#1
Geïnspireerd door de openhartigheid van @HappyMind in haar dagboek topic heb ik besloten een soortgelijk topic te openen.
Ik ben vanaf mijn 15e jaar hevig geïnteresseerd en gefascineerd door bewustzijnsveranderende middelen en andere genotmiddelen.
Inmiddels ben ik meer dan 30 jaar verder, waarin ik vrijwel dagelijks cannabis heb gerookt en periodes met overvloedig alcoholmisbruik heb gehad. Daarnaast heb ik redelijk gecontoleerd ontzettend veel dingen uitgeprobeerd en met elkaar afgewisseld. Gelukkig ben ik met andere middelen dan alcohol zelden in gevaar geweest of er verslaafd aan geraakt.
Het middel dat me het meeste schade heeft toegebracht is dus alcohol. Daar ben ik gelukkig nu meer dan een jaar vanaf kunnen blijven, maar dat blijft nog wel een uitdaging op sommige momenten.
Pas de laatste jaren (h)erken ik mijn dagelijkse gebruik van cannabis ook als verslaving. Vooral de gebruikswijze stoort me aan mijn eigen gebruik. Ik rook meerdere malen per dag hasj, charas en/of wiet met een pijpje.
In plaats van de focus te leggen op het niet meer gebruiken van drugs, ben ik me ervan bewust dat het meer nut heeft om de reden/oorzaak/aanleiding van mijn gebruik te achterhalen en dan te bepalen of daar iets aan te doen is.
De afgelopen tijd komt, hoe succesvol ik ook ben, het idee dat ik mezelf saboteer met mijn chronisch blowen, af en toe bij me in gedachten.
Hoewel het 'afkicken' van THC grotendeels geestelijk lijkt, zie ik er meestal zo tegenop, dat de optie van (tijdelijk) stoppen met blowen me haast onmogelijk lijkt. Vooral in tijden met veel stress, want de eerste weken gestopt zijn, kunnen vrij heftig zijn.
Ik heb helaas ervaring met burn-out en dat is ook niet bij één keer gebleven. Hoe goed ik nu ook mijn best doe om een volgende burn-out te voorkomen, het blijft een risico.
Momenteel zijn er 3 collega's ziek thuis met burn-out, dus het werk is waarschijnlijk intrinsiek al vrij stressvol. 🤪
Ik heb de indruk dat ik er de laatste tijd goed mee om kan gaan. Tot ik vandaag 'ineens' een neerslachtige dag had en ik merk dat er emoties zijn. Ik heb alweer een tijd weinig ruimte gegeven aan emoties, terwijl ik me had voorgenomen daar meer op te letten.
Inmiddels gaat het weer wat beter. Mede door het delen ervan op dit forum. Maar ik zie dit als een waarschuwing voor mezelf en zal proberen mezelf de komende dagen minder op te jagen dan ik gewend ben.
Ik zal in dit topic bijhouden hoe het met me gaat en uiteraard in het bijzonder in relatie tot mijn middelengebruik.
Ik ben vanaf mijn 15e jaar hevig geïnteresseerd en gefascineerd door bewustzijnsveranderende middelen en andere genotmiddelen.
Inmiddels ben ik meer dan 30 jaar verder, waarin ik vrijwel dagelijks cannabis heb gerookt en periodes met overvloedig alcoholmisbruik heb gehad. Daarnaast heb ik redelijk gecontoleerd ontzettend veel dingen uitgeprobeerd en met elkaar afgewisseld. Gelukkig ben ik met andere middelen dan alcohol zelden in gevaar geweest of er verslaafd aan geraakt.
Het middel dat me het meeste schade heeft toegebracht is dus alcohol. Daar ben ik gelukkig nu meer dan een jaar vanaf kunnen blijven, maar dat blijft nog wel een uitdaging op sommige momenten.
Pas de laatste jaren (h)erken ik mijn dagelijkse gebruik van cannabis ook als verslaving. Vooral de gebruikswijze stoort me aan mijn eigen gebruik. Ik rook meerdere malen per dag hasj, charas en/of wiet met een pijpje.
In plaats van de focus te leggen op het niet meer gebruiken van drugs, ben ik me ervan bewust dat het meer nut heeft om de reden/oorzaak/aanleiding van mijn gebruik te achterhalen en dan te bepalen of daar iets aan te doen is.
De afgelopen tijd komt, hoe succesvol ik ook ben, het idee dat ik mezelf saboteer met mijn chronisch blowen, af en toe bij me in gedachten.
Hoewel het 'afkicken' van THC grotendeels geestelijk lijkt, zie ik er meestal zo tegenop, dat de optie van (tijdelijk) stoppen met blowen me haast onmogelijk lijkt. Vooral in tijden met veel stress, want de eerste weken gestopt zijn, kunnen vrij heftig zijn.
Ik heb helaas ervaring met burn-out en dat is ook niet bij één keer gebleven. Hoe goed ik nu ook mijn best doe om een volgende burn-out te voorkomen, het blijft een risico.
Momenteel zijn er 3 collega's ziek thuis met burn-out, dus het werk is waarschijnlijk intrinsiek al vrij stressvol. 🤪
Ik heb de indruk dat ik er de laatste tijd goed mee om kan gaan. Tot ik vandaag 'ineens' een neerslachtige dag had en ik merk dat er emoties zijn. Ik heb alweer een tijd weinig ruimte gegeven aan emoties, terwijl ik me had voorgenomen daar meer op te letten.
Inmiddels gaat het weer wat beter. Mede door het delen ervan op dit forum. Maar ik zie dit als een waarschuwing voor mezelf en zal proberen mezelf de komende dagen minder op te jagen dan ik gewend ben.
Ik zal in dit topic bijhouden hoe het met me gaat en uiteraard in het bijzonder in relatie tot mijn middelengebruik.