Intangible

"yeti zei: loadrunner zei: Ik zie alweer voor een tweede keer dat er een documantaire over drugs, een totaal vreemd beeld geeft van de werkelijkhied. Ik zie het als een zoveelste poging van Amerikaanse propoganda. Klik om te vergroten... Idd, je ziet steeds vaker in docu's, nieuws-en actualiteiten dat alle drugs op een hoop gegooid worden in de beeldvorming, niet alleen visueel trouwens, maar ook wat betreft de informatie die ze erover verkondigen. Het heeft er veel van weg dat het fenomeen DRUGS dezelfde status toebedeeld krijgt als TERREUR binnen de angststrategien waarmee we overspoeld worden. Vaak wordt er zelfs een directe semiotische koppeling gemaakt: COCAINE=FARC HEROINE=TALIBAN (semiotisch wil zeggen dat er continu een associatief verband tussen 2 woorden of verschijnselen gelegd wordt zodat je na verloop van tijd de 2 termen automatisch als een eenheid op gaat vatten. Net zoals je bij Italie onmiddelijk aan pasta denkt en bij klompen aan Holland. Drugs krijgt dan voor velen dezelfde status als terrorisme & men vindt het dan legitiem dat er medogenloos repressief tegen opgetreden wordt) Klik om te vergroten... Daar sla je de spijker op zijn kop! Zelf zie ik wel wat in de theorie dat drugs je doen inzien in wat voor waanzin wij (soms) leven. En daardoor gevaarlijk zijn voor overheden. Drugs zijn op zichzelf neutraal, maar kunnen natuurlijk wel degelijk effect hebben. Door het te koppelen aan een oorlog, lijkt het alsof er een strijd gestreden moet worden. Terwijl dat natuurlijk de grootste waanzin is.. war on drugs, war on terror.. het is pure propaganda Het verschil met de vroegere cannabis-propagandafilms is dat de technieken nu verfijnder zijn. Wellicht omdat het aantal gebruikers ook is toegenomen en er dus meer mensen zijn die door de nogal doorzichtige ballon heenprikken.. En toch blijf ik me afvragen wat nou het ultieme gevaar van drugs is, dat er zo'n lastercampagne tegen moet worden gevoerd.. Voor mensen die desondanks een docu willen zien over drugs(gebruik), die kan ik Other Worlds aanraden. Het gaat over een franse filmregisseur die op zoek gaat naar het verhaal achter sjamanen in Zuid-Amerika en daar ayuhasca tegenkomt - en zelf ook neemt. Een zeer interessante docu die het geheel redelijk neutraal (iig niet drugsnegatief) neer zet. De visualisaties zijn wel geinig en te vergelijken met die van de film Blueberry (Renegade). Er is een torrent van te vinden, maar ik weet niet of ik daarnaar mag linken.. google is your friend anywayz"

"Je moet die afspraak gewoon met jezelf maken, je moet het niet van jezelf willen. Als je het namelijk 'wil', hou je je er aan vast en in dit geval klamp je je vast aan het idee Je wil even niet blowen, dan is dat toch prima? Vroeger kon je ook zonder blowen, waarom op dit moment dan niet? Hou jezelf niet voor dat je stopt met blowen, in plaats daarvan is het beter om je bezig te houden met het feit dat je nu even niet blowen hoeft.. Het verschil tussen willen, moeten en kunnen"

"Wat genomen: Golden Teacher – eigen kweek van W Hoeveelheid: 4 x een beetje, opgebouwd tot een redelijke paddo op het einde – daarvoor kleinere paddo’s Setting: eerst buiten een lange wandeling, later afwisselend binnen bij P en in de tuin van P bij de open haard We hadden op zaterdag afgesproken en ’s avonds besloten we al snel dat we zondag de paddo’s zouden innemen. Dus hebben we zaterdag alleen The Fountain gekeken (goede film ) en heb ik (P) redelijk wat geblowd, terwijl W niets nam. Zondagochtend een stokbroodje met koffie en thee als ontbijt en verder niets. Daar kreeg ik (P) later wel wat last van. Maar ik kon niet van tevoren weten dat we ruim twaalf uur onder invloed zouden zijn.. lol We zijn naar de plek gelopen die we de vorige keer ook wilden bezoeken. De vorige keer kreeg ik echter bij ingang van een fietstunnel naar de plek een vreemd en naar gevoel; we hadden toen paddo’s op. Toen zijn we niet naar de plek gegaan. Dit keer had ik echter alleen een beetje wiet op, maar kwam hetzelfde gevoel weer terug. Dus gingen we – ondanks het gevoel in mijn buik – gewoon door. En toen we eenmaal bij de beek kwamen, werd alles rustig. We hebben toen allebei een klein beetje paddo’s genomen en na ruim 20 minuten begon het wel te werken. Dit viel pas op toen ik vroeg of het al begon te werken. W reageerde door te zeggen dat het werkte, ‘anders waren we nooit zo stil geweest’. Toen zijn we iets later doorgelopen en hebben nog wat paddo’s genomen. We lagen in een weiland wat bij een camping hoorde, dus kort gemaaid en er stond maar 1 boom – waar wij onder zaten. Heerlijk relaxed hebben we daar een tijdje gelegen en gezeten, de natuur om ons heen bekijkende. Na een tijdje zijn we weer teruggelopen langs de beek naar huis. Het filosofische karakter van de trip kwam later pas, toen we thuis waren. We hebben uiteindelijk nog 2 keer wat paddo’s genomen en vooral de laatste (de grootste) kwam best aardig hard aan. Toen we dachten dat het tijd was om wat te eten, sloeg de trip voor de laatste maal echt toe. We konden er beiden om lachen. Buiten bij het haardvuur hebben we een tijd lang gezeten en kwamen we nader tot elkaar. W vertelde iets wat mij nog steeds is bijgebleven. ‘Je bent de meest bijzondere geest die ik ken’. Dat gaf mijn zo’n gevoel van zelfvertrouwen... Voor mij deed het me denken aan hoe ik alles en iedereen zie. Ik gaf namelijk als antwoord ‘Voor mij is iedereen een bijzondere geest’. Met sommige mensen kun je alleen beter opschieten dan met anderen. Dus niet iedereen is weggelegd als soulmate Voor mij is de hele trip een soort van les en vereenzelveging geweest. Toen we het karakter van de trip probeerden te beschrijven, was het eerst nog allemaal te onbeschrijvelijk. Maar na verloop van tijd zeiden we beide dat het wel leek alsof we een kijkje namen in de wereld van God. De hele trip was zo relaxed, zo ontspannen, gevrijwaard van gedachten en heftige emoties. Beiden zaten we heerlijk in ons vel en ik kon me eindelijk volledig overgeven aan de trip. Al met al heb ik het idee dat er heel veel is opgelost in mij qua oude problemen. Ik had het gevoel dat ik continue dingen aan het verwerken was in mijn geest, terwijl W aangaf dat hij juist van het denken niets moest hebben en om zich heen keek tijdens de meer heftige golven. Dat deed mij beseffen hoe verschillend mensen zijn... en toch was en is er die speciale verbinding. Alsof W en ik op dezelfde golflengte hebben getript.."

"25tolife zei: Lekker diep getript in een filosofische manier klinkt het. Leuk te lezen, jammer dat ik nog steeds een beetje een afkeer heb ertegen sinds ik er bijna altijd bad op ging vroeger. Groetjes Klik om te vergroten... Dit was de eerste keer dat de trip rustig werd opgebouwd, normaal komt het bij mij allemaal net iets te heftig en snel binnen (zeker met paddothee het geval geweest) Wat dat betreft was dit ideaal, zelf met de paddo's de hoeveelheid bepalen.. mocht je het ooit nog willen proberen, probeer dan ergens droge vandaan te halen en dan een klein beetje nemen - kijken wat het spul doet... maar goed, er zijn natuurlijk zat andere leuke dingen te proberen"

"Ik heb ff een account aangemaakt, omdat ik dit topic (naast drugs) erg interessant vind. Ik ben sinds een paar maanden volledig gestopt met drugs (voornml blowen en roken - hoewel het laatste niet onder de traditionele noemer drugs valt). Dit ging echter niet zoals ik het zelf in gedachte had. Ik ben op een gegeven moment gestopt nadat ik eerst op het werk een migraineaanval kreeg (had ik nog niet eerder gehad en sindsdien ook niet meer gehad). Ik dacht dat het wel goed ging en heb in het weekend aardig wat gedronken en 's avonds nog een blowtje gerookt. Ik kwam aardig lekker in de zone, maar het was toch een beetje vaag. Ergens voelde het niet als alle andere keren aan (ik blowde dagelijks 1 jointje om ff lekker een uurtje vaag te zijn en dan te gaan pitten). De dag er op naar de kroeg gegaan, wat biertjes gezopen maar voelde me al vrij vaag en een beetje buiten mezelf. Zondags wakker geworden en ik merkte dat ik het helemaal kwijt was, mijn zelfgevoel. Ik wist opzich nog wel wie ik was, maar tegelijkertijd ook niet. Toen ik dat ervaarde, ben ik per direct gestopt met alcohol, wiet en roken. Inmiddels drink ik wel weer alcohol, met bier gaat het opzich wel. Sterke drank brengt weer enigzins de klachten terug. Ik heb daarna een paar dagen niet geslapen (wat natuurlijk ook komt van het stoppen) en ben bij de huisarts geweest en heb voor een week slaapmiddel meegekregen. Na een paar weken dacht ik dat het wel weer ging en ben ik op vakantie gegaan met mijn ouders. Ik kon het allemaal net volhouden, maar het was heel bizar. Ik voelde mezelf heel vreemd en als ik mijn ogen dichtdeed, was het alsof ik droomde. Als ik mijn ogen weer opendeed, leek alles te trillen en op te lichten. Het was heel zwaar om gewoon in de realiteit te zijn. Inmiddels gaat het al weer stukken beter en heb ik mede dankzij dit topic en de informatie besloten om me er niet al te druk om te maken - omdat het alles alleen maar verergert. Nou denk ik dat het bij mijzelf geen hppd is, ik heb wel de floaters en wat meer flikkering en nabeeld. Ik heb het vermoeden dat het bij mij te maken heeft met de ideeën die ik heb mbt de realiteit. Ik heb vaak (onder invloed maar ook nuchter) het idee dat dit leven een droom kan zijn - sterk beinvloed door de film Waking Life. Na de hele ervaring is deze gedachte niet meer zo leuk als vroeger, omdat ik deze heel intens ervaar. Ik las dat meerdere mensen dit hebben ervaren. Ik was toendertijd bezig met een boekje over dromen en de theorie van Jung (dromen bevatten symbolen die jou wat willen vertellen) en vond zelf (als ik blowde) dat de drugsrealiteit er ook wel voor door kon gaan als droomwereld. Ik wilde eerder het dromen naar de realiteit halen: "The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams. Because if you can do that, you can do anything." - uit Waking Life Ongeveer de laatste gedachte die ik had voordat ik de migraineaanval kreeg was: ja, dit is dus echt een droom Ergens heb ik het idee dat dit me gelukt was op precies de verkeerde manier.. En nu blijf ik voorlopig wel weg van de drugs. Het droomelement van het leven zal mij altijd blijven intrigeren en ik denk dat dit het interessante is aan de ervaringen van mensen met HPPD. Interessant is niet per sé leuk, getuige de vele getuigenschriften in dit topic. Wel ben ik er met de drugs achter gekomen dat niet alles is zoals het lijkt. Of ik het nou wel of niet heb, ik heb mijn les wel geleerd en ga op een rustige nuchtere manier proberen mijn grenzen te verleggen. Want daar is het mij denk ik altijd om te doen geweest."

"Heb weer geblowed na 7,5 maand te zijn gestopt.. de eerste keer was nog wel mooi en zonder schuldgevoel maar toen zelf toch weer wat gekocht.. de gram is op, heb er 1,5e week mee gedaan.. dus ik ben niet excessief gaan blowen, maar toch.. het voelt een beetje als verraad aan mijzelf. Nu pas merk ik hoe zeer ik nog steeds verslaafd ben.. Maar goed, alles is op en voorlopig maar niets nieuws bijkopen. Gewoon weer van voor af aan beginnen en toch ook een manier vinden om wat beter met alcohol om te gaan.. want als ik veel drink, komt de neiging te gaan blowen naar boven.."

"Goed verhaal Whoop! Ik herken er veel in, hoewel ik mijn stoppen net iets anders heb ervaren dan jij. Ik ben vanaf het moment dat ik stopte begonnen met schrijven wanneer ik het moeilijk had en dat heeft me zeker in het begin goed geholpen. Echter is er bij mij na een paar maanden gestopt te zijn veel oud zeer naar boven gekomen. Hierdoor ben ik nu in een wat mindere periode geraakt en sinds deze week is de 'behoefte' aan gebruiken (iets om me maar weer weg te houden van de opgerakelde pijn) er weer. Maar ik weet gelukkig wel dat dit geen zin heeft, of in ieder geval niets oplost. Ik ben inmiddels bijna 7 maanden gestopt met blowen en hoewel het veel beter met mij gaat (alle vrienden en familie zeggen dat), heb ik er moeite mee dat ik opeens met iets vanuit het verleden wordt opgezadeld. Zo voelt het althans soms. Alcohol doe ik nog steeds wel, maar dat stopt de pijn niet voldoende weg. Ik snap nu heel goed waarom ik 10 jaar lang heb geblowed, hoewel ik dat toentertijd waarschijnlijk onbewust heb gedaan. Ik probeerde mezelf weg te houden van iets pijnlijks uit het verleden. Blijkbaar vinden mijn lichaam en geest me nu sterk genoeg om te dealen met mijn verleden, dus dat is eigenlijk wel een compliment naar mezelf toe. Misschien zijn er meer mensen die (onbewust) lopen met iets uit het verleden waardoor ze ooit zijn begonnen met de 'zelf-medicatie' - drugs dus. Ik kan het voor mezelf niet goedpraten en ik liep al wel 5 jaar tegen het stoppen aan te hikken, maar nu ik gestopt ben is het wel allemaal wennen. Los daarvan zou ik eigenlijk niet eens goed weten wat ik mis. Is het de high? Geloof ik niet, want de realiteit zoals die is is vaak heftig genoeg.. ik denk dat het mij het idee gaf dat ik de dingen onder controle had en dat ik nu pas merk hoe onjuist dat inzicht was. Ik liet mezelf geloven dat het allemaal goed ging. Nou gaat het gewoon zijn gangetje, de ene keer wat beter dan de andere keer. Maar ik hou me nog steeds vast aan wat een vriend van me zei: 'als je nog steeds kunt herinneren waarom je gestopt bent, dan ben je nog niet klaar om weer te beginnen'. Ik ben gestopt omdat ik mezelf begon te isoleren en het gebruik was in het weekend eigenlijk vanaf het moment dat ik opstond. Daar baalde ik van.. Wat ik hiermee probeer te zeggen? Ik baal ergens nog steeds dat ik niet kan vluchten ( werkt gelukkig niet goed genoeg hiervoor), maar weet dat ik niet meer wil vluchten. Ik wil vooruit, groeien, leven. En dat betekent ook dat je de waarheid over je gebruik en je verdere verleden onder ogen durft te komen."

"Hej L-123-R Ik herinner me jouw topics nog wel! Ik heb ze doorgelezen toen ik zelf besloot om te stoppen. Ik heb nu zelf ook een kleine terugval gehad, maar ik merk dat ik dat niet meer wil. Ik weet niet of ik ooit op een normale manier met wiet om kan gaan, dus het is misschien beter om nuchter te blijven. Over je vraag, misschien ben je te streng voor jezelf? Ik heb gemerkt dat ik de laatste maanden ergens stress heb opgebouwd en toen ik wiet kreeg aangeboden heb ik eigenlijk direct gebruik gemaakt van de situatie. De 1e keer gaf het mij 'helaas' wel weer voldoening, daarna merkte ik dat ik het gebruikte om die ene speciale ervaring te proberen te herbeleven (wat natuurlijk onmogelijk is). Ik heb er door leren inzien dat ik gebruik om even uit het normale weg te kunnen vluchten, maar waarom? Ik kan alleen maar beamen wat Svali zegt.. staar je niet blind op de methode van Alan Carr en besef je dat je het een jaar lang goed hebt gedaan. Alles gaat met vallen en opstaan, dus ook het omgaan met je verslaving. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar tegelijkertijd wil ik het wel aangaan.. Succes de komende tijd!"

"Na lange tijd tobben en eigenlijk wel willen stoppen maar het niet doen, deed een migraineaanval + algehele vaagheid de dagen erna mij er heel makkelijk van overtuigen dat het nu wel een keer genoeg was met de wiet en tabak.. alcohol was een tijdelijke stop, maar ik weet dat het kan. Heb alleen nog niet echt een goede invulling aan mijn herwonnen tijd en energie kunnen geven, maar ook pas een paar maanden gestopt"