....... Zo kun je in de praktijk leren dat je veeeel meer kunt verdragen dan je ooit had gedacht. En dat het grootste deel van de angst hem zit in de weerstand tégen het onder ogen komen van het probleem. En nog een geruststellende gedachte die ik ooit eens ergens hoorde: als je denkt dat een gevoel ondraaglijk is, moet je weten dat je het alreeds verdraagt. Het precieze moment dat je denkt dat een gevoel ondraaglijk is, verdraag je het al... Is dat niet een bemoedigende hoopvolle gedachte?
![:)]()
Dit betekent dat je kunt beginnen het probleem onder ogen te komen, ook al is dat zeer pijnlijk/oncomfortabel. Want je doet het feitelijk al. En door dit zo te doen, zul.......
Hier staat een enorm grote waarheid, en geloof me, ik kan het weten!
Het gaat hier om.
In een situatie verkerende en dit kan vanalles zijn, kom je jezelf weleens goed tegen.
Zelfs in zoverre soms dat je denkt, ik stop ermee, want ik kan nu niet meer, nu is het afgelopen.
Ik ben te vermoeid, of ik heb teveel stress, te veel problemen tegelijkertijd, you name it.
Is deze gedachte op dat moment juist?
Klopt dat?
NEE!
zoals hier al staat, en ik heb in mijn verschillende trainingen o zo vaak gedacht: ik kan geen stap meer zetten, ik ben kapot...Welaan, dit is niet waar. Nee.
Op het moment van deze gedachtengang, kun je, echt waar, nog heel veel verder, voordat je echt aan het einde bent!
Lichamelijk, of geestelijk.
Dat maakt niks uit.
Sommige van mijn echt zware trainingen heb ik niet bewust meer meegemaakt, maar, ik ging verder.
Gewoon de ene voet voor de andere blijven zetten.
Pak de koppelriem van degene, die voor je loopt vast, met 1 hand, en leer te "slapen", terwijl je verder loopt. Kan dat echt?
Jazeker, dat kan!
En het mooie aan deze kennis is, dat je dus echt in bijna alle extremere omstandigheden dit kunt toepassen!
Ga gewoon door.
Het kan. Laat negatieve gedachten niet toe. Ga gewoon verder. Niet lullen, verder!
Kijk naar mij.
Ik ben er nog steeds...ondanks zeer extreme omstandigheden.
C'est ca!