(softdrugs)verslaving en rationaliteit

Bedankt "Whoop" voor het starten van deze topic en goed om te zien dat je nu als het goed is zo'n 4 jaar gestopt ben. Persoonlijk zit ik nu in een vergelijkbare situatie als jij 4 jaar geleden en ik hoop over 4 jaar terug te kunnen kijken op dit forum en te zien dat ik misschien wel één van de belangrijkste keuzes van mijn leven heb gemaakt: stoppen met blowen.

Ik kan een heel verhaal gaan uittypen over mijn verleden en de manier waarop ik uiteindelijk op dit forum ben beland, maar dat laat ik voorlopig in ieder geval even achterwegen. Het belangrijkste is dat ik sinds afgelopen 27 september definitief gestopt ben met blowen. Ik ben de afgelopen 5 jaar verslaafd geweest aan blowen en heb er nu echt genoeg van. Heb er al een paar keer eerder "echt genoeg van gehad", maar heb in de afgelopen 5 jaar maximaal 2 weken niet geblowd.

Ik ben nu 27 en de redenen om te stoppen hebben zich langzaamaan opgestapeld. Waar ik eerst net als de topicstarter alles wel prima vond zoals het ging, begon er op een gegeven moment wat te knagen. Even om kort samen te vatten: ik blowde vrijwel dagelijks, in m'n eentje, steeds minder sociale contacten, slechte schoolresultaten, niet meer sporten, ongezond eten en vanuit die levensstijl ontstonden op een gegeven moment problemen.
Aan de ene kant weet je wel dat als je lang genoeg zo doorgaat, er een moment komt dat alles instort: vriendin kwijt, vrienden die definitief vaarwel zeggen, geen kans meer op een diploma en lichamelijke en geestelijke problemen. Dat weet je dus wel, maar het echte besef lijkt niet door te dringen naar mijn ervaring. Ik kon altijd heel makkelijk inzien wat de mogelijke gevolgen zouden zijn van mijn levensstijl, maar echt dat diepe gevoel van beseffen waar je allemaal mee bezig dringt op de een of andere manier gewoon niet door.

De afgelopen 2 jaar had ik bezig moeten zijn mijn scriptie en opleiding af te maken. Maar doordat ik daarnaast geen doelen had, ging bijna alle "vrije" tijd op aan blowen. Gewoon in m'n eentje thuis zitten en gamen, maar ook veel lezen en verdiepen in onderwerpen die ik interessant vind (het blowen heeft zeker niet alleen maar negatieve dingen opgeleverd).
Maar goed, op een gegeven moment had ik een echte laatste kans om mijn scriptie en opleiding af te ronden. Als het nu niet zou gebeuren, tja... dat was zo'n moment dat het diepe besef wel even goed doordrong.

Uiteindelijk dus afgelopen juni mijn opleiding en diploma gehaald waar ik, maar vooral ook mijn ouders, heel erg blij mee zijn. Ik heb vanaf maart 2016 echt een stuk minder geblowd, omdat de motivatie voor het halen van mijn opleiding toch sterker was dan de wil om te blowen (als ik heb geblowd krijg ik niks voor elkaar).
Doordat ik minder ging blowen, merkte ik al dat mijn gedachten lichtelijk veranderden. Ik begon meer over mijn toekomst na te denken (ook zorgen maken) en ik werd weer wat socialer naar anderen toe. Het voelde alsof ik langzaam terug in de "realiteit" kwam. Aan de ene kant voelde dit hard, koud en nuchter aan, maar aan de andere voelde ik me ook best prettig als ik bijvoorbeeld een week nuchter was (in de zin van fysiek fitter, mentaal helderder).

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Ik ben nu na een aantal keren "definitief" gestopt te zijn nu echt gestopt. Net zoals ik ondanks alle problemen altijd oprecht heb volgehouden dat ik mijn diploma ooit zou halen, waar anderen daar totaal niet meer in geloofden, geloof ik ook oprecht dat het me ooit zal lukken om te stoppen met blowen. Hopelijk is die tijd nu.

De belangrijkste reden om te minderen met blowen is mijn opleiding geweest. De belangrijkste reden om echt helemaal te stoppen is liefde geweest. Dit klinkt misschien stom, maar in al die jaren blowen heb ik nooit echt de behoefte aan een relatie gehad (is toen ook stukgelopen), maar toen ik die periodes had van af een toe een weekje stoppen, stak ik op een bepaalde ochtend weer een joint en ik dacht aan een meisje die ik vroeger leuk vond. Opeens kwam al dat gevoel weer heel sterk naar voren bij het opsteken van die joint. Moeilijk te omschrijven wat voor soort gevoel het precies was, maar een soort heel warm gevoel. En ik dacht: als ik ooit nog zo'n leuk meisje wil moet ik echt veranderen: zo'n soort meisje gaat nooit met iemand als de persoon die ik nu ben (zag ook ondertussen via facebook dat inderdaad ook zij zich al weer jaren had doorontwikkeld etc.). Het drong gewoon echt keihard tot me door dat ik de volgende dag meteen zou gaan stoppen. Voelde me ook heel goed daarbij, terwijl ik normaal gesproken vrij gevoelloos ben als ik stoned ben (op negatieve gevoelens na).

Maar goed, al met al begon ik steeds meer in te zien dat ik gewoon moest stoppen. De redenen om te stoppen werden er meer en meer. Begrijp dat het een beetje een structuurloos verhaal is, maar de bedoeling is dat ik komende tijd meer wil vertellen over mijn ervaringen en vooral ook hoe het mij vergaat met stoppen, wat mijn valkuilen zijn en ook net als de topicstarter wat inzichten kan geven in het hoofd van een verslaafde. Ik doe dit in eerste instantie voor mezelf, merk dat ik de behoefte heb om dingen van me af te schrijven, en hopelijk heeft het een positieve invloed op anderen in dezelfde situatie: zeker als het me lukt om daadwerkelijk te stoppen dit keer!

Ik vind dit Topic, en met name de eerste post, wel heeeeeeel erg goed en ook....regelrecht van toepassing op mijn eigen leventje!

Ikzelf ben ongeveer vanaf mijn 23 e tot en met mijn 40 ste zwaar aan de cannabis ja inderdaad, verslaafd geweest. 17 jaar dus aan één stuk, vervolgens ben ik nog 4 x teruggevallen, maar ik ben er nu dan toch enkele jaren helemaal van af.
Het boeit me niet meer. Nee, sterker nog, ik wíl het niet meer. Basta! Finito!
En wat blijkt dan in de situatie waar ik nu in verzeild ben geraakt...je ruilt de ene verslaving binnen de kortste keren weer in voor een nieuwe. Zómaar!
En dat kunnen dan verslavingen zijn, waar je eerder nog nooit de minste interesse hebt getoond. Of waar je geen idee van hebt gehad.
Bijvoorbeeld een gokkast wordt veel te interessant, of het dwangmatig gaan Gamen, het gaan drinken van alcohol, ach noem het maar Zuipen, noem maar op!
En in mijn geval is het nu....een Oxycontin afhankelijkheid. Een opiaat, dus.
Daar ga ik het hier in dit Topic niet verder hebben, want dit hoort elders op dit Forum thuis. Wat ben ik blij overigens met dit Forum, want ik kan hier mijn verhaal kwijt, en dan ook nog aan mensen, die uit eigen ervaringen kunnen meepraten...Perfect!

Terug naar de softdrugs, en wel de Cannabis in mijn geval. Ooit als 17 jarige eens met een vriendje van school, die ermee aankwam, geprobeerd, en in die tijden waren die softdrugs nog lang niet zo krachtig als nu!
De heerlijke roes waarin ik toen heb verkeerd, ik kan hem me nog zó voor de geest halen. Heerlijk gewoon! Ik heb toen niet beseft, wat dit later voor een ontzaglijk groot probleem zou gaan leiden met allerlei andere gerelateerde problemen op de koop toe...
Na die eerste heerlijke keer (waarbij ik kan zeggen, dat de eerste keer eigenlijk zó lekker is, diezelfde Flash of trip, die krijg je dus nóóit meer) heb ik járen lang dit spulleke niet meer aangetroffen, en gebruikt. Ik leefde mijn gewone leventje gewoon verder, totdat...ja hoor, ik erachter kwam, dat een broer van mijn vriendinnetje uit die tijd ermee bezig was, en ik meteen óók maar eens een hijs uit de waterpijp vroeg, en kreeg.
Dat is één van mijn allergrootste domheden geweest, die ik in mijn leven begaan heb.
Het is namelijk niet te geloven, en al helemaal niet te bevatten, welke prijs ik daarvoor heb moeten betalen.
Want:
Voor sommige mensen (zoals ik, dus) is Cannabis geen softdrug. Welnee hoor, in de eerste maanden, als het allemaal nog leuk is, en je denkt van: Ach, het is toch maar een sóft drug, mij kan niets gebeuren, dit is gelul. Quatsch.
Van die foute stellingname kan ik nu alleen maar zeggen:
was dit maar zo!
Tegenwoordig zijn de Wietsoorten zó sterk, dat zijn al helemaal geen Soft drugs meer!
(40% THC schijnt er mogelijk te zijn)
Wat mij betreft, eenmaal begonnen met dit spul, In een tijdsbestek van een vier a vijf maanden, raakte ik alles, waar ik van hield, kwijt.
Mijn relatie liep stuk na 5 1/2 jaar, goddome en geloof me, daarvan heb ik nu heden ten dage nog steeds last want deze dame in kwestie was dus echt de liefde van mijn leven,...(want je verandert dus wel degelijk door dat blowen), financiele problemen ontstonden er, want ik rookte op een gegeven moment meer dan 7 gram per dag op, en dan van de duurste soorten, ach....er gebeurde eigenlijk teveel om op te noemen.
Nu ik dit hier neerschrijf, word ik er weer depri van!
Aan geld heeft mij die tijd meer dan 150.000 gulden gekost. misschien nog wel meer.
Vwb mijn sociale leven en contacten, behalve enkele mede gebruikers, daar bleef al snel maar weinig van over. Heel weinig, zelfs. Rationeel nog kunnen nadenken over de werkelijk belangrijke zaken in het leven? Het mocht wat!
Mijn hele leven stond gewoon ''stil'' na de eerste Bong pijp van de dag. Ik deed eigenlijk helemaal geen flikker meer, behalve ervoor zorgen, dat er genoegt in huis was voor d eerst komende dagen. Dat werd een regelrechte dwangneurose. En: vóór het slapen gaan, in elk geval één zware Bong naar binnen stomen. Bah wat een leven.
Uiteindelijk kwam ik meerdere malen in een ziekenhuis terecht, uiteindelijk als laatste halte een afkick kliniek.
En daar heb ik mogen aanschouwen, wat er absoluut zou gaan gebeuren, als ik er niet mee op zou houden, en ook, hoe ellendig het kan gaan, als je uiteindelijk naar de zwaardere middelen pakt.
Één van de mede cliënten daar in die kliniek, ene ''Theo'', die heeft mij ooit eens bij de schouder gepakt toen we het eens over heroine hadden.
Hijzelf zag er vreselijk uit, zo waren meerdere tanden weggerot in zijn gebit, en hij was vel over been.
Hij zei toen tegen mij:
Heroine?? Doe HET NOOIT!!
Hijzelf kon het niet volhouden, die in zijn hart een beste kerel was, een leven zonder dat middel, het lukte hem dus niet. Hij brak zijn behandeling dus af. Daarvan waren er natuurlijk meerderen, maar juist hij blijft mij die ene waarschuwing nu nog steeds hard in de oren schreeuwen. Ik heb deze man zien lijden, pijn lijden, horen zuchten en kreunen, en ik dacht inderdaad: Ik doe het nooit, nee, nooit, écht nooit...
En dan nu met die verdomde oxcycontin. Het is geen pretje, alhoewel ik (nog) niet buitensporig veel neem. 3 x 15 mg Time Release per dag nu, wegens meer dan helse rugpijnen.
Op dokters advies en voorschrift, maar toch.
Maar dat stukje gaat ergens anders nog aan de orde komen. Hier hoort het immers niet.
De bedoeling van mijn bijdrage is toch wel de medemens te waarschuwen. En meer dan dat eigenlijk wel.
Want Soft drugs? Welnee die zijn er gewoonweg niet!
Niet doen is mijn advies!

Goed verhaal Whoop!

Ik herken er veel in, hoewel ik mijn stoppen net iets anders heb ervaren dan jij. Ik ben vanaf het moment dat ik stopte begonnen met schrijven wanneer ik het moeilijk had en dat heeft me zeker in het begin goed geholpen. Echter is er bij mij na een paar maanden gestopt te zijn veel oud zeer naar boven gekomen. Hierdoor ben ik nu in een wat mindere periode geraakt en sinds deze week is de 'behoefte' aan gebruiken (iets om me maar weer weg te houden van de opgerakelde pijn) er weer. Maar ik weet gelukkig wel dat dit geen zin heeft, of in ieder geval niets oplost.

Ik ben inmiddels bijna 7 maanden gestopt met blowen en hoewel het veel beter met mij gaat (alle vrienden en familie zeggen dat), heb ik er moeite mee dat ik opeens met iets vanuit het verleden wordt opgezadeld. Zo voelt het althans soms. Alcohol doe ik nog steeds wel, maar dat stopt de pijn niet voldoende weg. Ik snap nu heel goed waarom ik 10 jaar lang heb geblowed, hoewel ik dat toentertijd waarschijnlijk onbewust heb gedaan. Ik probeerde mezelf weg te houden van iets pijnlijks uit het verleden.

Blijkbaar vinden mijn lichaam en geest me nu sterk genoeg om te dealen met mijn verleden, dus dat is eigenlijk wel een compliment naar mezelf toe. Misschien zijn er meer mensen die (onbewust) lopen met iets uit het verleden waardoor ze ooit zijn begonnen met de 'zelf-medicatie' - drugs dus. Ik kan het voor mezelf niet goedpraten en ik liep al wel 5 jaar tegen het stoppen aan te hikken, maar nu ik gestopt ben is het wel allemaal wennen.

Los daarvan zou ik eigenlijk niet eens goed weten wat ik mis. Is het de high? Geloof ik niet, want de realiteit zoals die is is vaak heftig genoeg.. ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van..

Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.

Intangible zei:

ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van..

Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen.

Klik om te vergroten...

Ik ben het hier grotendeels mee eens. Door het stoppen met blowen ging ik realiseren dat het blowen mij hielp om mijn 'hoofd in het zand te steken'. Zonder te blowen leer je wél van je fouten! Ik ben nu een jaar gestopt en ik denk niet dat ik ooit nog zal blowen. Ik zie er het nut niet meer van in. Leuke dingen zijn net zo leuk zonder stoned te zijn. Het is niet zo dat het leven nu makkelijker is. Ik wordt elke dag geconfronteerd met de achterstand die ik heb op leeftijdsgenoten. Stukje bij beetje kom ik echter dichterbij. Ik zie het als een grote inhaalrace.

Je stelling 'je bent klaar om weer te beginnen als je bent vergeten waarom je gestopt bent' gaat naar mijn mening niet op, omdat je niet bezig moet zijn met wanneer je weer mag beginnen. Je hebt de keuze gemaakt definitief te stoppen. Elke gedacht die uitkomt op blowen is een gedachte uit de verslaving omdat het besluit om te stoppen gefundeerd en definitief is.

Succes

Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Het geeft mij weer wat extra moed!

Ik ben nu 29 jaar en blow inmiddels +/- 8 jaar. Het nieuwe jaar is vers en de goede voornemens zijn bepaald. Ik heb nu 2 dagen niet geblowd. Al is het niet zo dat ik de jaarwisseling gebruik om te stoppen met mijn verslaving.

De afgelopen 2 weken heb ik vakantie gehad, die ik eigenlijk zwaar K*T ervaren heb. Vooral omdat ik mezelf 2 weken lang heb geconfronteerd met hoe mijn leven er momenteel uitziet: werken, eten, blowen, gamen, slapen. Voorheen heb ik hier altijd voldoening uit kunnen halen, maar het lijkt er op dat dit niet meer lukt. Ik voel me niet meer gelukkig. Ik ben nog nooit depressief geweest oid zou ook niet weten hoe dit voelt, maar ik geloof dat ik toch redelijk tegen een depressie aanzit. Het voelt in ieder geval niet goed. En ben dan ook behoorlijk klaar met het blowen en alles wat daarbij komt kijken. Een goed moment om te stoppen, ik wil het ook graag.

Gelukkig heb ik de afgelopen dagen nog geen moment gehad dat ik een joint wilde roken.
Dit zal waarschijnlijk komen door de activiteiten van de afgelopen dagen. Laat ik het zo zeggen, er is voldoende alcohol gedronken rondom O&N die deze verslaving even aan de kant heeft gezet. Jammer genoeg wordt ik al wel geconfronteerd met ontwenningsverschijnselen. Het niet goed kunnen slapen, extreem realistische dromen en zwetend wakker worden.

In ieder geval bedankt. Ik hoop dat ik hetzelfde over een jaar kan vertellen

Hallo allemaal,

Een update en geruststelling. Als je besluit dat het genoeg is en het tijd is te stoppen met blowen, roken of welke verslaving dan ook, zoals ik een aantal jaren geleden ook heb besloten, weet dan dat het met de tijd makkelijker wordt. Wanneer je op lange termijn de vruchten van je nieuwe beslissing plukt is het heerlijk. Zo ben ik recent afgestudeerd en het gevoel is gewoon heerlijk.

Als tip die mij zeer goed heeft geholpen in de strijd tegen mezelf, de volgende redenering:

1. Het besluit te stoppen is definitief en weloverwogen genomen.
2. Elke gedachte die zou leiden tot 'gebruik' komt voort uit de verslaving, omdat het besluit definitief is.
3. Dus wees eerlijk tegen jezelf en bekijk bij elke gedachte of 'gebruik' het gevolg zal zijn. Onderschat de kracht van irrationaliteit als gevolg van je verslaving niet. Jij bent je eigen 'tegenstander', dus je 'tegenstander' weet precies hoe hij je onderuit moet halen, maar aan de andere kant weet jij ook precies hoe jou 'tegenstander' denkt!

Succes ermee.

Ik herken mijzelf akelig veel in jouw eerste bericht! Echter ben ik het niet eens met het feit dat blowen je ontwikkeling stagneert. In tegendeel juist! Als persoon ben ik in mijn tijd dat ik dagelijks blowde heel erg veel gegroeid. Als je mij vijf jaar geleden kende weet je waarom. (van wellicht lichtelijk autistisch naar overdreven sociaal en wijs (al zeg ik het zelf )

Ben nu tevens ruim één maand gestopt (met roken & blowen; ook tegelijk), nadat ik afgelopen zomervakantie wiet weer goed heb misbruikt. Daarvoor was ik 11 maanden gestopt.

royzegtTRIPPEM zei:

Echter ben ik het niet eens met het feit dat blowen je ontwikkeling stagneert. In tegendeel juist!

Klik om te vergroten...

Het is ook geen feit, het komt alleen veel voor bij mensen. Sommige mensen kunnen prima functioneren op dagelijks blowen, maar de meesten worden gewoon slap en futloos en voeren weinig meer uit.

Wie zegt dat je niet nog socialer en wijzer zou zijn geworden als je niet geblowd had

beste #Whoop,

Ik hoop echt van harte dat je dit bericht nog leest.

Ik wil je ontzettend graag bedanken voor je verhaal, zo duidelijk, zo mooi geschreven en zo herkenbaar. Toen ik het las stond ik eerst 10 minuten met me mond vol tanden. Ik heb zo vreselijk veel herkennening en ben zo blij dat ik dit heb gelezen.

Het helpt mij, het geeft mij moed en kracht om door te gaan. Maar vooral ook inzicht in mijn eigen gedrag en gedachtes. Wat ben ik blij als ik van deze verslaving af ben en wat van mijn leven ga maken.

Ik zal je kort mijn verhaal proberen uit te leggen.

Na 3 jaar lang geblowd te hebben, ben ik inmiddels weer opnieuw gestopt (ik was eerst 5 weken gestopt en toch weer teruggevallen, geloof het of niet maar ik had dat echt nooit verwacht, ik ben echt geschrokken daarvan. Maar goed, nu ga dat mij echt never ever meer gebeuren.

Na een interventie van mijn familie ben ik gestopt, achteraf gezien was ik te verslaafd om zelf te stoppen. Mijn familie vertelde eigenlijk allemaal dingen tegen mij die ik zelf al wist, ik bem al 3 jaar lang me leven aan het verkloten, sta stil en denk alleen maar lang leve de lol. Alleen maar zogrnaamd genietrn van het leven. Terwijl ik ondertussen maximaal bijleende bij duo, dikke schulden heb, geen vrienden meer en ook nog eens een familieband die zo slecht is dat alles weer tijd nodig heeft om te herstellen en om weer vertrouwen in elkaar te krijgen. Ook heb ik me mbo opleiding met mazzel gehaald terwijl ik zoveel beter kan.

Achteraf gezien was blowen gewoon puur een uitweg voor me problemen, ik verplaatste ze naar de achtergrond totdat ik de volgende dag weer wakker werd en angst/stress aanvallen kreeg. Ook heb ik ontzettend veel last gehad van psychische bijwerkingen, ik werd angstig en paranoïde. Ik had nooit verwacht dat cannabis dat met je kon doen, het begon allemaal zo onschuldig, ik dacht tenslotte altijd dat het goed was, lekker ontspannen, puur natuur, en beter dan alcohol… Helaas, pure onzin, in ieder geval wel voor mijzelf.

Nadat ik jou prachtige verhaal heb gelezen weet ik al helemaal dat ik gewoon ontzettend verslaafd ben/was aangezien ik alles probeerde/probeer goed te praten.

Ik voel me chaotisch af en toe en voel me soms ook down en chagrijnig. Gelukkig woon ik nu weer bij mijn ouders die mij erg steunen, ook ben ik via de huisarts in contact gekomen met Victas, vorige week intake gesprek gehad en binnekort start de behandeling op basis van gesprekken.

Ik wou me verhaal toch graag even met je delen. Ik ga keihard volhouden en me leven weer oppakken en opbouwen.
Weer zelfvertrouwen krijgen, leuke baan vinden en richten op de goede dingen voor mij in het leven ( ben nog steeds barman, en had precies hetzelfde als jij, ik praatte mezelf gewoon aan dat ik verlegen was, dat ik veel zelfvertrouwen had. allemaal onzin, ben zo onzeker als wat, heb last van persoonlijkheidstoornis. Tijd om te veranderen.

ik zal af en toe nog posten hoe het met me gaat, ik hoop op een reactie van je.

Nogmaals bedankt voor alles, dit is voor mij officieel het keerpunt in me leven.



ps: vergeten erbij te zetten, ik ben op dit moment pas weer 1 week gestopt. dit keer geem terugval voor mij.

Rob123 zei:

beste #Whoop,

Ik hoop echt van harte dat je dit bericht nog leest.

Ik wil je ontzettend graag bedanken voor je verhaal, zo duidelijk, zo mooi geschreven en zo herkenbaar. Toen ik het las stond ik eerst 10 minuten met me mond vol tanden. Ik heb zo vreselijk veel herkennening en ben zo blij dat ik dit heb gelezen.

[...]

ik zal af en toe nog posten hoe het met me gaat, ik hoop op een reactie van je.

Nogmaals bedankt voor alles, dit is voor mij officieel het keerpunt in me leven.


ps: vergeten erbij te zetten, ik ben op dit moment pas weer 1 week gestopt. dit keer geem terugval voor mij.

Klik om te vergroten...

Hey Rob,

Goed om te horen dat mijn verhaal jou heeft geholpen. Dat was mede het doel van het schrijven (naast het op een rijtje zetten voor mezelf).

Wat betreft mijn verhaal. Het wordt echt steeds makkelijker naarmate je langer gestopt bent. Het is een kewstie van situaties die gelinkt zijn aan blowen te vervangen voor nieuwe situaties zonder die link. Dat kost tijd en af en toe komt de gedachte weer terug, omdat je in een situatie terecht komt die nog niet is vervangen. Soms duurt het vervangen wat langer, maar uiteindelijk denk je er amper meer aan.
Het is nu meer dan drie jaar geleden en ik zal nooit meer blowen. Ik bereik steeds meer en dat komt allemaal doordat ik nu wel mijn uiterste best doe en bereid ben hard te werken. Ik ga nu zelfs waarschijnlijk cum laude afstuderen voor de master op de universiteit . Het blowen maakte mij zo ontzettend lui en onverschillig dat er gewoon nooit iets van de grond kwam. Tuurlijk zijn er ook tegenslagen, maar daar ga je zoals elk ander mens mee om: evalueren en volgende keer proberen beter te doen.

Onderschat jezelf niet. de verslaving tast gewoonweg je rationaliteit aan en jij bent de enige die eerlijk kan zijn tegen jezelf. Maar het feit dat je op dit forum bent gekomen en dit schreef laat zien dat je uit jezelf de wil heb om het te veranderen.

Wellicht een nieuwe tip: probeer je alleen zorgen te maken over wat je kunt veranderen. Ga niet liggen malen over wat je allemaal anders had moeten doen in het verleden. Accepteer hoe het is, evalueer hoe het zo is gekomen, en ga kijken wat je wil bereiken in de toekomst, bepaal wat er anders moet en ga ervoor.

Het klinkt misschien allemaal zo cliché, maar 't is gewoon zo. (het is niet voor niets een cliche) Ik hoop dat je het stoppen hebt volgehouden. Zo niet, probeer het opnieuw en gebruik de tips die ik eerder in het forum heb gezet. Vooral het definitieve karakter van het besluit maakt het zoveel makkelijker. Alles wat je weer laat blowen komt uit de verslaving.

Super om te horen dat ik je heb kunnen inspireren en ik weet dat je definitief stopt.

Het allerbeste gewenst en de hartelijke groeten,

Whoop

Is al errug lang geleden allemaal.....

nummer9 zei:

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Klik om te vergroten...

Maar waarom nou joh? Waarom jezelf zo kwellen met dat soort dingen? Je zegt dat je niet het type persoon bent dat zich graag met anderen vergelijkt, maar dat doe je eigenlijk wel heel erg. Dat schuldgevoel over al die gemiste tijd is zo'n onzinnig iets.

Zelf interesseert zo'n standaard leventje me helemaal niets. Iedereen doet elkaar na, iedereen leeft hetzelfde leventje, waarom zou ik dat per se ook moeten? Maar ja dat ben ik. Als jij wel zo'n leventje wilt, moet je er gewoon voor gaan. Maar laat dat schuldgevoel toch los. Er is geen geschreven regel dat je op je zoveelste getrouwd moet zijn, op je zoveelste kinderen moet krijgen, enzovoort.

Als je dingen probeert 'in te halen', mis je alleen maar meer van het hier en nu. Tijd is geen kostbaar goed. Tijd houdt je vast in het verleden en de toekomst. Het leven is nu.

Mindless zei:

nummer9 zei:

Op dit moment ben ik geneigd te denken dat ik het ergste gedeelte van mijn verslaving wel achter de rug heb (namelijk het dagelijks blowen) maar een ander deel van de verslaving is, zoals topicstarter ook goed duidelijk maakt, het inhalen van alles dat je tijdens de verslaving niet gedaan hebt.
Er is zo veel werk te doen. Mensen om mij heen kopen huizen, krijgen kinderen etc. Nu ben ik niet het type persoon dat zich graag met anderen vergelijkt, maar ik merk om mij heen dat veel mensen "vooruit" zijn gegaan en dat ik gewoon een aantal jaar stil heb gestaan. Dat is soms moeilijk als ik daar aan denk, wat tijd is een kostbaar goed. Aan de andere kant ben ik blij dat ik op dit moment in ieder geval weer vooruit KIJK en werk aan mijn toekomst.

Klik om te vergroten...

Maar waarom nou joh? Waarom jezelf zo kwellen met dat soort dingen? Je zegt dat je niet het type persoon bent dat zich graag met anderen vergelijkt, maar dat doe je eigenlijk wel heel erg. Dat schuldgevoel over al die gemiste tijd is zo'n onzinnig iets.

Zelf interesseert zo'n standaard leventje me helemaal niets. Iedereen doet elkaar na, iedereen leeft hetzelfde leventje, waarom zou ik dat per se ook moeten? Maar ja dat ben ik. Als jij wel zo'n leventje wilt, moet je er gewoon voor gaan. Maar laat dat schuldgevoel toch los. Er is geen geschreven regel dat je op je zoveelste getrouwd moet zijn, op je zoveelste kinderen moet krijgen, enzovoort.

Als je dingen probeert 'in te halen', mis je alleen maar meer van het hier en nu. Tijd is geen kostbaar goed. Tijd houdt je vast in het verleden en de toekomst. Het leven is nu.

Klik om te vergroten...

Verdorie, komt het misschien toch nog eens van pas: Dat ik als jongen tot vervelendst aan toe bijna ben doof gedraaid door die broer van mij met zijn heavy metal en hardrock! Als kleine aanvulling op de reactie van Mindless op nummer9 wil ik zeggen dat die gasten van Iron Maiden een passend nummer voor nummer9, en mij, hebben gemaakt:

Wasted Years!

From the coast of gold, across the seven seas,
I'm traveling on, far and wide,
But now it seems, I'm just a stranger to myself,
And all the things I sometimes do, it isn't me but someone else.

I close my eyes, and think of home,
Another city goes by, in the night,
Ain't it funny how it is, you never miss it til it's gone away,
And my heart is lying there and will be til my dying day.

So understand
Don't waste your time always searching for those wasted years,
Face up, make your stand,
And realize you're living in the golden years.

Too much time on my hands, I got you on my mind,
Can't ease this pain, so easily,
When you can't find the words to say, it's hard to make it through another day,
And it makes me want to cry, and throw my hands up to the sky.

So understand
Don't waste your time always searching for those wasted years,
Face up, make your stand,
And realize you're living in the golden years.

Ik hoop dat jij er ook wat aan hebt? Het geeft mij namelijk een beter gevoel, ik begrijp wat je voelt en Mindless ziet het goed! Je krijgt de tijd die je voor het gevoel hebt weggegooid nooit meer terug, het gaat om wat je NU met de rest van de overgebleven tijd doet.

Jouw "gouden eeuw" is aangebroken! Go for it!

Hallo whoop,

ik kwam op deze site en je bericht uit omdat ik nu net 5 dagen gestopt ben met gamen. Ik heb mezelf meer dan 20 jaar verloren in het gamen en ik lees zoveel herkenbaars in je verhaal dat ik er van schik.

Ik ben gelukkig ondertussen wel ruim een jaar en van de drank af en al iets langer van het blowen, wat je beschrijft is in ieder geval enorm herkenbaar en ik heb zelf ook heel veel gehad aan het boek en de video van Allan Carr en ook aan het boek van Jan Geurtz "De verslaving voorbij" en het boek van Erik Stofferis "De grote verdoving" over de alcohol.

Ik ben wel eens eerder een tijdje van het gamen afgeweest maar er dus ook weer mee begonnen, de laatste jaren ben ik toch blijven zoeken naar wat het vluchtgedrag (gamen) in stand hield en dat was omdat ik maar steeds maar mezelf bleef veroordelen en zo bleef ik maar in die vicieuze verslavings cirkel zitten.
De laatste jaren ben ik een stuk aardiger voor mezelf geworden en dat is de factor geweest dat ik nu ben waar ik ben, geen alcohol en wiet meer en nu ook al 5 dagen gestopt met gamen en geen zin ook maar om weer terug te gaan naar de eenzaamheid van het gamen, het leven heeft meer te bieden dan die pixels op het beeldscherm.

De tijd dat ik aan het gamen was is voorbij, ik kan wel gaan huilen dat het zonde is geweest maar dat roept weer een schuldgevoel op en voordat ik het weet ben ik weer terug bij het gamen, dus aanvaarden dat het is geweest en naar de toekomst kijken....voor ik dit heb kunnen doen heeft het wel een paar jaar gekost van opvallen en weer doorgaan maar ik heb nu goede hoop en mocht er eventueel een terugval komen ik ben erop voorbereid.

Heel veel bedankt voor het verhaal, je heb me meer dan genoeg inspiratie gegeven om het gamen nu te laten voor wat het is.
p.s. misschien ga ik er later nog meer over schrijven.

R..

vaarwel

Whoop ik zou graag in contact met je komen! Hoop stiekem dat je dit nog leest haha

Hoi allemaal,

Misschien leuk om te laten weten, bijna tien jaar later. De beslissing om te stoppen is voor mij de beste ooit geweest. Sinds die beslissing pak ik dingen echt aan en is mijn leven in een heerlijke ontwikkeling terecht gekomen. En een geruststelling: het wordt met tijd makkelijker.

Dessie zei:

Whoop ik zou graag in contact met je komen! Hoop stiekem dat je dit nog leest haha

Klik om te vergroten...

Ik heb je een privébericht gestuurd.

Met vriendelijke groet,

Whoop

Ls,

Ik worstel al een tijdje met vragen en problemen.Ik ben nu 29 jaar en ben nu ongeveer 2.5 maand gestopt met blowen. Ik wilde stoppen met blowen en ben daardoor het boek "stoppen met roken" van Allan Carr gaan lezen, op aanraden van mij zus. Dit boek deed mijn ogen openen en ik begon te realiseren dat roken en blowen mijn grootste en meest problematische verslavingen waren. Mijn artikel gaat over mijn softdrug verslaving en hoe verslaving je rationaliteit beïnvloedt.
Ik hoop dat ik hier door mijn verhaal te doen mensen kan behoeden te vervallen in overmatig softdrugs gebruik door duidelijk te maken hoe verslavingen je "objectiviteit" vervormen en wat de feitelijke gevolgen van dit overmatig softdrug gebruik voor mij waren. Ook hoop ik dat mensen mij misschien tips kunnen geven om de "negatieve gevolgen" van het beëindigen van een verslaving te bestrijden. Ik hoop door mijn verhaal hier neer te leggen ik wellicht ook meer inzicht krijg in mijn eigen problematiek, omdat ik door hierover te schrijven in feite wordt gedwongen om mijn situatie goed te analyseren.
Ik zal in eerste instantie mijn verhaal vertellen. Vervolgens zal ik uitleggen hoe ik denk dat de softdrug verslaving mijn gedachten, meningen en rationaliteit over bepaalde onderwerpen aantastte en wat feitelijk de gevolgen waren van mijn overmatig softdrug gebruik m.b.t. deze onderwerpen. Uiteindelijk zal ik de gevolgen voor mij van het beëindigen van de softdrug verslaving bespreken.

Ik ben altijd een sportieve jongen geweest. Ik heb heel mijn leven gevoetbald. Vanaf de brugklas blowde ik regelmatig. In mijn middelbare schooltijd blowde ik over het algemeen met anderen. Na HAVO succesvol afgerond te hebben ben ik gaan studeren. Na het eerste jaar HBO gehaald te hebben (propedeuse) ben ik overgestapt op de universitaire opleiding ***. Het eerste jaar heb ik direct gehaald om een positief bindend studieadvies te krijgen. Nadat ik het eerste jaar had gehaald van de opleiding *** was ik van mening dat ik nog lang geen zin had om "het serieuze leven" in te gaan. Ik ging hele dagen gamen, maximaal lenen bij de IB groep en heel de dag lekker blowen.
Het was een heerlijk leventje. Lekker zorgeloos elke dag doen waar je zin in heb. Ik wist, echter, in mijn achterhoofd dat ik mij langzaam maar zeker verder in de problemen aan het helpen was. Sociaal gezien raakte ik steeds meer in een isolement. De meeste contacten vanuit mijn oorspronkelijke woonplaats verwaterden, omdat ik geen leuke gezelschap meer was. Op sportief gebied ging het ook niet beter. Ik raakte geblesseerd en stopte daarna snel met voetbal, omdat de revalidatie nooit echt voltooid was. Financieel werkte ik mezelf steeds meer in de schulden. Op persoonlijk gebied stagneerde mijn ontwikkeling. Ik studeerde niet meer en mijn intellectueel vermogen stagneerde. De groei van ontwikkeling voor een normaal mens in zijn studietijd was lang niet wat het zou moeten zijn. Mensen hebben mij weleens verteld dat blowen je "dommer" maakt. Ik denk dat dit niet waar is. Ik denk dat blowen de drang om jezelf als persoon te ontwikkelen wegneemt. Daarom gebruik ik het woord stagneren, de groei neemt af.
Nu ik mijn 30 jaren naderde en ik steeds meer mensen in mijn omgeving zag die stoppen met blowen als zeer positief ervoeren, begon ik te denken. Ik ging mij realiseren dat mijn persoonlijke ontwikkeling simpelweg stagneerde vanaf het moment dat ik besloot "lekker te doen waar ik zin in heb". Door het boek van Allen Carr "stoppen met roken" te lezen heb ik meer inzicht gekregen in de problematiek van verslavingen en ben ik gaan zien dat mijn softdrugsgebruik simpelweg een verslaving was. Dit boek is dan ook een aanrader voor eenieder die met een verslaving kampt.


Ik heb blowen altijd als een onderdeel van mijn persoonlijkheid gezien. Mijn "recht" om lekker te doen waar ik zin in heb. Het "lekker doen waar je zin in heb" gevoel en het zorgeloze gevoel van "stoned" zijn gaf mij een ultiem gevoel van vrijheid. Wat ik mij nu realiseer is dat dit "ultieme gevoel van vrijheid" eigenlijk simpelweg het effect was van "stoned" zijn. Het vrijheidsgevoel werd gecreëerd doordat ik de zorgen van het overmatig geld lenen, het verliezen van contact met goede vrienden en mijn algehele stagnatie in persoonlijke ontwikkeling door "stoned" te zijn kon vergeten of uitstellen en dacht te kunnen "relativeren" met belangrijke waarden als vrijheid en zin van het leven puur en alleen te bestempelen als "genieten van het leven". In feite creëerde het blowen de problemen en veroorzaakte tegelijkertijd dat ik ze vergat of kon negeren.
De reden waarom het volgens Allen Carr zo fijn lijkt om te roken is omdat roken de ontwenningsverschijnselen van het niet roken tijdelijk opheft. De roker maakt zichzelf wijs dat roken lekker en fijn is. Objectief gezien is het natuurlijk belachelijk om te zeggen dat het inhaleren van verbrande nicotine (een pesticide), teer en andere kankerverwekkende stoffen lekker is. Elk normaal denkend mens zou zeggen dat als je iets aansteekt, het inhaleert en het als zwarte rook uitblaast, je niet gezond bezig bent. Ook is de smaak simpelweg gezien ranzig om nog maar te zwijgen van de geur. Objectief gezien is roken dan ook niet lekker. Het is een verslaving. De verslaving veroorzaakt ontwenningsverschijnselen als je het niet gebruikt en deze ontwenningsverschijnselen opheffen veroorzaakt het fictieve verschijnsel dat roken fijn of lekker is.
De verslaving creëert "mechanismen". Ik gebruik het woord "mechanisme" omdat de verslaving een gedachte creëerde die de verslaving zelf rechtvaardigde of goedpraatte. Het ironische is dat de verslaving de problemen creëert en je vervolgens door de effecten van de verslaving mechanismen aangereikt krijgt die je in staat stellen te geloven dat de verslaving de problemen niet veroorzaakt of je in staat stellen de problemen uit te stellen of te bagatelliseren.
De momenten, de klassieke moeilijke momenten na het stoppen, zijn niets anders dan momenten, door gewoonte ontstaan, om je ontwenningsverschijnselen op te heffen of de problemen te vergeten door het gebruik. Iemand die nooit heeft gebruikt heeft deze moeilijke momenten niet! Ze zijn gemaakt door de verslaving.

Op financieel gebied had ik een uitzonderlijk vermogen van uitstellen en relativeren. "Ik zou het later wel regelen en oplossen en genieten van het leven is gewoon heel belangrijk". Het feit dat ik op lange termijn mijzelf op financieel gebied te ronde werkte negeerde ik simpelweg. Ik werkte amper en leende maximaal bij bovenop mijn studiefinanciering. Na 6 jaar heb ik een simpel baantje gevonden als barman, dat mijn levensstijl volledig ondersteunde. sinds kort realiseer ik mij dat ik niet mijn leven als barman door wil en dat als ik zo doorga er weinig anders op zit. Objectief en rationeel gezien wist ik wel dat ik mijzelf in de problemen werkte. Deze zorg drukte ik de kop in door een jointje op te steken en lekker "stoned" deze zorgen weg te redeneren onder het mom van "geniet van het leven".
Sociaal gezien heeft het gebruik van softdrugs bij mij al op jongere leeftijd gevolgen gehad. Vooral op het gebied van relaties met vrouwen. Gevolgen, die ik tot het schrijven van dit artikel nooit onder ogen heb durven te zien. Nog steeds probeer ik mijzelf ervan te overtuigen dat andere oorzaken de reden zijn dat ik moeilijk relaties opbouw met vrouwen. Waarschijnlijk zijn er ook meerdere oorzaken voor, maar ik ben geen psycholoog en deze oorzaken zijn geen onderwerpen voor dit artikel. Het punt is dat ik als persoon altijd heel open, sociaal en totaal niet verlegen ben geweest, totdat ik ging blowen. Ik werd steeds meer verlegen en introvert richting vrouwen. Objectief gezien kan ik het niet ontkennen dat mijn softdrugsgebruik een van de oorzaken is dat ik in totaal een handjevol relaties heb gehad. Iets wat ik door het schrijven van dit artikel voor het eerst "openlijk" (hurray voor het anonieme internet) toegeef. Tijdens de periode van het gebruik van softdrugs heb ik echter mijn verlegenheid en introvert zijn altijd als persoonseigenschap bestempeld in plaats van gevolg van het blowen, een direct gevolg van de vervorming van mijn rationaliteit door de softdrug verslaving.
Op sociaal punt ben ik nu ook op een punt dat ik eigenlijk maar weinig vrienden heb overgehouden. Ik heb altijd 4 hele goede vrienden gehad. Hoe meer ik bezig was met jointjes roken, hoe minder ik bezig was met mijn vrienden. Na verloop van tijd merkte ik zelfs dat ik eigenlijk geen raakvlakken meer had met mijn vrienden. Mijn conclusie was dat we uit elkaar zijn gegroeid en dat vrienden ook maar relatief zijn. Ook had ik genoeg sociale contacten in mijn game omgeving. Aan deze game omgeving heb ik echter maar 1 goede vriend over gehouden. Objectief analytisch gezien is het waarschijnlijker dat het verwateren en het (opeens) ontbreken van raakvlakken met mijn vrienden te wijten is aan het feit dat mijn vrienden zich vrolijk door ontwikkelden en mijn persoonlijkheidsontwikkeling stagneerde. Hieruit volgend is het logisch dat ik het contact vermeed om zo niet te worden herinnerd aan het feit dat ik als persoon mij niet ontwikkelde als anderen. Ook is het feit dat ik drukker bezig was met het roken van een joint die avond dan met mijn vrienden simpelweg een oorzaak. Ergens stopt men met bellen als jij hen nooit belt. De verslaving heeft deze objectieve analyse een lange tijd tegengehouden met behulp van allerlei fictieve argumentaties. variërend tot theorieën over de tekortkomingen van mijn vrienden tot sociologische processen die nu eenmaal "soms zo lopen."
Op intellectueel vlak en qua persoonlijkheidsontwikkeling heeft het overmatig softdruggebruik bij mij veroorzaakt dat er amper ontwikkeling plaatsvond. Het enige wat ik deed was blowen, gamen en de laatste jaren werken in de bar, dus veel tijd om naar school te gaan was er niet. De langstudeerboete heeft mij zelfs doen uitschrijven. Sinds de afschaffing van de langstudeerboete en het beëindigen van mijn verslavingen heb ik mij alsnog her-ingeschreven en ben ik als een gek gaan studeren. Met de grootste moeite ben ik nu alle studievaardigheden en vaktechnische kennis op aan het graven in mijn brein.



Zoals ik al stelde ben ik nu zo'n 2.5 maand gestopt met blowen. Ook ben ik gestopt met roken. Gamen doe ik een heel stuk minder. Ik moet zeggen de voor mij de rookverslaving een eitje is in vergelijking tot mijn softdrug verslaving. De gevolgen van stoppen met roken zijn voor mij nihil. De eerste paar weken had ik enigszins last van de ontwenningsverschijnselen maar die waren makkelijk te negeren. (ik had 15 jaar aan een stuk gerookt). Het echte probleem van de verslaving zat hem in het psychische element van de verslaving. De fictieve argumenten waar ik mijn verslaving mee goed probeerde te praten konden gewoon niet op tegen de objectieve argumenten om niet te roken. Roken heeft immer ook geen 1 voordeel, aangezien het lekker zijn simpelweg een fictieve vorm van genot door opheffen van de ontwenningsverschijnselen gecreëerd door de verslaving zelf is.
Op korte termijn waren de gevolgen van het stoppen met blowen zeer duidelijk voor mij. Ik sliep veel beter. Ik had veel meer energie en kon veel beter het overzicht bewaren van wat ik allemaal moest doen om een doel te bereiken. De eerste paar weken nadat ik was gestopt met blowen voelde ik mij heerlijk. Soms waren er moeilijke momenten, maar het realiseren dat de verslaving zelf de illusie creëert dat het moeilijk is om niet te blowen, omdat je jezelf dat wijsmaakt hielp mij enorm. Ook het realiseren dat iemand die nooit een joint heeft aangeraakt is voor mij een groot argument dat de neiging naar het blowen wordt veroorzaakt door het blowen zelf.
Op lange termijn, waar ik nu zit na twee maanden blijven de meeste positieve gevolgen wel aanwezig. Het lijkt alleen alsof mijn energie en gezondheid op lange termijn te lijden hebben onder het feit dat ik ben gestopt met blowen. Ik ben al 2 keer ziek geweest in 2 maanden tijd, terwijl de laatste keer dat ik ziek was geweest 5 jaar terug was. Het grappige is dat mijn verslaving nu mij probeert te overtuigen dat ik dan maar een joint op moet steken om niet ziek te worden. Objectief gezien is het natuurlijk logischer te concluderen dat mijn lichaam zelf blijkbaar ook een transformatie aan het doormaken is.
Ik denk dat op lange termijn het heel duidelijk wordt in wat voor verval de verslaving je heeft gebracht. Er is geen "roze bril" meer waarin alles fijner lijkt dan dat het is. Het is gewoon een feit dat de verslaving veel aspecten van mijn leven negatief heeft beïnvloed en dat ik mij daardoor vervelend voel. De illusie dat ik mij vervelend voel door het stoppen met blowen is weer een fictief argument in mijn gedachten. Ik voel mij vervelend door de gevolgen van mijn overmatig softdrug gebruik. De enige manier om deze problemen te tackelen is door ze op te lossen 1 voor 1, zoals iedereen. Het is als de matrix, behalve dan dat de "blue pill" meer problemen creëert en ze tegelijkertijd verbloemt.


De kracht van de vervorming van rationaliteit en de kracht van de fictieve argumentatie voor het rechtvaardigen van de verslaving van softdrug gebruik is enorm groot voor de verslaving van softdrugs voor mij. Ik hoop met dit stuk mensen aan het denken te brengen over wat de verslaving doet met hun vermogen om rationeel te kijken naar henzelf. Zelfs tijdens het schrijven van dit stuk heb ik meerdere malen mijzelf betrapt op gedachten die totaal niet berusten op een objectief beeld of rationaliteit, gecreëerd door mijn verslaving.
Het doel om meer inzicht te krijgen in mijn eigen verslavingsproblematiek door dit stuk te schrijven is duidelijk geslaagd. Ik kan dan ook een ieder die merkt dat de "innerlijke strijd" met je eigen verslaving moeilijker is dan je dacht een stuk te schrijven en te proberen objectief je eigen situatie in beeld te brengen.

Gaaf artikel, herken ook heel veel dingen.
Ik ben het wel met je eens dat op het moment dat je blowt [en dus stoned bent], dat dan je ontwikkeling minder word/stopt.
En het stuk over roken/blowen klopt wel, het is eigenlijk raar dat mensen dat doen terwijl het heel ongezond is. Als je erover na gaat denken is het ook best raar eigenlijk, een deel van een plant [gedroogd] gooi je in een stukje papier en dat steek je aan en rook je op, en je blaast zwarte rook uit. Dat kan inderdaad nooit goed wezen.
Maarja, je went eraan en iedereen doet het, dus dan word het wat meer geaccepteerd.
Soms zou ik wel willen dat het allemaal niet uitgevonden was. Alhoewel ik stoned ook veel mooie en fijne momenten heb beleefd, maar toch heb ik wel zoiets van; Ach, als we niet weten dat het niet bestond, dan maakt het ook niet toch (:

Sterkte&Succes verder met afkicken!

Dank je wel voor het compliment. Ik hoop dat ik mensen kan helpen met mijn artikel.

Ik heb ook heel wat mooie momenten beleeft door stoned te zijn. Ik denk ook dat er op zich niet veel mis is met een jointje roken af en toe. Het wordt een probleem wanneer het gebruik overmatig wordt en vormen aanneemt die verschillende aspecten van je leven beïnvloeden op negatieve wijze.
Doordat ik ben gaan realiseren dat ik verslaafd was en nu ik een tijd gestopt ben ben ik gaan realiseren hoe de verslaving mijn rationeel vermogen om objectief te beoordelen wat de gevolgen waren van het blowen voor mij beïnvloedde. Doordat het moeilijker wordt objectief naar de gevolgen van je drugsgebruik te kijken wanneer het problematisch wordt is, is het ook moeilijker te realiseren dat je moet stoppen of moet minderen.
Tegelijkertijd je realiseren dat je verslaafd bent en hoe deze verslaving je rationeel beoordelingsvermogen beïnvloedt kan het stoppen met de verslaving een stuk makkelijker maken naar mijn mening .