#1
Persoonlijk vind ik het helemaal niet knap dat je gestopt bent.
Zo moeilijk is dat namelijk niet.
Het was zwak van je om 12 jaar te gebruiken, maar om nou te zeggen dat het knap is om te stoppen.
Het moeilijke is niet het stoppen.
Het moeilijke is te leven in een wereld die nu eenmaal van tijd tot tijd zwaar kut is. Dat is de realitijd.
Die realitijd , maakte je meer draagelijker door drugs te gebruiken. (of je ontvluchte hem volledig door af en toe wat meer te nemen)
In het begin was dat ook geen probleem en had je dat ook prima onder controlle.
Niks aan het handje en een mens mag toch ook wel eens lol in het leven hebben.
Heel langzaam sluipte er na verloop van tijd echter een besef bij je binnen en op een bepaalt moment dacht je "wat ben ik toch eigenlijk zwak bezig"
Je had door je moeilijke verleden waarschijnlijk zowiezo al niet een ideaal zelfbeeld en dit maakte het niet beter.
Dat maakte het leven nog minder makkelijk, met als gevolg ..... enz.
Nou moet iedereen voor zichzelf uitmaken of hij of zij het leven in al zijn kilheid wil accepteren en ervaren zoals het werkelijk is.
Al doe je dat wel, dan is de keerzijde dat je ook de leuke dingen in het leven ervaart, zoals ze werkelijk zijn.
en als je een eindje op weg bent, zul je merken dat een leven zonder die eeuwige zelfmedelijde, ook een stuk minder onaangenaam is.
In principe moet iedereen dat zelf uitmaken ........ ,maar JIJ hebt nu geen kueze meer.
Ik zal je niet beoordelen op het verleden.
Je geeft aan dat je altijd heb geprobeert een zo goed mogelijke moeder te zijn ......... en dat je dat ook bent.
Ik ken je niet, dus ik heb geen enkele feitelijke reden om daar aan te twijfellen.
Ik ben op zijn minst bereid om te geloven, dat jij al die tijd hebt geloofd, dat je je je kinderen er geen kwaad mee deed.
Moederliefde kan vrij heftig zijn en geen mens is perfect. Aan elk gezin mankeert wel iets, dus wie ben ik dan ...
Maar je geeft in je posts zelf al aan, dat je nu stopt, omdat je je beseft dat het zo nu echt niet meer kan. (onderandere omdat ze ouder worden)
Vanaf nu is er geen weg meer terug!
Het leven is zwaar en door drugs te gebruiken, maak je het jezelf makkelijker, maar besef je goed dat je vanaf nu, elke keer als je drugs gebruikt, het leven van je kinderen zwaarder maakt.
Omdat je nu dit besluit hebt genomen, zul je vanaf nu, elke keer als je toch weer drugs gebruikt, met steeds meer moeite in de spiegel (en in de ogen van je kinderen) kijken.
En een moeder die haar eigen kinderen niet in de ogen kan kijken, dat kan nooit goed zijn voor een kind.
Over de manier waarop je moet stoppen ben ik heel kort.
Zoals ik in het begin al zij : zo moeilijk is het niet.
Je had het zelf al gedaan. Tegen jezelf zeggen "ik stop", shit weggooien, klaar.
Als die dealer chick echt een echte vriendin van je is (ben ik wel scepties over, maar het zou kunnen. Jij koos ervoor om wel of niet te kopen), kun je daar theoretisch nog steeds mee omgaan.
Je kunt de kat wel op het spek binden maar zelfs een kat zal, als ie uit ervaring weet dat ie van die spek ziek wordt, er mooi afblijven.
Het is een keuze die je maakt. Als je aan jezelf gaat twijfellen zogauw je die dealer ziet, of ergens anders kans ziet om te scoren, dan heb je die keuze dus nog niet gemaakt.
En stoppen is ook echt gewoon stoppen. Geen lulsmoesjes van "ik kan het niet als ik het niet geleidelijk afbouw", of "ik maak het makkelijker, door nu even GHB te gebruiken".
Cold turkey is ff doorbijten, maar dat hoort erbij. Achteraf moet je naar jezelf kunnen kijken en zeggen "dat heb ik helemaal zelf gedaan"
Als je allemaal hulpmiddellen en therapien en omwegen gebruikt, heb je achteraf nog steeds het gevoel dat je er zelf niet sterk genoeg voor was.
Bullshit. Je neemt die snuif, of die slok, of die haal, OF JE DOET HET NIET.
Niks meer, niks minder.
Als je nu iets gaat gebruiken om het makkelijk te maken hou je jezelf voor de gek. Of het nu GHB is, of wiet, of drank. Het komt allemaal op hetzelfde neer en dat weet je zelf ook. Vluchten voor de realiteit.
Je zult dus of die vervanging voor dat vluchten gebruiken, of na een tijdje denken "tja ik hou mezelf alleen maar voor de gek. Wat ik nu doe is precies hetzelfde als ik deed met pep, dus dan kan ik net zo goed weer aan de pep gaan"
Maar dat wist jij zelf ook al. Iemand die al 12 jaar gebruikt weet dit soort dingen donders goed.
Clean is clean. Niet een beetje clean. Niet clean van dat ene maar.... Gewoon helemaal clean van alles 365 dagen per jaar volkomen helder in je hoofd.
Je zal ook wel roken als een ketter? (gokje) Zou ik ook mee stoppen. Vlucht je wel niet mee uit de realiteit, maar het is wel constand toegeven aan een verslaving en dan zie je jezelf nog als zwak.
Al die adviezen met "je moet naar een afkick-kliniek want je kunt het niet alleen" Fuck dat. JIJ moet JOUW leven ondergaan zoals het is, daar kan niemand je bij helpen.
Je zou met een psychiater, of een hulpverlener, of een vriend, of lotgenoten< kunnen praten over je problemen. (das in principe ook wat je doet in een kliniek)
Dat zal opluchten en je mischien krijg je van mensen tips om beter met moeilijke situaties om te gaan, maar je zult je verleden altijd in meer of mindere mate met je mee dragen en in de toekomst zullen er nieuwe problemen bijkomen.
Daar zul je mee moeten leven.(niet leren leven, nee gewoon leven) Je zult het moeten ondergaan en je zal proberen om het te accepteren zoals het is Je zult sterk moeten zijn. Het gaat namelijk niet om jouw geluk in het leven. Het gaat om het geluk van je kinderen. Daar zul je je eigen gelukzaligheid voor op moeten offeren. Dat is moederliefde.
Stoppen is niet moielijk. Het is een heel simpelle keuze. JA of NEE
Er is geen grijs gebied. Je kunt jezelf niet voor de gek houden met verhaaltjes van "het is zo zwaar" en "ik ben zo bang dat ik in de verleiding kom als zus of zo"
Jij kiest. Geen gelul van ik kon er niks aan doen, of ik had mezelf niet in de hand.
Je vertelt overtuigt hoe je tijdens je zwangerschap bent gestopt.
Je wist dat als je kind verminkt zou worden geboren, je bij jezelf niet aan had hoeven komen met smoesjes van "het was zo zwaar om te stoppen, dus ik heb alleen maar af en toe gebruikt" of "ïk wist het niet"
Je moest kiezen. De noodzaak was overduidelijk, dus je deed dat. klaar.
Je bent weer begonnen omdat ...... hmm, mischien omdat je er niet van overtuigd was dat het nodig was om altijd maar clean te zijn.
Maar het was wel een keuze die jij hebt gemaakt.
Nu moet je weer kiezen. En je weet dat er, nu je kinderen ouder zijn, een opnieuw een noodzaak is.
Dus je kiest voor A - Zelfmedelijde, meer zorgen en ernstige gezondheids problemen op korte of middellange termijn.
Of B - Je kinderen, jezelf en het leven.
Je gaat kiezen voor B en zeker in het begin, vanwege het dopamine gebrek, zal alles zwaarder aanvoelen dan het werkelijk is.
Ik ben zelf licht manisch depresief. Dat is aangeboren. Ik zou daar medicijnen voor kunnen nemen, maar daar is het niet ernstig genoeg voor, vind ik en ik geloof niet zo in de wonderbaarlijke effecten van anti deprisiva.
(net als dat ik er niet meer in geloof dat je leven, op de lange termijn, leuker of beter wordt door XTC gebruik)
Wat bij mij (en volgens de wetenschap zowiezo bij alle vormen van depresieve klachten) wel heel erg goed helpt is gezond eten en veel sport.
Het geneest niks, maar je wordt er wel heel veel minder depresief van. Als ik een week of 2 slecht eet en niet sport voel ik serieus dat ik weer wegzak.
Vitaminen kunnen nuttig zijn maar het beste is om gewoon heel erg gezond te gaan eten. Klinkt raar, want overgewicht zal wel geen probleem zijn, maar koop dat boek van sonja bakker.
Niet om af te vallen, maar omdat het een heel goede handeiding is voor gezond eten, je moet alleen niet van die kleine proties nemen als zij aangeeft.
Voor sport ga ik regelmatig naar de sportzaal, maar dat boeit me niet echt. Ik ga me er lekkerder door voelen en het is goed voor me, dus daarom doe ik het.
Wat ik wel leuk vind zijn extreme sports. Ik ben nu al jaren super fanatiek snowboarder (ja zo'n indoor stakker). Gruwelijk zoals de adreline door me lijf heen raast als ik met mach10 van een berg af kom, over een 15m schans spring, of door een bos sjees.
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat daar geen dope tegenop kan. Dope is het lekkerste wat er is en nog een beetje extra. Voor dope hoef je niks te doen. Je neemt het .... instand satisfaction. Achteraf voel je je alleen zwaar klote en een vette lozer.
Terwijl,als je die ene trick doet waar je enorm voor in je broek scheet, dan voel je je de rest van de week een superheld. Dat is wel ff een verschil.
Als ik naar de jochies kijk die ik ken en die echt goed kunnen boarden. Dat zijn stuk voor stuk zware adreline junkies. Als die niet die uitlaatklep hadden, dan hadden ze die kick wel ergens anders gezocht.
Ik flip er zo van dat ik in mijn jeugd niet zoiets heb ontdekt. Dan was al die dope en criminaliteit ellende op ze minst stukken minder geweest.
Sinds kort Kitesurf ik ook. weer een nieuwe uitdaging.
Hmm, het is een wat langer verhaal dan ik eigenlijk van plan was.
Tis hier en daar een beetje prekerig, maar het is geloof ik wel goed bedoelt
Goed idee trouwens om een boek over je verslaving te schrijven.
Hoop dat er nog iemand is die het heeft kunnen volgen. Of der wat aan gehad heb ofzo. Weet ik veel.
Laters
Martin
Zo moeilijk is dat namelijk niet.
Het was zwak van je om 12 jaar te gebruiken, maar om nou te zeggen dat het knap is om te stoppen.
Het moeilijke is niet het stoppen.
Het moeilijke is te leven in een wereld die nu eenmaal van tijd tot tijd zwaar kut is. Dat is de realitijd.
Die realitijd , maakte je meer draagelijker door drugs te gebruiken. (of je ontvluchte hem volledig door af en toe wat meer te nemen)
In het begin was dat ook geen probleem en had je dat ook prima onder controlle.
Niks aan het handje en een mens mag toch ook wel eens lol in het leven hebben.
Heel langzaam sluipte er na verloop van tijd echter een besef bij je binnen en op een bepaalt moment dacht je "wat ben ik toch eigenlijk zwak bezig"
Je had door je moeilijke verleden waarschijnlijk zowiezo al niet een ideaal zelfbeeld en dit maakte het niet beter.
Dat maakte het leven nog minder makkelijk, met als gevolg ..... enz.
Nou moet iedereen voor zichzelf uitmaken of hij of zij het leven in al zijn kilheid wil accepteren en ervaren zoals het werkelijk is.
Al doe je dat wel, dan is de keerzijde dat je ook de leuke dingen in het leven ervaart, zoals ze werkelijk zijn.
en als je een eindje op weg bent, zul je merken dat een leven zonder die eeuwige zelfmedelijde, ook een stuk minder onaangenaam is.
In principe moet iedereen dat zelf uitmaken ........ ,maar JIJ hebt nu geen kueze meer.
Ik zal je niet beoordelen op het verleden.
Je geeft aan dat je altijd heb geprobeert een zo goed mogelijke moeder te zijn ......... en dat je dat ook bent.
Ik ken je niet, dus ik heb geen enkele feitelijke reden om daar aan te twijfellen.
Ik ben op zijn minst bereid om te geloven, dat jij al die tijd hebt geloofd, dat je je je kinderen er geen kwaad mee deed.
Moederliefde kan vrij heftig zijn en geen mens is perfect. Aan elk gezin mankeert wel iets, dus wie ben ik dan ...
Maar je geeft in je posts zelf al aan, dat je nu stopt, omdat je je beseft dat het zo nu echt niet meer kan. (onderandere omdat ze ouder worden)
Vanaf nu is er geen weg meer terug!
Het leven is zwaar en door drugs te gebruiken, maak je het jezelf makkelijker, maar besef je goed dat je vanaf nu, elke keer als je drugs gebruikt, het leven van je kinderen zwaarder maakt.
Omdat je nu dit besluit hebt genomen, zul je vanaf nu, elke keer als je toch weer drugs gebruikt, met steeds meer moeite in de spiegel (en in de ogen van je kinderen) kijken.
En een moeder die haar eigen kinderen niet in de ogen kan kijken, dat kan nooit goed zijn voor een kind.
Over de manier waarop je moet stoppen ben ik heel kort.
Zoals ik in het begin al zij : zo moeilijk is het niet.
Je had het zelf al gedaan. Tegen jezelf zeggen "ik stop", shit weggooien, klaar.
Als die dealer chick echt een echte vriendin van je is (ben ik wel scepties over, maar het zou kunnen. Jij koos ervoor om wel of niet te kopen), kun je daar theoretisch nog steeds mee omgaan.
Je kunt de kat wel op het spek binden maar zelfs een kat zal, als ie uit ervaring weet dat ie van die spek ziek wordt, er mooi afblijven.
Het is een keuze die je maakt. Als je aan jezelf gaat twijfellen zogauw je die dealer ziet, of ergens anders kans ziet om te scoren, dan heb je die keuze dus nog niet gemaakt.
En stoppen is ook echt gewoon stoppen. Geen lulsmoesjes van "ik kan het niet als ik het niet geleidelijk afbouw", of "ik maak het makkelijker, door nu even GHB te gebruiken".
Cold turkey is ff doorbijten, maar dat hoort erbij. Achteraf moet je naar jezelf kunnen kijken en zeggen "dat heb ik helemaal zelf gedaan"
Als je allemaal hulpmiddellen en therapien en omwegen gebruikt, heb je achteraf nog steeds het gevoel dat je er zelf niet sterk genoeg voor was.
Bullshit. Je neemt die snuif, of die slok, of die haal, OF JE DOET HET NIET.
Niks meer, niks minder.
Als je nu iets gaat gebruiken om het makkelijk te maken hou je jezelf voor de gek. Of het nu GHB is, of wiet, of drank. Het komt allemaal op hetzelfde neer en dat weet je zelf ook. Vluchten voor de realiteit.
Je zult dus of die vervanging voor dat vluchten gebruiken, of na een tijdje denken "tja ik hou mezelf alleen maar voor de gek. Wat ik nu doe is precies hetzelfde als ik deed met pep, dus dan kan ik net zo goed weer aan de pep gaan"
Maar dat wist jij zelf ook al. Iemand die al 12 jaar gebruikt weet dit soort dingen donders goed.
Clean is clean. Niet een beetje clean. Niet clean van dat ene maar.... Gewoon helemaal clean van alles 365 dagen per jaar volkomen helder in je hoofd.
Je zal ook wel roken als een ketter? (gokje) Zou ik ook mee stoppen. Vlucht je wel niet mee uit de realiteit, maar het is wel constand toegeven aan een verslaving en dan zie je jezelf nog als zwak.
Al die adviezen met "je moet naar een afkick-kliniek want je kunt het niet alleen" Fuck dat. JIJ moet JOUW leven ondergaan zoals het is, daar kan niemand je bij helpen.
Je zou met een psychiater, of een hulpverlener, of een vriend, of lotgenoten< kunnen praten over je problemen. (das in principe ook wat je doet in een kliniek)
Dat zal opluchten en je mischien krijg je van mensen tips om beter met moeilijke situaties om te gaan, maar je zult je verleden altijd in meer of mindere mate met je mee dragen en in de toekomst zullen er nieuwe problemen bijkomen.
Daar zul je mee moeten leven.(niet leren leven, nee gewoon leven) Je zult het moeten ondergaan en je zal proberen om het te accepteren zoals het is Je zult sterk moeten zijn. Het gaat namelijk niet om jouw geluk in het leven. Het gaat om het geluk van je kinderen. Daar zul je je eigen gelukzaligheid voor op moeten offeren. Dat is moederliefde.
Stoppen is niet moielijk. Het is een heel simpelle keuze. JA of NEE
Er is geen grijs gebied. Je kunt jezelf niet voor de gek houden met verhaaltjes van "het is zo zwaar" en "ik ben zo bang dat ik in de verleiding kom als zus of zo"
Jij kiest. Geen gelul van ik kon er niks aan doen, of ik had mezelf niet in de hand.
Je vertelt overtuigt hoe je tijdens je zwangerschap bent gestopt.
Je wist dat als je kind verminkt zou worden geboren, je bij jezelf niet aan had hoeven komen met smoesjes van "het was zo zwaar om te stoppen, dus ik heb alleen maar af en toe gebruikt" of "ïk wist het niet"
Je moest kiezen. De noodzaak was overduidelijk, dus je deed dat. klaar.
Je bent weer begonnen omdat ...... hmm, mischien omdat je er niet van overtuigd was dat het nodig was om altijd maar clean te zijn.
Maar het was wel een keuze die jij hebt gemaakt.
Nu moet je weer kiezen. En je weet dat er, nu je kinderen ouder zijn, een opnieuw een noodzaak is.
Dus je kiest voor A - Zelfmedelijde, meer zorgen en ernstige gezondheids problemen op korte of middellange termijn.
Of B - Je kinderen, jezelf en het leven.
Je gaat kiezen voor B en zeker in het begin, vanwege het dopamine gebrek, zal alles zwaarder aanvoelen dan het werkelijk is.
Ik ben zelf licht manisch depresief. Dat is aangeboren. Ik zou daar medicijnen voor kunnen nemen, maar daar is het niet ernstig genoeg voor, vind ik en ik geloof niet zo in de wonderbaarlijke effecten van anti deprisiva.
(net als dat ik er niet meer in geloof dat je leven, op de lange termijn, leuker of beter wordt door XTC gebruik)
Wat bij mij (en volgens de wetenschap zowiezo bij alle vormen van depresieve klachten) wel heel erg goed helpt is gezond eten en veel sport.
Het geneest niks, maar je wordt er wel heel veel minder depresief van. Als ik een week of 2 slecht eet en niet sport voel ik serieus dat ik weer wegzak.
Vitaminen kunnen nuttig zijn maar het beste is om gewoon heel erg gezond te gaan eten. Klinkt raar, want overgewicht zal wel geen probleem zijn, maar koop dat boek van sonja bakker.
Niet om af te vallen, maar omdat het een heel goede handeiding is voor gezond eten, je moet alleen niet van die kleine proties nemen als zij aangeeft.
Voor sport ga ik regelmatig naar de sportzaal, maar dat boeit me niet echt. Ik ga me er lekkerder door voelen en het is goed voor me, dus daarom doe ik het.
Wat ik wel leuk vind zijn extreme sports. Ik ben nu al jaren super fanatiek snowboarder (ja zo'n indoor stakker). Gruwelijk zoals de adreline door me lijf heen raast als ik met mach10 van een berg af kom, over een 15m schans spring, of door een bos sjees.
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat daar geen dope tegenop kan. Dope is het lekkerste wat er is en nog een beetje extra. Voor dope hoef je niks te doen. Je neemt het .... instand satisfaction. Achteraf voel je je alleen zwaar klote en een vette lozer.
Terwijl,als je die ene trick doet waar je enorm voor in je broek scheet, dan voel je je de rest van de week een superheld. Dat is wel ff een verschil.
Als ik naar de jochies kijk die ik ken en die echt goed kunnen boarden. Dat zijn stuk voor stuk zware adreline junkies. Als die niet die uitlaatklep hadden, dan hadden ze die kick wel ergens anders gezocht.
Ik flip er zo van dat ik in mijn jeugd niet zoiets heb ontdekt. Dan was al die dope en criminaliteit ellende op ze minst stukken minder geweest.
Sinds kort Kitesurf ik ook. weer een nieuwe uitdaging.
Hmm, het is een wat langer verhaal dan ik eigenlijk van plan was.
Tis hier en daar een beetje prekerig, maar het is geloof ik wel goed bedoelt
Goed idee trouwens om een boek over je verslaving te schrijven.
Hoop dat er nog iemand is die het heeft kunnen volgen. Of der wat aan gehad heb ofzo. Weet ik veel.
Laters
Martin
.