De duivel genaamd Oxycodon. Iemand ervaring met ziekenhuis

292

18-5-2026

AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."

01-01-2024, 00:00

Miems zei:

Ja ik ga nu echt niks meer nemen hoe zwaar het ook is/wordt zodat de baby niks in zijn lichaampje zal hebben. Ik heb met mijn gynaecoloog al besproken over de inleiding , ze zei meestal doen we het echt niet voor 39 weken maar als het echt niet anders kan, ik heb ook een maagverkleining waardoor ik in de laaste weken niks meer kan eten en drinken omdat de baby mijn maag die al zo klein is na de maagverkleining fijn drukt. Ik kan dus niet zo blijven daarom denk ik dat ze wel akkoord gaan. Ze zei wel we gaan dan eerst voelen naar ontsluiting want je moet wel soort van week zijn dus 1 of 2 cm al hebben.

Dus nog ongeveer 3.5 week volhouden. Bedankt voor al je moeite

Klik om te vergroten...

Zolang je baby goed groeit krijgt het nog voldoende voedingsstoffen binnen, de baby neem wel wat hij nodig heeft. Je praat jezelf aan dat de baby beter af is buiten de baarmoeder als erin als hij nog goed groeit. Gaat dit stagneren is het een ander verhaal. Onderschat de risico's niet van een baby te vroeg (voor 38 weken) laten halen. Die laatste weken ontwikkelen de longetjes nog flink en te vroeg halen kan longklachten voor de rest van ziJn leven betekenen. Ook jij zult ondanks het weinige eten en drinken nog voldoende binnen krijgen anders droog je uit. Ipv halen zal de eerste voorkeur zijn je bij te voeden dmv infuus voor vocht en sonde voor voedingsstoffen. Hoe zwaar jij het ook hebt voor de artsen gaat je baby nu wel voor qua gezondheid. Heb je besproken hoe slecht je je voelt, leg je problemen daar voor, daar zijn de artsen voor. Desnoods ga je 2x Per week een nachtje in het ziekenhuis slapen met slaapmedicatie om bij te tanken en infuus voor vocht en vitamines. Als je dat binnen krijgt zul je je wat sterker voelen en is dit voor jou ook wat beter vol te houden. En echt als je nu clean blijft ben je dat 3 a 4 weken als de baby word geboren, in het ergste geval met halen bij 39 weken bijna 6 weken clean. Dan heb je echt het ergste achter de rug. Misschien wil je dan geen eens oxy meer als je naar je baby boy en andere 2 kindjes kijkt. Jij bent hun rolmodel, maak ze trots. De oxy onderdrukt niet alleen je negatieve gevoelens maar ook de kans om te genieten van de dingen in het leven die wel leuk zijn. Je wilt toch genieten van de babytijd van deze ukkepuk. Tijd kun je niet terug draaien en je krijgt eeuwig spijt als je later er aan terug denkt en je beseft dat je de babytijd van baby nr. 3 niet bewust hebt meegemaakt omdat je onder invloed was. Zet ze op nummer 1, gun ze die leuke mama met levenslust en ga na de bevalling in therapie voor je trauma's om de kans op een terugval nog meer te verkleinen. Maar voor nu is prioriteit nummer 1 clean blijven tot je bevalling en tot die tijd iom artsen zoeken naar mogelijkheden om aan te sterken en op kracht te komen om goed de bevalling in te kunnen gaan.

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

Inloggen Registreren

01-01-2024, 00:00

Miems zei:

24 uur lijkt een eeuwigheid. Nooit gedacht zo te eindigen. Ik mis de vrouw die ik ooit was voor ik aan de oxycodon ben gegaan. Er is niks meer over voor mij. Ben totaal de weg kwijt en niks kan maakt mij nog blij. Ik zie alles zo somber in, zo grijs en niks heeft kleur. Ik haat het dat ik zwanger ben want dat maakt alles zoveel zwaarder. Ik vecht voor 2. Ik heb op advies van @Sterretje1984 videos bekeken over kinderen die geboren worden na gebruik van oxycodon. Het is hartverscheurend wat je ziet. Ik maak niet alleen mezelf kapot maar ook van een onschuldig kindje. Zodra ik 3 weken clean ben vraag ik om inleiding om de baby te halen. Ik kan en wil gewoon niet meer. Ik ben mezelf verloren. Mijn ouders heb ik al weken niet gezien. Omdat ik niet wil dat ze me zo zien. Je ziet enkel botten en mijn gezicht spreekt boekdelen. Terwijl ik vroeger een stevige vrouw was is daar helaas niks van over

Ooit was ik een gewone vrouw en nu is die vrouw verdwenen. Ik mis haar enorm. Mijn vader is ziek en die word niet meer beter. Dat zijn dingen die ik niet kan verwerken. Dingen die voor terugvallen zorgen. Ik weet het echt niet meer.

Klik om te vergroten...

Maar ondanks alle ellende is aan alles te merken dat je een vrouw bent die enorm geeft om je familie en ook om jezelf. En als je dát hebt, dan ben je jezelf toch niet verloren? Want het is jezelf die zoveel geeft om je familie en jezelf. Als het je allemaal helemaal niets kon schelen, dán zou er geen mogelijkheid zijn om hier uit te komen. En als je echt diep in de shit zit, dan kan het ook heel erg lijken alsof je daar nooit meer uitkomt hè, maar dat komt omdat je dan met je hoofd in die donkere wolk zit. Je kunt de uitweg dan gewoon niet zien, maar het betekent niet dat die er niet is. Het betekent ook niet dat die donkere wolk er altijd zal blijven. Welke wolk is voor altijd in de lucht gebleven? Geen enkele toch? Zo gaat dat ook met emoties. Emotie = energy in motion. Het zal weer veranderen, het kan niet altijd hetzelfde blijven.

Dit zeg ik niet alleen maar om je op te beuren, maar ook omdat het waar is.

Ik hoop zo dat het straks allemaal veel beter zal gaan en het goed komt met jou en je kindje. Nu zal je eerst moeten vechten, maar blijf er ook bij stil staan dat je jezelf niet verloren hebt. Je geeft om jezelf en je familie, dat is het bewijs dat jij hier nog helemaal aanwezig bent als degene die daar zoveel om geeft. Als dat niet liefde is...

Sterkte met alles Miems en hou ons op de hoogte

01-01-2024, 00:00

Mindless zei:

Maar ondanks alle ellende is aan alles te merken dat je een vrouw bent die enorm geeft om je familie en ook om jezelf. En als je dát hebt, dan ben je jezelf toch niet verloren? Want het is jezelf die zoveel geeft om je familie en jezelf. Als het je allemaal helemaal niets kon schelen, dán zou er geen mogelijkheid zijn om hier uit te komen. En als je echt diep in de shit zit, dan kan het ook heel erg lijken alsof je daar nooit meer uitkomt hè, maar dat komt omdat je dan met je hoofd in die donkere wolk zit. Je kunt de uitweg dan gewoon niet zien, maar het betekent niet dat die er niet is. Het betekent ook niet dat die donkere wolk er altijd zal blijven. Welke wolk is voor altijd in de lucht gebleven? Geen enkele toch? Zo gaat dat ook met emoties. Emotie = energy in motion. Het zal weer veranderen, het kan niet altijd hetzelfde blijven.

Dit zeg ik niet alleen maar om je op te beuren, maar ook omdat het waar is.

Ik hoop zo dat het straks allemaal veel beter zal gaan en het goed komt met jou en je kindje. Nu zal je eerst moeten vechten, maar blijf er ook bij stil staan dat je jezelf niet verloren hebt. Je geeft om jezelf en je familie, dat is het bewijs dat jij hier nog helemaal aanwezig bent als degene die daar zoveel om geeft. Als dat niet liefde is...

Sterkte met alles Miems en hou ons op de hoogte

Klik om te vergroten...

Dank je wel. Wat een mega lief bericht echt net wat ik nodig heb. Heb mezelf, mijn man en mijn kinderen gister weer teleurgesteld door toch weer toe tegeven. Ik was alleen thuis. Mijn man was aan het werk. Kindjes beiden ziekjes en maar huilen, ik kon ze niet verschonen, niet tillen. Heb echt lopen janken ales een gek. Kruipend in huis om toch iets gedaan te krijgen met ze. Eindstand toegegeven aan de duivel. Wat ik nog had daarna ook vannacht door de wc gespoeld en mezelf weer beloofd er nu weer voor te gaan. Voor het eerst in heel mijn leven dacht ik aan de dood en of dat een uitweg kan zijn maar ik wil echt niet dood, ik wil leven en worden wie ik was. Ik wil weer groen gras zien. Wil weer auto kunnen rijden, wil mijn ouders weer bezoeken maar het meest van al ik wil weer kunnen voelen zoals ik ooit deed. Ik wil mezelf zo graag terug. Genieten van mijn gezin. Ik ga het gewoon weer proberen, hopelijk blijf ik staan en leven.

01-01-2024, 00:00

Lieve @Miems Schaam je niet. Je bent ziek en je moet beter worden. Ik schrik er wel van dat je weer bent terug gevallen vooral voor je baby in je buik. Ik wil je een paar dingen echt op het hart drukken. Vertel je verloskundige / gyneacoloog alsjeblieft over je terug vallen. Het is belangrijk dat deze weten wanneer je voor het laatst gebruikt hebt. Mocht je bevalling zich onverhoopt te vroeg aandienen is het voor je baby van levensbelang dat er een team van kinderartsen en specialisten klaar staan die weten welk stofje in het bloed van de baby zit zodat ze daar op in kunnen spelen namelijk. Als ze denken dat jij sinds eind november clean bent dan zien ze dingen over het hoofd die heel belangrijk kunnen zijn voor de gezondheid van je baby.
En 2. Besef je ook heel goed dat alle dagen afkick pijn en ellende telkens voor niets ziJn geweest elke keer als jij terug valt. DAt is toch dood zonde?? Dan heb je je zo ellendig gevoelt voor niets. Telkens als je zo graag oxy wilt denk dan eens aan die ellende die je nu voelt (en voelde in de kliniek) EN maak een keuze. Wil je dat die ellende over gaat? Ik denk het wel maar door te wel nemen gaat het alleen op dat moment over maar komt het kei hard terug als de oxy is uitgewerkt. Als je kiest om niet te nemen gaat die ellende niet direct weg maar kan ik je beloven dat als je die keuze een paar dagen achter elkaar maakt die ellende wel ook weg gaat, en het grote voordeel, de ellende komt dan ook niet meer terug in die heftigheid.
Je hebt mijn telefoonnummer, alsjeblieft schrijf hier van je af als je het zwaar hebt of bericht me, ik ben geen proffessional maar na 10 jaar oxy gebruik en 6x Stoppen waaronder in de zwangerschap en nu zelf midden in het afkickproces zitten denk ik dat ik me vrij goed kan verplaatsen in hoe jij je voelt en wil je echt helpen hier voor eens en altijd af te blijven. Voel je niet bezwaard, misschien help je mij ook wel op mijn rotmomenten, zie het als ons mini afkickclubje om elkaar er doorheen te trekken. En wat je schrijft over dood willen, geloof me dat herken ik ook, dat stoppen met oxy maakt je een soort van wanhopig en depressief maar ook dat gevoel gaat over. Straks komt ipv de schaamte een gevoel van trots voor wat je bereikt hebt. Trots dat je zo een goede moeder bent dat je deze hel hebt overwonnen uit liefde voor je kinderen. En ik beloof je dat gevoel is zo een goed gevoel, daar kan een dagje oxy roes niet tegenop! Kom op nu niet terug kijken naar je fouten van terug vallen maar vooruit kijken naar je goede keuzen van niet meer nemen, clean worden en jezelf weer worden en zijn!!! Je kan het echt waar! En hulp vragen en accepteren is geen zwakte maar kracht, dus laat zien aan ons, je gezin, je baby en vooral aan jezelf hoe ontzettend sterk jij bent powervrouw!!! 💪💪💪😘

01-01-2024, 00:00

#13

Lieve lieve zielen, wat super lief dat jullie aan mij denken. Ik reageer niet veel omdat ik gewoon helemaal op ben. Lichaamelijk en geestelijke. Er spelen zoveel dingen dat het gewoon haast onmenselijk lijkt om dit aan te kunnen. Naast mijn verslaving spelen er gewoon teveel dingen die aan mij trekken het is teveel. Maar ik moet door. Ik heb een paar prive berichten en ik beloof dat zodra ik minder pijn heb ik hier op zal reageren.

Er word mij veel geadviseerd toch hulp te zoeken weer bij mijn huisarts/gynaecoloog etc. Helaas kan ik dit echt niet doen omdat ik doodsbang ben mijn kinderen kwijt re raken aan veilig thuis. Zij zullen mij echt niet meer vertrouwen terwijl ik echt alles doe voor mijn kindjes. Ik zorg echt dat ze niks tekort komen ondanks mijn helse pijn en gevecht. Ze eten elke dag warm en zo gezond mogelijk, fruit, etc. Ik doe ze elke avond voor het slapen gaan in bad. Ze groeien supergoed, zijn nooit bij de eerste hulp beland (niet dat dat iets betekend over een goede moeder zijn) ik weet dat als ik aangeef weer een terugval te hebben gehad veilig thuis meteen in mijn nek zal hijgen en ik de kinderen kwijt zal raken of dat ze onder toezicht zullen komen. Dit zou mij zonder twijfel fataal worden als ze worden weggehaald bij mij daarom vecht ik zo hard ik kan hier zelf uit te komen. Want een huisarts etc heeft ook meldplicht in zulke gevallen.

Borstvoeding is mij bij de vorige 2 nooit gelukt en kwam ondanks professionele hulp niet op gang omdat ik gewoon niet genoeg kon eten en drinken na de bevalling. Door mijn maagverkleining kan ik zo weinig eten. Er kwam gewoon niks op gang helaas. Maar het is zeker het proberen waard om weer alles te geven om te kijken of het dit keer wel lukt.

De pijn die ik momenteel voel dat gun ik echt mijn ergste aartsvijand nog niet toe. Ik probeer afleiding te zoeken en heb ook echt niks aan oxy in huis en ben ook niet van plan dese te kopen. Maar om het toch op safe te gooien ga ik mijn gynaecoloog zometeen bellen en vragen of ze mij aub voor het weekend wilt laten opnemen om even bij te tanken met slaapmedicatie of wat dan ook. Dat ik niet wakker hoef te liggen. Mocht dit niet lukken voor dit weekend dan is plan B logeren bij mijn zus die ik weer wel de waarheid zal vertellen over mijn terugvallen. Ik ga dan de kinderen thuis laten bij mijn man en in elke geval tot maandag bij haar slapen zodat ik die eerste "dagen" doorkom zonder toch weer iets te gaan zoeken. Ik kan anderen misschien wel voor de gek houden maar de enige die ik voor de gek houd ben ik zelf. Op momenten dat de pijn en verdriet zo heftig is dan vertrouw ik mezelf gewoon niet, dit is helaas de waarheid en als ik bij me zus ben dan weet ik zeker dat ze haar leven zal geven om te zorgen dat ik nergens aan kan komen. Zij is zelf ook werkzaam in de zorg en heeft veel ervaring met soortgelijke gevallen.

Zij is namelijk jarenlang werkzaam geweest op de afdeling waar baby's van verslaafde moeders lagen. Ik word de eerste 4 a 5 dagen opgenomen omdat de baby meteen aan de monitor gaat zeiden ze. Ik zal straks laten weten welke optie het word dus of ik opgenomen word in het ziekenhuis om bij te tanken of dat ik ga logeren bij mijn zus. Nogmaals dank voor al jullie steun. Ik voel me hier echt geliefd en begrepen en vooral gesteund. Dit is iets wat ik nooit nooit te nimmer zal vergeten.