Rozekoekje

"Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee."

"Hi all, Ik ben rozekoekje en ben 31, mijn man is 50 en we hebben 2 kleine kids samen onder de 3 jaar. We hebben altijd een zwak voor elkaar gehad maar door onze verschillende levensstylen hebben we het nooit een kans gegeven. Tot 4 jaar geleden.. toen maakten wij de sprong samen. We hadden verwacht elkaar de tent uit te vechten en binnen 6 weken weer afscheid te nemen en te zeggen nouja we hebben het geprobeerd maar het was niks. Niks was minder waar. We hadden veel overeenkomsten, we hadden het leuk etc. Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.. ik heb altijd gezegd, je moet doen waar jij gelukkig van wordt, als dat bier en coke is, prima maar dan zonder mij, even goede vrienden. Het ging goed, het drinken werd steeds minder, met Ups en vele downs. Ik heb veel geaccepteerd de afgelopen jaren. Misschien wel teveel, je wilt blijven steunen, vind het zielig en bent nog niet sterk genoeg om grenzen aan te geven. Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten.. Praten praten praten.. toch weer verder samen. Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig. Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok.. Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. ik heb hem verteld dat ons huwelijk aan een zijden draadje hangt. Voor het eerst heeft hij hulp gezocht en is hij eerlijk geweest over wat er nu echt allemaal speelt. Ik ben me rot geschrokken van wat hij me allemaal vertelde.. alle opgekropte en weggestopte emoties van het verleden, het stemmetje dat hem steeds verteld dat ie weg moet, etc.. het probleem is groter dan ik ooit vermoedde. Echter de hulp is bij de poh van de huisarts. Eens in de 3 weken, het is niet voldoende.. maandag is hij geweest en 3x raden waar hij daarna naar toe ging.. We hebben diverse goede gesprekken gehad deze week, maar gisteren vond hij het nodig om te liegen over waar hij was. Ik vond zijn auto en heb op het volle terras gevraagd of de persoon waar hij zei te zijn wellicht verhuisd was? Heb hem een leugenaar genoemd en ben weggegaan. Hem voor lul gezet. Zijn ego is gekrenkt en dat neemt hij me nu natuurlijk bijzonder kwalijk en dat is weeeer een excuus om z'n leed te verdrinken.. want dat is hij nu aan het doen. Ik sta op negeerstand en ik ben met de kinderen even naar mijn moeder vertrokken. Ik snap niet zo goed waarom hij dit allemaal wilt vergooien. Naar mijn kids voelt dit als falen, weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid is maar toch.. ik zou zo graag zien dat hij zich op laat nemen en voor zijn gezin kiest maar ik denk dat hij voor zichzelf en z'n grote groene vriend kiest 😥 Aan de andere kant ben ik trots dat ik eindelijk voor mezelf en de kids op kom.. maar het is verdorie wel rete pijnlijk. Lang verhaal.. dank voor het lezen, als je een advies hebt of iets anders kwijt wilt, het is welkom."

"Heel erg bedankt het is prettig om te weten dat ik hier welkom ben. Ik moet er ook bij zeggen, als hij niet drinkt is het een geweldige vent. Hij helpt me overal bij, we kunnen samen lachen, huilen, we hebben het goed.. totdat de duivel weer komt en hij die op dat moment niet kan verslaan. Dat maakt het ook wel lastig om keuzes te maken zegt maar. Want je laat iemand niet zomaar in de steek inderdaad, maar hoeveel mag dit van je vragen? Ik merk verschil wanneer hij er wel en niet is aan mezelf en de kinderen.. dat vind ik erg.. als ik geen grenzen stel, denkt hij dan niet dat het een vrijbrief is om 3x in de week de hort op te gaan? Ik vind het prima hoor als hij eens een x weg gaat voor de leuk want dat hoort erbij maar in deze omstandigheden niet. Idd wat je zegt, hij moet leren om met zijn emoties om te gaan en dat is niet naar het bier rennen.. Al zoveel voorgesteld, ga eens met iemand sporten, boksen, of wat dan ook.. bel iemand op en ga er eens naar toe.. waarom moet er altijd bier in het spel zijn? Ik begrijp dat oprecht niet.. we hebben er ook vaak goede en eerlijke gesprekken over en dat is fijn. Maar dat neemt de pijn niet weg en zijn acties ook niet. Gisteren heb ik al het een en ander gekeken en de wachtlijst is volgens mij niet zo heel erg lang, de keuze ligt bij hem wat te doen.. Natuurlijk wil ik niet zonder hem maar dit sloopt mij ook.. Altijd maar de vraag komt hij naar huis, en zo ja in welke staat? Op mijn woorden letten omdat hij anders weg gaat, mijn gezicht goed houden want mijn rozekoekenlook zeg maar kan ook nog wel eens een reden zijn om te vertrekken. Hij vermijdt bewust bepaalde plekken omdat hij weet waar hij anders beland.. Het is zo verrot moeilijk..."

"De gesprekken die hij nu heeft vind hij oke, hij had het niet verwacht maar het komt aan zeg maar. Er komt dan ook een gebroken man thuis. Maar hij vind het heel zwaar. Ik weet niet of hij intensieve hulp wilt wat ik nu van hem heb gevraagd.. ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat natuurlijk wel hoop.."

"@Mrloverdj thanks voor je berichten Ik heb zeker de andere verhalen gelezen en ook op gereageerd het is fijn om herkenning te lezen, natuurlijk niet dat zij hetzelfde meemaken maar je begrijpt wat ik bedoel. In mijn familie weten onze naasten hoe de situatie in elkaar steekt. Het is geen geheim en we zijn er open over. Iedereen staat voor ons en ook voor hem klaar dus dat is ontzettend fijn. Het is fijn om hier te praten met mensen, ook met mijn familie. Voor mijn gevoel is het makkelijk zeggen voor anderen misschien om (tijdelijk) uit elkaar te gaan. Zo voelt het voor mij niet. Dat zou mijn uiterste zijn. Wel heb ik voor mezelf ook stappen gemaakt. Volgende week heb ik een afspraak met een maatschappelijk werker en ook qua financiën het een en ander uit te zoeken hoe ik er voor zou staan als ik minder zou werken mocht dat zo lopen. Voor mijn gevoel heb ik dan wat meer rust en weet ik waar ik aan toe ben. Natuurlijk hoop ik dat het niet zo ver komt. Als hij er met de behandeling met de pet naar gooit hebben we een ander gesprek te voeren.. Ik ben al stappen verder dan vorig jaar, dat is al mijn eigen winst"

"We zijn weer even verder.. Het is vrij rustig en er is nog steeds contact met de kliniek. Volgende week heeft hij daar een afspraak voor een gesprek en een urinetest en vanaf maandag mag hij niet meer drinken. De 13e begint de behandeling. Hij kijkt er naar uit zegt hij, hij trekt dat gedrag niet meer en het moet afgelopen zijn. Hij heeft vd week een terugval gehad, maar dat kan ik redelijk relativeren voor mezelf omdat iemand die ik destijds had gebeld heeft aangegeven dat als het de hele tijd goed gaat hij wellicht ook het nut van de behandeling niet meer ziet.. Ik kom meer voor mezelf op en loop niet meer op eieren in de hoop dat.. Laat mezelf horen en vind hij het niet leuk? Pech gehad Dat sterkt me en daar ben ik trots op. Op naar volgende week!"

"Precies 4 weken verder en dit is nu de tweede week van de behandeling. De behandeling was wat verlaat gestart door miscommunicatie. In de afgelopen weken heeft hij niet gedronken en niet gebruikt, dat vind ik knap. Ook zijn verjaardag heeft hij niet gedronken terwijl andere mensen wel dronken. Hij daagde zichzelf uit op een goede manier en doet dat nog steeds. Het zal ongetwijfeld onwijs moeilijk zijn maar elke overwinning is er 1. De behandeling ervaart hij als positief en niet als pfff ik moet er weer heen. Tuurlijk zijn het lange dagen, zowel voor hem als voor mij maar het is voor een goed doel. Volgende week komt denk ik het moeilijke deel want dan komt hij persoonlijk aan bod en in de weken daarna moet ook ik een inbreng leveren over hoe ik alles heb ervaren. Ook dat zal niet makkelijk zijn maar met de hulp er bij gaat dat ons wel lukken. Gisteren heb ik zijn werkmap doorgelezen, hij wilde het met me delen en ik vind het rete interessant. Het geeft meer inzicht en de uitgebreide uitleg over de werking van verslaving is fijn. We zijn er nog lang niet en tuurlijk zijn er nog moeilijke momenten maar het begin is goed"

"De Zandman zei: Een vos verlies wel zijn haren, maar zijn streken dus nooiooooit Let hier op Want iedere verslaafde is een meester in het manipuleren, en het bagatelliseren van de waarheid. Het stoppen is niet zo gemakkelijk. Laten we daar eens mee beginnen.... Voor de gek houden. Ook al zoiets.... Jij d en k t dat het oooooo zo goed gaat. Maar is dat wel echt zo?? Wees achterdochtig! Klik om te vergroten... Ongetwijfeld, maar ik weiger om achterdochtig te zijn en te blijven. Op mijn hoede en/of voorzichtig? Dat zeker. Ik ben nauw betrokken bij de behandeling en ook ons familiegesprek vind binnenkort plaats. Ik richt me liever op positiviteit"

"Sterkte! Wat mij ook erg geholpen heeft is een workshop van stichting naast om grenzen aan te geven. Het contact met anderen was super prettig en daarna nog wat informatie toegestuurd gekregen waar ik heel veel aan heb gehad.. pas toen zijn mijn ogen open gegaan.. dat moment moet je zelf vinden en ervaren, maar het komt.. nogmaals sterkte."