STELLING: Verslaafd blijf je voor altijd!

Ben ik ook van overtuigd. Tenzij het tegendeel door mezelf bewezen zou worden. Maar zolang ik bij mezelf blijf, denk ik dat het goed komt. Wel bijzonder trouwens, jouw opmerkingen en zienswijze hebben ervoor gezorgd dat ik besloten heb om me bij dit forum aan te melden. En je bent de eerste die reageert.

C. Lannister zei:

Ben ik ook van overtuigd. Tenzij het tegendeel door mezelf bewezen zou worden. Maar zolang ik bij mezelf blijf, denk ik dat het goed komt. Wel bijzonder trouwens, jouw opmerkingen en zienswijze hebben ervoor gezorgd dat ik besloten heb om me bij dit forum aan te melden. En je bent de eerste die reageert.

Klik om te vergroten...

Wauw, voel me vereerd

Maar ik ben hier ook wel veel aanwezig de laatste tijd.

Een geloof veranderen is niet zomaar iets. Zoals je zegt kun je dat niet met je analytische brein doen, want die doet alles vanuit het geloof dat je al hebt. Maar weet je het te veranderen, dan verandert de wereld letterlijk voor je (imo).

Welkom op het forum trouwens.

C. Lannister zei:

Oneens. Ik geloof dat je gevoeliger blijft doordat je simpelweg jaren lang een patroon hebt uitgevoerd en je als mens een geheugen bezit.

Naar mijn idee heeft het te maken met je eigen geloof. Een verslaving breekt langzaam maar zeker je geloof in jezelf af en je gaat steeds meer twijfelen aan jezelf. Omdat je niet aan de rootcause werkt (de situatie waar je voor gevlucht bent) grijp je steeds opnieuw naar het vertrouwde. De gevolgen houden het tevens in stand. Het zien als een chronische ziekte houdt je naar mijn mening ziek. Je geloof in dit feit wordt waarheid net zoals het geloof in het feit dat je kunt genezen je verslavingsvrij maakt. Ik ben zelf verslaafd en ben hiermee aan het experimenteren en ben me er inmiddels wel van bewust dat het verder gaat dan alleen gedrag. Het heeft ook te maken met je onderbewuste waar veel patronen en gedachtes plaats vinden die je niet met je analytische brein zomaar kunt veranderen.

Klik om te vergroten...

Ook helemaal mee eens en welkom op het forum.

Ach. Ik doe dan ook maar één duit in het zakje....Ik ben óók de laatste tijd vaak hier. Ja. Inderdaad.
Soms vraag ik me af: niet té vaak hier
Verder:

Oneens.

Gevoeligheid? Gevoelig voor?
Nee. Deze classificatie geldt in ieder geval niet voor mij, want deze is veeel te licht van gewicht.
M.a.w. Hij dekt de lading niet. Bij lange na niet zelfs.
Nee. Mijn mening in deze is:
Ik, op mijn manier, met mijn eigen mindset, gesteund door vele, vele meer en ook minder goede bekenden, plús de jarenlanfe steun door de AA, ik kan nu zeggen:
ik drink niet meer. Nu niet. Morgen hopelijk óók niet.
Een goed streven, nietwaar?

En daarna?
Tja. Daar zeg je me wat. Laat ik hier op zeggen: Dat zie ik dan wel weer, zover zijn we nu nog niet. Deshalve:
ik blijf bij het nu. en: strakjes.

Ang'ard.

Vluchten doe ik inderdaad mijn leven lang trauma's verwerken emoties opproppen en veel piekeren. Als dat nou eens opgelost kon worden. Door stress kans op sneller teug te vallen. En ja je moet doorgaan. Maar los laten van mijn verleden ( vader dood) relaties misbruik van mijn goedheid en eerlijkheid en veel gekwetst en veel gepest in het verleden wat veel mijn zelfbeeld en vertrouwen omlaag dondert. Tja roze wolken is dan wel fijn maar wel dat het toch weer even hard of nog harder terug komt.
Trauma therapie tja weinig zin ben nu stabiel zeggen ze laten ze liever zo.

Yceman224 zei:

Vluchten voor de realiteit?
Waar wil je dan heen, ins blauwe hinein? Overal en nergens?

Klik om te vergroten...

Dat heb ik ook altijd zo een onzin gevonden.
Het is geen vluchten!
Je kan het leven van een andere perspectief zien dus het geeft een meerwaarde aan je leven.

Even de wereld van de andere kant zien, door andere ogen dan de sleur waar je in leeft.
Ik ben een groot voorstander van drugs.
Lsd is een ervaring die de meeste mensen wel een keer moeten meemaken vind ik.
Ieder op zijn tijd en leeftijd natuurlijk, en mensen met een gevoeligheid voor psychoses helemaal niet.

Mdma is ook iets waar mensen iets aan hebben, zeker in een relatie.
Zo denk ik dat veel soorten drugs een functionaliteit hebben in dit leven.

Maar dingen zoals cocaïne en heroïne hebben geen aanvullende waarde vind ik.
Dat zijn weer drugs soorten die je leven eerder kapot maken dan aanvullen.

Vluchten voor de realiteit, problemen, is vaak niet de goede manier om ermee om te gaan.
Ze blijven dan aanwezig, en je blijft erover piekeren.
Vluchten in drank, of drugs, is nog erger. In deze gevallen worden ze tijdelijk even minder zwaar gevoeld, maar is het middel uitgewerkt dan komen ze net zo snel terug, en bij een kater worden ze nog groter, dan eerst...
Ik kan erover meepraten helaas.
De beste manier is: recht erdoorheen.
Maar, lang niet alle problemen zijn op te lossen!
Integendeel. Sommige gedane zaken nemen geen keer. Nee. Die komen in je rugzak terecht, en die neem je mee, waar je ook heengaat, ze blijven in die rugzak zitten, en ze zullen bij tijd en wijle éven de kop opsteken.
Wat je ook doet, en waarheen je ook gaat.
Toen ik op Facebook op een gegeven moment een foto vond van mijn ex, na een kleine dertig jaar, plus een beetje info over haar, nou, de klap, die ik hierdoor kreeg was niet bepaald een kleintje. Ontzettend hoe deze foto confrontatie binnenkwam.
Ik ben toen de relatie breuk een feit was geworden, óók op de vlucht geslagen, in drugs, drank, en in krijgsdienst gegaan.
Een wel heel aparte vluchtroute maar goed, iedereen maakt hier keuzes in.

En nu, heeft deze vlucht geholpen?
Zijn de problemen nu opgelost?
Ehhh....nee. totaal niet.
Sterker nog, er kwamen er nog een stapeltje bij!

Iedere kersttijd is voor mij een kwelling....
Deze vette narigheid zit naast nog wat andere probleempjes in de rugzak.
Die gaan daar beslist nooit meer uit.
Zeer zeker niet bij gebruik van drank en drugs...

Yceman224 zei:

Maar, lang niet alle problemen zijn op te lossen!
Integendeel. Sommige gedane zaken nemen geen keer. Nee. Die komen in je rugzak terecht, en die neem je mee, waar je ook heengaat, ze blijven in die rugzak zitten, en ze zullen bij tijd en wijle éven de kop opsteken. Wat je ook doet, en waarheen je ook gaat.

Klik om te vergroten...

Yceman224 zei:

Iedere kersttijd is voor mij een kwelling....
Deze vette narigheid zit naast nog wat andere probleempjes in de rugzak.
Die gaan daar beslist nooit meer uit.
Zeer zeker niet bij gebruik van drank en drugs...

Klik om te vergroten...

Je bent altijd heel stellig.

Heb ik ook wel een handje van, maar ik denk dat je hier heel erg aan het projecteren bent. Voor jou blijven die dingen in je rugzak zitten, voor jou is het elke kersttijd weer een kwelling. Maar zie je niet dat omdat jij hier zo stellig in bent en zo hard in geloofd, dat het daarom steeds weer een probleem is?

Je moet steeds tegen jezelf herhalen dat het verleden zo'n vat heeft op je. Waarom is dat denk je? Omdat wanneer je het verleden niet steeds ophaalt, het begint te verdwijnen voor je. We houden ons eigen verleden in leven. Waar denk je dat het verleden is, behalve als een gedachte in je eigen hoofd? Het is nergens... Het is voorbij op het moment dat het niet meer nu is. Verdwenen in het absolute niets, alsof het nooit bestaan heeft. Het enige dat ervan overblijft is een kopie in het geheugen en daarna een kopie daarvan, en daarna een kopie daarvan, et cetera. Als we niet zo hard bezig waren die kopie zo goed mogelijk na te maken van de kopie daarvoor, dan konden we het sneller loslaten.

Ik spreek nu vooral in het algemeen. Het vast blijven houden aan het verleden - ook al lijden we daar diep onder - is iets wat we allemaal doen in mindere of meerdere mate. Maar waarom...

Het vasthouden en kunnen loslaten van allerlei ervaringen des levens is vanaf mijn geboorte altijd voor mij een probleem geweest, en is dit, alhoewel in mindere mate, nog steeds een karaktertrek.
Ik weet dit natuurlijk wel.
Ik kan het helaas niet veranderen.
Het is er. Omdat mensen met dit soort karakters nogal eens vastlopen, waaronder ik dus, heb ik daar op vele, vele manieren en therapieën geprobeerd om dit te veranderen.
Helaas. Dit is niet gelukt.
Met al dat gedoe is er eigenlijk veel meer schade aangericht, dan dat ik er beter van werd zelfs.
Jouw zienswijze over die van mij, zoals deze op mij overkomt tenminste is niet op mij van toepassing...was dat allemaal maar zo eenvoudig....
Want eenvoudig, helaas ligt deze problematiek heel, heel erg ingewikkeld.
En, mensen met dit euvel, zijn over het algemeen heel erg verslavingsgevoelig.
Net zoals ik .
Een 30 jaar terug was het allemaal nog veel erger.
Nu kan ik er wel mee leven.
Maapr Kerstmis? Nee.
Vlak vóór deze zogenaamde feestdagen stortte mijn wereld volkomen in elkaar. Volkomen, het was een plotselinge totaal onverwachte ommekeer van 180 graden.
Zwarte sneeuw werd het.
Zelfs tijd en plaats weet ik mij nu nog exact te herinneren. Ja. Zómaar.
Dat vergeet je niet zomaar even
En dus,
Ik heb de pest aan die dagen. Echt grondig te ren bloedhekel.
Begint zo rond 20 december en eindigt zo rond 3 januari.
En, de facto, ik ben hierin beslist niet de enige, er zijn veel, veel meer mensen, die min of meer hetzelfde beleven, als ik...

Laten los Laten van mijn verleden wou dat ik dat KPN wou ik da tf mij eens echt kon uiten tegen iemand. Ik kan wel alles zeggen maar dan is het nog niet los gelaten. Geen psycholoog of andere dokter prikt door mijn muur van emoties doorheen. Daardoor nu veel pijn omdat ik emoties opprop. Ik kan mijn trauma's niet los laten. De rugzak blijft. Moet het kunnen accepteren maar daar heb je ook deels een goede eigenwaarde voor nodig zelf respect heb ik niet.
Mijn eerste vluchtweg was ooit drugs toen veel lopen en fietsen dwangstoornis dus. Doe alles in volle overgave 20km lopen 80km fietsen per dag weinig eten. Alles registeren op telefoon. Daarna weer terug bij af. Nu dwang op een redelijke manier onder controle tot at mijn pup helemaal alleen kan thuis laten dan pas ga ik weer meer lopen moet de gedachtes kwijt of drugs... coke pep helpen wel. En heroïne helemaal niet de pijn wel de emoties. De pijn die Heb werkt geen 1 pijnstiller tegen.

Het is al een heel groot pluspunt dat je dit weet!
Dat is een begin van het kunnen vinden van geschikte hulp!
Dwanghandelingen en dwangneuroses, daar kom je zomaar niet vanaf....Ik heb iemand gekend die dit had en ervan af komen is een groot probleem.
Ermee leren omgaan, daarvoor kreeg deze bekende van mij gedurende lange tijd cognitieve gedragstherapie. Intern.
Dat heeft haar wel geholpen.
Leven met dwang is beslist geen kleinigheid..

Natuurlijk hebbenvdrugsceen functie in ons leven.
Al was het maar om even rust te krijgen, pijn te bestrijden, renbtrip te kunnen maken.
De Chinezen wisten dit al, en schoven opium, toen wij nog in een berenvel en strijdknots ronddalverden in ons kikkerlandje.
En bij indianenstammen bij de sjamaan, was en is dit al zeker zo.
Maar om ze een zegen voor de mensheid te bezien, nee. Dat gaat mij te ver.
Het gaat vaak mis bij gebruik. Dat weet iedereen.
Niet zelden gaat ook een relatie eraan.
Kijk maar eens bij drankge/misbruik...

Incubi666 zei:

Laten los Laten van mijn verleden wou dat ik dat KPN wou ik da tf mij eens echt kon uiten tegen iemand. Ik kan wel alles zeggen maar dan is het nog niet los gelaten. Geen psycholoog of andere dokter prikt door mijn muur van emoties doorheen. Daardoor nu veel pijn omdat ik emoties opprop. Ik kan mijn trauma's niet los laten. De rugzak blijft. Moet het kunnen accepteren maar daar heb je ook deels een goede eigenwaarde voor nodig zelf respect heb ik niet.

Klik om te vergroten...

Goede eigenwaarde, zelfrespect, zelf-liefde, ik zie dat allemaal als hetzelfde. Het is iets waar ik van jongs af aan moeite mee heb gehad. Waar het bij anderen om me heen vaak als vanzelf leek te komen, kon ik het gewoon niet opbrengen. Maar als iemand die daar moeite mee had en soms ook nog heeft, wil ik je zeggen dat dit géén voorwaarde is om te beginnen met accepteren. Ja, zelf-liefde is hoogst preferabel. Het is de makkelijkste weg, áls je het kunt toepassen. Voor de pechvogels die dat niet zomaar kunnen lijken te doen, is alle hoop echter niet verloren. Wat je namelijk sowieso kunt doen, is de pijn voelen. Het gaat niet fijn zijn zonder die zelf-liefde, maar wat gaat die pijn jou nou doen? Gaat het jou overweldigen? Is het ondraaglijk? Ik zal je zeggen, het verhaal gekoppeld áán je pijn is ondraaglijk, nooit de pijn zelf. Hoe intens is je geestelijke pijn werkelijk? Vergelijk het eens met fysieke pijn. De laatste is vaak vele malen intenser dan geestelijke pijn en toch prefereren we dat vaak ver boven onze mentale trauma's. Waarom? Omdat het slechts pijn is. Het is niets persoonlijks. Maar waarom beschouwen we geestelijke pijn dan ook niet als iets onpersoonlijks? Is dit onmogelijk om te doen?

Ik heb het hier in het verleden al (veel te) vaak over gehad op DF, maar enkel praten over je pijn is imo niet voldoende om je pijn te ontstijgen. Waarom? Omdat dat is als zeggen tegen je eigen mind/geest: "zeg jij nou eens waarom het terecht is dat ik blijf lijden onder dit trauma". Je mind zal áltijd een reden kunnen bedenken waarom je zou moeten lijden. Dat is wat het doet. Omdat we op een bewust of onbewust niveau wíllen lijden, zal je geest middels slimheid/sluwheid een reden vinden, no matter what. En hoewel ik denk dat er zeker een plek is voor praten over trauma's, denk ik dat dat niet het eindstation zou moeten zijn. Je wilt daar toch voorbij gaan? En dat doe je, door dat spelletje niet meer op het niveau van de mind/geest zelf te spelen, maar door daar uit te stappen. Door 1 stap achteruit te zetten en de werkelijkheid van je pijn onder ogen te komen. Het verleden is voorbij. Je zult het nergens meer kunnen vinden. Het is over. Verleden is dus niet een werkelijkheid van je pijn. Dat kun je dus afstrepen. Maar de pijn zélf, die is echt. Die ervaar je nú. Als je je nou dus enkel daar op richt en niet op het verhaal/verleden rondom je pijn. Je hoeft enkel te zien dat alleen de pijn zélf echt is, niet het verhaal. Dat is die ene stap achteruit zetten. Niet meer in discussie gaan met je mind, want dat ga je nooit winnen. Slechts de pijn zelf in zijn rauwheid ondergaan.

En dan nog iets. Mensen met de meeste geestelijke/emotionele pijn, zijn de mensen met de meeste potentiële gelukzaligheid. Want je pijn wordt je gelukzaligheid, als je het juiste perspectief weet te vinden. Zie het dus niet als iets om kwijt te raken of te verdoven. Omarm het volledig en zie het voor je ogen transformeren. Het kost tijd en inspanning en opoffering, maar die verloren zelf-liefde komt terug op deze manier. Wat is meer waardig voor zelf-respect en liefde dan je diepste pijn omarmen? Dan je lijden los te laten en jezelf zo te vergeven?

Het is allesbehalve onmogelijk.

Een wel buitengewoon interessante post...
Wat doe je, als je pijn hebt van beide soorten?
Idd. Verleden, is passé. Immers, je kunt er niets, maar dan ook niets meer aan veranderen.
Het trauma is daar. Het verdwijnt idd niet, door terug te kijken. Nee.
Daarom zie ik niets In de regressie therapieën.
Ook niet, in groepsgewijze ziel graverij.
Alle ellende nóg een keer moeten doorstaan, en daar extra bovenop nog de hele shitzooi van andere groepsleden daarbij. Kolder.
Ik heb dit óók geprobeerd, en ben er véél te lang nog mee doorgegaan, ook nog. Want, dat het zeer vermoeiend en tijdrovend is, dat hóórt erbij...volgens die zogenaamde psychologen.
Ik heb van deze poppenkast van de 10 deelnemers, er ééntje beter zien worden. 4 bleven in een gelijk stadium zogezegd, en de rest ging bijna compleet de vernieling in.
Ze lieten ons goddome ook nog eens naar huis rijden na zo'n dag vol zielenknijperij.
Levensgevaarlijk. Want, dodelijk vermoeid, is verkeer deelnemen gewoonweg onverantwoord.
Ik ging na deze mislukking direct op reis naar Marseille. Een andere vluchtweg.
Welke pijn het meest gevoel wordt?
In mijn geval....de geestelijke. Zonder meer. Absoluut.
Het is ook door deze soort van pijn, dat sommigen zichzelf gaan verwonden.
Die pijn van dit verwonden, helpt hen, om juist de geestelijke variant éven op de achtergrond te kunnen zetten.
En, natuurlijk, velen vluchten in de verdovende middelen weg.
Dan voel je immers ook even minder..
Ik omarm mijn pijn beslist niet. Nee.
Als ik dit doe, dan kan ik al beter meteen een treinkaartje kopen naar opnieuw Marseille.
Hierin kan ik voorgaande poster niet volgen.

Mijn pijn is fysiek erg zwaar. Zo zwaar dat ik daardoor afgekeurd ben. Door mijn psycomatsche therapie ben ik er achtergekomen dat de pijn komt door emoties. En het is ook mentaal erg zwaar. Daardoor ook angstaanvallen. Ik heb een muur om mij heen gebouwd ( psychische) dan k aan ik niet weer gekwetst worden als ik mijn emoties toon.
Blijf liever pijn hebben dan ik bij eigen bloot geef aan mijn emoties. Dan maak ik mij kwetsbaar. Coke p e p geeft mij een ego boost zelfvertrouwen eigenlijk a lies wat ik in hedendaagse mis krijg ik van dat.
Helaas mom een deel geen connecties wel mee bezig....
Als ik gebruik zo min mogelijk. Moet voor mijn hond en zelf kunnen zorgen.

Yceman224 zei:

Ik omarm mijn pijn beslist niet. Nee.
Als ik dit doe, dan kan ik al beter meteen een treinkaartje kopen naar opnieuw Marseille.
Hierin kan ik voorgaande poster niet volgen.

Klik om te vergroten...

Een emotie is een sensatie met een verhaal daaraan vast. Wat ik voorstel is simpeler dan simpel. Scheid de sensatie van het verhaal en voel enkel de sensatie.

Is enkel die sensatie voelen ondraaglijk? Als je je ribben kneust, door je rug gaat of je been breekt, is dat niet vele malen intensere pijn? Maar dat kunnen we wél doorstaan. Wat is het verschil? Het verhaal maakt van slechts een sensatie een gevoel die 'jou' overkomt. Hiermee wordt het persoonlijk. We creëren het ego op die manier. Daarom dus dat ik zei, zet die stap naar achteren en dissocieer jezelf van het verhaal. Dat is niet makkelijk, maar het is alleen niet makkelijk omdat we zo gewend zijn om naar het verhaal te luisteren. In werkelijkheid maken we het onszelf onmogelijk veel moeilijker door naar het verhaal te luisteren.

Maar hier is een bepaalde wil voor nodig. De wil om het geloof in je verhaal op te geven. Is die wil er niet, dan ben je gebonden om te lijden onder je zelf gefabriceerde verhaal. En dat is helaas de werkelijkheid voor bijna iedereen op deze aarde. Het is allemaal absoluut onnodig leed, maar alsnog kiest 99% van de mensheid voor die weg. Maar als mensen nou tenminste wísten dat je elk moment dat verhaal los kunt laten... Maar je moet het elk moment opnieuw doen.

Incubi666 zei:

Mijn pijn is fysiek erg zwaar. Zo zwaar dat ik daardoor afgekeurd ben. Door mijn psycomatsche therapie ben ik er achtergekomen dat de pijn komt door emoties. En het is ook mentaal erg zwaar. Daardoor ook angstaanvallen. Ik heb een muur om mij heen gebouwd ( psychische) dan k aan ik niet weer gekwetst worden als ik mijn emoties toon.
Blijf liever pijn hebben dan ik bij eigen bloot geef aan mijn emoties. Dan maak ik mij kwetsbaar. Coke p e p geeft mij een ego boost zelfvertrouwen eigenlijk a lies wat ik in hedendaagse mis krijg ik van dat.
Helaas mom een deel geen connecties wel mee bezig....
Als ik gebruik zo min mogelijk. Moet voor mijn hond en zelf kunnen zorgen.

Klik om te vergroten...

Ik ben van mezelf ook een muurbouwer, dus ik begrijp je goed. In het verleden is er al genoeg pijn verkregen door interactie met mensen en daarom is de logische actie om ervoor te zorgen dat daar niet meer pijn bij komt en dus trekken we een muur/schild op uit bescherming tegen de buitenwereld.

Probleem is echter dat als je niet van buiten aangevallen wordt, dan word je wel van binnen aangevallen. Als je begrijpt dat wij energetische wezens zijn en dat onze energie moet stromen om geestelijk en lichamelijk gezond te zijn, dan is die muur als een soort opstopping in een rivier. Het water stroomt niet meer, rotzooi hoopt op voor de blokkade, het water wordt niet meer ververst. Dit is de oorzaak en wortel van psychosomatische symptomen/ziekten. Ja, je hebt een schild opgeheven voor aanvallen van buitenaf, maar je wordt zelf rigide, afgesloten van nieuw leven, een wandelende dode.

Dingen als stimulanten geven je heel even de energie om je ego een boost te geven en een oppervlakkig zelfvertrouwen (vaak eerder een superioriteitsgevoel) te ervaren, maar het is maar een illusie. Het enige wat ons beter kan maken is onze energie laten stromen. Het schild neer te laten en ons kwetsbaar op te stellen tegenover de wereld en zo onze energie/liefde te geven, ongeacht of de ontvanger het verdiend of niet.

Dit is denk ik simpelweg hoe de wereld werkt. Trek een schild op en sluit je af van vitale levensenergie, of haal dat schild neer en maak jezelf daarmee kwetsbaar, maar ook ontvankelijk voor die energie. Het voelt soms als een onmogelijke keuze, maar je moet hem alsnog elk moment van de dag maken.

Ik krijg de indruk dat je je roeping gemist hebt...volgens mij zou je een goede counselor zijn! (Positief bedoeld)
In mijn geval zijn het geen verzonnen verhalen..maar de realiteit. Van lang geleden, maar toch.
Het was keiharde realiteit.
En als je op een dergelijke manier zoals ik onderuit gehaald bent, een mes in de rug gestoken hebt gehad, en dit do or diegene gedaan in wie je een zeer, zeer groot vertrouwen gehad hebt, welaan.
Dat laat je dus geen tweede keer gebeuren. De ezel stoot zich in het algemeen geen twee keer aan dezelfde st eren, toch? Ik tenminste niet!
En als je onder uit gehaald bent omdat je gefaald hebt in de een of andere prestatie, dan zorg je, dat je in een ander (vak) gebied tot de beste gaat behoren. En zo deed ik dit precies zó.
Want, om te kunnen slagen in het Legioen, de mars voor de witte Kepie bijvoorbeeld, daar moet je toch écht tot de allerbesten behoren, anders faal je, ijk.en lig je eruit.
En vergeet ook niet, dat iedereen, ieder mens op zich, is uniek.
Er bestaat geen tweede mens, die exact hetzelfde is, dan jij.
En hierom is een beoordeling van de verschillende psyche van verschillende mensen, zo ontzettend moeilijk.
En is een echt goede psycholoog, of psychiater, nog veel moeilijker.
Ik geloof niet in " algemene benaderingen". Omdat ieder mens verschillend is.
Sommige belevenissen, ervaringen, zijn zó schokkend geweest, dat degene om wie het gaat, voor zijn hele verdere leven daar last van heeft. Denk maar eens aan mensen, die misbruikt zijn, door sommige mensen in zwarte rokken. Ik heb zo iemand gekend, en zelfs op zijn 71 jaar zei hij nog:
Als ik zo'n kerel in die zwarte pij langs de weg zie lopen, en ik krijg de kans, dan rij ik deze figuur alsnog meteen kapot. En ik geloofde hem direct!
Zo een muur, zo een schild, wat deze mensen hebben moeten opbouwen om verder te kunnen leven, dat legt zo iemand dus nooit zó maar even neer.
Echt niet.
Of, overlevenden uit een gevangenen kamp. Dat gaat echt niet lukken...

Yceman224 zei:

In mijn geval zijn het geen verzonnen verhalen..maar de realiteit. Van lang geleden, maar toch.
Het was keiharde realiteit.

Klik om te vergroten...

Ontken ik ook niet. Het was de keiharde realiteit. Met de nadruk op wás.

Het zijn geen verhalen die uit het niets komen, dat wil ik zeker niet beweren. Maar het zijn gedachten die als een vieze lens vertroebelen wat er nú gebeurt. En dat is het hele punt. We zien niet wat er nu is, maar we zien alles door dat verleden heen. En zo makkelijk praten we het voor onszelf goed die troebele lens niet gewoon weg te halen door inderdaad iets te zeggen als "het was lang geleden, maar toch..." Ik weet dat het een ver verleden is, maar ik kies toch om dat met me mee te zeulen...

Yceman224 zei:

Zo een muur, zo een schild, wat deze mensen hebben moeten opbouwen om verder te kunnen leven, dat legt zo iemand dus nooit zó maar even neer.
Echt niet.

Klik om te vergroten...

Nee, dat leggen velen inderdaad niet neer. Liever uit wrok en verdriet vasthouden aan dat verleden en als een schim in het verleden leven, dan vrij zijn daarvan en in het nu leven.

Het rare is ook nog, we denken dat we de wereld ermee hebben door het verleden niet los te laten. Uit wraak op de wereld beloven we onszelf het verleden niet te vergeten, de wereld niet te vergeven. De wereld geeft er niet om hoor, die gaat rustig door en vergeet ons wel. Maar wijzelf, wij blijven in die bubbel zitten. Het is daarom denk ik ook een kwestie van de wereld vergeven en het verleden loslaten omwille van onszélf en niet om anderen. In bepaalde zin is het heel egoïstisch misschien, om puur voor jezelf te kiezen middels vergeten/vergeven. Maar in die zin is het ook mogelijk. Het maakt niet uit wat iemand je aangedaan heeft, je vergeeft ze om zélf te kunnen leven zonder die rugzak die jij eerder al toepasselijk noemde. Who cares wat er in een ander omgaat. Dat is zo goed als een andere wereld voor jou. We weten nooit wat er echt in een ander omgaat.

oneens , mensen beginnen met alcohol ,drugs, enz om stoer te zijn in de tienerjaren. en het blijft een gewoonte zoals smorgends je tanden poetsen.
mensen kunnen niet zonder drugs zo ge zegt maar iedere dag werken gaan willen ze niet.
geef ze werk en een huishouden, ze zullen onmiddelijk weer normaal worden.
en alle drugs zouden gelegaliseerd mogen worden zoals alcohol en al
die zaken.
wordt je betrapt ermee valt alles onder je eigen portomoné, krijg je een ongeval
onder invloed van drugs mag jij zelf voor alles opdraaien en niets zonder verzekering,advocaat en al die zever.

Of het voor iedereen geldt weet ik niet, maar voor mij wel. Ik ben al jaren afgekickt van mijn gif (Xanax...jaja) maar nog steeds wel moeite met de realiteit nuchter ondergaan. Wat was er eerst, de verslaving of de problematiek?

Overigens leef ik een normaal leven na alle ellende, huis, baan...maar contact met mensen blijft lastig. Ik kwam overigens in aanraking door een arts, ik kreeg een shitload Xanax voor vliegangst. Nadat 100 mg op was was ik zwaar verslaafd voor 7 jaar aan een stuk en stond alles in het teken van scoren, mini afkick en uiteindelijk de grote afkick.

Ik denk dat mensen die zich al wat misplaatst voelen in de wereld of zich veel zorgen maken, door een chemische substantie ineens zich normaal kunnen gaan voelen en alles opzij zetten om dat gevoel te behouden. Misschien zwak maar er kunnen allerlei achterliggende redenen zijn waarom ze dit nooit hebben geleerd. Je bent zelf verantwoordelijk, maar sommige omstandigheden - genetisch en factoren van buitenaf - kunnen het wel verdomde zwaar maken.