#1
Mooie metafoor @Mrloverdj! Niet eerder gehoord.
In mijn wat andere kijk op liefde zie ik liefde als de grote rivier van het leven (de Tao). Dit is hoe de natuur stroomt daar waar zij wil stromen. Wij als individuen hebben het idee in deze stroming te zitten en klampen ons vast aan objecten in de rivier: stenen, vastzittende takken/bomen. Dit is wat we vaak doen met romantische liefde: het vast willen houden aan een bepaald punt in de rivier/het leven. Het kan zijn dat een tak loskomt en je een tijdje (sommigen hun leven lang) samen met elkaar mee stroomt met de rivier, maar deze tak kan ergens anders weer vast komen te zitten of in een andere stroming terecht komen dan jij. Vastklampen aan een vast punt in de rivier doet pijn omdat de rivier op je in blijft beuken. En uiteindelijk zal de rivier het toch winnen. Maar op het moment dat je loslaat besef je dat je weer mee stroomt met de rivier en dat dit is wat liefde is. De liefde was niet de relatie met de vastzittende tak of steen, de liefde is de gehele rivier. En nu je je er door mee laat voeren beweeg jij áls de rivier. Er is geen verschil tussen jou en de rivier.
Het is niet alleen een romantische liefde waar je je aan vast kunt klampen, maar ook een (heroïne) verslaving. Dat is dan jouw "beloved" geworden. De ander, waar je niet zonder denkt te kunnen. Je zult weer moeten leren mee stromen met de rivier, de "beloved" die je nooit kunt kwijtraken.
In mijn wat andere kijk op liefde zie ik liefde als de grote rivier van het leven (de Tao). Dit is hoe de natuur stroomt daar waar zij wil stromen. Wij als individuen hebben het idee in deze stroming te zitten en klampen ons vast aan objecten in de rivier: stenen, vastzittende takken/bomen. Dit is wat we vaak doen met romantische liefde: het vast willen houden aan een bepaald punt in de rivier/het leven. Het kan zijn dat een tak loskomt en je een tijdje (sommigen hun leven lang) samen met elkaar mee stroomt met de rivier, maar deze tak kan ergens anders weer vast komen te zitten of in een andere stroming terecht komen dan jij. Vastklampen aan een vast punt in de rivier doet pijn omdat de rivier op je in blijft beuken. En uiteindelijk zal de rivier het toch winnen. Maar op het moment dat je loslaat besef je dat je weer mee stroomt met de rivier en dat dit is wat liefde is. De liefde was niet de relatie met de vastzittende tak of steen, de liefde is de gehele rivier. En nu je je er door mee laat voeren beweeg jij áls de rivier. Er is geen verschil tussen jou en de rivier.
Het is niet alleen een romantische liefde waar je je aan vast kunt klampen, maar ook een (heroïne) verslaving. Dat is dan jouw "beloved" geworden. De ander, waar je niet zonder denkt te kunnen. Je zult weer moeten leren mee stromen met de rivier, de "beloved" die je nooit kunt kwijtraken.