(softdrugs)verslaving en rationaliteit

Bedankt "Whoop" voor het starten van deze topic en goed om te zien dat je nu als het goed is zo'n 4 jaar gestopt ben. Persoonlijk zit ik nu in een vergelijkbare situatie als jij 4 jaar geleden en ik hoop over 4 jaar terug te kunnen kijken op dit forum en te zien dat ik misschien wel één van de belangrijkste keuzes van mijn leven heb gemaakt: stoppen met blowen.

Ik kan een heel verhaal gaan uittypen over mijn verleden en de manier waarop ik uiteindelijk op dit forum ben beland, maar dat laat ik voorlopig in ieder geval even achterwegen. Het belangrijkste is dat ik sinds afgelopen 27 september definitief gestopt ben met blowen. Ik ben de afgelopen 5 jaar verslaafd geweest aan blowen en heb er nu echt genoeg van. Heb er al een paar keer eerder "echt genoeg van gehad", maar heb in de afgelopen 5 jaar maximaal 2 weken niet geblowd.

Ik ben nu 27 en de redenen om te stoppen hebben zich langzaamaan opgestapeld. Waar ik eerst net als de topicstarter alles wel prima vond zoals het ging, begon er op een gegeven moment wat te knagen. Even om kort samen te vatten: ik blowde vrijwel dagelijks, in m'n eentje, steeds minder sociale contacten, slechte schoolresultaten, niet meer sporten, ongezond eten en vanuit die levensstijl ontstonden op een gegeven moment problemen.
Aan de ene kant weet je wel dat als je lang genoeg zo doorgaat, er een moment komt dat alles instort: vriendin kwijt, vrienden die definitief vaarwel zeggen, geen kans meer op een diploma en lichamelijke en geestelijke problemen. Dat weet je dus wel, maar het echte besef lijkt niet door te dringen naar mijn ervaring. Ik kon altijd heel makkelijk inzien wat de mogelijke gevolgen zouden zijn van mijn levensstijl, maar echt dat diepe gevoel van beseffen waar je allemaal mee bezig dringt op de een of andere manier gewoon niet door.

De afgelopen 2 jaar had ik bezig moeten zijn mijn scriptie en opleiding af te maken. Maar doordat ik daarnaast geen doelen had, ging bijna alle "vrije" tijd op aan blowen. Gewoon in m'n eentje thuis zitten en gamen, maar ook veel lezen en verdiepen in onderwerpen die ik interessant vind (het blowen heeft zeker niet alleen maar negatieve dingen opgeleverd).
Maar goed, op een gegeven moment had ik een echte laatste kans om mijn scriptie en opleiding af te ronden. Als het nu niet zou gebeuren, tja... dat was zo'n moment dat het diepe besef wel even goed doordrong.

Uiteindelijk dus afgelopen juni mijn opleiding en diploma gehaald waar ik, maar vooral ook mijn ouders, heel erg blij mee zijn. Ik heb vanaf maart 2016 echt een stuk minder geblowd, omdat de motivatie voor het halen van mijn opleiding toch sterker was dan de wil om te blowen (als ik heb geblowd krijg ik niks voor elkaar).
Doordat ik minder ging blowen, merkte ik al dat mijn gedachten lichtelijk veranderden. Ik begon meer over mijn toekomst na te denken (ook zorgen maken) en ik werd weer wat socialer naar anderen toe. Het voelde alsof ik langzaam terug in de "realiteit" kwam. Aan de ene kant voelde dit hard, koud en nuchter aan, maar aan de andere voelde ik me ook best prettig als ik bijvoorbeeld een week nuchter was (in de zin van fysiek fitter, mentaal helderder).

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Ik ben nu na een aantal keren "definitief" gestopt te zijn nu echt gestopt. Net zoals ik ondanks alle problemen altijd oprecht heb volgehouden dat ik mijn diploma ooit zou halen, waar anderen daar totaal niet meer in geloofden, geloof ik ook oprecht dat het me ooit zal lukken om te stoppen met blowen. Hopelijk is die tijd nu.

De belangrijkste reden om te minderen met blowen is mijn opleiding geweest. De belangrijkste reden om echt helemaal te stoppen is liefde geweest. Dit klinkt misschien stom, maar in al die jaren blowen heb ik nooit echt de behoefte aan een relatie gehad (is toen ook stukgelopen), maar toen ik die periodes had van af een toe een weekje stoppen, stak ik op een bepaalde ochtend weer een joint en ik dacht aan een meisje die ik vroeger leuk vond. Opeens kwam al dat gevoel weer heel sterk naar voren bij het opsteken van die joint. Moeilijk te omschrijven wat voor soort gevoel het precies was, maar een soort heel warm gevoel. En ik dacht: als ik ooit nog zo'n leuk meisje wil moet ik echt veranderen: zo'n soort meisje gaat nooit met iemand als de persoon die ik nu ben (zag ook ondertussen via facebook dat inderdaad ook zij zich al weer jaren had doorontwikkeld etc.). Het drong gewoon echt keihard tot me door dat ik de volgende dag meteen zou gaan stoppen. Voelde me ook heel goed daarbij, terwijl ik normaal gesproken vrij gevoelloos ben als ik stoned ben (op negatieve gevoelens na).

Maar goed, al met al begon ik steeds meer in te zien dat ik gewoon moest stoppen. De redenen om te stoppen werden er meer en meer. Begrijp dat het een beetje een structuurloos verhaal is, maar de bedoeling is dat ik komende tijd meer wil vertellen over mijn ervaringen en vooral ook hoe het mij vergaat met stoppen, wat mijn valkuilen zijn en ook net als de topicstarter wat inzichten kan geven in het hoofd van een verslaafde. Ik doe dit in eerste instantie voor mezelf, merk dat ik de behoefte heb om dingen van me af te schrijven, en hopelijk heeft het een positieve invloed op anderen in dezelfde situatie: zeker als het me lukt om daadwerkelijk te stoppen dit keer!

Ik vind dit Topic, en met name de eerste post, wel heeeeeeel erg goed en ook....regelrecht van toepassing op mijn eigen leventje!

Ikzelf ben ongeveer vanaf mijn 23 e tot en met mijn 40 ste zwaar aan de cannabis ja inderdaad, verslaafd geweest. 17 jaar dus aan één stuk, vervolgens ben ik nog 4 x teruggevallen, maar ik ben er nu dan toch enkele jaren helemaal van af.
Het boeit me niet meer. Nee, sterker nog, ik wíl het niet meer. Basta! Finito!
En wat blijkt dan in de situatie waar ik nu in verzeild ben geraakt...je ruilt de ene verslaving binnen de kortste keren weer in voor een nieuwe. Zómaar!
En dat kunnen dan verslavingen zijn, waar je eerder nog nooit de minste interesse hebt getoond. Of waar je geen idee van hebt gehad.
Bijvoorbeeld een gokkast wordt veel te interessant, of het dwangmatig gaan Gamen, het gaan drinken van alcohol, ach noem het maar Zuipen, noem maar op!
En in mijn geval is het nu....een Oxycontin afhankelijkheid. Een opiaat, dus.
Daar ga ik het hier in dit Topic niet verder hebben, want dit hoort elders op dit Forum thuis. Wat ben ik blij overigens met dit Forum, want ik kan hier mijn verhaal kwijt, en dan ook nog aan mensen, die uit eigen ervaringen kunnen meepraten...Perfect!

Terug naar de softdrugs, en wel de Cannabis in mijn geval. Ooit als 17 jarige eens met een vriendje van school, die ermee aankwam, geprobeerd, en in die tijden waren die softdrugs nog lang niet zo krachtig als nu!
De heerlijke roes waarin ik toen heb verkeerd, ik kan hem me nog zó voor de geest halen. Heerlijk gewoon! Ik heb toen niet beseft, wat dit later voor een ontzaglijk groot probleem zou gaan leiden met allerlei andere gerelateerde problemen op de koop toe...
Na die eerste heerlijke keer (waarbij ik kan zeggen, dat de eerste keer eigenlijk zó lekker is, diezelfde Flash of trip, die krijg je dus nóóit meer) heb ik járen lang dit spulleke niet meer aangetroffen, en gebruikt. Ik leefde mijn gewone leventje gewoon verder, totdat...ja hoor, ik erachter kwam, dat een broer van mijn vriendinnetje uit die tijd ermee bezig was, en ik meteen óók maar eens een hijs uit de waterpijp vroeg, en kreeg.
Dat is één van mijn allergrootste domheden geweest, die ik in mijn leven begaan heb.
Het is namelijk niet te geloven, en al helemaal niet te bevatten, welke prijs ik daarvoor heb moeten betalen.
Want:
Voor sommige mensen (zoals ik, dus) is Cannabis geen softdrug. Welnee hoor, in de eerste maanden, als het allemaal nog leuk is, en je denkt van: Ach, het is toch maar een sóft drug, mij kan niets gebeuren, dit is gelul. Quatsch.
Van die foute stellingname kan ik nu alleen maar zeggen:
was dit maar zo!
Tegenwoordig zijn de Wietsoorten zó sterk, dat zijn al helemaal geen Soft drugs meer!
(40% THC schijnt er mogelijk te zijn)
Wat mij betreft, eenmaal begonnen met dit spul, In een tijdsbestek van een vier a vijf maanden, raakte ik alles, waar ik van hield, kwijt.
Mijn relatie liep stuk na 5 1/2 jaar, goddome en geloof me, daarvan heb ik nu heden ten dage nog steeds last want deze dame in kwestie was dus echt de liefde van mijn leven,...(want je verandert dus wel degelijk door dat blowen), financiele problemen ontstonden er, want ik rookte op een gegeven moment meer dan 7 gram per dag op, en dan van de duurste soorten, ach....er gebeurde eigenlijk teveel om op te noemen.
Nu ik dit hier neerschrijf, word ik er weer depri van!
Aan geld heeft mij die tijd meer dan 150.000 gulden gekost. misschien nog wel meer.
Vwb mijn sociale leven en contacten, behalve enkele mede gebruikers, daar bleef al snel maar weinig van over. Heel weinig, zelfs. Rationeel nog kunnen nadenken over de werkelijk belangrijke zaken in het leven? Het mocht wat!
Mijn hele leven stond gewoon ''stil'' na de eerste Bong pijp van de dag. Ik deed eigenlijk helemaal geen flikker meer, behalve ervoor zorgen, dat er genoegt in huis was voor d eerst komende dagen. Dat werd een regelrechte dwangneurose. En: vóór het slapen gaan, in elk geval één zware Bong naar binnen stomen. Bah wat een leven.
Uiteindelijk kwam ik meerdere malen in een ziekenhuis terecht, uiteindelijk als laatste halte een afkick kliniek.
En daar heb ik mogen aanschouwen, wat er absoluut zou gaan gebeuren, als ik er niet mee op zou houden, en ook, hoe ellendig het kan gaan, als je uiteindelijk naar de zwaardere middelen pakt.
Één van de mede cliënten daar in die kliniek, ene ''Theo'', die heeft mij ooit eens bij de schouder gepakt toen we het eens over heroine hadden.
Hijzelf zag er vreselijk uit, zo waren meerdere tanden weggerot in zijn gebit, en hij was vel over been.
Hij zei toen tegen mij:
Heroine?? Doe HET NOOIT!!
Hijzelf kon het niet volhouden, die in zijn hart een beste kerel was, een leven zonder dat middel, het lukte hem dus niet. Hij brak zijn behandeling dus af. Daarvan waren er natuurlijk meerderen, maar juist hij blijft mij die ene waarschuwing nu nog steeds hard in de oren schreeuwen. Ik heb deze man zien lijden, pijn lijden, horen zuchten en kreunen, en ik dacht inderdaad: Ik doe het nooit, nee, nooit, écht nooit...
En dan nu met die verdomde oxcycontin. Het is geen pretje, alhoewel ik (nog) niet buitensporig veel neem. 3 x 15 mg Time Release per dag nu, wegens meer dan helse rugpijnen.
Op dokters advies en voorschrift, maar toch.
Maar dat stukje gaat ergens anders nog aan de orde komen. Hier hoort het immers niet.
De bedoeling van mijn bijdrage is toch wel de medemens te waarschuwen. En meer dan dat eigenlijk wel.
Want Soft drugs? Welnee die zijn er gewoonweg niet!
Niet doen is mijn advies!

Goed verhaal Whoop!

Ik herken er veel in, hoewel ik mijn stoppen net iets anders heb ervaren dan jij. Ik ben vanaf het moment dat ik stopte begonnen met schrijven wanneer ik het moeilijk had en dat heeft me zeker in het begin goed geholpen. Echter is er bij mij na een paar maanden gestopt te zijn veel oud zeer naar boven gekomen. Hierdoor ben ik nu in een wat mindere periode geraakt en sinds deze week is de 'behoefte' aan gebruiken (iets om me maar weer weg te houden van de opgerakelde pijn) er weer. Maar ik weet gelukkig wel dat dit geen zin heeft, of in ieder geval niets oplost.

Ik ben inmiddels bijna 7 maanden gestopt met blowen en hoewel het veel beter met mij gaat (alle vrienden en familie zeggen dat), heb ik er moeite mee dat ik opeens met iets vanuit het verleden wordt opgezadeld. Zo voelt het althans soms. Alcohol doe ik nog steeds wel, maar dat stopt de pijn niet voldoende weg. Ik snap nu heel goed waarom ik 10 jaar lang heb geblowed, hoewel ik dat toentertijd waarschijnlijk onbewust heb gedaan. Ik probeerde mezelf weg te houden van iets pijnlijks uit het verleden.

Blijkbaar vinden mijn lichaam en geest me nu sterk genoeg om te dealen met mijn verleden, dus dat is eigenlijk wel een compliment naar mezelf toe. Misschien zijn er meer mensen die (onbewust) lopen met iets uit het verleden waardoor ze ooit zijn begonnen met de 'zelf-medicatie' - drugs dus. Ik kan het voor mezelf niet goedpraten en ik liep al wel 5 jaar tegen het stoppen aan te hikken, maar nu ik gestopt ben is het wel allemaal wennen.

Los daarvan zou ik eigenlijk niet eens goed weten wat ik mis. Is het de high? Geloof ik niet, want de realiteit zoals die is is vaak heftig genoeg.. ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van..

Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.

Intangible zei:

ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van..

Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.

Klik om te vergroten...

Ik ben het hier grotendeels mee eens. Door het stoppen met blowen ging ik realiseren dat het blowen mij hielp om mijn 'hoofd in het zand te steken'. Zonder te blowen leer je wél van je fouten! Ik ben nu een jaar gestopt en ik denk niet dat ik ooit nog zal blowen. Ik zie er het nut niet meer van in. Leuke dingen zijn net zo leuk zonder stoned te zijn. Het is niet zo dat het leven nu makkelijker is. Ik wordt elke dag geconfronteerd met de achterstand die ik heb op leeftijdsgenoten. Stukje bij beetje kom ik echter dichterbij. Ik zie het als een grote inhaalrace.

Je stelling 'je bent klaar om weer te beginnen als je bent vergeten waarom je gestopt bent' gaat naar mijn mening niet op, omdat je niet bezig moet zijn met wanneer je weer mag beginnen. Je hebt de keuze gemaakt definitief te stoppen. Elke gedacht die uitkomt op blowen is een gedachte uit de verslaving omdat het besluit om te stoppen gefundeerd en definitief is.

Succes

Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Het geeft mij weer wat extra moed!

Ik ben nu 29 jaar en blow inmiddels +/- 8 jaar. Het nieuwe jaar is vers en de goede voornemens zijn bepaald. Ik heb nu 2 dagen niet geblowd. Al is het niet zo dat ik de jaarwisseling gebruik om te stoppen met mijn verslaving.

De afgelopen 2 weken heb ik vakantie gehad, die ik eigenlijk zwaar K*T ervaren heb. Vooral omdat ik mezelf 2 weken lang heb geconfronteerd met hoe mijn leven er momenteel uitziet: werken, eten, blowen, gamen, slapen. Voorheen heb ik hier altijd voldoening uit kunnen halen, maar het lijkt er op dat dit niet meer lukt. Ik voel me niet meer gelukkig. Ik ben nog nooit depressief geweest oid zou ook niet weten hoe dit voelt, maar ik geloof dat ik toch redelijk tegen een depressie aanzit. Het voelt in ieder geval niet goed. En ben dan ook behoorlijk klaar met het blowen en alles wat daarbij komt kijken. Een goed moment om te stoppen, ik wil het ook graag.

Gelukkig heb ik de afgelopen dagen nog geen moment gehad dat ik een joint wilde roken.
Dit zal waarschijnlijk komen door de activiteiten van de afgelopen dagen. Laat ik het zo zeggen, er is voldoende alcohol gedronken rondom O&N die deze verslaving even aan de kant heeft gezet. Jammer genoeg wordt ik al wel geconfronteerd met ontwenningsverschijnselen. Het niet goed kunnen slapen, extreem realistische dromen en zwetend wakker worden.

In ieder geval bedankt. Ik hoop dat ik hetzelfde over een jaar kan vertellen

Hallo allemaal,

Een update en geruststelling. Als je besluit dat het genoeg is en het tijd is te stoppen met blowen, roken of welke verslaving dan ook, zoals ik een aantal jaren geleden ook heb besloten, weet dan dat het met de tijd makkelijker wordt. Wanneer je op lange termijn de vruchten van je nieuwe beslissing plukt is het heerlijk. Zo ben ik recent afgestudeerd en het gevoel is gewoon heerlijk.

Als tip die mij zeer goed heeft geholpen in de strijd tegen mezelf, de volgende redenering:

1. Het besluit te stoppen is definitief en weloverwogen genomen.
2. Elke gedachte die zou leiden tot 'gebruik' komt voort uit de verslaving, omdat het besluit definitief is.
3. Dus wees eerlijk tegen jezelf en bekijk bij elke gedachte of 'gebruik' het gevolg zal zijn. Onderschat de kracht van irrationaliteit als gevolg van je verslaving niet. Jij bent je eigen 'tegenstander', dus je 'tegenstander' weet precies hoe hij je onderuit moet halen, maar aan de andere kant weet jij ook precies hoe jou 'tegenstander' denkt!

Succes ermee.

Ik herken mijzelf akelig veel in jouw eerste bericht! Echter ben ik het niet eens met het feit dat blowen je ontwikkeling stagneert. In tegendeel juist! Als persoon ben ik in mijn tijd dat ik dagelijks blowde heel erg veel gegroeid. Als je mij vijf jaar geleden kende weet je waarom. (van wellicht lichtelijk autistisch naar overdreven sociaal en wijs (al zeg ik het zelf )

Ben nu tevens ruim één maand gestopt (met roken & blowen; ook tegelijk), nadat ik afgelopen zomervakantie wiet weer goed heb misbruikt. Daarvoor was ik 11 maanden gestopt.

royzegtTRIPPEM zei:

Echter ben ik het niet eens met het feit dat blowen je ontwikkeling stagneert. In tegendeel juist!

Klik om te vergroten...

Het is ook geen feit, het komt alleen veel voor bij mensen. Sommige mensen kunnen prima functioneren op dagelijks blowen, maar de meesten worden gewoon slap en futloos en voeren weinig meer uit.

Wie zegt dat je niet nog socialer en wijzer zou zijn geworden als je niet geblowd had

beste #Whoop,

Ik hoop echt van harte dat je dit bericht nog leest.

Ik wil je ontzettend graag bedanken voor je verhaal, zo duidelijk, zo mooi geschreven en zo herkenbaar. Toen ik het las stond ik eerst 10 minuten met me mond vol tanden. Ik heb zo vreselijk veel herkennening en ben zo blij dat ik dit heb gelezen.

Het helpt mij, het geeft mij moed en kracht om door te gaan. Maar vooral ook inzicht in mijn eigen gedrag en gedachtes. Wat ben ik blij als ik van deze verslaving af ben en wat van mijn leven ga maken.

Ik zal je kort mijn verhaal proberen uit te leggen.

Na 3 jaar lang geblowd te hebben, ben ik inmiddels weer opnieuw gestopt (ik was eerst 5 weken gestopt en toch weer teruggevallen, geloof het of niet maar ik had dat echt nooit verwacht, ik ben echt geschrokken daarvan. Maar goed, nu ga dat mij echt never ever meer gebeuren.

Na een interventie van mijn familie ben ik gestopt, achteraf gezien was ik te verslaafd om zelf te stoppen. Mijn familie vertelde eigenlijk allemaal dingen tegen mij die ik zelf al wist, ik bem al 3 jaar lang me leven aan het verkloten, sta stil en denk alleen maar lang leve de lol. Alleen maar zogrnaamd genietrn van het leven. Terwijl ik ondertussen maximaal bijleende bij duo, dikke schulden heb, geen vrienden meer en ook nog eens een familieband die zo slecht is dat alles weer tijd nodig heeft om te herstellen en om weer vertrouwen in elkaar te krijgen. Ook heb ik me mbo opleiding met mazzel gehaald terwijl ik zoveel beter kan.

Achteraf gezien was blowen gewoon puur een uitweg voor me problemen, ik verplaatste ze naar de achtergrond totdat ik de volgende dag weer wakker werd en angst/stress aanvallen kreeg. Ook heb ik ontzettend veel last gehad van psychische bijwerkingen, ik werd angstig en paranoïde. Ik had nooit verwacht dat cannabis dat met je kon doen, het begon allemaal zo onschuldig, ik dacht tenslotte altijd dat het goed was, lekker ontspannen, puur natuur, en beter dan alcohol… Helaas, pure onzin, in ieder geval wel voor mijzelf.

Nadat ik jou prachtige verhaal heb gelezen weet ik al helemaal dat ik gewoon ontzettend verslaafd ben/was aangezien ik alles probeerde/probeer goed te praten.

Ik voel me chaotisch af en toe en voel me soms ook down en chagrijnig. Gelukkig woon ik nu weer bij mijn ouders die mij erg steunen, ook ben ik via de huisarts in contact gekomen met Victas, vorige week intake gesprek gehad en binnekort start de behandeling op basis van gesprekken.

Ik wou me verhaal toch graag even met je delen. Ik ga keihard volhouden en me leven weer oppakken en opbouwen.
Weer zelfvertrouwen krijgen, leuke baan vinden en richten op de goede dingen voor mij in het leven ( ben nog steeds barman, en had precies hetzelfde als jij, ik praatte mezelf gewoon aan dat ik verlegen was, dat ik veel zelfvertrouwen had. allemaal onzin, ben zo onzeker als wat, heb last van persoonlijkheidstoornis. Tijd om te veranderen.

ik zal af en toe nog posten hoe het met me gaat, ik hoop op een reactie van je.

Nogmaals bedankt voor alles, dit is voor mij officieel het keerpunt in me leven.



ps: vergeten erbij te zetten, ik ben op dit moment pas weer 1 week gestopt. dit keer geem terugval voor mij.

Rob123 zei:

beste #Whoop,

Ik hoop echt van harte dat je dit bericht nog leest.

Ik wil je ontzettend graag bedanken voor je verhaal, zo duidelijk, zo mooi geschreven en zo herkenbaar. Toen ik het las stond ik eerst 10 minuten met me mond vol tanden. Ik heb zo vreselijk veel herkennening en ben zo blij dat ik dit heb gelezen.

[...]

ik zal af en toe nog posten hoe het met me gaat, ik hoop op een reactie van je.

Nogmaals bedankt voor alles, dit is voor mij officieel het keerpunt in me leven.


ps: vergeten erbij te zetten, ik ben op dit moment pas weer 1 week gestopt. dit keer geem terugval voor mij.

Klik om te vergroten...

Hey Rob,

Goed om te horen dat mijn verhaal jou heeft geholpen. Dat was mede het doel van het schrijven (naast het op een rijtje zetten voor mezelf).

Wat betreft mijn verhaal. Het wordt echt steeds makkelijker naarmate je langer gestopt bent. Het is een kewstie van situaties die gelinkt zijn aan blowen te vervangen voor nieuwe situaties zonder die link. Dat kost tijd en af en toe komt de gedachte weer terug, omdat je in een situatie terecht komt die nog niet is vervangen. Soms duurt het vervangen wat langer, maar uiteindelijk denk je er amper meer aan.
Het is nu meer dan drie jaar geleden en ik zal nooit meer blowen. Ik bereik steeds meer en dat komt allemaal doordat ik nu wel mijn uiterste best doe en bereid ben hard te werken. Ik ga nu zelfs waarschijnlijk cum laude afstuderen voor de master op de universiteit . Het blowen maakte mij zo ontzettend lui en onverschillig dat er gewoon nooit iets van de grond kwam. Tuurlijk zijn er ook tegenslagen, maar daar ga je zoals elk ander mens mee om: evalueren en volgende keer proberen beter te doen.

Onderschat jezelf niet. de verslaving tast gewoonweg je rationaliteit aan en jij bent de enige die eerlijk kan zijn tegen jezelf. Maar het feit dat je op dit forum bent gekomen en dit schreef laat zien dat je uit jezelf de wil heb om het te veranderen.

Wellicht een nieuwe tip: probeer je alleen zorgen te maken over wat je kunt veranderen. Ga niet liggen malen over wat je allemaal anders had moeten doen in het verleden. Accepteer hoe het is, evalueer hoe het zo is gekomen, en ga kijken wat je wil bereiken in de toekomst, bepaal wat er anders moet en ga ervoor.

Het klinkt misschien allemaal zo cliché, maar 't is gewoon zo. (het is niet voor niets een cliche) Ik hoop dat je het stoppen hebt volgehouden. Zo niet, probeer het opnieuw en gebruik de tips die ik eerder in het forum heb gezet. Vooral het definitieve karakter van het besluit maakt het zoveel makkelijker. Alles wat je weer laat blowen komt uit de verslaving.

Super om te horen dat ik je heb kunnen inspireren en ik weet dat je definitief stopt.

Het allerbeste gewenst en de hartelijke groeten,

Whoop

Is al errug lang geleden allemaal.....

nummer9 zei:

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Klik om te vergroten...

Maar waarom nou joh? Waarom jezelf zo kwellen met dat soort dingen? Je zegt dat je niet het type persoon bent dat zich graag met anderen vergelijkt, maar dat doe je eigenlijk wel heel erg. Dat schuldgevoel over al die gemiste tijd is zo'n onzinnig iets.

Zelf interesseert zo'n standaard leventje me helemaal niets. Iedereen doet elkaar na, iedereen leeft hetzelfde leventje, waarom zou ik dat per se ook moeten? Maar ja dat ben ik. Als jij wel zo'n leventje wilt, moet je er gewoon voor gaan. Maar laat dat schuldgevoel toch los. Er is geen geschreven regel dat je op je zoveelste getrouwd moet zijn, op je zoveelste kinderen moet krijgen, enzovoort.

Als je dingen probeert 'in te halen', mis je alleen maar meer van het hier en nu. Tijd is geen kostbaar goed. Tijd houdt je vast in het verleden en de toekomst. Het leven is nu.

Mindless zei:

nummer9 zei:

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Klik om te vergroten...

Maar waarom nou joh? Waarom jezelf zo kwellen met dat soort dingen? Je zegt dat je niet het type persoon bent dat zich graag met anderen vergelijkt, maar dat doe je eigenlijk wel heel erg. Dat schuldgevoel over al die gemiste tijd is zo'n onzinnig iets.

Zelf interesseert zo'n standaard leventje me helemaal niets. Iedereen doet elkaar na, iedereen leeft hetzelfde leventje, waarom zou ik dat per se ook moeten? Maar ja dat ben ik. Als jij wel zo'n leventje wilt, moet je er gewoon voor gaan. Maar laat dat schuldgevoel toch los. Er is geen geschreven regel dat je op je zoveelste getrouwd moet zijn, op je zoveelste kinderen moet krijgen, enzovoort.

Als je dingen probeert 'in te halen', mis je alleen maar meer van het hier en nu. Tijd is geen kostbaar goed. Tijd houdt je vast in het verleden en de toekomst. Het leven is nu.

Klik om te vergroten...

Verdorie, komt het misschien toch nog eens van pas: Dat ik als jongen tot vervelendst aan toe bijna ben doof gedraaid door die broer van mij met zijn heavy metal en hardrock! Als kleine aanvulling op de reactie van Mindless op nummer9 wil ik zeggen dat die gasten van Iron Maiden een passend nummer voor nummer9, en mij, hebben gemaakt:

Wasted Years!

From the coast of gold, across the seven seas,
I'm traveling on, far and wide,
But now it seems, I'm just a stranger to myself,
And all the things I sometimes do, it isn't me but someone else.

I close my eyes, and think of home,
Another city goes by, in the night,
Ain't it funny how it is, you never miss it til it's gone away,
And my heart is lying there and will be til my dying day.

So understand
Don't waste your time always searching for those wasted years,
Face up, make your stand,
And realize you're living in the golden years.

Too much time on my hands, I got you on my mind,
Can't ease this pain, so easily,
When you can't find the words to say, it's hard to make it through another day,
And it makes me want to cry, and throw my hands up to the sky.

So understand
Don't waste your time always searching for those wasted years,
Face up, make your stand,
And realize you're living in the golden years.

Ik hoop dat jij er ook wat aan hebt? Het geeft mij namelijk een beter gevoel, ik begrijp wat je voelt en Mindless ziet het goed! Je krijgt de tijd die je voor het gevoel hebt weggegooid nooit meer terug, het gaat om wat je NU met de rest van de overgebleven tijd doet.

Jouw "gouden eeuw" is aangebroken! Go for it!

Hallo whoop,

ik kwam op deze site en je bericht uit omdat ik nu net 5 dagen gestopt ben met gamen. Ik heb mezelf meer dan 20 jaar verloren in het gamen en ik lees zoveel herkenbaars in je verhaal dat ik er van schik.

Ik ben gelukkig ondertussen wel ruim een jaar en van de drank af en al iets langer van het blowen, wat je beschrijft is in ieder geval enorm herkenbaar en ik heb zelf ook heel veel gehad aan het boek en de video van Allan Carr en ook aan het boek van Jan Geurtz "De verslaving voorbij" en het boek van Erik Stofferis "De grote verdoving" over de alcohol.

Ik ben wel eens eerder een tijdje van het gamen afgeweest maar er dus ook weer mee begonnen, de laatste jaren ben ik toch blijven zoeken naar wat het vluchtgedrag (gamen) in stand hield en dat was omdat ik maar steeds maar mezelf bleef veroordelen en zo bleef ik maar in die vicieuze verslavings cirkel zitten.
De laatste jaren ben ik een stuk aardiger voor mezelf geworden en dat is de factor geweest dat ik nu ben waar ik ben, geen alcohol en wiet meer en nu ook al 5 dagen gestopt met gamen en geen zin ook maar om weer terug te gaan naar de eenzaamheid van het gamen, het leven heeft meer te bieden dan die pixels op het beeldscherm.

De tijd dat ik aan het gamen was is voorbij, ik kan wel gaan huilen dat het zonde is geweest maar dat roept weer een schuldgevoel op en voordat ik het weet ben ik weer terug bij het gamen, dus aanvaarden dat het is geweest en naar de toekomst kijken....voor ik dit heb kunnen doen heeft het wel een paar jaar gekost van opvallen en weer doorgaan maar ik heb nu goede hoop en mocht er eventueel een terugval komen ik ben erop voorbereid.

Heel veel bedankt voor het verhaal, je heb me meer dan genoeg inspiratie gegeven om het gamen nu te laten voor wat het is.
p.s. misschien ga ik er later nog meer over schrijven.

R..

vaarwel

Whoop ik zou graag in contact met je komen! Hoop stiekem dat je dit nog leest haha

Hoi allemaal,

Misschien leuk om te laten weten, bijna tien jaar later. De beslissing om te stoppen is voor mij de beste ooit geweest. Sinds die beslissing pak ik dingen echt aan en is mijn leven in een heerlijke ontwikkeling terecht gekomen. En een geruststelling: het wordt met tijd makkelijker.

Dessie zei:

Whoop ik zou graag in contact met je komen! Hoop stiekem dat je dit nog leest haha

Klik om te vergroten...

Ik heb je een privébericht gestuurd.

Met vriendelijke groet,

Whoop

Wat ik me nog wel af vraag whoop, ben je hier nu meer om mensen van hun verslaving af te helpen? Of worstel je nog steeds met je wietverslaving, hoe is dat na 2.5 maand?

Ik heb voor mezelf ook echt een punt gezet achter de verslaving. Mede door gewoon slechte vrienden. Ik heb ook zoveel onlogische shit gedaan, maar bij slechte vrienden blijven hangen omdat het allemaal toch omdat allemaal niet lekker ging -> Overleden familie, gescheiden ouders, zieke broer, zieke vader. Toch heb ik een keuze voor mezelf gemaakt, ik wil niet langer zo slecht voor me zelf zorgen en eigenlijk toch af van het zelfdestructieve wat een verslaving eigenlijk is. Wat Zero ook zei, het averechts handelen... weten dat het slecht voor je is en toch er mee doorgaan.

Maar wat komt nou eigenlijk na de verslaving? Nieuwe vrienden zoeken die wat betere invloed op je hebben? Maar wie is er nou goed bezig? Iedereen heeft wel iets, is het alcohol, wiet of doet regelmatig pillen.

Wat ik me nog wel af vraag whoop, ben je hier nu meer om mensen van hun verslaving af te helpen? Of worstel je nog steeds met je wietverslaving, hoe is dat na 2.5 maand?

Klik om te vergroten...

Ik ben hier omdat het opschrijven en analyseren van mijn probleem tegelijkertijd mij en misschien mensen kan helpen die of in dezelfde situatie zitten of in een eerder stadium en zo wat schade in het achterblijven van hun ontwikkeling kunnen voorkomen als de hoofdlijnen en essentie van mijn verhaal hen bekend voorkomt.
Het is een stuk makkelijker nu omdat ik er simpelweg minder vaak aan denk. Er zijn nog steeds momenten waar ik aan een jointje opsteken denk of mijn verslaving bepaalde redeneringen in mijn gedachten probeert te krijgen die het opsteken van een joint rechtvaardigt. De objectiviteit, rationaliteit helpen mij om deze drogredenen te herkennen. Het definitieve besluit herinnert mij eraan dat de beslissing niet voor niets was en de discipline helpt me om het definitieve besluit vol te houden.
Omdat ik echter door het overmatig blowen meer dan 5 jaar praktisch stil heb gestaan qua ontwikkeling en mijn herstel in verschillende opzichten niet in een dag geregeld, is deze periode best moeilijk. Het is heel wat werk en ik wordt steeds herinnerd aan het feit dat ik fouten heb gemaakt. Het is gewoon een moeilijke periode.
Daarbij komt dat ik in mijn tijd dat ik blowde mijn problemen simpelweg negeerde en nu moet ik de problemen (zoals iedereen dat doet) te lijf gaan. Ik houd mijzelf niet de illusie voor dat het niet moeilijk zal zijn, maar ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen dus ik hou vol.

Ik heb voor mezelf ook echt een punt gezet achter de verslaving. Mede door gewoon slechte vrienden. Ik heb ook zoveel onlogische shit gedaan, maar bij slechte vrienden blijven hangen omdat het allemaal toch omdat allemaal niet lekker ging -> Overleden familie, gescheiden ouders, zieke broer, zieke vader. Toch heb ik een keuze voor mezelf gemaakt, ik wil niet langer zo slecht voor me zelf zorgen en eigenlijk toch af van het zelfdestructieve wat een verslaving eigenlijk is. Wat Zero ook zei, het averechts handelen... weten dat het slecht voor je is en toch er mee doorgaan.

Klik om te vergroten...

Dit is denk ik de juiste keuze. Ik wens je veel sterkte. Ik weet zeker dat je het kunt. Iedereen kan het en de meeste mensen doen het al; niet blowen. Je mist niet zoveel. Of je nou een avond tv zit te kijken (of wat dan ook) met joint of zonder joint. Het enige grote verschil is dat de lange termijn gevolgen van blowen zeer negatief zijn. Het fijne gevoel van onbezorgd stoned zijn weegt niet op tegen de voordelen van het niet blowen op lange termijn

Maar wat komt nou eigenlijk na de verslaving? Nieuwe vrienden zoeken die wat betere invloed op je hebben? Maar wie is er nou goed bezig? Iedereen heeft wel iets, is het alcohol, wiet of doet regelmatig pillen.

Klik om te vergroten...

zoals ik al zei komt de periode van herstel na de verslaving. In ieder geval voor mij, omdat de verslaving en mijn gedrag toch wat schade aan mezelf heeft aangericht is dit heel wat werk. De redenering die je maakt 'wie is er nou goed bezig is' een klassiek voorbeeld van een drogreden. ik zal je uitleggen waarom.
Het feit dat andere mensen verslavingen, problemen of wat dan ook hebben rechtvaardigt jouw verslaving niet. Je verslaving probeert je ervan te overtuigen dat je niets anders dan anderen bent en dat omdat anderen problemen hebben jij ze ook mag hebben.
Je hebt echter allang besloten dat jouw verslaving slecht voor je is en dat je van het zelfdestructieve gedrag af wilt. Wat heeft het feit dat anderen problemen hebben te maken met het feit dat jij jouw verslaving, problemen wilt oplossen. Het is cliché (niet voor niets), maar het komt neer op het gezegde; 'als iedereen van een brug af springt, doe jij het dan ook?'

Je kunt heel makkelijk redeneringen die vanuit je verslaving komen herkennen door te bekijken of de redenering je probeert te overtuigen een joint op te steken. Als dit zo is komt de redenering uit je verslaving, omdat je allang hebt besloten, en terecht, om NOOIT meer te blowen.

Inderdaad.. de verslaving heeft me verder ook niets te bieden.

Ik ben nu al een weekje gestopt