Het is mooi om te lezen hoe iedereen het compleet op zijn eigen manier ervaart. Sommige stukken zijn heel herkenbaar.
Ik heb 16 jaar lang iedere dag een joint of 3 gerookt, nu ben ik al 7 weken vrij van weed.
In die periode ben ik 2 keer gestopt maar iedere keer dat ik mezelf toe liet om een jointje te roken, want ik had het wel onder controle..... begon alles weer van voor af aan.
Ik heb mezelf nu dus ook voorgenomen om nooit meer een joint te roken. Ik ken mijn valkuil en ik heb besloten om ervan te leren. Zo geweldig vind ik die joint ook weer niet dat ik alle moeite van het stoppen op het spel wil zetten.
Wat voor mij heel herkenbaar is om te lezen, de gedachte dat je gaat stoppen en geen joint meer mag roken, dat het juist maakt dat het veel moeilijker word. Dat je angstig word en des te heviger gaat verzetten tegen het stoppen met blowen.
Mijn reden om te blowen was om mijn emoties beter in de hand te kunnen houden, het verdoven van mezelf. Een tijdje geleden ben ik erachter gekomen waarom het voor mij moeilijk is om mijn emoties in de hand te houden en daar krijg ik nu de juiste hulp voor. Maar voordat we konden beginnen aan het in de hand houden en herkennen van emoties moest ik stoppen met blowen. Want dat verpest de behandeling natuurlijk een beetje, iets nemen wat je emoties afzwakt. Dan kun je niet zelf leren hoe ermee om te gaan.
We hadden een schema opgesteld hoe ik zou afbouwen, de eerste week had ik het al niet gehaald. Ik vond dat zelf heel erg, ik ben nogal van afspraak is afspraak en ik vind dat ik de wilskracht moet hebben. Daarbuiten kreeg ik natuurlijk ook een beetje op mijn donder omdat ik een beetje vals gespeeld had. Dat gaf me een klote gevoel, een gevoel van falen. Ik kan mijn eigen acties toch zeker wel bepalen? Nu zijn mensen boos op me, teleurgesteld in me en ik ook in mezelf. 10 jointjes zouden dat gevoel niet weg kunnen halen wat ik daar even binnen 5 minuten kreeg. Dat stond niet in verhouding met elkaar en ik werd steeds chagrijniger. We besproken weer hoe de week erop af te bouwen, welke beloningen ertegenover zouden staan en ik voelde me steeds geïrriteerder raken. Dat gevoel van hoe meer je richt op stoppen, hoe angstiger je word. Buiten de angst voelde ik me ook heel kriebelig en heel gestrest dat ik aan het afbouwen was. Mijn manier om zo snel mogelijk van die stress af te komen en mezelf weer fijner te gaan voelen was om maar direct te kappen.
Mijn hulp ging na die sessie op vakantie en ik zou haar pas 4 weken later weer zien.
Ik zou haar wel even laten zien hoeveel wilskracht ik had en ik zou er zeker voor zorgen dat ze me niet meer op mijn donder zou geven. Dat ik dat gevoel niet meer zou krijgen. All die stress weg!
Dit was blijkbaar wat ik nodig had want ik ben cold turkey gestopt om die gevoelens niet meer mee te hoeven maken. Ieder persoon heeft zijn eigen motivatie die werkt voor hem. De eerste 2 keer dat ik stopte was geld de motivatie, ik spaarde voor iets duurs. Ik had het bedrag bij elkaar en kon wel weer 1 jointje roken....
Nu heb ik als motivatie om aan mezelf te werken nu ik weet wat er aan de hand is. Deze motivatie had ik nog niet eerder gehad. Ik hoop heel erg dat dit de juiste motivatie is voor me.
Ik heb sinds ik gestopt ben niet 1x een craving gehad voor een joint, ik ga godverdomme deze keer wel slagen! Ik ben sterker dan mezelf, ik beslis!
Afkickverschijnselen, vooral de eerste 2 weken sterk aanwezig:
- Hele levendige dromen en heel veel, geen enge dromen. Ik vond het heerlijk en vond het dan ook erg jammer dat ze weer weg gingen na een paar weken. Ik genoot ervan en wilde het liefst de hele dag dromen, de wazige shit en dingen die ik zag en mee maakte, ik zou het niet kunnen verzinnen. Ik vermaakte me prima in die allesbehalve saaie droomwereld. Wat soms wel vervelend was aan de hele levendige dromen was dat ik overdag een herinnering had uit mijn droom. Maar omdat het zo levendig was leek het op een echte herinnering. Totdat ik na ging denken en erachter kwam dat ik dat nooit meegemaakt kon hebben. Dit zorgde ervoor dat het soms voor mij aanvoelde alsof ik in een psychose aan het leven was. Ik kon de echte wereld en de droomwereld soms heel erg moeilijk onderscheiden van elkaar.
- Warm en koud. Je kent het wel als je koorts hebt, lig je onder de deken dan breekt het zweet je direct uit, ga je onder de deken vandaan dan krijg je het direct koud en ga je rillen. Dit vond ik zeer naar, ik kon niet op een manier op de bank liggen dat het chill was. Ik moest zeer precies uitmeten wat er allemaal onder de deken uit kon om precies de juiste balans te vinden zodat ik het enigszins fijn had. 3 tenen of 4 tenen onder de deken uit kon al het verschil maken tussen rillend koud en het uitbreken van zweet. Oke, dus 3 tenen eronderuit, van de andere voet 1 teen en mijn rechter arm tot aan mijn elleboog. Dat ging dan 5 minuten goed en dan zou ik de boel opnieuw moeten aanpassen omdat ik het anders weer koud of warm zou krijgen. Zeer vervelend en onaangenaam en voor mij het meest vervelende afkickverschijnsel.
- Niet in slaap kunnen vallen. Wel moe zijn, tot op het punt dat je je ogen zo goed als niet open kan houden maar niet in slaap kunnen vallen. Op een gegeven moment was ik erachter gekomen dat ik makkelijker in slaap viel door niet op mijn standaard plek te gaan liggen. Op de bank kon ik slapen, andersom in bed kon ik slapen, maar zoals ik normaal lag viel ik niet in slaap. Ik heb me toch wat rare houdingen aangenomen wat mijn partner erg amusant vond in de ochtend zodra hij wakker werd en me zag liggen.
- Duizelig, heel apart. Iedere avond liep ik rond alsof ik 10 joints gerookt had. Ik kon niet goed recht lopen door de duizeligheid en hield dan ook vaak de bank en de muur vast als ik drinken ging halen, naar de wc ging of iets wat niet zitten op de bank was.
Op dit moment ben ik heel blij
![:)]()
Stoppen met blowen was iets wat ik altijd nog wel eens zou gaan doen, mijn toekomstige ik zou gestopt zijn met blowen. Iedereen kent het vast wel, die gedachtes dat wanneer je ouder en wijzer word, de jij in de toekomst. Die alles al veranderd heeft waarvan je nu baalt dat je het doet. Dat het vanzelf wel komt. Ja, dat is dus een grote leugen hahaha, dat is meer hoop die spreekt dan realiteit.
Maar nu is het dus wel realiteit
![:)]()
Iedereen in dit topic dit kamt met zijn weed verslaving en/of die momenteel ook aan het stoppen is. Dank jullie voor het delen van jullie ervaringen, ieder verhaal is toch weer net even wat anders.
Ik geloof niet dat ik ooit van mijn weedverslaving af zal komen, ik begin er langzaam wel in te geloven dat ik gestopt ben met blowen.
Iedereen die ook aan het stoppen is, heel veel succes! We zullen wel eens even laten zien dat we sterker zijn dan onze verslaving!
