#1
Ik kreeg vandaag deze in mijn meldingen;
Dat mijn ouders altijd in mij zijn blijven geloven en voor mij klaar hebben gestaan, zelfs nadat ik keer op keer terugviel en het ze onwijs moeilijk heb gemaakt. Zonder hen was ik hier niet meer geweest. In mijn cirkels en in de kliniek heb ik zoveel mensen ontmoet die op straat hebben geleefd of nog leefden, mensen die slechtere kaarten gedeeld hebben gekregen maar ze op hun best hebben gespeeld en dag in dag uit op overleven stonden. Ik dacht heel lang dat ik niet was als hun, ik was beter want ik had altijd nog een dak boven mijn hoofd, ik kon mij er financieel toch keer op keer net weer uitwerken etc etc. Maar eerlijk is eerlijk, zonder mijn ouders was dat niet zo geweest. Dan had ik zeker weten op straat geleefd, als ik nog leefde. Dan was er geen uitzicht, geen hoop. Dan had ik het niet zover geschopt als de lui die ik daar in de kliniek heb leren kennen. Ik ben eeuwig dankbaar voor mijn ouders, ik laat het niet altijd zien maar ik doe mijn best en zij snappen en respecteren dat. Ze zijn door het stof gegaan voor mij wanneer ik dat niet meer voor mij zelf kon en wilde doen. Ik kan alleen maar aspireren ooit zo sterk en liefdevol voor een ander kan zijn.
Also, aardappelsalade en 2 takt
En kippen
Wilde ik graag even delen, ik zocht dankbaar in de zoekbalk en kwam uit op deze draad dus vandaar.
En dit is wat ik zonder nadenken, op gevoel, er uit heb getikt;[Vraag van vandaag: 315]
Waar ben jij het meest dankbaar voor?
Laat jouw antwoord weten in 🙋|antwoord-van-vandaag
Dat mijn ouders altijd in mij zijn blijven geloven en voor mij klaar hebben gestaan, zelfs nadat ik keer op keer terugviel en het ze onwijs moeilijk heb gemaakt. Zonder hen was ik hier niet meer geweest. In mijn cirkels en in de kliniek heb ik zoveel mensen ontmoet die op straat hebben geleefd of nog leefden, mensen die slechtere kaarten gedeeld hebben gekregen maar ze op hun best hebben gespeeld en dag in dag uit op overleven stonden. Ik dacht heel lang dat ik niet was als hun, ik was beter want ik had altijd nog een dak boven mijn hoofd, ik kon mij er financieel toch keer op keer net weer uitwerken etc etc. Maar eerlijk is eerlijk, zonder mijn ouders was dat niet zo geweest. Dan had ik zeker weten op straat geleefd, als ik nog leefde. Dan was er geen uitzicht, geen hoop. Dan had ik het niet zover geschopt als de lui die ik daar in de kliniek heb leren kennen. Ik ben eeuwig dankbaar voor mijn ouders, ik laat het niet altijd zien maar ik doe mijn best en zij snappen en respecteren dat. Ze zijn door het stof gegaan voor mij wanneer ik dat niet meer voor mij zelf kon en wilde doen. Ik kan alleen maar aspireren ooit zo sterk en liefdevol voor een ander kan zijn.
Also, aardappelsalade en 2 takt
En kippen
Wilde ik graag even delen, ik zocht dankbaar in de zoekbalk en kwam uit op deze draad dus vandaar.