#1
Een heel interessante vraag die aanzet tot zelfreflectie.
Ik heb een periode van 3 jaar vrij regelmatig drugs gebruikt, en ook een wietverslaving gehad die ik gelukkig al tot een minimum heb kunnen herleiden. Toen ik in deze periode drugs gebruikte zag ik het als dé manier tot zelfontplooiing, een manier om ook andere werelden te ontdekken. Enkel rozengeur en maneschijn dus.
Toen ik mijn drugsinname ferm verminderde waren er wel bepaalde zaken waar ik spijt van heb gehad. Zo had ik me bij de eerste drug die ik had ingenomen (behalve alcohol en nicotine), niet goed ingelezen over de eventuele gevolgen. Dat heeft er ook meteen toe bijgedragen, samen met de omstandigheden van toen, dat ik eraan verslaafd werd. Het groene plantje.
Anderzijds gaf me dat wel het inzicht dat ik andere drugs niet als vanzelfsprekend mocht gaan nemen en door de vele info die ik voornamelijk op drugsforum vond, vermeed ik andere verslavingen.
Psychedelica hebben me veel inzichten over mezelf en mijn omgeving gegeven, dus dit was enkel positief.
Wat betreft andere drugs, ben ik steeds meer in dubio of het me meer goed dan slecht heeft gedaan. Ik ben momenteel aan het reizen in landen waar drugs een soort van taboe is en ik heb het gevoel dat de jongeren hier van mijn leeftijd een vorm van oprechter geluk ervaren. Ik ben zeker ook gelukkig op dezelfde momenten als hen maar vind het soms zo moeilijk een bepaalde leegte te mijden die ik ergens heel diep in me voel. En meer nog, ik denk dat drugs die leegte misschien wel heeft gecreëerd, aangezien ik voor de drugs dit gevoel nooit heb gehad.
Moest ik het opnieuw kunnen doen, en dit ga ik ook adviseren moest ik ooit kinderen hebben, is van lang genoeg te wachten om met drugs te beginnen. Eenmaal je de 30 gepasseerd bent heb je volgens mij al een heel andere kijk op het leven en kunnen drugs veel beter behandeld worden. Ik vermoed dat ik op mijn 20 te snel en te veel slechte keuzes achtereen heb gemaakt waardoor ik nu in deze situatie zit.
Ik heb wel hoop voor de toekomst en denk dat die leegte zeer zeker weer zal opgevuld raken, en het is nu ook niet dat het mijn leven dusdanig beïnvloedt.
Het is ongelooflijk hoe hard drugs in onze cultuur zit ingebakken en hoe vele mensen hun geluk afhankelijk is van drugs. Soms wenste ik dat meer van de geluksmomenten die ik heb ervaren minder drugsgerelateerd waren. Vroeger meer dan nu, maar er kan nog steeds aan gewerkt worden.
Ik heb een periode van 3 jaar vrij regelmatig drugs gebruikt, en ook een wietverslaving gehad die ik gelukkig al tot een minimum heb kunnen herleiden. Toen ik in deze periode drugs gebruikte zag ik het als dé manier tot zelfontplooiing, een manier om ook andere werelden te ontdekken. Enkel rozengeur en maneschijn dus.
Toen ik mijn drugsinname ferm verminderde waren er wel bepaalde zaken waar ik spijt van heb gehad. Zo had ik me bij de eerste drug die ik had ingenomen (behalve alcohol en nicotine), niet goed ingelezen over de eventuele gevolgen. Dat heeft er ook meteen toe bijgedragen, samen met de omstandigheden van toen, dat ik eraan verslaafd werd. Het groene plantje.
Anderzijds gaf me dat wel het inzicht dat ik andere drugs niet als vanzelfsprekend mocht gaan nemen en door de vele info die ik voornamelijk op drugsforum vond, vermeed ik andere verslavingen.
Psychedelica hebben me veel inzichten over mezelf en mijn omgeving gegeven, dus dit was enkel positief.
Wat betreft andere drugs, ben ik steeds meer in dubio of het me meer goed dan slecht heeft gedaan. Ik ben momenteel aan het reizen in landen waar drugs een soort van taboe is en ik heb het gevoel dat de jongeren hier van mijn leeftijd een vorm van oprechter geluk ervaren. Ik ben zeker ook gelukkig op dezelfde momenten als hen maar vind het soms zo moeilijk een bepaalde leegte te mijden die ik ergens heel diep in me voel. En meer nog, ik denk dat drugs die leegte misschien wel heeft gecreëerd, aangezien ik voor de drugs dit gevoel nooit heb gehad.
Moest ik het opnieuw kunnen doen, en dit ga ik ook adviseren moest ik ooit kinderen hebben, is van lang genoeg te wachten om met drugs te beginnen. Eenmaal je de 30 gepasseerd bent heb je volgens mij al een heel andere kijk op het leven en kunnen drugs veel beter behandeld worden. Ik vermoed dat ik op mijn 20 te snel en te veel slechte keuzes achtereen heb gemaakt waardoor ik nu in deze situatie zit.
Ik heb wel hoop voor de toekomst en denk dat die leegte zeer zeker weer zal opgevuld raken, en het is nu ook niet dat het mijn leven dusdanig beïnvloedt.
Het is ongelooflijk hoe hard drugs in onze cultuur zit ingebakken en hoe vele mensen hun geluk afhankelijk is van drugs. Soms wenste ik dat meer van de geluksmomenten die ik heb ervaren minder drugsgerelateerd waren. Vroeger meer dan nu, maar er kan nog steeds aan gewerkt worden.