#1
"Te hard gaan" betekend voor mij dat een substantie sneller blijft opkomen dan ik mentaal of lichamelijk aankan.
Het begint vaak op het moment dat ik de substantie zelf goed begin te voelen en me dan afvraag hoe lang het opkomen nog door kan blijven gaan en of ik dat eigenlijk nog wel aan kan. In sommige gevallen, als dit langzaam genoeg gaat, dan heb ik zelfs nog de tijd om (lichtelijk) in paniek te raken.
Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat een substantie veel sneller opkwam dan ik aankon, vooral met DMT (vaped, aya en pharma) maar ook met LSD. Als het dus langzaam genoeg gaat dan heb je nog de tijd om in paniek te raken en op ideeën te komen als aanbellen bij de buren of 112 bellen.
Gelukkig heb ik altijd lang genoeg in dat dilemma van wel/niet contact zoeken gezeten zodat ofwel ik, ofwel de substantie de tijd kreeg om mij op te vangen/mee te nemen.
Als het echter echt snel gaat dan wordt je gewoon gegrepen en ben je kansloos, ondanks dat je dan voor je gevoel vecht voor je leven walst de substantie over je heen en trekt je mee naar welk universum het maar wil (hello pharmahuasca, talking to you!).
Op dat soort momenten "breek" ik en kan dan niets anders meer doen dan me volledig overgeven. Het aparte daarvan is dat het "breek" moment altijd het punt is in een reis waarin het overgaat van angst en ongemak naar een nieuwe fase van verwondering en pure observatie. Ik denk dat dit punt ook het punt is wat veel mensen ego-death noemen.
Uiteindelijk zijn het die reizen waar ik de brute overgang heb meegemaakt en waar ik ben aangekomen in dat universum van verwondering en observatie die voor mij het meest waardevol zijn geweest. Deze reizen eindigden ook altijd 100% met een goed gevoel, alsof er een warme en liefdevolle deken over me werd gelegd om te laten weten dat het inderdaad een heel bijzondere reis was en dat we het goed hebben doorstaan.
Het begint vaak op het moment dat ik de substantie zelf goed begin te voelen en me dan afvraag hoe lang het opkomen nog door kan blijven gaan en of ik dat eigenlijk nog wel aan kan. In sommige gevallen, als dit langzaam genoeg gaat, dan heb ik zelfs nog de tijd om (lichtelijk) in paniek te raken.
Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat een substantie veel sneller opkwam dan ik aankon, vooral met DMT (vaped, aya en pharma) maar ook met LSD. Als het dus langzaam genoeg gaat dan heb je nog de tijd om in paniek te raken en op ideeën te komen als aanbellen bij de buren of 112 bellen.
Gelukkig heb ik altijd lang genoeg in dat dilemma van wel/niet contact zoeken gezeten zodat ofwel ik, ofwel de substantie de tijd kreeg om mij op te vangen/mee te nemen.
Als het echter echt snel gaat dan wordt je gewoon gegrepen en ben je kansloos, ondanks dat je dan voor je gevoel vecht voor je leven walst de substantie over je heen en trekt je mee naar welk universum het maar wil (hello pharmahuasca, talking to you!).
Op dat soort momenten "breek" ik en kan dan niets anders meer doen dan me volledig overgeven. Het aparte daarvan is dat het "breek" moment altijd het punt is in een reis waarin het overgaat van angst en ongemak naar een nieuwe fase van verwondering en pure observatie. Ik denk dat dit punt ook het punt is wat veel mensen ego-death noemen.
Uiteindelijk zijn het die reizen waar ik de brute overgang heb meegemaakt en waar ik ben aangekomen in dat universum van verwondering en observatie die voor mij het meest waardevol zijn geweest. Deze reizen eindigden ook altijd 100% met een goed gevoel, alsof er een warme en liefdevolle deken over me werd gelegd om te laten weten dat het inderdaad een heel bijzondere reis was en dat we het goed hebben doorstaan.
