Nu ben ik zelf al talloze keren gestopt, waarvan ik twee pogingen toch wel noemenswaardig vond: 9 maanden en 1 jaar en 4 maanden.
Ik zit dan nu in mijn derde noemenswaardige stoppoging: 1 jaar, 3 maanden, 3 weken.
Maar dit soort voorbeelden boezemen toch wel een beetje angst bij me in. Dat je zelfs na 3 jaar nog terug kan vallen. Dus ik ben dan altijd wel benieuwd:
Hoe kwam het dat je na 3 jaar gestopt te zijn, toch weer begon met roken?
Ik heb nu van mezelf het idee dat ik nooit meer hoef te beginnen. Ik weet dat ik er niets aan heb, zeker niet nu ik niet meer vast rook. Als ik nu een sigaret op zou steken heb ik niet dat opgelucht gevoel dat je wel hebt als je vast rookt. En hij zal nog keismerig smaken ook.
Ik hoef dus maar één ding te doen en dat is gewoon nooit meer doe eerste sigaret opsteken.
Daarom ben ik weleens benieuwd waarom sommigen na een lange stoppoging weer gaan roken.
Mijn vorige stoppoging van langer dan een jaar is gestrand toen ik ging afstuderen. Ik kon me erg slecht concentreren op het schrijven van mijn scriptie. Roken was dan altijd mijn manier van coping. Dus ik begon met roken omdat ik geen andere uitweg zag om mijn scriptie te kunnen schrijven.
Het werkte maar één of twee weken, daarna niet meer. Dus toen ging ik maar blowen om de concentratie te kunnen hebben. Ook dat werkte weer een paar weken en zo heb ik in elk geval m'n studie afgerond.
Mijn rokerscarrière is een beetje vreemd verlopen. Ik ben vanaf dat ik begon op mijn 16e nooit zo'n hele dag roker geweest. Pauzes school, het sigaretje na het eten en vooral met uitgaan en thuisfeestjes kon ik flink paffen.
Degen waar ik mee samenwoonde 9 jaar moest echt bij zijn eerste kopje koffie een sjekkie en de hele dag door wel zijn tax behalen, ik vergat soms ook te roken, gewoon omdat ik er geen zin in had.
Rond mijn 30e zei een zware rokersvriendin van me dat ze ging stoppen en ik zei; ohh ik doe wel met je mee. En ik stopte, zonder blikken of blozen (zij viel na 10 dagen terug) en ik was dus drie jaar gestopt, ik rookte echt heel sporadisch nog een peuk op een feestje.
En toen kwam er ineens een mindere periode; ik ging weer harddrugs gebruiken na 10 jaar niks, foute mannen en Coronatijd en veel stress op werk en ik ging weer roken, maar dit keer als troost en stresscoping. Ik stopte vrij snel ook weer, hield dat weer een jaar vol, viel weer terug met tegenslagen/stress en stopte dan weer etc. Dus elke keer weer wel een half jaar/jaar stoppen en weer paar maanden tot half jaar roken afgewisseld.
En met elke keer weer beginnen, werd elke stoppoging veel zwaarder. De laatste keer was ik op zo'n donkere plek mentaal, dat ik gewoon niet meer wist hoe te stoppen (ik heb het altijd gewoon zonder hulpmiddelen gedaan en van de ene op de andere dag gestopt) Maar nu rookte ik gewoon tegen mn zin in en maakte de ene peuk aan met de andere, zo kende ik mezelf helemaal niet. Maar de connectie stress-peuk-troost was gemaakt....
Uiteindelijk begonnen in het boek van Carr met als stopdatum 1 oktober (ook zo'n hekel aan, dat hele Stoptober, deed ik uit dwarsigheid nooit aan mee, want ik geloof niet in een datum uitzoeken, als je wilt stoppen, dan stop je, klaar...)
Je moest door roken tot je het boek uit had, en het was inmiddels 2 okt. en ik had dat boek niet uit, maar ik was mezelf zo beu. En dus maar weer geen peuk aangestoken en dat tot nu toe. En nu weet ik hoe geniepig het allemaal werkt in je hoofd en de associaties met troost en stresscoping en wil ik daar niet meer intrappen.
Ik weet nu dat ik nooit meer een sigaret met die reden moet opsteken omdat dat terugval betekent.
Overigens ken ik ook mensen die na 10 of 20 jaar weer beginnen, wat dat betreft is het altijd goed waakzaam te blijven... Waarom je stopt raakt ook steeds verder uit je geheugen na lange tijd...
