#1
Wat mijzelf aangaat.
Ik ben het niet met je eens, op sommige punten.
Juist het feit, dat deze harddrug overal, en simpel verkrijgbaar is, maar nog meer dat deze drug bij elk weekend uitgaan zeer zeker tot stevige brakheid kan leiden, en ook nog eens tot heel veel ellende, maakt misbruik erg makkelijk.
De grens tussen leuk zijn en misbruik is erg vaag.
Idd, dat er velen zijn die er goed mee om kunnen gaan en het bij enkele glazen kunnen houden, daar van zeg ik zo zou het moeten.
Maar er zijn ook vele mensen, die, naarmate de avond in het uitgaanscirquiet vordert, heel vervelend kunnen worden, tot agressief, opdringerig, en zelfs misdadig toe.
Ik heb zelfs mensen gekend, die een complete verandering van houding, gedrag, en zelfs persoonlijkheid lieten zien, en dat waren nu niet de meest amicale persoonlijkheden.
Het volledig in puin slaan van het interieur van een kroeg bijvoorbeeld, vechtpartijen, ongelukken in het verkeer... iedereen kent deze bijwerkingen wel.
Ikzelf lag bijna in de goot, en was bijna alles kwijt, zoals een dak boven het hoofd, relatie, werk, en ook het lichaam laat op enig moment merken, dat je de grens bereikt hebt.
Of, je bent te laat, en kunt verder leven met Korsakov.
En in dat stadium kan je zeggen:
Je hebt het goed voor elkaar!
(Niet, dus)
Toen ik zover was, dat ik om hulp vroeg, (En juist deze gebeurtenis ben ik nooit vergeten) nam een medewerker/counselor mij mee.
Hij zei: Let straks maar eens heel goed op, want als je zo dóórgaat, is dit waar je uiteindelijk terecht zult komen.
Wij gingen een gebouw binnen, dit was een gesloten afdeling met een aantal mensen, die dus allemaal leden aan het beruchte syndroom van Korsakov en dat in verschillende stadia.
Deze mensen waren volledig de weg kwijt, en ook nog eens voorgoed.
Want, als je eenmaal zover bent, is er geen weg terug meer, het korte termijn geheugen is naar de testikelen en herstelt niet meer. Nooit meer.
En in deze groep mensen zaten nog erg jeugdigen, zo van een jaar of dertig, vijf en dertig, en ook natuurlijk ouderen.
Kort gezegd: dit was een vreselijke toestand voor deze mensen.
In wezen levenslang opgesloten.
Zonder begeleiding kunnen deze stumpers niet meer de weg op.
Deze aanblik raakte mij zó diep, dat ik er een dag of drie van aangeslagen was.
Dit wil je dus niet meemaken.
Ik in ieder geval niet. Nooit.
Dit was juist datgene, waardoor ik nadien geen druppel alcohol meer heb aangeraakt.
Ik spreek uiteraard der zaak voor.
Die mensen die wel met drank kunnen omgaan, prima en perfect.
Maar,zo als bij alle drugs, er zijn ook bosjes mensen, die dit dus niet kúnnen, en anderen tot last zijn. Of een dik probleem zijn zelfs.
Of zelfs nóg erger.
Ik vind alcohol niet chill.
Ik vind wiet as is drug veel chiller.
Of tabak. Of een peuk. Of een kop thee.
Zo zie ik het vwb alcohol.
Ik ben het niet met je eens, op sommige punten.
Juist het feit, dat deze harddrug overal, en simpel verkrijgbaar is, maar nog meer dat deze drug bij elk weekend uitgaan zeer zeker tot stevige brakheid kan leiden, en ook nog eens tot heel veel ellende, maakt misbruik erg makkelijk.
De grens tussen leuk zijn en misbruik is erg vaag.
Idd, dat er velen zijn die er goed mee om kunnen gaan en het bij enkele glazen kunnen houden, daar van zeg ik zo zou het moeten.
Maar er zijn ook vele mensen, die, naarmate de avond in het uitgaanscirquiet vordert, heel vervelend kunnen worden, tot agressief, opdringerig, en zelfs misdadig toe.
Ik heb zelfs mensen gekend, die een complete verandering van houding, gedrag, en zelfs persoonlijkheid lieten zien, en dat waren nu niet de meest amicale persoonlijkheden.
Het volledig in puin slaan van het interieur van een kroeg bijvoorbeeld, vechtpartijen, ongelukken in het verkeer... iedereen kent deze bijwerkingen wel.
Ikzelf lag bijna in de goot, en was bijna alles kwijt, zoals een dak boven het hoofd, relatie, werk, en ook het lichaam laat op enig moment merken, dat je de grens bereikt hebt.
Of, je bent te laat, en kunt verder leven met Korsakov.
En in dat stadium kan je zeggen:
Je hebt het goed voor elkaar!
(Niet, dus)
Toen ik zover was, dat ik om hulp vroeg, (En juist deze gebeurtenis ben ik nooit vergeten) nam een medewerker/counselor mij mee.
Hij zei: Let straks maar eens heel goed op, want als je zo dóórgaat, is dit waar je uiteindelijk terecht zult komen.
Wij gingen een gebouw binnen, dit was een gesloten afdeling met een aantal mensen, die dus allemaal leden aan het beruchte syndroom van Korsakov en dat in verschillende stadia.
Deze mensen waren volledig de weg kwijt, en ook nog eens voorgoed.
Want, als je eenmaal zover bent, is er geen weg terug meer, het korte termijn geheugen is naar de testikelen en herstelt niet meer. Nooit meer.
En in deze groep mensen zaten nog erg jeugdigen, zo van een jaar of dertig, vijf en dertig, en ook natuurlijk ouderen.
Kort gezegd: dit was een vreselijke toestand voor deze mensen.
In wezen levenslang opgesloten.
Zonder begeleiding kunnen deze stumpers niet meer de weg op.
Deze aanblik raakte mij zó diep, dat ik er een dag of drie van aangeslagen was.
Dit wil je dus niet meemaken.
Ik in ieder geval niet. Nooit.
Dit was juist datgene, waardoor ik nadien geen druppel alcohol meer heb aangeraakt.
Ik spreek uiteraard der zaak voor.
Die mensen die wel met drank kunnen omgaan, prima en perfect.
Maar,zo als bij alle drugs, er zijn ook bosjes mensen, die dit dus niet kúnnen, en anderen tot last zijn. Of een dik probleem zijn zelfs.
Of zelfs nóg erger.
Ik vind alcohol niet chill.
Ik vind wiet as is drug veel chiller.
Of tabak. Of een peuk. Of een kop thee.
Zo zie ik het vwb alcohol.
