#1
Lieve lieve zielen, wat super lief dat jullie aan mij denken. Ik reageer niet veel omdat ik gewoon helemaal op ben. Lichaamelijk en geestelijke. Er spelen zoveel dingen dat het gewoon haast onmenselijk lijkt om dit aan te kunnen. Naast mijn verslaving spelen er gewoon teveel dingen die aan mij trekken het is teveel. Maar ik moet door. Ik heb een paar prive berichten en ik beloof dat zodra ik minder pijn heb ik hier op zal reageren.
Er word mij veel geadviseerd toch hulp te zoeken weer bij mijn huisarts/gynaecoloog etc. Helaas kan ik dit echt niet doen omdat ik doodsbang ben mijn kinderen kwijt re raken aan veilig thuis. Zij zullen mij echt niet meer vertrouwen terwijl ik echt alles doe voor mijn kindjes. Ik zorg echt dat ze niks tekort komen ondanks mijn helse pijn en gevecht. Ze eten elke dag warm en zo gezond mogelijk, fruit, etc. Ik doe ze elke avond voor het slapen gaan in bad. Ze groeien supergoed, zijn nooit bij de eerste hulp beland (niet dat dat iets betekend over een goede moeder zijn) ik weet dat als ik aangeef weer een terugval te hebben gehad veilig thuis meteen in mijn nek zal hijgen en ik de kinderen kwijt zal raken of dat ze onder toezicht zullen komen. Dit zou mij zonder twijfel fataal worden als ze worden weggehaald bij mij daarom vecht ik zo hard ik kan hier zelf uit te komen. Want een huisarts etc heeft ook meldplicht in zulke gevallen.
Borstvoeding is mij bij de vorige 2 nooit gelukt en kwam ondanks professionele hulp niet op gang omdat ik gewoon niet genoeg kon eten en drinken na de bevalling. Door mijn maagverkleining kan ik zo weinig eten. Er kwam gewoon niks op gang helaas. Maar het is zeker het proberen waard om weer alles te geven om te kijken of het dit keer wel lukt.
De pijn die ik momenteel voel dat gun ik echt mijn ergste aartsvijand nog niet toe. Ik probeer afleiding te zoeken en heb ook echt niks aan oxy in huis en ben ook niet van plan dese te kopen. Maar om het toch op safe te gooien ga ik mijn gynaecoloog zometeen bellen en vragen of ze mij aub voor het weekend wilt laten opnemen om even bij te tanken met slaapmedicatie of wat dan ook. Dat ik niet wakker hoef te liggen. Mocht dit niet lukken voor dit weekend dan is plan B logeren bij mijn zus die ik weer wel de waarheid zal vertellen over mijn terugvallen. Ik ga dan de kinderen thuis laten bij mijn man en in elke geval tot maandag bij haar slapen zodat ik die eerste "dagen" doorkom zonder toch weer iets te gaan zoeken. Ik kan anderen misschien wel voor de gek houden maar de enige die ik voor de gek houd ben ik zelf. Op momenten dat de pijn en verdriet zo heftig is dan vertrouw ik mezelf gewoon niet, dit is helaas de waarheid en als ik bij me zus ben dan weet ik zeker dat ze haar leven zal geven om te zorgen dat ik nergens aan kan komen. Zij is zelf ook werkzaam in de zorg en heeft veel ervaring met soortgelijke gevallen.
Zij is namelijk jarenlang werkzaam geweest op de afdeling waar baby's van verslaafde moeders lagen. Ik word de eerste 4 a 5 dagen opgenomen omdat de baby meteen aan de monitor gaat zeiden ze. Ik zal straks laten weten welke optie het word dus of ik opgenomen word in het ziekenhuis om bij te tanken of dat ik ga logeren bij mijn zus. Nogmaals dank voor al jullie steun. Ik voel me hier echt geliefd en begrepen en vooral gesteund. Dit is iets wat ik nooit nooit te nimmer zal vergeten.
Er word mij veel geadviseerd toch hulp te zoeken weer bij mijn huisarts/gynaecoloog etc. Helaas kan ik dit echt niet doen omdat ik doodsbang ben mijn kinderen kwijt re raken aan veilig thuis. Zij zullen mij echt niet meer vertrouwen terwijl ik echt alles doe voor mijn kindjes. Ik zorg echt dat ze niks tekort komen ondanks mijn helse pijn en gevecht. Ze eten elke dag warm en zo gezond mogelijk, fruit, etc. Ik doe ze elke avond voor het slapen gaan in bad. Ze groeien supergoed, zijn nooit bij de eerste hulp beland (niet dat dat iets betekend over een goede moeder zijn) ik weet dat als ik aangeef weer een terugval te hebben gehad veilig thuis meteen in mijn nek zal hijgen en ik de kinderen kwijt zal raken of dat ze onder toezicht zullen komen. Dit zou mij zonder twijfel fataal worden als ze worden weggehaald bij mij daarom vecht ik zo hard ik kan hier zelf uit te komen. Want een huisarts etc heeft ook meldplicht in zulke gevallen.
Borstvoeding is mij bij de vorige 2 nooit gelukt en kwam ondanks professionele hulp niet op gang omdat ik gewoon niet genoeg kon eten en drinken na de bevalling. Door mijn maagverkleining kan ik zo weinig eten. Er kwam gewoon niks op gang helaas. Maar het is zeker het proberen waard om weer alles te geven om te kijken of het dit keer wel lukt.
De pijn die ik momenteel voel dat gun ik echt mijn ergste aartsvijand nog niet toe. Ik probeer afleiding te zoeken en heb ook echt niks aan oxy in huis en ben ook niet van plan dese te kopen. Maar om het toch op safe te gooien ga ik mijn gynaecoloog zometeen bellen en vragen of ze mij aub voor het weekend wilt laten opnemen om even bij te tanken met slaapmedicatie of wat dan ook. Dat ik niet wakker hoef te liggen. Mocht dit niet lukken voor dit weekend dan is plan B logeren bij mijn zus die ik weer wel de waarheid zal vertellen over mijn terugvallen. Ik ga dan de kinderen thuis laten bij mijn man en in elke geval tot maandag bij haar slapen zodat ik die eerste "dagen" doorkom zonder toch weer iets te gaan zoeken. Ik kan anderen misschien wel voor de gek houden maar de enige die ik voor de gek houd ben ik zelf. Op momenten dat de pijn en verdriet zo heftig is dan vertrouw ik mezelf gewoon niet, dit is helaas de waarheid en als ik bij me zus ben dan weet ik zeker dat ze haar leven zal geven om te zorgen dat ik nergens aan kan komen. Zij is zelf ook werkzaam in de zorg en heeft veel ervaring met soortgelijke gevallen.
Zij is namelijk jarenlang werkzaam geweest op de afdeling waar baby's van verslaafde moeders lagen. Ik word de eerste 4 a 5 dagen opgenomen omdat de baby meteen aan de monitor gaat zeiden ze. Ik zal straks laten weten welke optie het word dus of ik opgenomen word in het ziekenhuis om bij te tanken of dat ik ga logeren bij mijn zus. Nogmaals dank voor al jullie steun. Ik voel me hier echt geliefd en begrepen en vooral gesteund. Dit is iets wat ik nooit nooit te nimmer zal vergeten.