Hallo Raver,
Heb zelf nu al ruim 2 jaar een ghb verslaving en lees met grote bewondering dit topic.
Ik ben zo trots op jou hoe je dit voor elkaar heb gebokst na uit zn diep dal te zijn gekomen. Daarentegen voel ik mijzelf nu een ongelooflijke sukkel aangezien ik blijkbaar gewoon niet sterk genoeg in mijn schoenen sta om dit zelf ook te kunnen. Wil je veel succes en sterkte wensen na deze lange rit die er nu toch heel positief uit lijkt te gaan zien.
Ik zal je zeker blijven volgen!
Greetszz Fredje
Hulp vragen is ook een grote stap.. De eerste keer was dat persoonlijk voor mij ook heel erg moeilijk. Maar ik was er dit keer zo ontzettend klaar mee, dat ik alle hulp die er is met open armen heb ontvangen. Dit is niet m'n eerste opname, als ik alle keren dat ik in een kliniek heb gezeten ga tellen kom ik uit op 7 keer. Geen van de eerdere 6 keer was ik er van overtuigd dat ik kans maakte om voor eens en voor altijd een punt achter deze periode van GHB en andere verslavingen te zetten.
Dit keer ga ik er écht voor, vooral de laatste weken voor de detox hebben dit gevoel bij mij versterkt. Die wekkers die elke nacht af gingen voor m'n doseringen, de volledige uitputting, de wanhoop, de angst, het verlies van het contact met de werkelijkheid, het verlies van controle, de sociale problematiek, de maatschappelijke problemen. En vooral het feit dat ik mezelf niet meer kon zijn en mezelf volledig kwijt was. Elke ochtend de laatste weken voor de detox zat ik 's ochtends in de tuin een sigaretje te roken. En dan voelde ik vanuit het diepste van m'n hart; dit wil ik niet meer, dit is de aller laatste keer. GHB verslaving is zo'n verschrikking, walgelijk.
Ik was letterlijk op toen ik aankwam bij de detox, ik had het niet langer vol kunnen houden denk ik. Al met al, ik heb voor m'n gevoel nu écht met m'n volle verstand de beslissing gemaakt om voor herstel te gaan.
Tuurlijk, moeilijk is het zeker. Ik ben wel talloze keren op m'n bek gegaan met dat spul. Ik wou dat ik het nooit ervaren had, maar aan hadden heb ik nu niks. Ik sta aan het begin van m'n leven. Het is nu of nooit, ik blijf geen kansen krijgen.
13 februari 2016 ben ik uit huis gehaald door de crisisdienst omdat ik in een delirium zat die veroorzaakt was door slaapdeprivatie en GHB gebruik -6ml elke 1,5u-. Toen ik werd opgenomen was ik onderkoeld, uitgedroogd en delirant. Ik stond in de woonkamer wartaal uit te slaan, beschuldigde m'n ouders ervan dat ze me vergiftigd hadden en had levensechte hallicunaties.
Toen heb ik 1 week lang op de IC afdeling van Mentrum gezeten. Zelf weet ik er niks meer van, maar wel was het kantje boord. Als ik door blijf gaan na deze opname ben ik bang dat het m'n leven zal gaan eisen. Ik zal niet de eerste zijn die ik ken die eraan overlijdt.
Misschien helpen mijn struggles jou een beetje door de juiste keuze te maken en hulp te zoeken. 2 jaar GHB verslaafd is niet niks, blijkbaar sta je ergens wel sterk in je schoenen, want ik trok het nooit langer dan 6 maanden.
Thanks voor je waardering.
Raver.
