@Mindless Ik ben al de hele dag uitstelgedrag aan het vertonen, dus ik kan niet uitgebreid reageren, maar bedankt voor je inzichten. De veeltallige en heftige ervaringen met psychedelicagebruik die jij hebt gehad heb ik nooit gehad, dus dat maakt het moeilijk om me helemaal in te kunnen leven in wat je bedoelt. Ik ben ook geen grootse abstracte denker en wanneer iemands opvattingen erg abstract blijven vind ik het soms moeilijk om de kern voldoende mee te krijgen. Hoe dan ook, ik krijg een sense van wat je bedoelt.
Het aparte is dat achteraf gezien mijn meest heftige ervaringen op psychedelica spiritueel gezien niet zo belangrijk waren. Je kunt op psychedelica echt enorm indrukwekkende dingen zien. Ongelofelijk spectaculaire lichtshows waarbij je geest de meest mooie, vreemde of misschien juist wel verschrikkelijke beelden aan je toont. Imo is dit allemaal wel mooi, vermakelijk en interessant. Maar tegelijkertijd heeft dit allemaal in principe niet betrekking op spiritualiteit. In spiritualiteit zoeken we spirit: dat wat te allen tijde aanwezig is. Dat wat onze essentie is. In lijden lijken we iets te missen: gevoelsmatig ontbreekt er iets. Een spectaculaire psychedelische ervaring is een mindstate: een staat die komt en gaat. Iets dat komt en gaat kan nooit een solide basis zijn.
Voor mij werken dergelijke metaforen wel goed, maar iedereen heeft zijn eigen manier van dingen begrijpen. Al vind ik die metafoor van het ijsblokje in het glas water heel erg veel gelijkenissen vertonen met onze concrete directe ervaring van bewustzijn:
Als je een ijsblokje in een glas water hebt, zal het ijsblokje (dat enkel bestaat uit datzelfde water waar het in zit) smelten en zo 1 "worden" met het omringende water. Zo is het ook met onze gevoelens: ze kunnen erg rigide, erg hard aanvoelen, maar het enige waar ze uit bestaan is bewustzijn. Houdt gevoelens (bewust) in bewustzijn en ze zullen ook terugkeren naar de "staat" van vormloos bewustzijn. Hoe warmer het water, hoe sneller het ijsblokje smelt. Hoe warmer en liefdevoller het bewustzijn, hoe sneller het ego opgaat in vormloos bewustzijn.
Wat liefde betreft, is het uberhaupt meer dan duidelijk voor mij geworden dat de liefde die je voor jezelf hebt en de eigenwaarde die je voelt direct in verband staat met je bereidheid om te knokken voor een betere zelf. Als je jezelf toch niet waardig voelt, dan is het veel makkelijker om gewoon maar 'to hell with this' te denken wanneer je je inspant en iets doet wat op korte termijn zwaar is, maar op lange termijn karakter en een betere toekomst bouwt. Ergens vindt je toch dat je dat niet verdient, dus waarom lijden voor die betere zelf? Maar als je niet bereid bent te lijden om je potentieel te verwezenlijken, dan lijdt je ook omdat je moet leven met het feit dat je geen ruggengraat hebt en niet van je leven maakt wat het kan zijn. In zekere zin heb je twee soorten gif waar je uit kunt kiezen, waarvan eentje automatisch toe wordt gediend als je niets doet en je voor de ander actie moet ondernemen. Het is makkelijker om niets te doen en alles lijdzaam te blijven ondergaan dan actie te ondernemen, maar ondertussen kwijn je wel op vreselijke wijze weg. Ondanks dat het zwaar en uitdagend is om aan je karakter en potentieel te werken, is dat in mijn optiek uiteindelijk de enige weg naar een betekenisvol bestaan.
Ik ken dat moeten lijken te kiezen uit twee soorten gif goed en vind dat ook een goede metafoor, want zo kan het daadwerkelijk voelen. Het gevoel jezelf niet waardig te voelen, oftewel het niet in staat lijken te kunnen zijn om van jezelf te houden, laat ook alleen die twee soorten gif toe. En inderdaad, in dat geval kun je denken: waarom mijn best doen me in te zetten? Want voor wie? Voor deze persoon waar ik toch al niet van hou? Daarbovenop dan nog het schuldgevoel van toch vaak de easy way te hebben gekozen: nog een extra laag haat voor jezelf eroverheen. Verschrikkelijk.
Maar ik geloof dus wel dat dat niet de enige twee keuzes zijn. Of eigenlijk: het zijn wel de enige twee keuzes, maar liefde is hier daadwerkelijk aanwezig/beschikbaar. Of misschien beter gezegd: de potentie voor liefde is hier, nu in dit moment aanwezig. Je bent nooit het ijsblokje geweest. Altijd alleen maar het water. Maar dat is een omschakeling in perspectief. Wat het zo moeilijk maakt. Want in plaats van ergens te komen middels een stap, is dit een realisatie die je kunt hebben: ik bén al het "water". Ik bén al het liefdevolle bewustzijn dat absoluut de capaciteit heeft om deze gevoelens van afgescheidenheid (het ijsblokje) te doen smelten.
"Heaven is all the way to heaven"
Het is niet dat liefde het einddoel is. Liefde is hier nu al. Liefde is dat wat het gif transmuteert (in liefde, in zichzelf).
Maar dat gezegd hebbende weet ik ook maar al te goed dat ondanks dat het echt zo simpel is, het toch onmogelijk moeilijk kan lijken. En dat wanneer het niet lijkt alsof er liefde is, het hel op aarde kan lijken te zijn. Dat er geen uitweg is. Dus ik denk hier zeker niet licht over. Ik ben vaak genoeg van die toren gevallen, de zwarte afgrond weer in.