Alles in overweging nemend, is jouw 'drugscarrière' een net positive of net negative voor je geweest?

Pinnacle zei:

Hetzelfde geldt voor MDMA in mindere mate, het is echt een middel dat mij dichter bij anderen heeft gebracht en zowel mijn relatie als de band met mijn vrienden heeft versterkt.

Klik om te vergroten...

Tegelijkertijd ben ik met MDMA juist ook in de problemen gekomen doordat het de band op kunstmatige wijze versterkte met vrienden, waardoor grenzen begonnen te vervagen en er nogal een giftige mix ontstond van dingen die we wel deden, maar waar we eigenlijk alleen ok mee waren als we M op hadden.

Wat ik overigens niet graag toegeef. Want ik vind ook dat MDMA juist zo'n mooie open en accepterende blik richting jezelf mogelijk maakt. Maar zo zie je maar dat de omgeving waarin je dat toepast ook bepalend is voor de bruikbaarheid ervan.

Neo-Shulginist zei:

Tegelijkertijd ben ik met MDMA juist ook in de problemen gekomen doordat het de band op kunstmatige wijze versterkte met vrienden, waardoor grenzen begonnen te vervagen en er nogal een giftige mix ontstond van dingen die we wel deden, maar waar we eigenlijk alleen ok mee waren als we M op hadden.

Wat ik overigens niet graag toegeef. Want ik vind ook dat MDMA juist zo'n mooie open en accepterende blik richting jezelf mogelijk maakt. Maar zo zie je maar dat de omgeving waarin je dat toepast ook bepalend is voor de bruikbaarheid ervan.

Klik om te vergroten...

Cracker trekken?

Een heel interessante vraag die aanzet tot zelfreflectie.

Ik heb een periode van 3 jaar vrij regelmatig drugs gebruikt, en ook een wietverslaving gehad die ik gelukkig al tot een minimum heb kunnen herleiden. Toen ik in deze periode drugs gebruikte zag ik het als dé manier tot zelfontplooiing, een manier om ook andere werelden te ontdekken. Enkel rozengeur en maneschijn dus.
Toen ik mijn drugsinname ferm verminderde waren er wel bepaalde zaken waar ik spijt van heb gehad. Zo had ik me bij de eerste drug die ik had ingenomen (behalve alcohol en nicotine), niet goed ingelezen over de eventuele gevolgen. Dat heeft er ook meteen toe bijgedragen, samen met de omstandigheden van toen, dat ik eraan verslaafd werd. Het groene plantje.
Anderzijds gaf me dat wel het inzicht dat ik andere drugs niet als vanzelfsprekend mocht gaan nemen en door de vele info die ik voornamelijk op drugsforum vond, vermeed ik andere verslavingen.
Psychedelica hebben me veel inzichten over mezelf en mijn omgeving gegeven, dus dit was enkel positief.

Wat betreft andere drugs, ben ik steeds meer in dubio of het me meer goed dan slecht heeft gedaan. Ik ben momenteel aan het reizen in landen waar drugs een soort van taboe is en ik heb het gevoel dat de jongeren hier van mijn leeftijd een vorm van oprechter geluk ervaren. Ik ben zeker ook gelukkig op dezelfde momenten als hen maar vind het soms zo moeilijk een bepaalde leegte te mijden die ik ergens heel diep in me voel. En meer nog, ik denk dat drugs die leegte misschien wel heeft gecreëerd, aangezien ik voor de drugs dit gevoel nooit heb gehad.
Moest ik het opnieuw kunnen doen, en dit ga ik ook adviseren moest ik ooit kinderen hebben, is van lang genoeg te wachten om met drugs te beginnen. Eenmaal je de 30 gepasseerd bent heb je volgens mij al een heel andere kijk op het leven en kunnen drugs veel beter behandeld worden. Ik vermoed dat ik op mijn 20 te snel en te veel slechte keuzes achtereen heb gemaakt waardoor ik nu in deze situatie zit.
Ik heb wel hoop voor de toekomst en denk dat die leegte zeer zeker weer zal opgevuld raken, en het is nu ook niet dat het mijn leven dusdanig beïnvloedt.
Het is ongelooflijk hoe hard drugs in onze cultuur zit ingebakken en hoe vele mensen hun geluk afhankelijk is van drugs. Soms wenste ik dat meer van de geluksmomenten die ik heb ervaren minder drugsgerelateerd waren. Vroeger meer dan nu, maar er kan nog steeds aan gewerkt worden.

FredKroket zei:

Want

Klik om te vergroten...

Als alles je af wordt genomen ben je de afleiding kwijt zie je pas de schoonheid van het leven... en leer je pas de werkelijke waarde van de liefde en de vriendschap kennen...

Èn als je gaat lopen speedballen met een dakloze zigeuner heroïneverslaafde in Madrid...

CuriousExplorer zei:

Als je spreekt over psychedelica zullen sommige mensen wel netto positief kunnen antwoorden.


Maar iemand die puur stims gebruikt heeft zie ik dat niet zo snel doen.

Klik om te vergroten...

Ik gebruik psychedelica en (veel vaker) pep. Heel af en toe mdma. Pep ben ik erg over te spreken, het heeft onze relatie echt verrijkt op zowel sexueel gebied als in communicatie. Nog geen zichtbare negatieve gezondheidseffecten en ook mentaal geen behoefte om vaker te nemen dan we nu doen (wekelijks tot tweewekelijks).
Psychedelica blijf ik trouwens ook erg leuk vinden, echter dat is wat lastiger in te plannen.

CuriousExplorer zei:

Hoe vaak gebruik je pep (tijdens seks).
Want het gevaar is dat seks zonder pep minder leuk wordt dan met.
is dat dan netto positief?

(Algemene vraag. Ik zeg niet dat dat bij jou zo is)

Dus telkens seks? Zie hierboven.

Klopt. Ook de reden dat ik het niet meer doe.

Klik om te vergroten...

We slaan dan èèn tot anderhalve nacht over. Daarbij een keer of drie ongeveer een uur seks. Verder tv uit en heel veel praten. Veelal redelijk diepgaande gesprekken.

Verder blijft seks op andere dagen ook nog leuk, da's alleen wel wat minder. Na zo'n weekend moet ook alles beneden weer een beetje op rust komen 😃

Interesting question! Inderdaad een mes dat aan twee kanten snijdt. Mijn vroege ervaringen met drank, wiet, m, x en speed (zéker die met x en/of m in combinatie met speed) waren life changing en die had ik nooit willen missen. Zó veel mooie, bizarre avonturen meegemaakt met/dankzij drugs vroeger. Na een jarenlange verslaving aan het blowen (dagelijks gebruik) begon de paranoia echter toe te slaan en ben ik daar uiteindelijk in de loop van een aantal jaar met moeite maar wel zelfstandig mee gestopt. Ook van xtc en andere drugs werd ik steeds vaker paranoia. Tóch is het me altijd blijven trekken. X, m en speed doe ik niet meer (speed al heeeeeel lang niet meer i.v.m. heftige insomnia waar ik al jaren mee kamp), maar ja, toen kwamen de research chemicals in beeld. Óók veel goede (en minder goede) tijden mee gehad. Inmiddels kan ik alleen nog 3mmc, ghb en (incidenteel) coke gebruiken. En dat alles met mate. De rest maakt me bang en paranoia. En zelfs bij 3m en c voel ik dat soms. Kortom: drugs zijn een aflopende zaak. Als ik daar mijn benzoverslaving bij optel (ooit geboren doordat de huisarts me Oxa voorschreef voor mijn paniekaanvallen) is het een lastige vraag om te beantwoorden. Drugs hebben me gemaakt wie ik nu ben, dus ik kan er geen spijt van hebben. Maar ze hebben me mentaal ook stevige klappen gegeven, waar ik nu nog steeds mee worstel. Had ik het willen missen? Voor geen goud. Had ik gewild dat ik sommige dingen had gelaten of meer gedoseerd had gedaan vroeger? Absoluut. Ik zou mijn achttienjarige zelf wel even willen influisteren in wat voor hel je terecht kunt komen na jaren lang intensief gebruik. Die overmoedige meid had ik wel willen waarschuwen. Dat had me een shitload aan negatieve bijverschijnselen kunnen besparen.

Hoewel, ze zou vermoedelijk gezegd hebben: 'Ach man, flikker toch op!' om er gewoon nog een pil in te mikken. 🤐😂

I guess life just had to be like it is.

Ik kan hier een heel verhaal typen over alle leuke avonturen die ik heb beleefd tijdens het gebruiken van drugs. Maar onderaan de streep ervaar ik het toch echt wel als negatief en ik vind dat fijn om hier nu uit te kunnen spreken. En vooral toe te kunnen geven richting mezelf maar ook contronterend. Impulsief, om een leegte in mezelf of verveling mee in te vullen of mezelf het gevoel te geven dat ik leef. Maar eigenlijk breek ik mezelf ermee af. Zo, het uitspreken hiervan lucht op.

_shikantaza zei:

Van zeer leuk naar zeer naar in ongeveer 10 jaar. Vooral toen het stimfappen er bij kwam ging het hard bergafwaarts. Uiteindelijk door herstel op #1 te zetten een veel fijner hoofd gekregen, en ik betwijfel of ik mezelf zo hard had aangepakt als ik niet zó diep in de put had gezeten. De balans staat ver in het positieve maar daar as wel een paar rondjes Hel voor nodig 🤗.

Klik om te vergroten...

Stimfappen? Ze hebben een woord voor rukken onder de pep? Jezus wat een geweldige subcultuur..

Interessante materie, ook om te lezen hoe iedereen een andere drug beleefd heeft en tot hoe je dit gevormd heeft.

Mijn “first moment” was zeker 12 jaar geleden, echtscheiding en daarna als single op boevenpad. Mijn eerste keer was XTC pil, een halve. Man wat voelde dat geweldig, met m’n nieuwe liefde naast me was ik helemaal in fantasyland! Die eerste keer krijg je nooit meer..

Daarna herhaaldelijk met tussenpozen van soms 3 maanden soms wat korter hetzelfde gebruikt. Gevarieerd met MDMA kristallen.

Positief;
Altijd in een thuissetting, chill, met fijne gesprekken met veel diepgang, lachen, huilen, lief doen, volledig in een bubbel, hard gaan, soms te hard en over m’n nek, maar al met al heeft me dat inzichten gegeven. Mijn relatie verbeterd en misschien door de vele open en vooral eerlijke gesprekken (soms op 4F) ook behouden.

negatief:
ik heb geen craving maar wel weken naderhand nog heftige dromen, depressies en ik sta altijd aan. Dat laatste waardoor ik ‘s nachts niet slaap en hierdoor medicatie gebruik. Of dat door de drug komt? Geen idee. Houdt dat me tegen te gebruiken? Nee, het heeft geen invloed op mijn dagelijks leven.

Ik wordt al wat ouder en denk soms om ermee te kappen, troep wat je naar binnen schuift, maar die quality weekenden samen op empathy blijven toch heilig en goed voor mijn mindset en relatie. Het voelt als therapie!

laatste gebruik: oktober 2023

Het paasweekend staat voor de deur, als je me zoekt, ik vlieg op empathy. Dus mij niet bellen dan 🐰🐣

PapaverMan zei:

Stimfappen? Ze hebben een woord voor rukken onder de pep? Jezus wat een geweldige subcultuur..

Klik om te vergroten...

Is wel serieus een ding hoor. Niet perse pep, maar gewoon drugs, hoofdzakelijk uppers.

Goede topic, wel een lastige voor mij hoor. Jeetje. Drugs begon als een hobby en werd uiteindelijk een identiteit voor mij. Zeker het blowen. Maar ook m'n rave-fase, gekke drugsavonden ieder weekend weer. Het was gewoon wie ik was, in die tijd. Positief en negatief eigenlijk wel. Ik heb zeker veel leuke avonturen meegemaakt, maar mijn leven stond ook wel een beetje stil en vooral mijn ontwikkeling. Daar kom ik nu eigenlijk meer en meer achter, hoe veel emotionele ontwikkeling ik eigenlijk heb gemist, of beter gezegd weg heb gebruikt? Ook al gebruikte ik vaak met anderen, echt in verbinding stond ik niet. Samen zijn was toch wel een beetje om het gebruik als ik er heel eerlijk op terug kijk.

Laatste jaren van gebruik waren enkel nog maar negatief. Een hele eenzame periode. Meer en meer lichamelijke klachten, lange heftige katers, mentaal had ik het niet meer op een rijtje, laag zelfbeeld, en een haat naar het leven. En al die gevoelens en pijn maar blijven weggebruiken, jeetje wat een oogkleppen had ik op zeg. De oplossing was zo simpel: stoppen. Maar zo simpel was dat niet meer, toen ik er zo diep in zat.

Als ik dit zo teruglees, neigt het toch meer naar een negatieve carriere

De begin tijden, zo mooi, je kan met 1/2 lijntjes een hele avond door. Ik wist niet eens wat craving was. Of ja ik wist het wel maar wou het toen nog niet weten.

Vanaf mijn 1ste nachtje door werd het snel erger.
Dus vroeger had ik er goede gedachten over maar die zijn allemaal veranderd naar een nachtmerrie.

Ik vind dit een lastige en confronterende vraag. En dat zegt eigenlijk al genoeg. Ik heb geweldige avonden gekent, vooral de beginperiode van mijn gebruik, met heel veel liefde en dansjes. De eerste keren waren fantastisch. Een halve pil erin en ik kon de hele avond los. Ook totaal niet te behoefte om daarna meer te gebruiken. Of om nog tot laat te afteren. Dit is goed gegaan een aantal jaren tot ik sos ging gebruiken. Toen werd het van af en toe op een festival steeds meer, naar bijna wekelijks in de coronatijd. De tolerantie werd steeds hoger, de cravings meer en ik kon niet stoppen. Zodra er wijn in ging, kreeg ik zin in sos. Met als dieptepunt dat ik soms restjes sos van de vloer afschraapte om maar niet te hoeven stoppen. Terwijl vrienden om je heen stappen maken op gebied van huizen kopen, kinderen krijgen etc, bracht ik hele weekenden door in bed. Nu gaat het gelukkig goed, af en toe een uitschieter daar gelaten. Mijn baan zorgt er ook voor dat ik beter voor mezelf zorg. En de behoefte om te stappen is naarmate ik ouder ben ook afgenomen. Ook ben ik erachter gekomen dat ik met drugs op een socialer mens probeerde te zijn, maar ik ben introvert en verlegen. En dat is prima, dat hoef ik niet te veranderen met middelen. Ik denk wel dat drugs ervoor heeft gezorgd dat ik jaren lang niet de stappen heb kunnen maken die ik had willen maken. Op allerlei vlakken. Al had ik de beginperiode ook niet willen missen.

Heel veel herkenning in je verhaal @Dirtyhuismus

Dirtyhuismus zei:

Terwijl vrienden om je heen stappen maken op gebied van huizen kopen, kinderen krijgen etc, bracht ik hele weekenden door in bed.

Klik om te vergroten...

Oh de pijn die ik weer voel bij deze zin 🤦

_shikantaza zei:

Oh de pijn die ik weer voel bij deze zin 🤦

Klik om te vergroten...

Ik snap het, maar tegelijkertijd geef ik persoonlijk niet om huizen kopen of kinderen krijgen, dus die dingen zijn (voor mij dan) nooit een probleem geweest. Dus dit specifieke voorbeeld raakt me nooit, ook niet als mensen me ermee proberen te raken.

Maar de prime of your life grotendeels in bed doorbrengen of verspillen op een andere manier, dat sucked wel ja. (Ook maar al te bekend mee)

Maar beter een laatbloeier dan nooit bloeien! Het is niet te laat tot je in je graf ligt!

@Sally Tessio

Ik weet nog goed dat jij hier al was toen ik hier in 2015 kwam. Voor mij ook leuk om hier weer eens members van de oude garde terug te zien!

Ja gedragsverandering is niet niks en precies wat je zegt: je moet jezelf soort van heruitvinden. Exact: not fucking easy.

Toen ik nog relatief nieuw met psychedelica was had ik zo nu en dan ervaringen waarbij ik echt dacht: "Vanaf nu ga ik dit zo en zo doen, want ik ZIE het. Ik zie hoe ik normaliter mezelf weer in het ego denk en hou."

Maar dat is niet hoe het werkt. Het is veel meer een energetisch iets, hoe vaag dat misschien ook klinkt. Het hele feit dat je iets goed kunt zien hangt af van de energie, de frequentie waarop je zit. Moeilijke woorden voor de mate van liefde die je ervaart, de mate waarop je in acceptatie bent van je huidige ervaring. En als die trip voorbij is, kun je er misschien nog wel flarden van herinneren uit je geheugen, maar dat is niet genoeg. Als je niet daadwerkelijk op de liefde-frequentie zit, zul je tot een bepaalde mate in een angst-frequentie zitten. Dan kun je nog zulke goede ideeën hebben, maar je wordt nog steeds geleid door angst, niet liefde.

En ja, die inzichten zijn waardevol, maar eerlijk gezegd heeft het het leven voor mij in bepaald opzicht ook veel zwaarder gemaakt. Want ik heb te veel gezien en vooral gevoeld van die liefde frequentie. Wanneer je daar niet zo heel bekend mee bent is je niet in liefde maar in angst zitten nog tot daar aan toe, maar wanneer je weet hoe het óók kan, is de ervaring van lijden zoveel intenser. En niet alleen mijn lijden maar ook de mensen die ik heb gekwetst wanneer ik in angst zat. De intentie kan dan wel zijn dat je iemand niet wilt kwetsen, maar zolang je niet echt zelf die liefde voelt, zul je onherroepelijk mensen gaan kwetsen. Iets wat echt heel erg aan me heeft geknaagt op momenten, wat het vaak nóg moeilijker maakte om een weg terug te vinden naar liefde.

Maar aan de andere kant:

Het wereldbeeld, die spiritualiteit waar psychedelica me aanvankelijk aan geïntroduceerd hebben, helpt me ook enorm met het begrijpen van dingen die gebeuren en met name het begrijpen van lijden. Ik reed bijvoorbeeld vanmorgen in de auto en de metafoor van het ijsblokje in het glas water (weet niet van wie die is maar maakt ook niet uit) kwam in me op:

Ons bewustzijn en ons ego zijn als een glas water met daarin een ijsblokje. Het water is ons bewustzijn. Het ijsblokje is ons ego, of anders gezegd: onze gevoelens een afzonderlijke entiteit te zijn, afgesloten van de rest. Het water is vrij, vormloos. Het ijsblokje heeft een rigide vorm. Maar alles wat in het ijsblokje aanwezig is, is het water. Het is een tijdelijke vorm die het water (bewustzijn) aanneemt. Door het ijsblokje (onze gevoelens van afgescheidenheid) in het water (in onszelf) te houden, keert het ijs langzaam terug naar zijn oorspronkelijke staat: het water zelf. Maar dit "water" dat wij zijn zit niet in een glas, zit niet in een container. Dit water dat wij zijn spreidt zich in alle richtingen tot in de oneindigheid uit.


Dat soort metaforen helpen me om mijn ervaring, om mijn bewustzijn te begrijpen. In die zin is het dus ook weer super waardevol dat psychedelica me op dit pad hebben gezet.

Maar eenmaal weer schijnbaar de liefde verloren: het is de hel. Het mag dan een illusie zijn, maar afgesloten lijken te zijn van liefde (of God, als je het zo wilt noemen) wordt ervaren als de hel. Dus ja het is soms fucking moeilijk.