Nou als ik dit allemaal zo lees komt ineens weer een hele slechte herinnering naar boven.
Zo'n 20 jaar geleden mijn ellepijp gebroken open botbreuk) na een vechtparty op school.
Enfin, in eerste instantie hebben ze de breuk toch proberen te "zetten".
Gilde het werkelijk uit van de pijp als 15jarig jochie.
Vervolgens gipsen en foto's maken om te kijken of hij goed stond.
Bleek van niet dus nogmaals zetten. Kreeg toen lachgas toegedient. Scheet gekleurde peuken man. Ik hoorde inderdaad allemaal robotstemmen, en alles was wazig. Ik weet nog dat er een zilveren klok hing daar in de gipskamer.
Mijn moeder was er toendertijd ook bij en ze zag tijdens mijn roes een stukje gips in mijn navel wat ze er uit probeerde te halen met haar vingen. Nu is mijn navel supergevoelig en ik vind het het kloterigste gevoel wat er is. TOEN OOK!
Ik flipte werkelijk helemaal de pan uit en kwam zo in een enorme angstige omgeving terecht, Ze hebben me uiteindelijk met 3 man moeten kalmeren.
Nu komt het vervelende. De foto wees bij de tweede keer dat hij redelijk was gezet (vond de ASSISTENT). Hij zei dat het wel verder zou rechtgroeien Een week later moest ik terugkomen voor controle en toen de arts de foto's zag schrok hij zich rot.
Puntje bij paaltje moest ik opnieuw aan de lachgas omdat ze mijn arm opnieuw moesten breken. WEER zo'n enorme angstige roes.
Vrij snel daarna hebben ze het kapje van mijn neus gehaald en ben ik uiteindelijk geopereerd (plaat op mijn arm om het bot bijeen te houden).
Deze ervaring is nu ruim 20 jaar geleden en ik herinner het me als de dag van gisteren.
Nooit, maar dan ook nooit wil ik dit ooit nog eens meemaken.
Moet zeggen dat die verhalen die ik hier allemaal lees me wel een vreemd gevoel geven.
![:openmouth:]()
