#1
Drank doseren?? Juist dit is het, wat elke alcoholist dus niet, absoluut niet kan.
Wie zegt dat hij een alcoholist is, en beweert, dat hij dit wel beheerst, in de hand kan houden, Wel, dat is dan geen echte alcoholiker. Nee.
De frase van de AA, waarin staat, dat het eerste pilsje er ééntje teveel is en een kratje wat daar op volgt, te weinig, daarvan zeg ik: dit is een uitspraak die in ieder geval voor mij en voor ik weet niet voor hoeveel anderen voor 1000% de waarheid is.
Zodra het stofje met de naam ethylalcohol het brein binnen komt, dan is er geen houden meer aan. De facto!
Sociaal drinken op een feestje?? Alleen die naam al! Dat zgn sociale aspect is er niet voor een echte. Nee. On be staanbaar!
Wat ik deed was zeggen, dat ik me niet lekker voelde op zo'n feestje, wat medicijnen van de dokter had en daarbij niet mocht drinken. Dit werd dan nog wél geaccepteerd.
Wanneer je zegt: nee, dank je, alcohol en ik zijn geen goede combinatie vandaag, dan is de reactie vaak: ach jo, doe nou niet zo flauw, wat ben jij ongezellig, ééntje kan toch wel??
Nou zoals ik al aangaf, nee, dat éne glas kan bij ons dus niet. Heel jammer maar zo is het, en zo zal het ons leven lang zo blijven. De ziekte alcoholisme geneest nooit. Zodra dat stofje weer binnenkomt, dan ontslaapt de duivel die alcoholisme heet, vrijwel direct, ook al liggen er jaren tussen het vorige drankje. Echt waar, en ik spreek helaas uit ervaring.
Een terugval heb je zó te pakken en het zal je verbazen, hoe snel je weer de draaikolk van zucht, ellende, drank, nog meer ellende, nog meer zucht, niet meer de baas kunt, en je weer de powl van ellende ingezogen wordt.
Dit geldt niet alleen voor alcohol. Het geldt óók voor allerlei andere drugs en verslavingen.
Ik heb het met eigen ogen gezien.
En als het je lukt om die duivel in slaap te houden, en op feestjes je rug recht te kunnen houden, dan worden diezelfde feestjes uiteindelijk toch nog redelijk gezellig en zie je bij de mensen om je heen, wat de alcohol met die mensen doet en dan zeg je uiteindelijk:
Nee. Dit irritante, liederlijke gedrag, die flauwe grappen, dat onnodige geschreeuw en drukke gedoe, dat is helemaal niks voor mij, en kennelijk was ik óók zo. Dat wil ik niet meer.
Die katers, de black out, bah. Nee.
En dan is en blijft het nog steeds hard werken en alert zijn en blijven. De verslaving springt zó van het ene, naar het andere en de verwoesting volgt dan gegarandeerd.
Zo zie ik het, en ik ben uiterst voorzichtig met drugs. Af en toe een rc. Daarbij moet het blijven.
Tot dusverre lukt me dit al verschillende jaren lang, en dat laatste glas alcohol dat is in een ver grijs verleden.
En nu moet ik zorgen dat het zo blijft.
Wie zegt dat hij een alcoholist is, en beweert, dat hij dit wel beheerst, in de hand kan houden, Wel, dat is dan geen echte alcoholiker. Nee.
De frase van de AA, waarin staat, dat het eerste pilsje er ééntje teveel is en een kratje wat daar op volgt, te weinig, daarvan zeg ik: dit is een uitspraak die in ieder geval voor mij en voor ik weet niet voor hoeveel anderen voor 1000% de waarheid is.
Zodra het stofje met de naam ethylalcohol het brein binnen komt, dan is er geen houden meer aan. De facto!
Sociaal drinken op een feestje?? Alleen die naam al! Dat zgn sociale aspect is er niet voor een echte. Nee. On be staanbaar!
Wat ik deed was zeggen, dat ik me niet lekker voelde op zo'n feestje, wat medicijnen van de dokter had en daarbij niet mocht drinken. Dit werd dan nog wél geaccepteerd.
Wanneer je zegt: nee, dank je, alcohol en ik zijn geen goede combinatie vandaag, dan is de reactie vaak: ach jo, doe nou niet zo flauw, wat ben jij ongezellig, ééntje kan toch wel??
Nou zoals ik al aangaf, nee, dat éne glas kan bij ons dus niet. Heel jammer maar zo is het, en zo zal het ons leven lang zo blijven. De ziekte alcoholisme geneest nooit. Zodra dat stofje weer binnenkomt, dan ontslaapt de duivel die alcoholisme heet, vrijwel direct, ook al liggen er jaren tussen het vorige drankje. Echt waar, en ik spreek helaas uit ervaring.
Een terugval heb je zó te pakken en het zal je verbazen, hoe snel je weer de draaikolk van zucht, ellende, drank, nog meer ellende, nog meer zucht, niet meer de baas kunt, en je weer de powl van ellende ingezogen wordt.
Dit geldt niet alleen voor alcohol. Het geldt óók voor allerlei andere drugs en verslavingen.
Ik heb het met eigen ogen gezien.
En als het je lukt om die duivel in slaap te houden, en op feestjes je rug recht te kunnen houden, dan worden diezelfde feestjes uiteindelijk toch nog redelijk gezellig en zie je bij de mensen om je heen, wat de alcohol met die mensen doet en dan zeg je uiteindelijk:
Nee. Dit irritante, liederlijke gedrag, die flauwe grappen, dat onnodige geschreeuw en drukke gedoe, dat is helemaal niks voor mij, en kennelijk was ik óók zo. Dat wil ik niet meer.
Die katers, de black out, bah. Nee.
En dan is en blijft het nog steeds hard werken en alert zijn en blijven. De verslaving springt zó van het ene, naar het andere en de verwoesting volgt dan gegarandeerd.
Zo zie ik het, en ik ben uiterst voorzichtig met drugs. Af en toe een rc. Daarbij moet het blijven.
Tot dusverre lukt me dit al verschillende jaren lang, en dat laatste glas alcohol dat is in een ver grijs verleden.
En nu moet ik zorgen dat het zo blijft.