Neem je in het echte leven ook alles zo letterlijk? Lijkt me zwaar vermoeiend.
Zo knap ook hoe jij elke keer een discussie kan maken over iets wat er niet is.
Beter maar weer on-topic gaan he, wel zo fijn voor TS en het welzijn van het forum.
Doe rustaaaaaaaagAls ik elke dag ruk heb ik dan ruk verslaving ? Drugs info lijn bellen dan maar... kijken of ze meer informatie hebben voor me.
Hopelijk heb je het niet over mij?Wat heeft dit topic een provocerende wending gekregen! Komaan, dit is niet de eerste keer dat deze ‘relschopper’ gelijk probeert te krijgen. Hij zit overal bovenop, zet zijn tandjes in elk tegen argument. Kansloos, zeer kansloons. Tenenkrommend gewoon !
Oké, stel dat er altijd een residu zou overblijven. Dit heeft betrekking op je hersenen/lichaam. Ben je een mindless (lol) volger van je hormonen/lichamelijke lusten/verslavingen/driften/etc.? Of ben je een soeverein wezen dat de vrije wil heeft om te kiezen niet die weg in te gaan? Het herprogrammeren werkt zelfs al op dat niveau: niet terugvallen in het eerstgenoemde. Verslaving is (imo) ook slechts een subset van de volledige ziekte welke de identificatie met het lichaam betreft.
Ik denk dat meditatie niet gezien moet worden als (alleen) iets om verkeerde patronen mee uit te wissen. Het is in de eerste plaats in de staat komen die voorafgaat aan de ziekte (identificatie en daar uit voortkomend: verslaving). Geloof het of niet, maar we hebben een kant aan ons die altijd hetzelfde is gebleven (puur zou je kunnen zeggen). Als je niet daarmee in contact staat, dan zullen je gedragspatronen zich inderdaad verharden en krijgen we mensen die na hun jeugd niet meer zullen veranderen. Omdat ze zich volledig vereenzelvigd hebben met deze patronen. Hoe ouder mensen worden, hoe meer uitgehard de patronen zullen zijn. Behalve als ze die kant van henzelf ontdekt hebben die nooit veranderd, altijd jeugdig blijft.
Wellicht heb je gelijk dat die verbindingen nooit helemaal 100% uitgewist worden. Dat alles opgeslagen is in het lichaam als een soort geheugenbank. Maar er is ook een zijde aan ons die nooit verslaafd is geweest. En door jezelf te programmeren meer en meer in dat bewustzijn te opereren, kan de ziekte jou niet beïnvloeden én maak je nieuwe gezonde verbindingen aan op lichamelijk gebied.
Zie het eens zo: het ego is ziek/verslaafd. Wat doen de meesten daaraan? Ze proberen het ego te genezen. Maar het ego ís de ziekte. Het ís de identificatie met het lichaam. Je kunt niet enkel de delen van je ego die je niet wilt weggooien en verwachten dat je genezen wordt. Je moet rigoureus de complete identificatie onderzoeken en wegsmijten. Uiteraard is er ook een deel van mij dat weet dat ik ik ben en niet jij. Daar heb ik het hier niet over. Dat zou ik functioneel ego willen noemen, dat voortkomt uit intelligentie, niet identificatie. Maar dat wat zich constant identificeert met objecten in bewustzijn (en het lichaam ís een object in bewustzijn), dat is de geestesziekte die we momenteel als mensheid hebben. Als dat aangepakt wordt, zal verslaving niet een issue meer zijn.
Ik haat het om degene te zijn die weer met deze zweverigheid komt, maar geloven dat je aan je lot overgelaten bent voor de rest van je leven is jezelf zo tekort doen... We zijn immens krachtige wezens die met behulp van ons voorstellingsvermogen onze werkelijkheid beïnvloeden. Een nietig gefixeerd gedachtepatroon kan jou niet in je greep houden voor de rest van je leven, tenzij je dat geloofd. En omdat je vrije wil hebt, zal dat je lot zijn als je dat zo wilt.
Ik snap niet helemaal waarom er hier vaak wordt gezegd dat verslaafden maar door blijven gebruiken, omdat er is geconstateerd dat zij ziek zijn. Ik vind het geen excuus.
Want ook als je ziek bent, vind ik dat je daar mee om kunt leren gaan. Net zoals bij andere ziekten zoek je steun bij familie en naasten, praat je erover, ga je naar de dokter/afkickkliniek of psycholoog.
En ik zeg niet dat ik denk dat ik voor altijd afhankelijk zal blijven. Ik denk dat ik altijd verslavingsgevoelig zal blijven in mijn leven, door wellicht een tekort aan dopamine D2-receptoren of andere receptoren en neurotransmitters.
Ook kan ik zelfs mijn eigen mening enigszins tegenspreken door de resultaten van onderzoeken die hebben uitgewezen dat verslaving meer te maken heeft de menselijke verbindingen en connecties dan een defect in de hersenen. Maar ook hierbij zou het kunnen dat ik gevoeliger ben om te gaan gebruiken zodra de verbindingen en connecties in mijn leven wegvallen dan andere mensen.
En ik vind het jammer dat dit topic nu een negatieve lading heeft gekregen. Ik vind het namelijk wel een interessant onderwerp om over te discussiëren.
Zeker, voor ziektes hebben mensen begrip, dat overkomt je namelijk.Want ook als je ziek bent, vind ik dat je daar mee om kunt leren gaan. Net zoals bij andere ziekten zoek je steun bij familie en naasten, praat je erover, ga je naar de dokter/afkickkliniek of psycholoog.
Train je hersens, maak jezelf wijs dat je wil blijven leven @Tevil19! Vecht daar voor! Je hebt het in je, je hoeft het alleen waar te maken!Vind deze discussie juist wel leuk.
Je bent natuurlijk niet ziek je hebt jezef iets aangeleerd en dat kan je ook weer afleren gelukkig zijn we flexible en hebben we hersens die te trainen zijn
Zou je die onderzoeken even willen linken? En nee, die tedx talk telt niet.
Mwa dat is wel logisch. Maar van benzo afkick zit je vaak al tegen het plafon van de spanning. Speed snuiven lijkt voor mij dan juist iets wat het erger maakt haha. Al kan dat iets persoonlijks wezen.
Hm, nu ik wat meer heb gekeken naar de meningen merk ik dat dit onderzoek wat omstreden wordt. Dus wellicht dat hier meer en secuurder onderzoek naar moet worden gedaan.
http://www.brucekalexander.com/articles-speeches/rat-park/148-addiction-the-view-from-rat-park
En hier staat wat over die Vietnam soldaten.
https://jamesclear.com/heroin-habits
In dit artikel staan de onderzoeken hiervan gerefereerd.
Ik merk dat ik toch geneigd ben om de argumenten van die Ted talk te herhalen. Maar dat komt omdat ik het goede punten vind. Ook als ik mijn eigen ervaringen en observaties hierbij betrek denk ik wel dat hier een kern van waarheid in zit.
Namelijk, toen ik elke dag naar school ging, standvastige en fijne relatie had, veel vrienden om mee af te spreken, 4 tot 5 keer per weken sporten met mijn vriendin of soortgenoten, gebruikte ik vrijwel niet. Af en toe recreatief eens. En toen al deze dingen wegvielen begon ik het extreem te misbruiken. En mensen begonnen mij te verstoten hierdoor, waardoor het alleen maar erger werd. En van meer mensen hoor ik dat emotioneel verlies of trauma ten grondslag liggen aan hun verslaving. Ze willen pijn of angst verminderen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand voor zijn lol verslaafd wordt. Dat wil niemand. En het is niet dat ik mijn hele omgeving de schuld wil geven van het misbruik, maar ik denk toch dat het anders was gelopen als mijn relaties en connecties gezonder en veiliger waren.
En ik denk dat ik als verslavingsgevoelige sneller naar de middelen grijp dan niet-verslavingsgevoeligen zodra mijn leven niet helemaal lekker loopt.
En ik wil vechten ertegen en gezonder leven, maar een verslavingsgevoeligheid zal ik altijd houden, misschien dat het minder heftig wordt. Maar ik zal er altijd rekening mee moeten houden.
Inderdaad, precies wat ik dacht. Als je afkickt van benzodiazepinen wil je echt geen stimulanten binnnenkrijgen.
Die onderzoeken hebben geen fluit met gebrek aan verbinding te maken, maar met succes.
Met andere woorden, met motivatie. Als mensen niets hebben om voor te vechten doen ze dat vaak ook niet, de motivatie om te gebruiken is groter dan de motivatie iets van het leven te maken.
Iets wat je zelf ook zegt. Als het niet lekker gaat heb is de drempel lager om te gebruiken? Wat heeft dat met verslavingsgevoeligheid te maken anders dan dat je er al vanuit gaat dat je gevoeliger bent voor een middel wanneer je leven niet goed gaat.
Het is misschien wel lekker om een argument aan te halen waar je je in kan vinden, omdat het je ontzegd van verantwoordelijkheid (wat het nog makkelijker maakt om te gebruiken) maar het zegt niets over de realiteit.
Ik ben verslaafd geraakt omdat ik geen genoeg kon krijgen van de dope, dat is veel eerlijker en zonder willekeur.
Oke, dat is waar. Maa het succes dat we ervaren ligt denk ik voor een groot deel aan de menselijke contacten, relaties, vriendschappen die we onderhouden. Als deze gezond en veilig zijn, is je kans op overleven groter. Een mens heeft andere mensen nodig. Ik vind dat een grotere kans op overleving voor een groot deel bijdraagt aan het succes. Een succesvol organisme is volledig aangepast aan zijn omgeving en weet hoe te handelen hierin. Ik weet dat dit wel een erg basale definitie is en dat ik erg all or nothing(zwartwit) denk. Ik denk dat een groot deel van de successen en doelen die je hebt bereikt liggen aan de omgeving, opvoeding die je hebt en het gezonde klimaat waarin je leeft. Natuurlijk is er ook een intrinsiek aspect aan het succes. Nature and nurture maken wie je bent.
Met verslavingsgevoeligheid bedoel ik dat ik 'vlucht' voor mijn huidige situatie. Het hoeft niet per se middelengebruik te zijn. Ook ongezond eten, seks/porno, gamen en soms ook bijvoorbeeld iets simpels als naar de bios gaan doe ik soms als ik uit de realiteit getrokken wil. En het gaat in iedereens leven weleens niet lekker, maar niet iedereen raakt verslaafd. Verslavingsgevoeligen zijn sneller geneigd een impulsieve en korte 'reliëf te zoeken.
En de verantwoordelijkheid ligt natuurlijk bij mij. Ik heb zelf een grote invloed op mijn sociale leven en ben hier ook zelf verantwoordelijk voor. En het is niet zo dat ik er helemaal niks aan kan doen. Ik kan ermee om leren gaan.
Weet je, ik ga geen discussies voeren. Vooral de data van Vietnam soldaten wijst in de totaal andere richting, en in die van het ratpark staan meerdere alinea’s die hetzelfde zeggen als ik.
Tenzij je me wil vertellen dat gevoeligheid voor verslaving tijdelijk is? De meeste soldaten stapten van hun verslaving af toen ze weer thuis waren. Iets wat het hele ziekteverhaal onderuit haalt.
En volgens mij snap je ook niet helemaal hoe dopamine werkt, dopamine komt vrij vlak voordat je zou gebruiken, eten, Sex en veel meer plezierige ervaringen. Niet omdat dopamine zelf fijn voelt maar omdat dopamine het brein laat weten dat er iets fijns aankomt.
Een tekort aan dopamine leidt tot een catatonische staat, niet tot verslaving. En verlies van dopamine leidt tot Parkinson. Het is ook vreemd zomaar zoiets aan te nemen terwijl het nog niet eens bekend is wat alle neurotransmitters precies doen in samenspel met hormonen e.d.
Het klinkt wel interessant hoor. “Door een tekort aan D2 receptoren ben ik verslavingsgevoelig en vooral als het niet lekker gaat... oh shit mijn D2 tekort speelt weer op, pass door die shit.”
Of toch niet.
Als je bronnen wil hoor ik het wel.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."