#1
Trauma is ook een totaal overschatte oorzaak van verslaving.
Ik denk dat dit persoonsafhankelijk is. Sommige mensen trekken het bestaan van trauma's zelfs in twijfel; ook dat is persoonsafhankelijk.
STELLING: Verslaafd blijf je voor altijd!
401 antwoorden
80 weergaven
18-5-2026
Ik denk dat dit persoonsafhankelijk is. Sommige mensen trekken het bestaan van trauma's zelfs in twijfel; ook dat is persoonsafhankelijk.
#2
Ook ik begin in te zien dat dit maar een moeilijke discussie is. Ik ben van mening dat je niet 1 oorzaak kan aanwijzen. Het is een optelling van verschillende factoren. Bij de 1 is het genetische aanleg bij de ander gebrek aan discipline en weer bij een ander een traumatisch ervaring vanuit bijvoorbeeld de jeugd. Vaker is het een combinatie van...
Er zullen genoeg mensen zijn die genetisch aanleg tot verslaving hebben maar die nooit verslaafd raken en genoeg mensen die geen genetisch aanleg tot verslaving hebben maar toch verslaafd worden. Zo zijn er genoeg mensen die door trauma verslaafd raken en genoeg mensen die een nog groter trauma hebben maar toch nooit verslaafd raken.
Neemt niet weg dat bepaalde factoren de kans tot verslaving wel kunnen vergroten. Dat zijn in mijn ogen vooral (gebrek aan)discipline, levenservaring(trauma), leefomgeving en genetisch aanleg.
Heel mooi gesproken
Het is niet zwart of wit
Er spelen vele oorzaken
Nette post
#3
Fijn voor je dat je dat kan zeggen. Ben het er natuurlijk niet mee eens... en dat is zeer zeer zacht uitgedrukt.Trauma is ook een totaal overschatte oorzaak van verslaving.
#4
Trauma is waarschijnlijk de oorzaak van álle geestelijke problemen (imo).Fijn voor je dat je dat kan zeggen. Ben het er natuurlijk niet mee eens... en dat is zeer zeer zacht uitgedrukt.
Het begint al bij de geboorte, wat een traumatische gebeurtenis is voor een zeer gevoelig bewustzijn (baby). Een pasgeboren kind leeft in zo'n puur egoloos bewustzijn, dat alles minder dan dat traumatisch is. De periode die dan volgt is ook traumatisch omdat ouders - hoe graag ze het ook willen - geen onvoorwaardelijke liefde aan een kind kunnen geven. Als bescherming tegen pseudo-liefde (klinkt sterker dan ik het bedoel) creëren we dus allen een ego. Een ego is een bescherming tegen opgelopen trauma. Trauma hoeft natuurlijk ook niet altijd te betekenen dat iemand misbruikt of verkracht is. Dat zijn de extreme varianten van trauma. Iedereen op deze wereld is in bepaalde mate getraumatiseerd denk ik. Daarom hebben we allemaal een ego gecreëerd. En een onderbewuste, zodat we ons trauma niet hoeven te voelen als we dat niet willen.
Denk dus ook zeker dat trauma geen overschatte oorzaak van verslaving is. Het is waarschijnlijk de hoofdoorzaak ervan.
#5
@Mindless
Interessante benadering, goeie argumenten. Je zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.
Interessante benadering, goeie argumenten. Je zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.
#6
Het begint al bij de geboorte, wat een traumatische gebeurtenis is voor een zeer gevoelig bewustzijn (baby). Een pasgeboren kind leeft in zo'n puur egoloos bewustzijn, dat alles minder dan dat traumatisch is. De periode die dan volgt is ook traumatisch omdat ouders - hoe graag ze het ook willen - geen onvoorwaardelijke liefde aan een kind kunnen geven. Als bescherming tegen pseudo-liefde (klinkt sterker dan ik het bedoel) creëren we dus allen een ego. Een ego is een bescherming tegen opgelopen trauma. Trauma hoeft natuurlijk ook niet altijd te betekenen dat iemand misbruikt of verkracht is. Dat zijn de extreme varianten van trauma. Iedereen op deze wereld is in bepaalde mate getraumatiseerd denk ik. Daarom hebben we allemaal een ego gecreëerd. En een onderbewuste, zodat we ons trauma niet hoeven te voelen als we dat niet willen.
Toevallig vertelde iemand mij precies het zelfde pas.
Alles wat jij zegt @Mindless misschien ben jij dat wel
Maar goed dan kwamen we ook op het gesprek dat als je een psychologische test doet dat je altijd verschillende soorten stoornissen hebt.
Geen enkele test zou uitwijzen dat je normaal bent.
Maar ja wat is normaal?
Normaal is bepaald door de meerderheid en de wetgeving en psychologie.
Eigenlijk is psychologie onze laatste religie waar word bepaald wat goed en slecht is.
Gaat allemaal heel diep.
Maar ja zo gaan we steeds verder off-topic..
Maar ik snap waar je vandaan komt Mindless en heb hierover dus een hele avond een discussie over gehad.
Super interessant!
#7
Fijn voor je dat je dat kan zeggen. Ben het er natuurlijk niet mee eens... en dat is zeer zeer zacht uitgedrukt.
Misschien moeten we allemaal eerst onze definities van verslaving even op een rijtje hebben.
#8
Trauma is waarschijnlijk de oorzaak van álle geestelijke problemen (imo).
Het begint al bij de geboorte, wat een traumatische gebeurtenis is voor een zeer gevoelig bewustzijn (baby). Een pasgeboren kind leeft in zo'n puur egoloos bewustzijn, dat alles minder dan dat traumatisch is. De periode die dan volgt is ook traumatisch omdat ouders - hoe graag ze het ook willen - geen onvoorwaardelijke liefde aan een kind kunnen geven. Als bescherming tegen pseudo-liefde (klinkt sterker dan ik het bedoel) creëren we dus allen een ego. Een ego is een bescherming tegen opgelopen trauma. Trauma hoeft natuurlijk ook niet altijd te betekenen dat iemand misbruikt of verkracht is. Dat zijn de extreme varianten van trauma. Iedereen op deze wereld is in bepaalde mate getraumatiseerd denk ik. Daarom hebben we allemaal een ego gecreëerd. En een onderbewuste, zodat we ons trauma niet hoeven te voelen als we dat niet willen.
Denk dus ook zeker dat trauma geen overschatte oorzaak van verslaving is. Het is waarschijnlijk de hoofdoorzaak ervan.
Je hebt geen flauw idee of een baby een egoloos bestaan heeft. Pseudowetenschap.
#9
@Woke-up-sticky
Hoe het precies zit is niet zo relevant. Maar dopamine speelt wel degelijk een heel grote rol in dat proces.
Aha hoor dit mensen, het is niet zo relevant.
Het is vrijwel het enige in dit verhaal wat relevant is.
Volgens mij wil 90 procent niet eens weten hoe het zit of wat verslaving is.
Precies waarom ik ook stop met deze discussie, jullie willen geen data of uitleg van basale neurologische processen.
#10
Ik zal nog even een gratis tipje van de sluier oplichten;
Er zal nooit een wondermiddel mbt verslaving komen. Het enige middel tegen verslaving is het zoeken van een doel en een betekenisvol leven.
Duik die statistieken eens in over trauma en seksueel misbruik, en vergelijk. Het is echt achterhaalt. Artsen als Gabor Maté en het nida zijn done.
Er zal nooit een wondermiddel mbt verslaving komen. Het enige middel tegen verslaving is het zoeken van een doel en een betekenisvol leven.
Duik die statistieken eens in over trauma en seksueel misbruik, en vergelijk. Het is echt achterhaalt. Artsen als Gabor Maté en het nida zijn done.
#11
“Trauma is de oorzaak van alle geestelijke problemen.”
Weg met erfelijkheid, weg met genetica.
Freud zou er een harde van krijgen.
Weg met erfelijkheid, weg met genetica.
Freud zou er een harde van krijgen.
#12
Sticky gaat losss
#13
Wat is jouw definitie van verslaving dan?Misschien moeten we allemaal eerst onze definities van verslaving even op een rijtje hebben.
En wil je ook jouw definitie van trauma geven?
#14
Dat een kamer vol met ego's tot stilte kan worden gebracht door zo'n klein mensje is voor mij het bewijs dat een baby een meer 'puur' bewustzijn heeft. Al zullen de beginselen van het ego waarschijnlijk zijn gelegd bij het ter wereld komen of misschien daarvoor al.Je hebt geen flauw idee of een baby een egoloos bestaan heeft. Pseudowetenschap.
Wetenschap is voor mij trouwens niet de maatstaf voor waarheid, dus ik heb er geen probleem mee dat dit tot pseudowetenschap wordt benoemd.
#15
Ben ik ook benieuwd naar.
#16
#17
En 'hersenen' (neural pathways) zijn her-programmeerbaar. Niet dat je zomaar even een oude gewoonte kwijt bent, maar het is denk ik allemaal minder rigide dan sommigen hardnekkig geloven. Maar het is natuurlijk ook afhankelijk van de duur en sterkte van een gewoonte/verslaving.
Neuronen gaan nooit dood. Als ze langere tijd niet worden gebruikt, zorgt je lichaam dat het meer voedingsstoffen stuurt naar de neuronen die wel actief worden gebruikt. Neuronen die niet meer worden gebruikt komen in een minder sterke staat. Je hersenen bewaart deze neuronen voor het geval het hen weer nodig hebt. Je leert fietsen maar je kunt dit jaren later nog, ook als je langere tijd niet hebt gefietst.
Verbindingen die zijn gemaakt zullen blijven, tenzij je deze kapotmaakt, maar dat is onbegonnen werk.
https://www.quora.com/Do-neurons-di...-which-signaling-pathway-mediates-the-process
#18
En hoe werkt dat precies wanneer ik een woest aantrekkelijke dame tegen kom, omarmen totdat ze smelt?![:tongueout:]()
Klinkt goed!
#19
Ben het hier niet mee eens een gedragspatroon kan je aanleren en afleren heb ik al vaker gezegd. Volgensmij ook in dit topic.
Voorbeeld:
In 2003 als ik 2 biertjes op had MOEST ik een pakje coke bestellen.
Omdat ik die link had gemaakt in mijn hoofd en elke keer wanneer ik alcohol dronk kwamen die gedachtes naar boven.
Het was een patroon dat ik mijzelf had aangeleerd.
Een gedragspatroon.
Nu 2019 drink ik een sixpack bier halve liters leeg of een paar flessen wijn zonder aan coke te denken.
Heb dat patroon afgeleerd en kan nu ook genieten van een alcoholisch drankje zonder coke.
Als ik zwaar dronken word zal ik wel coke bestellen omdat ik dronken zijn verschikkelijk vind.
Maar maak die connectie niet meer meteen met alcohol.
Ga soms ergens drinken en dan aangeschoten me bed in en slaap dan heerlijk wil dan helemaal niet snuiven.
Dat was in 2003 onmogelijk dan moest het.
Dus gedragspatronen kan je aanleren en afleren.
Het zit tussen de oren.
Hoe harder jij jezelf overtuigd dat neuronen hebt die je niet meer kan wissen hoe moeilijker het voor je gaat worden.
Makkelijk is het niet! Zeker niet als je "verliefd" bent op een bepaald gevoel van een bepaalde drugs.
Heb dit ook met Wiet gedaan trouwens..
Jaren lang geblowed elke dag ineens gestopt een paar jaar niks gerookt.
Nu 1 keer in de 2 maanden een 10tje en dan ben ik er klaar mee.
Afgeleerd dat patroon!
Weet dat je kan en doe het!
![:blushing:]()
Recent onderzoek laat zien dat neuronen blijven bestaan, weliswaar minder sterk, maar ze gaan niet dood doordat je ze niet gebruikt.
Een coke verslaafde was 10 jaar clean en bij het zien van de substantie kwam de trek weer tot stand. Dat kan alleen als de neuronen zijn blijven bestaan.
#20
Je leert volgens mij dus nóóit een gedragspatroon af.
Je kunt alleen leren, om er nóg eentje aan te leren, en deze ipv het "oud gedrag" wanneer nodig, te gebruiken.
Van middag schoot mij een voorbeeld van het verslaafd zijn, en blijven, tijdens een tripje weer tevoorschijn.
Ik heb even overwogen wat daarmee te doen.
Ik ga hem dus tóch hier neerzetten, omdat het een schrijnend voorbeeld is van het verslaafd blijven, en onder bepaalde omstandigheden tot een stevige terugval heeft geleid.
Dit voorbeeld zat erg diep weggeborgen. Maar het tripje bracht het voorbeeld aan de oppervlakte....
Het ging als volgt.
Langer geleden was ik een fervent carnavalvierder. Al de allereerste keer overigens dat ik meedeed aan het volks drinkgelag werd ik gestrekt en volkomen bezopen afgevoerd, naar dit te terzijde.
Goed.
Nu is het zo, dat in de stad, alwaar dit feest van start gaat, hrt een traditie dat met een verspreid optreden van artiesten overal in die stad het los gaat.
Ik doe, en deed uit puur lijfsbehoud allang niet meer mee, en door een toevalligheid liep ik die avond na dat straatfeest door deze stad, en struikelde zowat over de vele, vele lege plastic bierglazen die overal weggeflikkerd waren.
Dat was op zich niet erg, maar er hing een gigantische bierlucht in deze straten, erg dikke verschaald bier, en wel zó dat ik het bier ahw nog kon proeven...
En dat half uurtje in deze walmen lopen (Wat ik daar te zoeken had, weet ik nu niet eens meer, maar het moet een goede reden gehad hebben) was klaarblijkelijk genoeg, om wat raderen in mijn hersenen, die al bijna vastgeroest waren, toch weer in beweging te krijgen...
Drie of vier dagen later was het erg zonnig, en warm. (Nog altijd een situatie waarvoor ik op moet passen, en iets te drinken bij me moet hebben!l)
Het was niet meer te stuiten, en onhoudbaar. Een drang, die mij uiteindelijk toch voor een tapkast terecht deed komen, en ik heb me laten vollopen met bier. Sooodeju. Wat kan dat drankje toch ontzettend lekker zijn!
En nog enkele dagen later, wat denk je...
Crisisopname. Helemaal op weg de vernieling weer in....!
En dat gaat snel, heeeeel erg snel. Bijna net zo snel, als dat ik enkele liters bier naar binnen kan werken.
Dit gevecht weer, in de kliniek, was tot nu toe het laatste wat ik op deze manier bevochten heb.
Ik was toen al meer dan 10 jaar "droog"
Maar dat doet er dus geen donder toe.
In deze omstandigheden dus
vóór je het weet, weer foute koek.
Zo zie je maar .
Je raakt dat nooit meer kwijt.
Echt niet.
En dat carnaval?
Ik zit achter de tv.
Krijg ik er toch nog iets van mee!
Alaaf.....
Je kunt alleen leren, om er nóg eentje aan te leren, en deze ipv het "oud gedrag" wanneer nodig, te gebruiken.
Van middag schoot mij een voorbeeld van het verslaafd zijn, en blijven, tijdens een tripje weer tevoorschijn.
Ik heb even overwogen wat daarmee te doen.
Ik ga hem dus tóch hier neerzetten, omdat het een schrijnend voorbeeld is van het verslaafd blijven, en onder bepaalde omstandigheden tot een stevige terugval heeft geleid.
Dit voorbeeld zat erg diep weggeborgen. Maar het tripje bracht het voorbeeld aan de oppervlakte....
Het ging als volgt.
Langer geleden was ik een fervent carnavalvierder. Al de allereerste keer overigens dat ik meedeed aan het volks drinkgelag werd ik gestrekt en volkomen bezopen afgevoerd, naar dit te terzijde.
Goed.
Nu is het zo, dat in de stad, alwaar dit feest van start gaat, hrt een traditie dat met een verspreid optreden van artiesten overal in die stad het los gaat.
Ik doe, en deed uit puur lijfsbehoud allang niet meer mee, en door een toevalligheid liep ik die avond na dat straatfeest door deze stad, en struikelde zowat over de vele, vele lege plastic bierglazen die overal weggeflikkerd waren.
Dat was op zich niet erg, maar er hing een gigantische bierlucht in deze straten, erg dikke verschaald bier, en wel zó dat ik het bier ahw nog kon proeven...
En dat half uurtje in deze walmen lopen (Wat ik daar te zoeken had, weet ik nu niet eens meer, maar het moet een goede reden gehad hebben) was klaarblijkelijk genoeg, om wat raderen in mijn hersenen, die al bijna vastgeroest waren, toch weer in beweging te krijgen...
Drie of vier dagen later was het erg zonnig, en warm. (Nog altijd een situatie waarvoor ik op moet passen, en iets te drinken bij me moet hebben!l)
Het was niet meer te stuiten, en onhoudbaar. Een drang, die mij uiteindelijk toch voor een tapkast terecht deed komen, en ik heb me laten vollopen met bier. Sooodeju. Wat kan dat drankje toch ontzettend lekker zijn!
En nog enkele dagen later, wat denk je...
Crisisopname. Helemaal op weg de vernieling weer in....!
En dat gaat snel, heeeeel erg snel. Bijna net zo snel, als dat ik enkele liters bier naar binnen kan werken.
Dit gevecht weer, in de kliniek, was tot nu toe het laatste wat ik op deze manier bevochten heb.
Ik was toen al meer dan 10 jaar "droog"
Maar dat doet er dus geen donder toe.
In deze omstandigheden dus
vóór je het weet, weer foute koek.
Zo zie je maar .
Je raakt dat nooit meer kwijt.
Echt niet.
En dat carnaval?
Ik zit achter de tv.
Krijg ik er toch nog iets van mee!
Alaaf.....