Het lukt dus alleen gewoon niet om te stoppen. Elke dag beloof ik mezelf het niet meer te doen. Dan krijg ik die cravings en ik zit gewoon teveel in de fuck it modus om daar tegenin te gaan. Soort machteloosheid tegenover jezelf.
Ondertussen ben ik een ssri aan het opbouwen, wat tot nu toe nog meevalt. Hoop dat het zo blijft maar gebruik het pas een weekje. Heb alleen echt 0 eetlust, en motorisch onrustig. Zal vast vaker in paniek ofzo zijn geraakt als ik die benzo's niet erbij zou slikken. Alleen ik houd me nooit aan het voorschrift. Heb echt veel lorazepam ernaast geslikt. Dus geen idee wat nu de onderhoudsdosering moet zijn. Al zal ik zelf altijd mezelf vertellen dat die te laag is. Bij elk ongemak slik ik die troep wel. Zeker meer dan 1,5mg lorazepam dag, soms xanax 0,5mg en standaard 15 of 20mg Diazepam.
Nu dus daarnaast sinds 3 of 4 dagen elke avond zo stoned als 'n aap. Als t op is meteen nieuwe halen. M'n verslaving heeft me weer te pakken.
Hè wat een ellende joh...
![:(]()
Alleen het voelt gewoon nog niet alsof ik ermee wilt stoppen.
Maar alleen het feit al dat je dat ziet, is een enorm iets! Dat voelt nu waarschijnlijk niet zo(?) maar dat betekent dat dat proces van bewustwording van je verslaving in volle gang is.
Terwijl ik zooooooo goed weet dat het beter is van niet omdat al mijn terugvallen bij GHB zijn geëindigd zijn. Dat wil ik echt gewoon niet die troep. Maar het wel de angst dat m'n verslaving vaak erg heftig is tijdens een terugval.
En dat ook! Je weet het wel, maar er naar handelen is er nog niet echt bij. Ik zal nooit beweren dat ik weet wat je precies doorgaat nu, maar ik herken dat wat je zegt in mijn vorige verslavingen: dondersgoed weten wat goed en slecht voor me is en dan tóch de slechte weg kiezen... Het is niet rationeel... Maar ook hier weer: je wéét het, je weet het zelfs heel goed zeg je zelf. Dus je bent je al super bewust aan het worden van deze dingen. Helaas is het zo, dat met meer bewustheid, de boel ook intenser beleefd wordt. Eigenlijk ook wel logisch: je wordt je letterlijk bewuster van wat je doet, van je pijn, etc. "Bewustzijn" is dan ook niet één of ander abstract iets, maar letterlijk: meer en dieper voelen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar het mooie aan dit proces, is dat dit samenkomt met meer intelligentie. Nogmaals... ik weet dat het juist compleet andersom kan lijken en voelen in het moment, want je ziet hoe je de fout weer in gaat en straft jezelf daar bovenop ook nog eens keihard af. Je oordeelt over jezelf en dat is compleet begrijpelijk. Helaas is het pad vaak zo pijnlijk...
Nooit gedacht dat ik na zo'n lange tijd (ruim 3 jaar clean) weer hiermee zou moeten struggelen. Straf mezelf er enorm voor echt. M'n familie niemand weet er nog van ook. Dat hangt ook boven m'n hoofd.
Ja, je straft jezelf er dus inderdaad voor af. Echt als een soort mentale zelfkastijding. Ik ken het gevoel helaas al te goed. Het kan soms ook echt onmogelijk lijken om het niet te doen. Toch hoop ik dat je misschien een klein beetje sympathie voor jezelf kan opwekken, want zou je dat ook niet voor een ander kunnen doen? Kijk, voor mij ben jij een ander en ik weet maar al te goed dat het voor mij nu makkelijk praten is, omdat ik jouw situatie van buitenaf bekijk. Maar ik weet ook hoe het is om dat te moeten doen voor mezelf. En dat is andere koek... Maar als ik het voor een ander kan doen en jij het (waarschijnlijk) voor een ander kan doen, dan kun je het toch ook voor jezelf doen? Het hoeft maar een heeel klein beetje te zijn. Bijvoorbeeld: ja, ik ben in de fout gegaan, maar kijk eens hoe vreselijk ik me voelde op dat moment. Het was begrijpelijk dat ik dat deed... Probeer misschien een beetje op die manier tegen jezelf te praten. Probeer iets zachter voor jezelf te zijn. Dat kan echt zo'n immens verschil maken.
Verslaving is gewoon in moment van gebruik geen keuze meer te hebben. Althans zo voelt het voor mij op t moment.
Raver (:
Zo kan het zeker voelen ja. Dat ben ik met je eens.