Ik vind dit Topic, en met name de eerste post, wel heeeeeeel erg goed en ook....regelrecht van toepassing op mijn eigen leventje!
Ikzelf ben ongeveer vanaf mijn 23 e tot en met mijn 40 ste zwaar aan de cannabis ja inderdaad, verslaafd geweest. 17 jaar dus aan één stuk, vervolgens ben ik nog 4 x teruggevallen, maar ik ben er nu dan toch enkele jaren helemaal van af.
Het boeit me niet meer. Nee, sterker nog, ik wíl het niet meer. Basta! Finito!
En wat blijkt dan in de situatie waar ik nu in verzeild ben geraakt...je ruilt de ene verslaving binnen de kortste keren weer in voor een nieuwe. Zómaar!
En dat kunnen dan verslavingen zijn, waar je eerder nog nooit de minste interesse hebt getoond. Of waar je geen idee van hebt gehad.
Bijvoorbeeld een gokkast wordt veel te interessant, of het dwangmatig gaan Gamen, het gaan drinken van alcohol, ach noem het maar Zuipen, noem maar op!
En in mijn geval is het nu....een Oxycontin afhankelijkheid. Een opiaat, dus.
Daar ga ik het hier in dit Topic niet verder hebben, want dit hoort elders op dit Forum thuis. Wat ben ik blij overigens met dit Forum, want ik kan hier mijn verhaal kwijt, en dan ook nog aan mensen, die uit eigen ervaringen kunnen meepraten...Perfect!
Terug naar de softdrugs, en wel de Cannabis in mijn geval. Ooit als 17 jarige eens met een vriendje van school, die ermee aankwam, geprobeerd, en in die tijden waren die softdrugs nog lang niet zo krachtig als nu!
De heerlijke roes waarin ik toen heb verkeerd, ik kan hem me nog zó voor de geest halen. Heerlijk gewoon! Ik heb toen niet beseft, wat dit later voor een ontzaglijk groot probleem zou gaan leiden met allerlei andere gerelateerde problemen op de koop toe...
Na die eerste heerlijke keer (waarbij ik kan zeggen, dat de eerste keer eigenlijk zó lekker is, diezelfde Flash of trip, die krijg je dus nóóit meer) heb ik járen lang dit spulleke niet meer aangetroffen, en gebruikt. Ik leefde mijn gewone leventje gewoon verder, totdat...ja hoor, ik erachter kwam, dat een broer van mijn vriendinnetje uit die tijd ermee bezig was, en ik meteen óók maar eens een hijs uit de waterpijp vroeg, en kreeg.
Dat is één van mijn allergrootste domheden geweest, die ik in mijn leven begaan heb.
Het is namelijk niet te geloven, en al helemaal niet te bevatten, welke prijs ik daarvoor heb moeten betalen.
Want:
Voor sommige mensen (zoals ik, dus) is Cannabis geen softdrug. Welnee hoor, in de eerste maanden, als het allemaal nog leuk is, en je denkt van: Ach, het is toch maar een sóft drug, mij kan niets gebeuren, dit is gelul. Quatsch.
Van die foute stellingname kan ik nu alleen maar zeggen:
was dit maar zo!
Tegenwoordig zijn de Wietsoorten zó sterk, dat zijn al helemaal geen Soft drugs meer!
(40% THC schijnt er mogelijk te zijn)
Wat mij betreft, eenmaal begonnen met dit spul, In een tijdsbestek van een vier a vijf maanden, raakte ik alles, waar ik van hield, kwijt.
Mijn relatie liep stuk na 5 1/2 jaar, goddome en geloof me, daarvan heb ik nu heden ten dage nog steeds last want deze dame in kwestie was dus echt de liefde van mijn leven,...(want je verandert dus wel degelijk door dat blowen), financiele problemen ontstonden er, want ik rookte op een gegeven moment meer dan 7 gram per dag op, en dan van de duurste soorten, ach....er gebeurde eigenlijk teveel om op te noemen.
Nu ik dit hier neerschrijf, word ik er weer depri van!
Aan geld heeft mij die tijd meer dan 150.000 gulden gekost. misschien nog wel meer.
Vwb mijn sociale leven en contacten, behalve enkele mede gebruikers, daar bleef al snel maar weinig van over. Heel weinig, zelfs. Rationeel nog kunnen nadenken over de werkelijk belangrijke zaken in het leven? Het mocht wat!
Mijn hele leven stond gewoon ''stil'' na de eerste Bong pijp van de dag. Ik deed eigenlijk helemaal geen flikker meer, behalve ervoor zorgen, dat er genoegt in huis was voor d eerst komende dagen. Dat werd een regelrechte dwangneurose. En: vóór het slapen gaan, in elk geval één zware Bong naar binnen stomen. Bah wat een leven.
Uiteindelijk kwam ik meerdere malen in een ziekenhuis terecht, uiteindelijk als laatste halte een afkick kliniek.
En daar heb ik mogen aanschouwen, wat er absoluut zou gaan gebeuren, als ik er niet mee op zou houden, en ook, hoe ellendig het kan gaan, als je uiteindelijk naar de zwaardere middelen pakt.
Één van de mede cliënten daar in die kliniek, ene ''Theo'', die heeft mij ooit eens bij de schouder gepakt toen we het eens over heroine hadden.
Hijzelf zag er vreselijk uit, zo waren meerdere tanden weggerot in zijn gebit, en hij was vel over been.
Hij zei toen tegen mij:
Heroine?? Doe HET NOOIT!!
Hijzelf kon het niet volhouden, die in zijn hart een beste kerel was, een leven zonder dat middel, het lukte hem dus niet. Hij brak zijn behandeling dus af. Daarvan waren er natuurlijk meerderen, maar juist hij blijft mij die ene waarschuwing nu nog steeds hard in de oren schreeuwen. Ik heb deze man zien lijden, pijn lijden, horen zuchten en kreunen, en ik dacht inderdaad: Ik doe het nooit, nee, nooit, écht nooit...
En dan nu met die verdomde oxcycontin. Het is geen pretje, alhoewel ik (nog) niet buitensporig veel neem. 3 x 15 mg Time Release per dag nu, wegens meer dan helse rugpijnen.
Op dokters advies en voorschrift, maar toch.
Maar dat stukje gaat ergens anders nog aan de orde komen. Hier hoort het immers niet.
De bedoeling van mijn bijdrage is toch wel de medemens te waarschuwen. En meer dan dat eigenlijk wel.
Want Soft drugs? Welnee die zijn er gewoonweg niet!
Niet doen is mijn advies!
werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.
)