Boyman

"Natozlato zei: Hey, wat ontzettend rot dat je zo'n nare ervaring hebt gehad op 3meopcp! Ik heb je verhaal met veel interesse gelezen. Sommige dingen herken ik wel een beetje. Ik heb 3meopcp vele malen gedaan, en de meeste ervaringen waren hartstikke leuk en fijn. Toch zaten er ook een paar mindere bij. De eerste keer nam ik 8 mg, en dat vond ik niet fijn. Ik was op de pc bezig met mails en Word. Nuttig/geconcentreerd bezig zijn en 3meopcp, vergeet het maar! Vond het maar raar spul en heb het een jaar links laten liggen. Ik heb het een jaar later weer geprobeerd, 13 mg, en die keer en de meeste keren erna was heerlijk. Gewoon dromerig, zweverig, euforisch, licht manisch en een fijne afterglow de dag erna! Maar de keren dat het niet leuk was, waren idd erg warrig. Gaan twijfelen bij dingen, of dat wel klopt en of ik het nog wel snapte. En ook zoals jij beschrijft een kil gevoel. Een keer ging ik naar bed en het was nog niet uitgewerkt. Ik lag in het donker, en ik vroeg me af waar alles gebleven was. De kamer, de wereld, wat ik die dag gedaan had en wat ik morgen ging doen? Alles leek heel ver weg en ik voelde heel veel 'niets'. Niet fijn! Ook het gevoel dat je lichaam op de automatische piloot staat en jij erachter aan zweeft, dat herken ik ook. Je bent zo onder invloed, zo gedissocieerd, van je lichaam, dat je lichaam en geest zogezegd gescheiden zijn, zo voelt het? Ik heb wel eens gehad dat ik mijn lichaam helemaal niet meer voelde. Het gevoel alsof ik zo klein was als een insect en tegelijk zo groot als een reus, heel typisch. Dat gevoel vond ik best wel intimiderend. Dat was een keer in de come up van een combi 3meopcp en o-pce. Daarna voelde ik me trouwens top! Toen de kop eraf was. Ik vind het heel fijn om lekker op weg te spacen. Wat ik dan het liefste doe is muziek luisteren, naar de wolken kijken of een reisprogramma kijken. Ik denk dat je misschien ook wel teveel hebt gehad. Volgens psychonautwiki begint een heavy dose bij 15 mg. Wat overigens mijn sweet spot is. Het duurt zeker anderhalf tot twee uur voor het goed is ingewerkt, je hebt na een uur bijgepakt las ik. Ga je het nog een kans geven of laat je het hierbij? Klik om te vergroten... Thanks voor je reply en wat interessant dat sommige dingen zo herkenbaar voor je zijn! Vond het leuk om je ervaringen te lezen. Kan me ergens wel voorstellen dat het voor anderen juist wel een interessant en leuk middeltje is om op te spacen. Wat jij zo zegt klinkt namelijk wel tof en ook een beetje wat ik me van tevoren had voorgesteld! Waarschijnlijk heb je gewoon gelijk en heb ik te snel en te veel genomen. Van 2-FDCK heb ik ook weinig nodig om lekker te gaan."

"Dat klinkt heftig! Ik heb wel wat bad trips gedacht waarbij ik mezelf ook betrapte op de gedachte "wat als ik gek worden ben? wat als dit het voortaan is?" maar nooit zodanig ver down the rabbit hole gegaan dat ik mezelf niet weer terug op aarde kon krijgen. Hoe heb je jezelf weer kunnen gronden? Hoe was het om weer uit je psychotische kant terug te komen?"

"Zeelanddude zei: Allereerst, er is niks misgegaan behalve misschien het onderschatten van 3meopcp of (beter verwoord) dat het niet iets is wat jij zoekt, of wil. het gevoel van dood gaan, geen connectie meer hebben met vertouwde omgeving, bewistzijn dat achter loopt is in mijn beleving wat een 3meopcp trip zo bijzonder maakt. Het heel veel van niks voelen en tijd en ruimte volledig kwijt raken… ja dat is 3meo-pcp voor mij. Ik zeg eerlijk dan mijn dosis op 25mg begint. Welicht dat er dan niet zo een verwarring of 2strijd is. maar dat is volledig mijn ervaring, en niet om aan te raden. Klik om te vergroten... Begrijp ik heel goed hoor! Kan me ook best voorstellen dat als je goed weet wat je kunt verwachten, het best leuk kan zijn. Het overviel mij nogal en ik kon het gevoel van angst niet loslaten."

"Alakazam zei: Het klinkt eigenlijk als het perfecte middel voor een trip zonder safe-spot, stuurbaarder dan psilo, met toch een vergelijkbare intensiteit in tegenstelling tot bijvoorbeeld 2cb. Klik om te vergroten... Zo zou ik het ook omschrijven. Als ik vergelijkbaar hard was gegaan op truffels, had ik me liever niet buiten begeven zo dichtbij de bevolkte wereld. Dan was ik misschien wel echt bad gegaan. Nu was het ook zwaar, maar het was te sturen! Ik zou wel zorgen dat je wel ergens een rustige plek heb waar je naar uit kunt vallen. Het idee dat ik wel gewoon naar huis kon als ik dat wilde, was heel fijn."

"Hey! De dosis die je hebt genomen klinkt inderdaad niet per se hoog. Een wetenschappelijke verklaring heb ik niet voor je, maar ik vermoed dat de paar biertjes vooraf er inderdaad mee te maken kunnen hebben gehad. Had je die dag ook veel cafeine op? Ik merk dat dat mijn gemiddelde hartslag ook flink omhoog haalt. Als je hier nuchter nooit last van hebt, hoef je je er geen zorgen om te maken. De volgende keer zou ik lekker alleen voor xtc gaan op het feestje en niks combineren misschien. Wel verstandig dat je rustig begonnen bent en snel naar de EHBO post bent gegaan toen je je zorgen maakte!"

"Green Dude zei: Mooi tripreport Boyman! Ik herken veel zaken die je hebt neergeschreven, hoeweel ik op 37,5 mg heb getript. Zou je het opnieuw doen of hou je het toch liever bij truffels? Klik om te vergroten... Dankjewel! Leuk dat mijn report zo goed ontvangen wordt, had er nog nooit eentje geschreven. En cool om te zien dat het zo herkenbaar is. Ik blijf beide doen denk ik. Truffels voelt voor mij als iets waarvoor ik een hele dag moet uittrekken en het liefst de dag erna vrij houden om het te verwerken en bij te komen. 4-HO-MET voelt in dat opzicht wat meer 'casual', dat kan ook op een vrije middag gebruikt worden als je die avond nog visite over de vloer krijgt. Alleen al om de Visuals nog een keer te beleven wil ik het heel graag nog een keer doen!"

"Tripbuddy en ik hebben gisteren voor het eerst de combi 4-HO-MET en 4-HO-MiPT geprobeerd, maar omdat we hier online bijzonder weinig over konden vinden leek het me leuk en informatief om er toch een report over te schrijven. Hopelijk is dat nuttig voor andere mensen die hetzelfde overwegen of gewoon benieuwd zijn naar de mogelijke combi's. Met MET (ik kort het vanaf nu even af) hebben we al meer ervaring, voor ons zijn de visuals daarvan niet te evenaren maar we missen erg een stukje headspace. Na wat verder zoeken kwamen we op MiPT uit, wat qua headspace veel meer zou lijken op psilocine. Mijn plan was origineel om alleen MiPT te nemen om dat een keer losstaand te ervaren, maar (spoiler) dat viel tegen dus toch maar MET bijgenomen. Zodoende! Ik ben overigens vrij gevoelig voor de tryptamine stofjes, mijn ervaringen op deze dosissen lijken altijd heftiger dan ik lees in andere tripreports. Het trip report is ook weer een flinke geworden. T+0:00 - We nemen beide 20mg MiPT in, tripbuddy P neemt hierbij ook al 5mg MET in. T+0:30 - De come-up begint, ik merk voor mij dat dit zich vooral uit als een gespannen gevoel in heel mijn lichaam. Ook mijn hartslag is erg hoog en vervelend aanwezig. Door kort te mediteren weet ik mezelf wat kalmer te krijgen. Nog geen visuele veranderingen of andere merkbare effecten. T+0:45 - We besluiten een korte wandeling van 15-20 minuten te maken. Onderweg merken we ook nog steeds vrij weinig behalve het gespannen gevoel. De comeup voelt erg onprettig aan en duurt opmerkelijk langer dan bij 4-HO-MET. T+1:00 - Terug bij huis. We voelen ons wat moe en gaan er allebei bij liggen. Bodyload nog steeds erg oncomfortabel en van visuals is weinig sprake. Waardering van muziek ook niet erg aanwezig. P neemt de rest van zijn MET pellet, 15mg, erbij in. Ik wacht het nog even af, omdat het voelt alsof ik nog niet in de piek aangekomen ben. T+1:15 - Ik heb milde CEV's en vind het fijn om naar muziek te luisteren maar echt spectaculair zou ik het nog steeds niet noemen. Ik voel me wat licht in mijn hoofd. Visuals zijn nu wel aanwezig, maar 25% zo indrukwekkend als bij MET. Opvallend is dat alles stil blijft staan tot ik twee seconden gestaard heb, waarna het pas begint te vervormen. Alsof mijn brein wacht op toestemming voordat het zijn ding mag doen. Bodyload is minder onprettig nu, maar niet per se fijn. T+1:30 - We besluiten allebei even de koptelefoon op te doen en ons favoriete nummer erbij te pakken. Nu slaat het ineens heel snel om. Mijn CEVs bouwen zich enorm snel op en ik begin de muziek steeds helderder te horen. Al snel vormen de visuals zich aan de hand van de muziek die ik hoor, alsof ik een interne visualizer heb. Ik kan de muziek hierdoor "zien" en ik merk dat ik elke laag van het nummer kan onderscheiden en een plek kan geven in een soort 3D omgeving in mijn hoofd. Dit was super indrukwekkend en waarschijnlijk meer waar MiPT voor bedoeld is! Uit puur enthousiasme gooi ik mijn koptelefoon af om aan P te vertellen wat ik meemaak. Die is ondertussen zelf in trance voor zich uit aan het staren, want zijn tweede dosis MET slaat zojuist in. Op zijn gezicht staat een blik die ergens tussen verbazing, verwondering en angst te plaatsen valt. Hij laat het over zich heenkomen en vertelt daarna dat hij de meest intense visuals meemaakte die hij ooit had gezien. Naast het vervormen van de oppervlaktes, texturen en kleuren zoals we van MET gewend zijn, gaf de MiPT een soort verstoord perspectief waardoor de hele ruimte van vorm leek te veranderen. Zo leek de muur waar hij naar keek spontaan achterover te vallen. Het was voor hem even schrikken dat de visuals plotseling in zo'n stroomversnelling kwamen, maar dat maakte het niet minder bijzonder om te mogen aanschouwen. Onze stemming is in hele korte tijd omgeslagen van teleurstelling naar enthousiasme. T+1:45 - Ik neem een resterende halfje MET, 10mg. Ik merk namelijk dat de trip snel weer tegen begint te vallen en ben toch wel een klein beetje jaloers op wat P mij zojuist vertelt. Muziek was de spectaculaire "glans" alweer kwijt die het even daarvoor nog wel had. P is ondertussen nog helemaal lyrisch over de visuals die hij mag bewonderen. Ik wacht met smart tot mijn halfje begint te werken. T+2:00 - BOEM! Sneller dan verwacht maar nu mag ook ik de combi ervaren. Het bijnemen van MET gaf eigenlijk vrijwel geen comeup maar slaat nu ineens genadeloos in. Ik stond op dit moment maar merkte dat ik heel erg duizelig en licht in mijn hoofd werd. Ook kreeg alles wat ik zag ineens een enorme extra lik kleur eroverheen. Ik ging er even bij zitten want het ging nu plotseling wel erg hard. Het zonlicht wat op de muur straalde leek helemaal te flikkeren, ook de visuals zaten nu op standje turbo. Mentaal ervaarde ik ook iets wat ik nog niet eerder heb gevoeld. Het was alsof er een soort afstand ontstond tussen mijn bewustzijn en mijn lichaam. Een soort dissociatie maar niet zoals ik dat met ketamine ervaren heb. Het voelde ook niet per se negatief, maar gewoon alsof ik iets boven/achter mijn lichaam zweefde. Heel verwarrend maar vooral interessant. Ik geef aan dat ik vijf minuutjes nodig heb maar daarna wel klaar ben om even in de binnentuin te zitten. Ik besluit heel even te mediteren. Binnen letterlijk 3 seconden merk ik dat ik alleen nog maar een bewustzijn ben en ik zie dit bewustzijn drijven als een soort dobber in een oneindige oceaan. Ik schrik even van hoe snel dit gebeurt en durf er eigenlijk niet te lang in te blijven, dus open snel mijn ogen weer. Achteraf gezien heb ik er spijt van dat ik dit niet wat meer verkend heb. T+2:15 - Buiten is zo mogelijk nog veel indrukwekkender dan binnen. Wat me op viel is dat ik helemaal "blown away" was door de visuals. Het lijkt dus dat de MiPT een bepaald randje headspace geeft waardoor ik veel meer verwondering had voor alles wat gebeurde. Ik voelde me ook totaal niet zo nuchter als op alleen MET. Constant kwamen er golven van verwondering en verbazing over me heen voor hoe super mooi de wereld er uit zag. De visuals waren beduidend anders dan MET; het leek er wel op, maar het was "vrijer" in zijn doen en laten, alsof het niet gebonden was aan de geometrie van de omgeving. Het voelde ook op een rare manier stuurbaar, alsof ik ongeveer kon bepalen wat ik wilde zien. Toen ik bijvoorbeeld naar een gebouw in de verte staarde, merkte ik dat de heldere blauwe lucht eromheen steeds meer naar roze begon te neigen. Toen besloot ik dat ik wel wilde kijken hoe ver ik het kon pushen en "forceerde" ik de hele lucht tot een diep roze kleur. Als ik naar de planken onder ons keek, kon ik de visuals zodanig intensiferen dat op een bepaald punt de vloer leek te golven alsof we een meter op en neer deinsden. De vervormingen in mijn perifere zicht waren zo mogelijk nog heftiger dan dat wat in focus lag. Als ik naar 1 punt bleef staren, ging alles wat net buiten mijn focuspunt lag samensmelten, daarna deelde het zich op in tientallen, honderden, zelfs duizenden patroontjes. Dan ging het vibreren, golven en leek het niet eens meer op iets wat op deze aardbol thuis hoort. De sfeer van de trip was super goed, we waren constant aan het lachen en erg vrolijk. We zaten op een ongekend niveau humor, razendsnel werden er vlijmscherpe opmerkingen gemaakt en alle grappen wisten hun doel te vinden. Van mentale verwarring, zoals bij truffels wel eens voorkomt, was dus geen sprake. De rest van de trip zat ook vol met vergelijkbare bizarre visuals. Ik vermoed dat we na 4,5-5 uur uitgetript waren, al bleven we onszelf betrappen op een verstopte visual hier en daar als we ons brein even de tijd gaven. Als ik alles ga beschrijven wat ik heb gezien wordt dit report weer veel te lang (is het eigenlijk al) . Lang verhaal kort, MePT - zoals wij het gedoopt hebben - is echt een unieke ervaring die toch even flink anders is dan beide stofjes los van elkaar. Het heeft wat weg van truffels maar dan toch wat helderder in je hoofd en met véél intensere visuals. In de toekomst zouden we de verhouding iets anders doen, misschien meteen beginnen met een cocktail van 10-20 MET en daarbij 10 MiPT. Ik kan me voorstellen dat MiPT solo prettig kan zijn in een omgeving als thuis, maar voor een sociale setting vonden we het niet heel geschikt. Het gaf ons echter wel een beduidend stukje headspace wat miste bij de MET trips en wat zeker wel heel wat toevoegde."

"Fyrckant zei: Leuk report man. Zit as we speak in een 12.5mg homet tripje en goh het duurt wel erg lang, heb zo een video meeting met de baas 😂 Klik om te vergroten... Hoe beviel 12.5mg? Heb je je baas nog van gedaante zien veranderen? mitchieee zei: heb dit goedje nu ook ff thuis liggen hoppelijk ken ik het vanavond gebruiken en anders andere x proberen🤩 Klik om te vergroten... Heb je het nog gebruikt of bewaar je het toch voor een ander keertje?"

"Hoi allemaal! Laatst heb ik voor het eerst 3-MeO-PCP gedaan en dat viel me ontzettend tegen haha. Ik had me wel goed ingelezen maar blijkbaar ben ik er erg gevoelig voor of is het gewoon niet voor mij weggelegd. Om dit soort ervaringen te verwerken schrijf ik er graag een report over. Wel een waarschuwing want het is weer een flinke geworden Ben benieuwd of anderen vergelijkbare ervaringen hebben of dingen herkennen. Wie: ik, 28M Wat: 3-MeO-PCP, 12-15mg? Laatst bestelde ik bij mijn favoriete RC vendor weer eens wat 2-FDCK, een middeltje wat ik ongeveer eens per maand gebruik. Tegelijk zat ik op dit forum rond te bladeren en las ik een interessant report van 3-MEO-PCP, waarin werd gezegd dat het redelijk vergelijkbaar is maar dan euforischer en wat meer stimulerend. Klinkt interessant denk ik, dus ik bestel 1 pellet om het te proberen. Tenslotte heb ik me altijd netjes gedragen en geen dingen geprobeerd die me niet aanspreken of waarmee ik mezelf niet kan vertrouwen. Deze was net op het randje, maar ervaringen die ik las leken veelbelovend dus ach, moet een keer kunnen toch? Na een gezellige avond met wat vrienden kom ik thuis. Ik ben nuchter, alleen, heb geen verdere verplichtingen en kan lekker uitslapen. Dus: tijd om chemicals te researchen. Ik breek de 25mg pellet in tweeën maar lees me voor de zekerheid nog even in op Psychonautwiki. De gangbare dosis lijkt best laag te liggen, zeg 10 milligram? Dat is lastig, ik probeer de pil in vieren te breken met gematigd succes. Er blijven nu vijf stukken over, variërend in grootte. Ik besluit om het grootste stuk eerst te slikken, ik schat dat het zo’n 8 mg is. De tijd is 22:00. Uiteraard heb ik me netjes ingelezen en weet ik dat dit spul bekend staat om een lange comeup. Geen probleem, ik spring op Discord en speel nog wat games met vrienden. Na een half uurtje of iets merk ik dat ik het klassieke “ketagevoel” heb; een beetje wonky, aangeschoten misschien? In mijn hoofd voel ik me helder maar ik merk dat mijn hand-oog-coördinatie licht verstoord is en dat ik overal wat trager op reageer. Hier begint voor mij al het eerste verschil duidelijk te worden met 2-FDCK: ik ben niet euforisch. Het blijft bij dat vreemde licht duizelige gevoel met wat minimale tracers. Lichamelijk voel ik me niet echt warmer of prettiger dan normaal. In mijn hoofd klinkt het logisch dat ik er weinig van voel, tenslotte heb ik maar ongeveer 8mg genomen. Rond 23:00 besluit ik daarom om nog een klein scherfje bij te nemen. Zoals jullie weten staat een scherfje wetenschappelijk altijd gelijk aan 5 mg (?) dus ik schat dat ik zoiets bijgenomen heb. Ik voel me vergelijkbaar met een ketamine space, maar ietwat energieker en heb het niet enorm naar mijn zin. Ondanks mijn research dus toch bijgenomen omdat het leek alsof ik het plateau al had bereikt. Mijn idee was dat als ik wat meer zou nemen, ik dan de warme cocon wel kon voelen waar men het over had. Een half uurtje later beginnen de problemen. Ik merk dat ik te wonky ben om het spel bij te houden, dus ik haak af en besluit even op de bank te gaan liggen. Er zit nu echt wel een duidelijke storing tussen wat ik verwacht te zien en wat ik daadwerkelijk zie. Een soort fisheye effect en alles laat een soort tracers achter. Een beetje alsof ik veel te veel gedronken heb, maar in mijn hoofd voel ik me redelijk helder. Als ik door de kamer loop, wordt duidelijk dat ik best wel begin te dissociëren. Het voelt alsof ik een kleine afstand achter mijn lichaam aan zweef. Waar dit op 2F-K grappig, prettig en warm aanvoelt, is dat hier niet het geval. Het voelt erg kil en ik merk dat ik verward begin te raken. Met een soepele sprong (niets van waar natuurlijk, want motoriek) beland ik op de bank en trek ik een deken over me heen. Mijn kat komt vrijwel direct bij me op schoot liggen, maar lijkt al snel haar twijfels te hebben over die beslissing. Ze kijkt me heel vreemd aan met een soort verwijtende blik. Zo van: “wat heb je nu weer gedaan, is het weer zover?”. Ik maak een foto van haar om te bepalen of ik die blik nou zelf verzin of dat ze echt raar kijkt (er later op terugkijkend kan ik bevestigen dat ze erg wantrouwend kijkt). Hoe langer ik kijk naar haar en de foto, hoe vreemder het eruit begint te zien? Alsof ik deze kat helemaal niet ken? De woonkamer begint ook vervreemd aan te voelen. Ik pak mijn telefoon erbij en begin wat notities te maken over deze ervaring. De grootste verschillen zijn snel duidelijk: geen euforie, muziek voelt niet bijzonder en ik voel me opgefokt. Het opgefokte gevoel lijkt een gevolg van mijn hartslag, die ik opvallend hoog en aanwezig vind voor een dissociatief. De tweede dosis begint nu echt wel te pieken en omdat ik zo dom ben geweest niks te wegen of wat dan ook, kan ik niet goed zeggen hoeveel ik genomen heb. De beste schatting die ik kan maken is 12-15mg. Ondertussen kijk ik op mijn TV een filmpje via YouTube, een onschuldige korte docu. Deze loopt plotseling vast maar zonder dat er een buffer symbooltje of pauze icoontje of iets in beeld komt. Het beeld staat dus gewoon stil uit het niks en hier schrik ik heel erg van (is nog nooit eerder gebeurd). Wat gebeurt er, is de realiteit stuk? Staat de tijd stil? Verwarring maakt zich nu meester van mij. Ik merk dat ik twijfel aan alle woorden die ik noteer op mijn telefoon. Bestaat dit woord wel? Gebruik ik het zo goed? Heb ik dit woord ooit eerder gebruikt? Autocorrect beweert dat het woord “omhoog” niet bestaat. Nu staat mijn wereld op zijn kop. Beheers ik de Nederlandse taal niet meer? Het stoort me dat ik zo’n warrig gedachtenpatroon heb, het gaat maar alle kanten op maar ik vind geen zekerheid. Ik sluit mijn ogen in een poging tot meditatie. Mijn hartslag kalmeert en ik vind het wel prettig om even zo te zitten. Van closed eye visuals is geen sprake, maar ik merk dat alles wat ik wel probeer voor me te zien super 2D is. Waar ik normaal gesproken zou proberen om iets met diepte voor te stellen is dat nu een soort uitgesmeerd over mijn “netvlies”. Mijn lichaam doet ondertussen vreemde dingen. Ik weet in welke houding mijn lichaam zich bevindt, maar dat strookt niet met wat ik voel. Voorbeeld: ik weet dat ik mijn neus omhoog heb zodat ik rustig kan ademen, maar anderzijds voelt het wel héél erg alsof ik naar beneden kijk. Ook voelt het alsof ik langzaam beweeg en andere houdingen aanneem. Niet per se een onprettig gevoel, maar gecombineerd met de mentale onrust besloot ik er toch maar van af te zien. Lichamelijk voel ik me ook niet goed. Mijn hartslag blijft me storen en ook voel ik me duizelig op een manier die ik niet van ketamine gewend ben. Ik overweeg een benzo te nemen om hieruit te halen maar raadpleeg eerst even snel het internet of dat wel kan. En nee, dat kun je natuurlijk beter niet doen. Iets met onderdrukking van de ademhaling enzo... Uitzitten dan maar. Mijn ademhaling is al langzamer dan ik comfortabel vind en daarom besluit ik even naar buiten te gaan voor wat beweging. Onderweg kom ik een enkeling tegen en ik merk dat ik niet echt in staat ben om me normaal te gedragen. Ik ben niet in paniek, maar zeker wel erg onrustig. Na een minuut in een stoel te zitten merk ik dat dit me niet kalmeert dus ik besluit een blokje om te gaan lopen. Dit blijkt nogal een uitdaging te zijn! Mijn zicht is erg verstoord, alsof ik niet goed kan scherpstellen op alles wat ik zie. Voorwerpen laten tracers achter en felle lampen geven me hoofdpijn. Wel voelt het alsof alles ontzettend smooth beweegt, alsof ik naar een film kijk met een hoge framerate. Buiten op straat wordt het er niet beter op. Ik ben voor mijn gevoel nu zo ver los van mijn lichaam dat lopen een hele opgave is. Het voelt meer alsof ik mijn lichaam van afstand bestuur met hendels en knoppen dan dat ik gewoon organisch aan het lopen ben, super vreemd. Waarschijnlijk door de spanning in mijn lichaam merk ik dat ik minder goed kan ademen dan normaal, alsof mijn longcapaciteit gehalveerd is. De wereld om me heen lijkt ontzettend nep, alsof ik door een soort filmset loop. Hoewel ik hier elke dag langs kom, doet het me nu geen belletje rinkelen en voel ik nergens een connectie mee. De angst neemt snel toe. Met elke stap die ik zet, merk ik dat mijn bewustzijn iets verder achter me blijft hangen. Even stilstaan heeft ook geen zin, want ik kom niet dichterbij. Gelukkig is het nu rond 00:30 en lopen er geen mensen meer op straat; ik voel me niet in staat om een gesprek te voeren. Het is inmiddels een soort strijd in mijn hoofd geworden tussen mijn bewustzijn en de opborrelende gedachtes. Deze komen met zo’n rap tempo dat ik ze niet goed een plekje kan geven of kan beoordelen waardoor ik ze voor mijn gevoel allemaal “toe moet laten” in mijn hoofd. Dit zijn vooral enge gedachtes als “je kunt hieraan doodgaan” en “je moet 112 bellen” omdat ik me nu zo ontzettend beroerd en alleen voel. De gedachte dat dit misschien wel voor altijd zo zou blijven, passeert de revue. Waarschijnlijk als gevolg hiervan begin ik me fysiek ook onwel te voelen, draaierig en alsof ik flauw ga vallen. Ik moet NU een beslissing nemen: er moet iemand gebeld worden. Opties: Hulpdiensten, vriendin, tripbuddy. Alle drie niet wenselijk gezien het tijdstip en de omstandigheden. Heel systematisch weeg ik af wie ik het beste kan bellen. Ik besluit toch tripbuddy P op te bellen die – godzijdank – toevallig nog wakker was. Hij heeft ervaring met RCs en bad trips, en oordeelt niet. Om maar meteen met de deur in huis te vallen open ik het gesprek met “het gaat niet goed met me”. Zo, de toon is gezet. Het moment dat ik begin te praten merk ik dat er een bepaalde orde ontstaat in mijn hoofd. Voordat ik aan P kan vertellen wat er aan de hand is, moet ik het namelijk eerst voor mezelf op een rijtje hebben. P is gelukkig enorm begripvol en we hebben eerder soortgelijke situaties gehad dus hij weet exact wat hij moet zeggen. Hij stelt de juiste vragen (“wat voel je, waar voel je het, waar ben je bang voor”) waardoor ik langzaam maar zeker het plaatje weer bij elkaar weet te puzzelen in mijn hoofd. Met elke lettergreep die ik uitspreek merk ik dat mijn bewustzijn iets dichterbij komt zweven. Tegen de tijd dat ik terug ben bij mijn gebouw voel ik me weer redelijk gegrond. We blijven nog een uurtje aan de lijn totdat ik me weer normaal genoeg voel om dit report te gaan schrijven. Die begint daarna langzaam uit te werken en langzaamaan voel ik me steeds nuchterder en normaler worden. Wat een bijzondere ervaring was dit; ik was volledig voorbereid op een ketamine-achtige warme roes, maar daar was totaal geen sprake van. Zo’n enorme verwarring en onrust in mijn hoofd heb ik nog nooit meegemaakt. Ik was ontzettend bang dat er echt iets flink mis was, maar zodra ik met P aan het praten was voelde ik mezelf snel opknappen. Waar het nou precies mis is gegaan, durf ik niet te zeggen. Misschien is dit gewoon niet het spul voor mij of ben ik er te gevoelig voor. In ieder geval ga ik niet meer in m’n eentje op de psychonautentoer Bedankt voor het lezen!"