Mijn Wiet Verslaving

Ik ga bergafwaarts de laatste maand vanwege mijn verslaving. Heb heel sterk de behoefte om eruit te stappen. Alles achter me te laten. Ik voel zovaak een enorme woede. Waarom? Ik begin goddomme een emo te worden. Maar ik heb helemaal niks meer! Ik voel me gewoon zo leeg, gewoon emotieloos. Waar moet ik beginnen? Ik weet het echt even niet meer.

Ik zie het nut van het leven gewoon niet meer. Ik ben misschien jong, en misschien zeg je dan ah man, je hebt nog zoveel tijd, en zoveel te doen, maar ik voel me dood. Het lijkt alsof ik in een plastic nepwereld leef, alsof ik opgesloten zit in me eigen hoofd.

Ik pleeg geen zelfmoord, ik ga geen gekke dingen doen, het punt is alleen... Ik wil weer leven. Ik wil goddomme weer emoties hebben!


Tijd om op te biechten tegen iedereen. Dit kan zo niet langer, van mijn part naar n kliniek, i don't care...

Ja het zit wel diep bij jou lees ik zo.

Probeer 'nieuwe' leuke hobby's te zoeken en zoek vrienden bij die niet blowen.
Wat hier ook helpt zijn lange natuurwandelingen doen, stippel een route uit in een mooi bosrijk gebied neem wat eten en drinken mee, tijdens die (8u durende wandeling...ik zeg maar iets maar zorg wel dat je een flinke tocht doet) zal je tijdens je wandeling een anti-depressief gevoel krijgen en heb je tijd om problemen helemaal te analyseren en met een heldere geest op te lossen..., ook na zo'n lange tocht zal je't heilzaam effect van die wandeling ervaren.

Als je dan toch nog wiet rookt, probeer dan eens van belachelijk weinig wiet in je jointje te doen. Als die op is zal je ook een voldaan gevoel hebben (bij mij toch althans).

Hopelijk heb je iets aan dit advies...en doe je'r iets mee.

Wat bedoel je met niets meer hebben?

Zelfs al ben je alleen op de wereld dan heb je nog 'alles', je leeft, bent 'gezond', de hele wereld ligt klaar om te ontdekken, je hebt zintuigen die je mooie/lekkere dingen kan laten ervaren.
Iedereen heeft wel eens een dipje in z'n leven, ook dit is leerrijk.
Alles komt wel goed! grts

Dankjewel voor de tips. Ik zit inderdaad heel diep in de put, althans zo voelt het.

Wat betreft het feit dat ik zei 'ik heb niks meer', ik snap wat je zegt. Je moet je voorstellen dat ik 0 vrienden heb, mijn zelfvertrouwen COMPLEET naar de maan is, en ik een grote dagelijkse routine heb zonder enige vorm van afleiding. Alles is hetzelfde, altijd. Ik keer in mezelf, ik word een beetje mensenschuw zegmaar. Ik had nog een vriend, die ook blowde, maar als ik voorstel om een keertje niet te blowen en een nuchtere chillavond te houden, wordt dit direct door hem afgeblazen. Ik heb gewoon 0 sociale contacten.

Het feit dat ik zo in mezelf gekeerd ben maakt het lastig om de eerste stap te maken. Ik weet ook wel dat afleiding, hobby's zoeken, wandelingen maken, bezig zijn etc allemaal helpen, maar die eerste stap lijkt zo onmogelijk ver weg...

Ik ben de laatste tijd ook zo ontzettend onverschillig geworden. Niets intresseert me meer. Ik stel alles uit, en lach het weg. Het komt wel goed denk ik. Ik moet eens een groot plan maken, over alles nadenken, 300 procent veiligheid kunnen creeeren, en de definitieve stopdatum pakken.

Het feit dat ik zo in mezelf gekeerd ben maakt het lastig om de eerste stap te maken. Ik weet ook wel dat afleiding, hobby's zoeken, wandelingen maken, bezig zijn etc allemaal helpen, maar die eerste stap lijkt zo onmogelijk ver weg...

Klik om te vergroten...

Je mag niet nadenken over die stap, je moet het gewoon doen doen doen.
Eindeloos gaan nadenken of je nou toch al dan niet gaat wandelen werkt niet, tegen die tijd heb je allang je jas aangedaan en ben je al op pad, daar is het toch geen probleem als je wat in jezelf gekeerd bent je komt er haast toch niemand tegen.
Gewoon niet nadenken, doe iets onverwachts..., stap de trein op of in je auto en ga een dagje naar de ardennen of weet ik veel waar.

Al lijkt het voor je eraan begint niet leuk, ik verzeker je eenmaal je weg bent word het leuk.
Probeer die routine te doorbreken door zulke acties.

Ben je een dierenliefhebber? Probeer te praten met je ouders om een hondje aan te schaffen...kan je die gelijk meenemen op pad. Al is het wel een verkeerde reden om een hond aan te schaffen om je depressie te verhelpen, maar als je een hart voor honden hebt kan dat beest je helpen die sleur/routine te doorbreken...en kan jij je volle aandacht op je hond richten.
Al ga je dan niet voor jezelf wandelen dan zal je't voor je hond doen.

grts

Ik probeer wat ik kan. Hond is geen optie, om verschillende redenen. Achja, ik moet dit zelf doen. Het is zo pijnlijk als je erachterkomt wat een plantje met je geest kan doen, hoe het je levenslust totaal kan vernietigen.

Wat wou ik graag n kat zijn :P Die heeft niet eens weet wat voor een ellende zich bij ons voordoet.
Hongersnood, oorlog, verdriet, verslavingen etc.

vervelend man om te horen dat het niet lekker gaat. Ik weet dat het moeilijk is om de eerste stappen richting verbetering te zetten, omdat je dan pas echt voelt wat voor invloed cannabis op je leven heeft.

Maar zoals ik je al heb bericht, mij heeft het mediteren ongelooflijk geholpen. Het is de eerste stap naar een soort rust, veiligheid. Je kunt het altijd doen, waar je ook woont.

1. Probeer eens, als je nuchter bent, op de grond te gaan liggen (niet op bed). Ga liggen met je armen naast je, en ontspan je. Concentreer je op je ademhaling, of de lucht die bij elke ademhaling door je neusgaten stroomt. Probeer enkel hier op te letten.

2. Na een tijdje concentratie mag je toegeven aan gedachten, maar laat ze je niet beklemmen. Probeer te drijven op de zee aan gedachten, jij bent de toeschouwer, je kijkt hoe alle gedachten voorbij komen zonder ze te beoordelen. Probeer nare gedachten niet weg te duwen, maar accepteer ze als natuurlijke processen en aanschouw ze.

Dit kan echt ontzettend helpen, ik ben zo blij dat ik dit ontdekt heb! geeft het ook een kans

succes!

Idd zoals hierboven vermeld is meditatie ook wel een goeie, maak er zelf ook gebruik van.
Je bent nog maar 18, je leven gaat zich nog ontplooien voor je..., komt helemaal goed.
Je ziet zelf ook in vanwaar die problemen komen en je zoekt een oplossing, dus de eerste stap is al gezet.

Mocht je het moeilijk hebben of het even niet meer zien zitten, me pm staat altijd open voor je!

Positivisme, mandragora

Thanks man, allebei... voor alles. Een van me oude blow-kameraden is zojuist een week gestopt. Ik kwam erachter via facebook. Zou mooi zijn als de hele 'groep' ermee kapt, maarja... niet iedereen heeft er zoveel problemen door gekregen.

mandragora zei:

Je mag niet nadenken over die stap, je moet het gewoon doen doen doen.
Eindeloos gaan nadenken of je nou toch al dan niet gaat wandelen werkt niet, tegen die tijd heb je allang je jas aangedaan en ben je al op pad, daar is het toch geen probleem als je wat in jezelf gekeerd bent je komt er haast toch niemand tegen.
Gewoon niet nadenken, doe iets onverwachts..., stap de trein op of in je auto en ga een dagje naar de ardennen of weet ik veel waar.

Klik om te vergroten...

Dit zette me aan het denken. Bij mijn vorige stopperiode was het eigenlijk ook een hele impulsieve reactie. Dacht er niet zoveel bij na. Het punt was alleen, ik hield in me hoofd dat ik wilde stoppen, maar ik wou niet voor altijd stoppen. Ik dacht bij mezelf, ik stop gewoon voor een aantal weken, en probeer dan weer rustig recreatief te gebruiken. Ik moet gewoon voorgoed stoppen, en niet te ver in de toekomst kijken. Die gedachte van oh nou kan k nooit meer blowen is nogal deprimerend.

Thanks man, allebei... voor alles. Een van me oude blow-kameraden is zojuist een week gestopt. Ik kwam erachter via facebook.

Klik om te vergroten...

Neem contact op met die maat van je en doe daar je verhaal eens, als je met 2 bent kan je steun zoeken bij elkaar en kan je samen leuke dingen gaan doen zonder wiet.
Een goed gedacht wetende dat je niet alleen aan het kappen bent.

Die gedachte van oh nou kan k nooit meer blowen is nogal deprimerend.

Klik om te vergroten...

Dat is begrijpelijk, zou ik ook hebben allesinds.
Niet denken op lange termijn, neem het dag per dag, dan week per week...

Probeer toch al tenminste tijdens de dag niet meer te blowen, mij lukt dat ook dus zal jou dat ook lukken..., ben immers al ongeveer een dikke 10jaar verslaafd.
Ik heb het gevoel nou dat de wiet m'n leven niet meer bepaald (al is dat wel nog zo) dit alles omdat ik gewoon wiet tijdens de dag afgezworen heb.TIP: Als je dan toch blowt ('s nachts), doe dan eens belachelijk weinig wiet in je joint..., je zal geen behoefte hebben om daarna gelijk terug een joint te rollen je zal raar maar waar een voldaan gevoel hebben ( bij mij toch ).
GRTS

hm, dat zou ik raar vinden, aangezien ik altijd stoned wil worden, en niet lichtjes draaierig. ik ben immers verslaafd aan het gevoel, als ik stoned werd van de fruittella zou ik die eten, en allang nie meer blowen

Probeer het maar gewoon, doe de helft in je jointje van wat je normaal gewend bent.

Ik ga morgen ochtend naar de dokter omdat ik laatste maand last heb van ernstige steken op de borst, hoog links, waar me hart zit. Is waarschijnlijk niks, maar stel je voor dat dat nu al door roken en blowen is verkankerd... Brrr

Klik om te vergroten...

Nee joh geen paniek, kanker zou me sterk lijken zeker op 18 jaar.
Heb ook soms een druk op me borst op de plaats waar jij zegt, wel alleen als ik geblowd heb.

Hoelang blow jij nou al? Hoelang van die periode ben je verslaafd?

Ik zal eens ff eerlijk narekenen hoelang deze waanzin al aan de gang is.

Kwam op de middelbare. 2e klas, net 1 maand 15. Toen, andere school, kwas 15 en zat in de derde. Ik kan me nog een dag herrinneren toen ik 17 was dat ik wiet uit het tapijt zocht...

ik ben nu 18

Ik heb gezondheidsangst btw, heel erg, kword gek als ik iets voel waar dan ook.
Het doet gewoon echt pijn nu, en het is niet eens meer de angst voor hartaanvallen, maar meer de pijn die ik beetje zat ben nu.

Benieuwd wat de dokter je te zeggen had...

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Zojuist iets heel raars meegemaakt. Het begon allemaal gisteravond, voelde een hartsteek, een hele erge, en ik als hypochonder dacht meteen: dit is het dan. Was natuurlijk niks, maar het besef dat het leven plotseling op kon houden gaf me zo'n enorme openbaring. Ik wilde dit neit meer. Ik heb alles weggeflikkerd wat ik had, ben in bed gaan liggen en gejankt ongeveer 10 minuten lang.

Volgende dag alles prima, pijn in de borst was er nog wel. Maar ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof... ik droom. Ik heb totaal geen tijdsbesef meer, niks intresseert me meer, ik loop met ideeen rond om op iedereen wraak te nemen, ook al ken ik ze of niet. Ik voel geen verbondenheid met mensen meer. Het lijkt alsof ik de controle over mezelf verloren ben.

Help me, please Wat zou dit kunnen zijn? Ik voel gewoon niet meer dat ik leef

PS: Dokter was in gesprek, op werk wou k nog n keer bellen, maar vond het wel meevallen uiteindelijk en toch maar niet gedaan. Hoorde van collega's dat ik me aanstelde. Dat het allemaal maar een paniekaanval was. Ze zullen het nog wel zien....

Klik om te vergroten...

Hee, ik zal proberen je te helpen.

je hebt vannacht een soort paniekaanval hebt gehad, gevolgd door een paar indringende gedachten, die je nog niet eerder hebt gehad. Ik begrijp dat dit best indrukwekkend was, dat van afgelopen nacht? Zoiets kan, vooral als je onder invloed bent van drugs, je hersenen triggeren om dingen weg te duwen om zichzelf te beschermen. Dit is in het kort de/een oorzaak van derealistatie. Het lijkt alsof je niet echt leeft, omdat je brein een trauma probeert weg te stoppen. Dit 'trauma' (neem het niet te letterlijk) is waarschijnlijk die ervaring van afgelopen nacht, maar de kans bestaat dat die ervaring 'de druppel was die de emmer deed overlopen'. Alle frustraties die je hebt, stroomden over en dan kan zo overweldigend zijn voor je brein, dat deze zich even afsluit.

Ik denk dat er zoiets gebeurt is. Ik ben geen arts, ik kan het niet met zekerheid zeggen.
Belangrijk nu is; raak niet in paniek, accepteer hoe je je voelt op dit moment. Dat is het beste wat je kunt doen. Vecht niet tegen je gevoelens, hoe vreemd deze ook mogen voelen. wacht af...

verder denk ik dat je aan moet dringen op een doktersafspraak, moet vertellen wat er is gebeurt, en vraag of de dokter je door wil verwijzen naar een psychiater. Een psycholoog kan ook, maar psychologen missen bepaalde kennis als het gaat om drugs en medicijnen.

succes! als je vragen hebt, schroom niet om ze te stellen aan ons.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Thanks man voor je snelle reactie, had ik echt nodig.

Hm, misschien heb je gelijk. Ik ga een mail sturen naar mijn psycholoog, want het is nu echt afgelopen met excuusjes, en smoesjes, en gelieg en al die blinde woede. Ik voel zoveel woede in me, dat ik serieus bang ben dat ik iemand iets aan doe. Op me werk ook, elk klein stukje commentaar gaf me een soort blinde vlek, die ik gelukkig wel kon bedwingen, maar er was iets dat zei: 'Het is payback time'.

Zo ben ik helemaal niet. Ik ben een rustige, introverte, aardige en sociale jongen. Ik zou nooit iemand kwaad willen doen. Deze gedachtes maken me ontzettend angstig.

Klik om te vergroten...

no problem

Ik begrijp heel goed dat je geschrokken bent, ik ken zulke gevoelens ook van een poosje geleden, toen ik regelmatig onder invloed van amfetamine was. Dan kwam er een soort woede op, die ik haast niet kon bedwingen. Terwijl ik zeker geen agressief persoon ben. Die tijden liggen achter me, en ik ben gaan inzien, dat die woede voortkwam uit het gegeven dat de kloof tussen de wereld en mijn persoon steeds groter werd. Dit zorgd voor frustratie, misverstanden...en wraakgevoelens omdat het voor je gevoel lijkt alsof de wereld de oorzaak van alle ellende is.

Zie je, dat die woede helemaal niet onlogisch is? Je bent niet gek, het is het gevolg van de afstand tussen jou en de mensen om je heen. Geen wonder, dat je boos bent. Daar mag je ook best aan toegeven, zolang je het voor jezelf houdt. De woede is een onderdeel van de afhankelijkheid van wiet (of speed, coke, het maakt niet uit). Je bent niet gek, je bent nog steeds jezelf.

Precies, ik vind nog steeds dat het de schuld van 'de rest' is. Dit is blijkbaar normaal. Ik wil zo graag iemand wat aandoen, of veel mensen iets aandoen, maar zo ben ik niet en dan schrik ik van mezelf.

Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was om psychisch zo te veranderen. Om zo'n totale verandering mee te maken dat je bang wordt van jezelf. Dat je gaat nadenken en niet één reden op kan noemen wat voor jou het leven waard maakt. Maar die zijn er zeker wel, ze zitten achter in me hoofd, maar ik kom er niet bij...