jouw meisje te kunnen zijn.
Dat meisje dat zich zo speciaal voelde net als toen ze met jou alleen mee mocht op haar gele fietsje.
Ik draaide muziek op mijn kamer waar jij van hield.
Ik las boeken waar jij van hield.
Wat ik ook probeerde het lukte me niet om jouw meisje weer te zijn.
Ik wou zo graag dat jij trots op me was.
Toen ik net 18 was zei je dat je maar 1 wens had.
Dat ik zo snel mogelijk uit huis was.
Om jouw wens gelijk in vervulling te laten gaan heb ik diezelfde dag nog al mijn spullen opgehaald.
Jij zat verdrietig met je glas wijn op een stoel na buiten te kijken al die tijd.
Geen enkele x kwam je na me toe en zei dat je het niet meende wat je had gezegd.
Toen ik zelf moeder was geworden was onze band ook slecht .
Het ging vaak heel even redelijk en dan was het weer raak.
Als het weer ruzie was en ik kwam je tegen in de supermarkt liep je me voorbij alsof ik onzichtbaar was.
Zelfs je kleinkind negeerde je en liep je voorbij.
Wat voelde ik een intense pijn niet zozeer dat je mij negeerde maar dat je mijn kind, je bloedeigen kleinkind negeerde!.
Wat had hij jou misdaan???.
Wat voorn vader en opa doet zoiets???.
Ik woonde zowat naast mijn broer en bij mij kwam je nooit op visite.
Dan kwam ik langs zijn huis en zat jij gezellig met je schoondochter in de tuin.
Wat deed mij dat veel pijn.
De laatste x dat ik je zag waren jouw laatste woorden :zolang ik jou en de kleinkinderen nog maar wel zie.
Dat is nu ruim 12 jaar geleden...
Nooit heb ik iets meer van jou gehoord.
Zoveel vragen dat ik heb.
Waarom heb je me zo laten vallen?
Het enigste wat ik verlangde was jouw liefde.
Wat heb ik verkeerd gedaan dat jij dit niet meer op kon brengen voor mij?
Denk je nog wel eens aan me?
De manier hoe jij mij behandeld hebt kan ik jouw niet vergeven.
Dit heeft zo onwijs veel bepaald over hoe mijn leven verder is verlopen.
Door mijn angst voor jou agressie en het feit dat ik niet goed genoeg was vluchtte ik naar mijn ex.
Als jij onvoorwaardelijk van mij had gehouden en er voor me was geweest had mijn ex mij niet durven mishandelen.
Mijn ex wist dat hij vrij spel had omdat jij mij niet beschermde.
Daarbij wie was jij geweest om mijn ex aan te spreken op het feit dat hij me sloeg.....
Ik heb maar 1 vader waar ik onwijs dankbaar voor ben.
Welke mij altijd gesteund heeft door dik en dun.
Welke van mij houd zoals ik ben.
Die mijn fouten accepteerde.
Die vader heette ***** (mijn ex schoonpa)
Helaas is hij er niet meer maar door de enorme liefde die hij voor mij had is hij voor altijd bij mij.
Tot op de dag van vandaag is hij mijn inspiratie en oh wat ben ik trots dat hij wel mijn vader wou zijn.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op je oude dag terug denkt aan jouw leven.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij dan inziet dat jij een hele grote fout hebt begaan.
Een fout die nooit meer recht te zetten is.
Je hebt je dochter die zo graag alleen maar jouw liefde wou laten vallen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op dat moment dat je dat beseft net zo veel pijn voelt als dat jij mij hebt aangedaan!!!
Het Is een brief aan mijn biologische vader.
Deze brief is puur om mijn emoties en gevoelens te uiten en word dus niet verstuurd.
Het is puur als verwerking en hij zal dit nooit lezen.
Ik weet het nog goed, ik was een jaar of 4.
Op mijn knalgele fietsje mocht ik met jou mee.
Samen met jou ging ik gras plukken voor de konijnen die je had.
Alleen ik mocht mee wat voelde ik me speciaal!!.
Je veranderde van de leuke gekke vader in een chagrijnige man die snel kwaad werd.
Zodra jij thuis was liep ik op mijn tenen.
Je kon weinig tot niks hebben en ergens over praten kende jij niet.
Je sloeg er gelijk op los.
Ik deed alles om maar niet injouw buurt te hoeven zijn.
Als het niet anders kon dan had ik buikpijn.
Buikpijn omdat ik bang was iets verkeerds te doen.
Iets wat jouw woest maakte.
Iets wat voor jouw weer een aanleiding was om gelijk te slaan.
Toen ik in de puberteit kwam ging het helemaal verkeerd.
Het feit dat je oudste dochter langzaam aan een jonge vrouw werd kon je niet aan.
Naast het slaan wat je daarvoor al deed ging je nu nog verder.
Zo heb je me een x bij mijn bovenarmen gegrepen en opgetild en naar de keuken gelopen.
Daar smeet je me keihard met mijn rug op de stenen vloer.
Een sorry heb je nooit gezegd en nooit heb je aan me gevraagd of het goed gaat en of ik pijn heb.
Ik deed zo mijn best om weer jouw meisje te kunnen zijn.
Dat meisje dat zich zo speciaal voelde net als toen ze met jou alleen mee mocht op haar gele fietsje.
Ik draaide muziek op mijn kamer waar jij van hield.
Ik las boeken waar jij van hield.
Wat ik ook probeerde het lukte me niet om jouw meisje weer te zijn.
Ik wou zo graag dat jij trots op me was.
Toen ik net 18 was zei je dat je maar 1 wens had.
Dat ik zo snel mogelijk uit huis was.
Om jouw wens gelijk in vervulling te laten gaan heb ik diezelfde dag nog al mijn spullen opgehaald.
Jij zat verdrietig met je glas wijn op een stoel na buiten te kijken al die tijd.
Geen enkele x kwam je na me toe en zei dat je het niet meende wat je had gezegd.
Toen ik zelf moeder was geworden was onze band ook slecht .
Het ging vaak heel even redelijk en dan was het weer raak.
Als het weer ruzie was en ik kwam je tegen in de supermarkt liep je me voorbij alsof ik onzichtbaar was.
Zelfs je kleinkind negeerde je en liep je voorbij.
Wat voelde ik een intense pijn niet zozeer dat je mij negeerde maar dat je mijn kind, je bloedeigen kleinkind negeerde!.
Wat had hij jou misdaan???.
Wat voorn vader en opa doet zoiets???.
Ik woonde zowat naast mijn broer en bij mij kwam je nooit op visite.
Dan kwam ik langs zijn huis en zat jij gezellig met je schoondochter in de tuin.
Wat deed mij dat veel pijn.
De laatste x dat ik je zag waren jouw laatste woorden :zolang ik jou en de kleinkinderen nog maar wel zie.
Dat is nu ruim 12 jaar geleden...
Nooit heb ik iets meer van jou gehoord.
Zoveel vragen dat ik heb.
Waarom heb je me zo laten vallen?
Het enigste wat ik verlangde was jouw liefde.
Wat heb ik verkeerd gedaan dat jij dit niet meer op kon brengen voor mij?
Denk je nog wel eens aan me?
De manier hoe jij mij behandeld hebt kan ik jouw niet vergeven.
Dit heeft zo onwijs veel bepaald over hoe mijn leven verder is verlopen.
Door mijn angst voor jou agressie en het feit dat ik niet goed genoeg was vluchtte ik naar mijn ex.
Als jij onvoorwaardelijk van mij had gehouden en er voor me was geweest had mijn ex mij niet durven mishandelen.
Mijn ex wist dat hij vrij spel had omdat jij mij niet beschermde.
Daarbij wie was jij geweest om mijn ex aan te spreken op het feit dat hij me sloeg.....
Ik heb maar 1 vader waar ik onwijs dankbaar voor ben.
Welke mij altijd gesteund heeft door dik en dun.
Welke van mij houd zoals ik ben.
Die mijn fouten accepteerde.
Die vader heette ***** (mijn ex schoonpa)
Helaas is hij er niet meer maar door de enorme liefde die hij voor mij had is hij voor altijd bij mij.
Tot op de dag van vandaag is hij mijn inspiratie en oh wat ben ik trots dat hij wel mijn vader wou zijn.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op je oude dag terug denkt aan jouw leven.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij dan inziet dat jij een hele grote fout hebt begaan.
Een fout die nooit meer recht te zetten is.
Je hebt je dochter die zo graag alleen maar jouw liefde wou laten vallen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij op dat moment dat je dat beseft net zo veel pijn voelt als dat jij mij hebt aangedaan!!!