"Bedankt "Whoop" voor het starten van deze topic en goed om te zien dat je nu als het goed is zo'n 4 jaar gestopt ben. Persoonlijk zit ik nu in een vergelijkbare situatie als jij 4 jaar geleden en ik hoop over 4 jaar terug te kunnen kijken op dit forum en te zien dat ik misschien wel één van de belangrijkste keuzes van mijn leven heb gemaakt: stoppen met blowen.
Ik kan een heel verhaal gaan uittypen over mijn verleden en de manier waarop ik uiteindelijk op dit forum ben beland, maar dat laat ik voorlopig in ieder geval even achterwegen. Het belangrijkste is dat ik sinds afgelopen 27 september definitief gestopt ben met blowen. Ik ben de afgelopen 5 jaar verslaafd geweest aan blowen en heb er nu echt genoeg van. Heb er al een paar keer eerder "echt genoeg van gehad", maar heb in de afgelopen 5 jaar maximaal 2 weken niet geblowd.
Ik ben nu 27 en de redenen om te stoppen hebben zich langzaamaan opgestapeld. Waar ik eerst net als de topicstarter alles wel prima vond zoals het ging, begon er op een gegeven moment wat te knagen. Even om kort samen te vatten: ik blowde vrijwel dagelijks, in m'n eentje, steeds minder sociale contacten, slechte schoolresultaten, niet meer sporten, ongezond eten en vanuit die levensstijl ontstonden op een gegeven moment problemen.
Aan de ene kant weet je wel dat als je lang genoeg zo doorgaat, er een moment komt dat alles instort: vriendin kwijt, vrienden die definitief vaarwel zeggen, geen kans meer op een diploma en lichamelijke en geestelijke problemen. Dat weet je dus wel, maar het echte besef lijkt niet door te dringen naar mijn ervaring. Ik kon altijd heel makkelijk inzien wat de mogelijke gevolgen zouden zijn van mijn levensstijl, maar echt dat diepe gevoel van beseffen waar je allemaal mee bezig dringt op de een of andere manier gewoon niet door.
De afgelopen 2 jaar had ik bezig moeten zijn mijn scriptie en opleiding af te maken. Maar doordat ik daarnaast geen doelen had, ging bijna alle "vrije" tijd op aan blowen. Gewoon in m'n eentje thuis zitten en gamen, maar ook veel lezen en verdiepen in onderwerpen die ik interessant vind (het blowen heeft zeker niet alleen maar negatieve dingen opgeleverd).
Maar goed, op een gegeven moment had ik een echte laatste kans om mijn scriptie en opleiding af te ronden. Als het nu niet zou gebeuren, tja... dat was zo'n moment dat het diepe besef wel even goed doordrong.
Uiteindelijk dus afgelopen juni mijn opleiding en diploma gehaald waar ik, maar vooral ook mijn ouders, heel erg blij mee zijn. Ik heb vanaf maart 2016 echt een stuk minder geblowd, omdat de motivatie voor het halen van mijn opleiding toch sterker was dan de wil om te blowen (als ik heb geblowd krijg ik niks voor elkaar).
Doordat ik minder ging blowen, merkte ik al dat mijn gedachten lichtelijk veranderden. Ik begon meer over mijn toekomst na te denken (ook zorgen maken) en ik werd weer wat socialer naar anderen toe. Het voelde alsof ik langzaam terug in de "realiteit" kwam. Aan de ene kant voelde dit hard, koud en nuchter aan, maar aan de andere voelde ik me ook best prettig als ik bijvoorbeeld een week nuchter was (in de zin van fysiek fitter, mentaal helderder).
Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.
Ik ben nu na een aantal keren "definitief" gestopt te zijn nu echt gestopt. Net zoals ik ondanks alle problemen altijd oprecht heb volgehouden dat ik mijn diploma ooit zou halen, waar anderen daar totaal niet meer in geloofden, geloof ik ook oprecht dat het me ooit zal lukken om te stoppen met blowen. Hopelijk is die tijd nu.
De belangrijkste reden om te minderen met blowen is mijn opleiding geweest. De belangrijkste reden om echt helemaal te stoppen is liefde geweest. Dit klinkt misschien stom, maar in al die jaren blowen heb ik nooit echt de behoefte aan een relatie gehad (is toen ook stukgelopen), maar toen ik die periodes had van af een toe een weekje stoppen, stak ik op een bepaalde ochtend weer een joint en ik dacht aan een meisje die ik vroeger leuk vond. Opeens kwam al dat gevoel weer heel sterk naar voren bij het opsteken van die joint. Moeilijk te omschrijven wat voor soort gevoel het precies was, maar een soort heel warm gevoel. En ik dacht: als ik ooit nog zo'n leuk meisje wil moet ik echt veranderen: zo'n soort meisje gaat nooit met iemand als de persoon die ik nu ben (zag ook ondertussen via facebook dat inderdaad ook zij zich al weer jaren had doorontwikkeld etc.). Het drong gewoon echt keihard tot me door dat ik de volgende dag meteen zou gaan stoppen. Voelde me ook heel goed daarbij, terwijl ik normaal gesproken vrij gevoelloos ben als ik stoned ben (op negatieve gevoelens na).
Maar goed, al met al begon ik steeds meer in te zien dat ik gewoon moest stoppen. De redenen om te stoppen werden er meer en meer. Begrijp dat het een beetje een structuurloos verhaal is, maar de bedoeling is dat ik komende tijd meer wil vertellen over mijn ervaringen en vooral ook hoe het mij vergaat met stoppen, wat mijn valkuilen zijn en ook net als de topicstarter wat inzichten kan geven in het hoofd van een verslaafde. Ik doe dit in eerste instantie voor mezelf, merk dat ik de behoefte heb om dingen van me af te schrijven, en hopelijk heeft het een positieve invloed op anderen in dezelfde situatie: zeker als het me lukt om daadwerkelijk te stoppen dit keer!"