Om te beginnen: dankjewel. Allemaall. Voor ten eerste het forum, maar ook voor de opbeurende woorden die ik steeds krijg. Hé Mandragora, is dat een goed gevonden woordspeling? Peuk werk? :P
Anyway, ontopic. Ik ben inderdaad nog steeds gestopt. Ik rook niet meer, en ik blow niet meer. Ik heb er totaal geen moeite mee. Om eerlijk te zijn, ik kan me niet voorstellen dat het ooit moeilijk is geweest. Ik weet dat er verslaafde mensen zijn die zich hierdoor onzeker gaan voelen maar dat is niet mijn bedoeling. Het is allemaal doodeenvoudig. Maar ik weet dat een verslaafde in paniek leeft. Zijn wereld is niet echt. Ik had dan blowen als drug, en kan me dus niet in andere drugsverslavingen verplaatsen. Maar ik geloof heilig, nee ik WEET dat het stoppen met een drugsverslaving niet moeilijk hoeft te zijn.
Ik ben geen chemicus dus zal die kan van het verhaal niet begrijpen. Maar dat is helemaal niet nodig. Waarom denken we dat stoppen met drugs moeilijk is? Angst. Het is de angst dat het stoppen een periode van helse kwellingen gaat brengen, en dat zelfs als het lukt je nog je hele leven bezig bent met het in de kop drukken van de hersenspoelingen en de overgebleven mechanismes van het gebruik. Dit is niet waar. Ik kan uren doorgaan over de redenen waarom drugs zo gevaarlijk zijn, maar dat weten we allemaal. Iedereen weet dat wanneer hij gaat blowen er een kant aan zit die niet leuk is. Voor de eerste keer zal die kant zich nog niet hebben laten zien, maar de blower weet dondersgoed waar hij mee bezig is. Hij weet heus wel dat wat hij gaat ervaren erg lekker is, en hij het 'waarschijnlijk' nogmaals wilt doen. Omdat het pas de eerste keer is, gaan er geen bellen rinkelen. De blower denkt nu, ah dat was leuk, nog een keer. Eigenlijk zouden er gelijk alarmbellen moeten rinkelen: 'Pas op! Je stopt een vergif in me! Als je dit te vaak gaat herhalen, raak je verslaafd. Je zult in een spiraal raken die alleen maar dieper en dieper naar beneden zakt. Hou het onder controle, en er is niks aan de hand'.
Damn, het is heel moeilijk om mijn woorden precies op het scherm te gooien. Ik weet dat ik totaal geen moeite heb met gestopt te zijn, vanaf het begin niet. Ik weet ook dat er mensen zijn die helse kwellingen meemaken omdat ze 'het punt gewoon niet kunnen zien'. Ik wil niemand ontmoedigen. Maar ik weet dat ik gelijk heb. Het is zo kraakhelder dat het belachelijk is. Ik schaam me aan de ene kant dat ik toch nog zo lang ben doorgegaan. Ik heb dingen gedaan die ik nu niet meer kan bevatten. Waarom? Simpel. Ik snapte de truc niet...
Het leven is geweldig. Werkelijk waar. Al die problemen die ik dacht te hebben waren allemaal veelste groot gemaakt door mijn angst. Ik heb nog steeds problemen. Maar ik los ze op. Ik ga ermee om zoals het moet, en weet dat 'hoe erg ik het ook denk te hebben', ik altijd terug zal denken aan de tijd hoe die vroeger was, hoe vreselijk en hoe eenzaam ik me ALTIJD voelde. En nu is het eindelijk zover. Ik waardeer mezelf weer. Ik zit zelfs plannen te maken om een kamer te gaan huren. Mijn leven op te starten, carriere te gaan maken, geld te verdienen en een gezin te stichten. (wauw, de plannen, de ideeen, het is geweldig om ze weer te hebben!) Ik volg m'n piano studie weer, ik heb les, en ik heb bijna mijn beugel eruit. Ik kijk in de spiegel met mijn mooie gebit en denk:
'Wauw, kerel... waar zijn je wallen? Waar is dat gezicht die een paar jaar onder een vrachtwagen heeft gelegen? Vieze dikke zichtbare aders op je armen? Weg'.
Life's good. Better than it ever was. I LOVE IT!
![:grin:]()
