Beste heer koekepeer,
Daar wil ik je best een antwoord op geven hoor...op deze vragen. Waarom niet...
Stelling: alcoholisme is een ziekte.
In mijn geval is eea als volgt verlopen:
O ja,
Allereerst nog even nadere uitleg over het feit dat alcoholisme een ziekte is.
Deskundigen, zoals vele artsen, geven aan het dat het gedrag wat iemand vertoont, die praktiserend alcoholist is, daar de definitie van "ziekte" aan.
Niet zo maar de een of andere jan lul, niet ik, nee, deskundigen in deze materie.
In Duitsland bijvoorbeeld noemt de artsenij het "alcoholkrankheit".
Wanneer iemand gedrag vertoont van het zichzelf ten gronde richten met alle details daarvan er op en eraan, omdat hij niet (meer) buiten het gebruik van in dit geval alcohol kan, dan is er toch echt wel wat méér aan de hand, dan louter en alleen een gevoeligheid, of een zwak hebben voor die alcohol.
Nee, dat gaat echt wel een beetje dieper. Zelfs veel meer, dan een beetje.zeg naar gerust heel véél.
Want (ook al weer in mijn geval) als deze mensen die vloeistof binnen krijgen, dan krijgen nogal wat van deze mensen zogezegd de kolder in de kop.
Daarmee bedoel ik, dat er heel vaak geen houden meer aan is, want het wordt steevast een slemppartij.(vandaar ook de bovengenoemde uitspraak) , want steevast gebeurt er iedere keer hetzelfde.
En dat is namelijk het zichzelf tot aan de rand toe vol laten lopen met alcoholische dranken. Soms doet de soort, of de naam er al helemaal niets meer toe, als er maar alcohol in het drankje in casu zit. Soms zelfs spiritus!
Dat is geen "normaal" gedrag meer, los van het feit dat velen dit voltanken helemaal niet eens willen, nee, zij kúnnen gewoon niet anders.
Zij hebben geen maat gevoel meer, zij kennen ook geen maat, nee, het is direct alles, of niets.
Dit komt ook steevast regelmatig weer aan de orde bij een AA groepsleiding..
Na twee of drie glaasjes stoppen, dat kunnen deze mensen niet. Ikzelf al helemaal niet.
Het zgn. "Sociaal drinken" wat een in mijn ogen belachelijke betiteling...
.In mijn ogen is deze typering niks meer of minder dan het verantwoord met drank kunnen omgaan.
En juist dit het slechts bij enkele glaasjes kunnen houden, dit is voor een alcoholiker (duits) bijna niet te doen. Ikzelf dus incluis.
Hoe kun je het anders noemen dan een ziekte als:
je dus je zó vaak, en zo vroeg mogelijk in de ochtenduren al, je voor de deur van de kroeg, of van de slijter staat, om weer te kunnen beginnen met innemen?
Plús het iedere keer weer, wetende dat je weer een zware kater krijgt, je jezelf tóch weer voltankt, en je zowat je hele salaris aan de drank besteedt?
En, je jezelf in de schulden werkt, omdat op een gegeven moment het salaris te laag is om iedere dag onder invloed te kunnen zijn? Immers, er is steeds meer nodig, om de roes weer te kunnen krijgen, het lichaam went eraan?
Is dit een normaal gedrag?
En dan ook nog het op de koop toenemen van alle andere ellende, zoals relatiebreuk, ongevallen, dakloos worden, noem het maar op, en dit allemaal door de drank?
Voorts, als alle geld op is, en je dus geen drank meer kunt kopen, de ontwenningsverschijnselen? Want reken er maar op, je gaat je zeer kut voelen hoor,
Ben je dan gezond, of ziek?
Voor mij is het antwoord op al deze vragen heeel erg duidelijk, en helder.
En voor heel veel anderen, die ik gekend of ontmoet heb, is dit ook het geval.
Hoe merk je het, hoe kom je erachter?
Nu in mijn geval dus, krijg je na een korter of langere tijd in de gaten, dat er iets mis is. Er klopt iets niet.
Er gaat van alles verkeerd.
Afspraken missen, vergeten, niet op tijd kunnen komen op afspraken, geld op, enz enz,
In mijn geval, na enkele jaren van steeds meer, en vaker drinken, groeide dit gevoel.
Voorbeeld:
Om exact 10.00 uur in de ochtend stond ik voor de deur van mijn stamcafé.
De kastelein was er meestal nog niet, maar wel iemand van een schoonmaak bedrijf.
Ja, dat was een kleine meevaller, want ik mocht dan zelf mijn glas voltappen, en het grote voordeel daarvan was, dat in deze gevallen ik de schuimkraag van het bier tot ongeveer 1 millimeter kon kleinhouden, en juist deze manier dus van inschenken leverde mij 2 extra slokken bier op.
Klasse!! Bingo! 2 slokken bier extra, voor 0 .00 euro!
En ja, dit kunstje probeerde ik iedere morgen dus opnieuw.
Nu kan ik hiervan zeggen, hoe verknipt ben je dan. Dit soort trucjes.
En dit gedrag, dit is volfens mij, dus alcoholisten gedrag.
Een beter voorbeeld ken ik eigenlijk niet.
We gaan nog even verder in de uitleg modus,
Na enkele jaren dus van steeds verder jezelf naar het in de goot terechtkomen stadium te hebben gewerkt, steeds meer zware ruzies, schulden, anyway,
op een gegeven moment besefte ik dat dit zo niet meer verder kon.
Altijd beroerd, berooid, en bijna alles kwijtgeraakt wat mij lief was, ik kon zo niet meer verder.
Vervolgens heb ik hulp gezocht, ben deze kreeg ik.
Dat betekende voor mij dus de afkickkliniek in. Crisisopname.
Detox van enkele weken, en daarna bezig zijn met herstel. Het moeilijkste gedeelte overigens .
Dit deed ik zo als het mij geadviseerd werd.
Zo kwam ik ook bij de AA terecht.
Eerst meerdere avonden per week, en geleidelijk minder vaak.
En in dit hele traject leerde ik, vraagsteller, dat verslaafd zijn aan alcohol, drugs, gamen, gokken, noem het allemaal maar op, dat dit een ziekte is. En ook, dat het niet om een griepje gaat, of een zwak hebben voor iets, of een gevoeligheid voor iets.
Nee. Het gaat om een ziekte, en ook nog eens geen ernstige ziekte óók.
Er vallen dus doden bij. Ja. Nog altijd.
Of het nou heroïne is, coke, alcohol, gokken, dat maakt volgens mij geen flikker uit.
Nog een karakteristiek puntje.
Vele alcoholisten drinken niet (meer) voor de smaak van drank. Ik al helemaal niet.
Sommige hebben wel favoriete drankjes, maar de meeste kijken allereerst naar het percentage alcohol.
Want hier gaat het tenslotte om...
Ikzelf vond bier (De zwaardere soorten) niet eens echt lekker. Nee, het ging mij louter en alleen om het effect!
Ik vond de eerste twee glazen niet te pruimen eigenlijk.
Dus die eerste twee, drie goot ik in één teug naar binnen. Zo snel mogelijk. Bah. Dat werd dan na vijf minuutjes anders, maar in het begin van ieder drinkgelag, ik vond het eerste glas zeeeeer smerig van smaak. Aldus: naar binnen! En snel!
Sterker nog. Ik heb maar heel weinig mededrinkers gekend, die zó snel het bier naar binnen piept en, als ik.
Beslist niet iets om trots op te zijn, maar in die tijd was ik het wel. Zeer zeker.
Hoe vaak deed ik mee aan een soort wedstrijd van wie er het snelste 20 glazen bier leeg kon drinken? Of, beter nog, kon zuipen? Slempen?
Ik verloor maar weinig van deze drinkgelagen, een en ander tot groot vermaak van de andere vaste gasten...
Niet te bevatten eigenlijk dit alles achteraf.
En maar doorgaan. Tot het gaatje...
En toch moet ik zeggen:
Ik vond de "flash" van de eerste drie, vier glazen heerlijk. De roes, die ineens binnenkwam, als de alcohol het brein bereikte.
Dit verschijnsel kennen de mensen, die heroine spuiten, óók ...zo is me tenminste verteld...
En dan de vraag: waaróm.
Waarom, in vredesnaam, deed ik dit.
Daarvoor heb ik enkele verschillende antwoorden, ik zet ze hier toch even neer.
Het eerste effect, het verdovende gevoel, van allerlei problemen , die je niet goed meer aankunt. Heerlijk is dat, want, je voelt deze soms giga grote narigheden (even) niet. Altijd fijn, nietwaar?
Na 6 jaren Vreemdelingenlegioen, plus een aantal zeer heftige andere levenservaringen, (waardoor ik overigens naar Marseille vertrok)
Dan heb je wel wat redenenbdenk ik zo.
En dan nog, in het algemeen,
Alcohol maakt de tongen los.
Onder invloed zijnde, durf je veel meer. Je durft nu dus wél op die ene mooie meid af te stappen, om haar te proberen om te versieren. Ik wel.
Een blauwtje lopen is dan lang zo pijnlijk niet meer...verder,
Alcohol maakt vaak vrolijk, je krijgt een lekker, fijn gevoel. (van korte duur, overigens) best wel jammer....
Want, het leven is hard, nietwaar?
Kei, en keihard, zonder aanzien des persoons!
Met drank wordt het leven even iets minder hard...voor mij, dan.
Al deze kenmerken vind je terug bij allerlei verschillende drugs, ik lees het tenminste wel zo hier op DF
Het enige verschil is volgens mij, de naam van het middel, de drug, of de naam van de bezigheden, die je niet meer kunt nalaten, zoals gokken, of gamen, porno kijken enz enz.
Waar je uiteindelijk terecht komt, is naar mijn ervaring, allemaal hetzelfde.
Namelijk, de goot. Of: daklozen opvang.
Het Leger des Heils. En: naar de klote. Of: het graf in. Ik was daar bijna. Net niet gelukkig.
Ten leste: je leert in dit circuit óók, dat je van deze ziekte nooit meer geneest.
En daar kan je helemaal niets aan of tegen doen, deze kutziekte. Die ziekte, die is er op enig moment nu eenmaal.
Ikzelf ben ermee geboren, aanleg ervoor zeer zeker, maar, er zijn natuurlijk ook mensen, die geleidelijk, langzaam aan deze ziekte ontwikkelen.
Bijvoorbeeld het zgn. Slaapmutsje.
Dat begint met één glaasje voor het slapengaan, en dan langzaam aan naar een hele fles toe. Lekker langzaam aan, naar soms onweerstaanbaar. Een hellend vlak zogezegd.
Het begin van de afhankelijkheid is eigenlijk overal hetzelfde. En het einde ervan, óók volgens mij.
Namelijk Je kunt niet meer zonder. Daar ga je naartoe.
Niets aan te doen, als je eenmaal deze ziekte hebt.
Maar, Wat je wél kunt doen is bezien, hoe je ermee omgaat. Alweer, volgens mij.
Dat gaat dus soms wél.
Maar, lang niet iedereen slaagt hierin.
In de kliniek kreeg ik bij binnenkomst te horen:
Kijk links, rechts, voor, en achter je. Slechts één, of twee zullen Het gaan halen...best wel negatief misschien maar ik heb ervaren dat dit wel klopt, jammer genoeg.
En ben je er dan toch vanaf? Wat dan?
Anders ga aan leven. Radicaal.
Andere vrienden zoeken. Andere hobbies.
Maar,
Altijd alert blijven was de aan mij gegeven boodschap. Want:
Een terugval is zó gepiept.
In mijn geval:
Als ik weer begin te drinken, al is het maar één glas bier, dan weet ik, dat ik binnen laten we zeggen enkele weken, weer helemaal terug ben midden in de draaikolk van shit. Ellende. Geen geld. Geen huis. Geen ... enz enz.
En hiermee hoop ik aan de vraagsteller, de heer koekepeer, het duidelijk te hebben kunnen uitleggen.
Alcoholisme, drugsverslaving, het is dus een ziekte.
Wat een enorm verhaal misschien weer, ik kon het niet nalaten om er zo open mogelijk over te zijn.
Misschien dat een ander er iets aan heeft....
Voila .