Rozekoekje

"Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee."

"Kwatzakottel zei: "Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.." Klik om te vergroten... Ah zo ik snap wat je bedoelt dat was voordat we kids hadden. Dat is nu niet meer"

"@Mrloverdj thanks voor je berichten Ik heb zeker de andere verhalen gelezen en ook op gereageerd het is fijn om herkenning te lezen, natuurlijk niet dat zij hetzelfde meemaken maar je begrijpt wat ik bedoel. In mijn familie weten onze naasten hoe de situatie in elkaar steekt. Het is geen geheim en we zijn er open over. Iedereen staat voor ons en ook voor hem klaar dus dat is ontzettend fijn. Het is fijn om hier te praten met mensen, ook met mijn familie. Voor mijn gevoel is het makkelijk zeggen voor anderen misschien om (tijdelijk) uit elkaar te gaan. Zo voelt het voor mij niet. Dat zou mijn uiterste zijn. Wel heb ik voor mezelf ook stappen gemaakt. Volgende week heb ik een afspraak met een maatschappelijk werker en ook qua financiën het een en ander uit te zoeken hoe ik er voor zou staan als ik minder zou werken mocht dat zo lopen. Voor mijn gevoel heb ik dan wat meer rust en weet ik waar ik aan toe ben. Natuurlijk hoop ik dat het niet zo ver komt. Als hij er met de behandeling met de pet naar gooit hebben we een ander gesprek te voeren.. Ik ben al stappen verder dan vorig jaar, dat is al mijn eigen winst"

"We zijn weer even verder.. Het is vrij rustig en er is nog steeds contact met de kliniek. Volgende week heeft hij daar een afspraak voor een gesprek en een urinetest en vanaf maandag mag hij niet meer drinken. De 13e begint de behandeling. Hij kijkt er naar uit zegt hij, hij trekt dat gedrag niet meer en het moet afgelopen zijn. Hij heeft vd week een terugval gehad, maar dat kan ik redelijk relativeren voor mezelf omdat iemand die ik destijds had gebeld heeft aangegeven dat als het de hele tijd goed gaat hij wellicht ook het nut van de behandeling niet meer ziet.. Ik kom meer voor mezelf op en loop niet meer op eieren in de hoop dat.. Laat mezelf horen en vind hij het niet leuk? Pech gehad Dat sterkt me en daar ben ik trots op. Op naar volgende week!"

"Precies 4 weken verder en dit is nu de tweede week van de behandeling. De behandeling was wat verlaat gestart door miscommunicatie. In de afgelopen weken heeft hij niet gedronken en niet gebruikt, dat vind ik knap. Ook zijn verjaardag heeft hij niet gedronken terwijl andere mensen wel dronken. Hij daagde zichzelf uit op een goede manier en doet dat nog steeds. Het zal ongetwijfeld onwijs moeilijk zijn maar elke overwinning is er 1. De behandeling ervaart hij als positief en niet als pfff ik moet er weer heen. Tuurlijk zijn het lange dagen, zowel voor hem als voor mij maar het is voor een goed doel. Volgende week komt denk ik het moeilijke deel want dan komt hij persoonlijk aan bod en in de weken daarna moet ook ik een inbreng leveren over hoe ik alles heb ervaren. Ook dat zal niet makkelijk zijn maar met de hulp er bij gaat dat ons wel lukken. Gisteren heb ik zijn werkmap doorgelezen, hij wilde het met me delen en ik vind het rete interessant. Het geeft meer inzicht en de uitgebreide uitleg over de werking van verslaving is fijn. We zijn er nog lang niet en tuurlijk zijn er nog moeilijke momenten maar het begin is goed"

"De Zandman zei: Een vos verlies wel zijn haren, maar zijn streken dus nooiooooit Let hier op Want iedere verslaafde is een meester in het manipuleren, en het bagatelliseren van de waarheid. Het stoppen is niet zo gemakkelijk. Laten we daar eens mee beginnen.... Voor de gek houden. Ook al zoiets.... Jij d en k t dat het oooooo zo goed gaat. Maar is dat wel echt zo?? Wees achterdochtig! Klik om te vergroten... Ongetwijfeld, maar ik weiger om achterdochtig te zijn en te blijven. Op mijn hoede en/of voorzichtig? Dat zeker. Ik ben nauw betrokken bij de behandeling en ook ons familiegesprek vind binnenkort plaats. Ik richt me liever op positiviteit"

"QueerMan zei: Het gaat niet om hem nu, imo. Maar las meer in je tekst dat hij er erg goed in is om te zorgen dat de wereld om hem heen draait. Met de kinderen, gaat het niet om jullie, niet om jou en niet om hem. Je hebt het ontzettend goed verwoord en dus prima in beeld! Als ik je goed begrijp sta je op het punt definitief bij hem weg te gaan. En dat lijkt me wel beter. Als hij goed is - en nuchter - voor de kinderen staat dat hun contact niet in de weg. En jullie zullen altijd met elkaar verbonden blijven als ouders, of je nu samen bent of niet. Wens je heel veel sterkte. En denk dat je hoofd er voorlopig nog lang niet naar staat maar hopelijk kom jij later een echt maatje tegen. Eentje die geen 'klus-woning' is voor je er iets mee kunt... Mensen veranderen niet zo snel, en als ze dat doen moeten ze het vaak voor zichzelf doen, en niet voor een ander. Big hug. Klik om te vergroten... Thanks! Maar ik wist dat het een klus woning was toen ik er aan begon Dat moet ik ook eerlijk toegeven. Voor nu gaat het goed, de behandeling, onze communicatie, onze persoonlijke vooruitgangen en gedrag en omgang met de kids. We zien vooruitgang bij elkaar en werken er hard aan. En idd, veranderen moet je doen omdat je dat zelf wilt. Dat heb ik ook altijd gezegd. Doe dit niet voor mij, als jij gelukkig wordt van die groene fles gun ik je dat, maar mezelf gun ik iets anders En hij zichzelf inmiddels ook."

"Hier weer een update.. Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan. Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar. Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep. We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit. Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde. En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst."

"Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten.. Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder.. Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel.. Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten.. Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt. Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang. Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!"