Rozekoekje

"Voor wij de kids hadden deden we dat ongeveer eens per 2 maanden.. een paar XTC pillen bestellen, matras op de grond, leuk pakje aan, beetje chatten, muziekje aan en gaan. Die avonden waren hemels, even helemaal in elkaar op, relaxed tot en met, prachtige gesprekken en heerlijke sex ♥️ Ik had een paar dagen nodig om bij te komen daarna, maar het was het waard. Memorabele avonden waren dat 🙂 Ik heb nog nooit iets gebruikt op een feestje of iets dergelijks. Op de een of andere manier trekt me dat niet, vind ik het eng.. ik kan van het matras naar de wc onderweg al een paar keer flauwvallen, laat staan als ik ergens anders ben.."

"Thanks. Soms heb ik ook wel eens de gedachte om te zeggen, krijg de vinketering maar en val dood.. Maar dat kan ik (nog) niet.. ik ben al stappen verder dan vorig jaar maar ik kan hem nog geen gedag zeggen. Ik geloof oprecht dat hij dit ook niet wilt, je kan mij niet wijsmaken dat dit voldoening geeft.. mocht blijken dat het wel zo is, is dat ook ok.. in de zin van dan gun ik je je geluk met je grote groene vriend en je witte neus.. Ik moet voor mezelf het gevoel hebben dat ik alles heb gedaan, er komt een x een punt dat het genoeg is, dat is in het verleden ook gebeurd.. Ben ik naïef? Hoop ik tegen beter weten in? Misschien wel, ik weet het niet.. over 6 weken weten we het, aan de ene kant is het zo die datum maar aan de andere kant duurt dat nog vreselijk lang.."

"Kwatzakottel zei: Het is wel degelijk jouw verantwoordelijkheid, je kinderen opzadelen met een ladderzatte doorgesnoven agressieve vader is absoluut geen goed idee. Klik om te vergroten... Het is niet mijn verantwoording dat hij gebruikt, dat bedoelde ik De verantwoordelijkheid over mijn kinderen die heb ik zeker. Waar heb jij iets gelezen over agressie?"

"Kwatzakottel zei: "Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.." Klik om te vergroten... Ah zo ik snap wat je bedoelt dat was voordat we kids hadden. Dat is nu niet meer"

"@Mrloverdj thanks voor je berichten Ik heb zeker de andere verhalen gelezen en ook op gereageerd het is fijn om herkenning te lezen, natuurlijk niet dat zij hetzelfde meemaken maar je begrijpt wat ik bedoel. In mijn familie weten onze naasten hoe de situatie in elkaar steekt. Het is geen geheim en we zijn er open over. Iedereen staat voor ons en ook voor hem klaar dus dat is ontzettend fijn. Het is fijn om hier te praten met mensen, ook met mijn familie. Voor mijn gevoel is het makkelijk zeggen voor anderen misschien om (tijdelijk) uit elkaar te gaan. Zo voelt het voor mij niet. Dat zou mijn uiterste zijn. Wel heb ik voor mezelf ook stappen gemaakt. Volgende week heb ik een afspraak met een maatschappelijk werker en ook qua financiën het een en ander uit te zoeken hoe ik er voor zou staan als ik minder zou werken mocht dat zo lopen. Voor mijn gevoel heb ik dan wat meer rust en weet ik waar ik aan toe ben. Natuurlijk hoop ik dat het niet zo ver komt. Als hij er met de behandeling met de pet naar gooit hebben we een ander gesprek te voeren.. Ik ben al stappen verder dan vorig jaar, dat is al mijn eigen winst"

"We zijn weer even verder.. Het is vrij rustig en er is nog steeds contact met de kliniek. Volgende week heeft hij daar een afspraak voor een gesprek en een urinetest en vanaf maandag mag hij niet meer drinken. De 13e begint de behandeling. Hij kijkt er naar uit zegt hij, hij trekt dat gedrag niet meer en het moet afgelopen zijn. Hij heeft vd week een terugval gehad, maar dat kan ik redelijk relativeren voor mezelf omdat iemand die ik destijds had gebeld heeft aangegeven dat als het de hele tijd goed gaat hij wellicht ook het nut van de behandeling niet meer ziet.. Ik kom meer voor mezelf op en loop niet meer op eieren in de hoop dat.. Laat mezelf horen en vind hij het niet leuk? Pech gehad Dat sterkt me en daar ben ik trots op. Op naar volgende week!"

"Precies 4 weken verder en dit is nu de tweede week van de behandeling. De behandeling was wat verlaat gestart door miscommunicatie. In de afgelopen weken heeft hij niet gedronken en niet gebruikt, dat vind ik knap. Ook zijn verjaardag heeft hij niet gedronken terwijl andere mensen wel dronken. Hij daagde zichzelf uit op een goede manier en doet dat nog steeds. Het zal ongetwijfeld onwijs moeilijk zijn maar elke overwinning is er 1. De behandeling ervaart hij als positief en niet als pfff ik moet er weer heen. Tuurlijk zijn het lange dagen, zowel voor hem als voor mij maar het is voor een goed doel. Volgende week komt denk ik het moeilijke deel want dan komt hij persoonlijk aan bod en in de weken daarna moet ook ik een inbreng leveren over hoe ik alles heb ervaren. Ook dat zal niet makkelijk zijn maar met de hulp er bij gaat dat ons wel lukken. Gisteren heb ik zijn werkmap doorgelezen, hij wilde het met me delen en ik vind het rete interessant. Het geeft meer inzicht en de uitgebreide uitleg over de werking van verslaving is fijn. We zijn er nog lang niet en tuurlijk zijn er nog moeilijke momenten maar het begin is goed"

"Hier weer een update.. Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan. Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar. Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep. We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit. Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde. En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst."

"Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten.. Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder.. Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel.. Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten.. Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt. Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang. Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!"