#1
Ik moet even van me afschrijven om mijn emoties onder controle te houden.
Mijn dochter heeft vandaag een dag vrij van school.
Ze gaat zo met een vriendin dagje naar den haag met hun gratis ov.
We hadden net een gesprekje en dat monde uit vanuit mijn dochter in een hele discussie.
Waarbij ze het nodig vond om tegen mij te zeggen dat het soms wel lijkt dat zij de moeder is ipv mij.
Dit omdat zij vind dat ik bepaalde financiële zaken uitstel.
Dit heeft mij enorm gekwetst deze opmerking omdat ik ondanks ik met een minimum uitkering amper rond kan komen er altijd echt alles aan doe dat juist zij niks te kort komt.
Ik haal nooit iets voor mezelf en ookal zou ik graag bv een x zelf nieuwe kleding of schoenen kopen ik zet mijn dochter altijd op de eerste plek.
Ik ben zo boos nu omdat zij dadelijk lekker weg is en het naar der zin heeft en mij hier achterlaat met een enorm klote gevoel.
Ik heb haar aangegeven dat ik niet voor niks aan de antidepresiva zit en ook niet voor niks aan de medicatie zit voor een te hoge bloeddruk en ik het op prijs zou stellen dat ze een beetje op der woorden let omdat dit zeker mij niet ten goede komt.
Ik kan echt heel veel hebben maar zodra mijn dochter, de gene waar ik het allemaal nog voor doe mij zo kwets breek ik.
Ik kan dit niet aan, niet met mijn depressie in ieder geval.
Normaal zou ik koel gereageerd hebben en lekker mijn ding gaan doen.
Nu ik zak gelijk naar de bodem van de put en de eerste gedachtes die opkomen zijn weer: waar doe ik het allemaal nog voor?
Waarom nog zo hard vechten terwijl ik al op ben als het toch niet gewaardeerd word.
En ja dan komt ook mijn doodsverlangen heel sterk na boven.
Ik voel me gekwetst en ben heel erg verdrietig.
Ook voel ik enorme woede en denk :ga zelf maar eens een maand in mijn schoenen staan met je "ik lijk soms meer de moeder".
Regel jij het maar eens een maand lang allemaal en zorg er wel voor dat ik niks te kort kom.
Ik weet het, het is een puber en ik moet het niet persoonlijk opvatten dat is mij al vaak verteld.
Toch ga ik door 1 zo'n opmerking kapot!!!.
Mijn dochter heeft vandaag een dag vrij van school.
Ze gaat zo met een vriendin dagje naar den haag met hun gratis ov.
We hadden net een gesprekje en dat monde uit vanuit mijn dochter in een hele discussie.
Waarbij ze het nodig vond om tegen mij te zeggen dat het soms wel lijkt dat zij de moeder is ipv mij.
Dit omdat zij vind dat ik bepaalde financiële zaken uitstel.
Dit heeft mij enorm gekwetst deze opmerking omdat ik ondanks ik met een minimum uitkering amper rond kan komen er altijd echt alles aan doe dat juist zij niks te kort komt.
Ik haal nooit iets voor mezelf en ookal zou ik graag bv een x zelf nieuwe kleding of schoenen kopen ik zet mijn dochter altijd op de eerste plek.
Ik ben zo boos nu omdat zij dadelijk lekker weg is en het naar der zin heeft en mij hier achterlaat met een enorm klote gevoel.
Ik heb haar aangegeven dat ik niet voor niks aan de antidepresiva zit en ook niet voor niks aan de medicatie zit voor een te hoge bloeddruk en ik het op prijs zou stellen dat ze een beetje op der woorden let omdat dit zeker mij niet ten goede komt.
Ik kan echt heel veel hebben maar zodra mijn dochter, de gene waar ik het allemaal nog voor doe mij zo kwets breek ik.
Ik kan dit niet aan, niet met mijn depressie in ieder geval.
Normaal zou ik koel gereageerd hebben en lekker mijn ding gaan doen.
Nu ik zak gelijk naar de bodem van de put en de eerste gedachtes die opkomen zijn weer: waar doe ik het allemaal nog voor?
Waarom nog zo hard vechten terwijl ik al op ben als het toch niet gewaardeerd word.
En ja dan komt ook mijn doodsverlangen heel sterk na boven.
Ik voel me gekwetst en ben heel erg verdrietig.
Ook voel ik enorme woede en denk :ga zelf maar eens een maand in mijn schoenen staan met je "ik lijk soms meer de moeder".
Regel jij het maar eens een maand lang allemaal en zorg er wel voor dat ik niks te kort kom.
Ik weet het, het is een puber en ik moet het niet persoonlijk opvatten dat is mij al vaak verteld.
Toch ga ik door 1 zo'n opmerking kapot!!!.
