Hallo lieve mensen,
Ik heb niet alle berichten in deze thread gelezen, maar wel de laatste paar en naar het zich laat aanzien is het raadsel van de pepkwaliteit van vroegah nog niet opgelost.
Er is gewoon een rationele verklaring voor het raadsel, dat overigens ook onder MDMA-gebruikers periodiek tot speculatie leidt: "Eej waarom hebben de pillen van tegenwoordig gewoon niet de shine van de pillen die we slikten tijdens de eerste housegolf? Man dat waren nog eens tijden..."
Het antwoord zit tussen je oren. Of althans, het zat tussen je oren en nu niet meer.
- De pillen van tegenwoordig zijn behoorlijk pittig gedoseerd en bevatten doorgaans de MDxx-varianten die er altijd in hebben gezeten
- Speed is racemisch amfetaminesulfaat, al dan niet versneden met caffeine en andere rommel. Amfetaminesulfaat van vroeger = amfetaminessulfaat an nu.
- Beide stoffen "werken" door je hersenen opdracht te geven om neurotransmitters (met karrevrachten tegelijk) de dansvloer op te sturen. Die neurotransmitters zorgen voor (onder meer) euforie.
- MDMA knalt het serotonine-dak eraf, Amfetamine vooral dopamine, maar daarnaast ook serotonine. Serotonine maakt je "leip" en knuffellig, dopamine maakt je scherp en geeft tomeloze energie.
- Dit gaat niet bepaald zachtzinnig, de systemen zijn na zo'n sessie behoorlijk uitgewoond. Daar herstellen ze weer van als je daarna het normale (hopelijk gezonde) leven weer oppakt.
Tot zover geen nieuws denk ik. Maar dan nu:
- Het dopaminesysteem is redelijk weerbarstig. Het herstelt zich vrij snel tot (bijna) het oude niveau, waarop je met dezelfde dosis speed weer bijna dezelfde hoogte van high-heid bereikt
- Het serotoninesysteem is een stuk kwetsbaarder. Eigenlijk merk je al na een stuk of vijf a tien avondjes flink aan de XTC dat je die ultieme geestelijke leipheidsgrijns niet meer helemaal kan evenaren, al neem je een stuk meer pillen...
- Al na een enkele pil met een gemiddelde hoeveelheid XTC is het systeem zo overstuur dat je het
na zeven jaar nog steeds kan waarnemen. Dit blijkt uit een test met chimpansees. Dus als je een periode hebt in je leven dat het vrij vaak raak is geweest, dan is dat heftig.
- De pillen zijn dus niet slechter, maar jouw hersenen zijn slechter dan vroeger.
- Dat geldt ook voor amfetamine. De eerste keren merk je dat je behalve energiek en scherp ook enorm op iedereen gesteld bent en dat je het liefst de hele tijd aardige dingen wil zeggen. Na een tijdje verandert dat in een wat neutraler empathiegehalte, terwijl de scherpte en energie blijft. De werking van serotonine is weg, maar die van dopamine is er nog.
Ik ben hier een relatief ouwe lul denk ik (half 30), en het is me opgevallen dat mensen die nu zeggen dat de pillen van vroeger veel beter waren het over pillen hebben waarvan de generatie voor ze tien jaar geleden zei dat die toch echt niet de kwaliteit van vroeger hadden
Ik heb deze verklaring al een paar keer aan mensen uitgelegd. Opvallend is dat de helft van die nostalgische types het weigert te aanvaarden en toch denkt dat er een geheim bestanddeel in zat wat er nu niet meer inzit. Ik zeg dan maar dat ze gelijk hebben en dat er gelukkig nog Nutella bestaat.
Ik spreek/sprak een stuk minder pepliefhebbers dan pillenslikkers (techno/minimal-feestjes waren mijn ding, hardcore ging me 60bpm te snel) maar ik twijfel er niet aan dat ik hetzelfde verhaal veel vaker ook over pep zou hebben aan moeten horen.
Een uitzondering is de legendarische Poolse speed van eerdaags. Dat is namelijk waarschijnlijk geen legende, maar het feit dat daar (en ook in Scandinavie) lange tijd methamfetamine door de "normale" amf ging: het eerstgenoemde spul was daar namelijk kinderlijk eenvoudig verkrijgbaar als geneesmiddel, onder de naam pervitin. Van methamfetamine is het "sterkere" effect het gevolg van dat het nog veel gemakkelijker dan gewone speed de door de bloed-hersenbarriere heen kan komen. Zowel in Polen als in Scandinavie zijn als gevolg van de verkrijgbaarheid van dit middel veel grootschaliger problemen ontstaan in de drugsscene: het spul was sterk genoeg om de mensen lange tijd aan het rushen en tweaken te houden, waarbij men de morele en praktische normen en waarden met bakken bij het grofvuil zette, waardoor het spul gekscherend ook wel Pervertine werd genoemd.
Enfin blablabla, conclusie, it's not the drugs, it's you en je externaliseert een eigen gebrek. Alsof je een oud opaatje bent met een verschrompeld piemeltje en dan klagen dat de vrouwen van tegenwoordig niet meer kunnen neuken zoals vroegah, toen ze je nog een erectie gaven om de appels mee uit de bomen te slaan.
Dus ook al ga je nog zo "verstandig" om met de pillen, en doe je maar twee keer per jaar eens lekker gek, dat ultieme gevoel van vroeger moet je zien als een mooie herinnering.
Overigens is het merkwaardig dat zoveel mensen daarover treuren en weeklagen. Pep is in feite een veel prettiger middel als je er niet al te plichtmatig openhartig van moet worden zodat je aan het kerstdiner bij paps en mams toch even dat verhaal over die wip op de smerige plee van een kroeg uit de doeken doet, XTC is behalve de eerste paar keren eigenlijk zwaar over-rated, en als je er eenmaal achter bent wat een prachtige uitvinding LSD is dan besef je dat je eigenlijk je prioriteiten een beetje raar had liggen. (Van LSD worden zowel de mystieke openbarende kwaliteiten als de gevaren voor een helse bad trip sterk overdreven. Maar het is als entertainment zwaar superieur aan coke, pillen en speed bij elkaar opgeteld. Vind ik dan he? En je doet je lichaam er ook niet zoveel verdriet mee, trouwens.)
Dat alles gezegd hebbende: Lotske en anderen, misschien is het een hele teleurstelling zo, maar je moet maar bedenken dat het gevoel dat een drug je niet meer kan plezieren een duidelijk signaal is dat je er teveel van hebt gebruikt. De LSD-tip is overigens pas geldig als je een beetje over die teleurstelling heen bent...