Opstaan met sterke gedachten dat je het niet meer aankan en dat is er de hele dag zwaar overheersend. Steeds doodsgedachten die je niet wil. Huilbuien, paniek en angst voor jezelf. Helemaal vervreemd van jezelf zijn en het gevoel dat je tot alles in staat bent. Zwaar depressief en de weg kwijt. Gevoel van niet meer kunnen.
Wat shit voor je dat je zo je dag moet beginnen en doorkomen.
Onmenselijk en heel erg voor je.
In mijn beleving, maar wie ben ik, ben je vaak wel na een paar weken van de ergste benzo afkickverschijnselen af.
Maar wordt vaak iets onderliggend of iets wat door benzo gebruik is getriggerd door artsen over het hoofd gezien.
In jouw geval denk ik dat inderdaad je depressie nu meer een rol speelt dan de afkick.
Dat los je idd ook niet op met lorazepam.
Wat bedoel je met dat een verslavingsarts hier veel meer moet kunnen doen?
Je beter instellen.
Daarbij je depressie in ogenschouw nemend.
Dus niet enkel klachten behandelen maar ook oorzaak.
Verder ben ik benieuwd naar jullie mening mbt de sterke depressie? Iets mee doen of de Diazepam afwachten hoe dat gaat?
Ik weet niet of je mijn verhaal een beetje kent (zie kordies dagboek).
Ik heb kortdurend een zware depressie gehad bij terugkomst.
Maar die heb ik zelf kunnen omzetten, geen AD medicatie nodig gehad.
Ik heb heel veel gehad aan bewegen, echt intensief sporten > onder begeleiding van therapeuten.
En de kern van het probleem aanpakken middels gesprekken met MGGZ psychologen etc.
