Help mijn partner is verslaafd aan heroine
407 antwoorden
162 weergaven
18-5-2026
#2
Vergevingsgezind zijn, of worden, hangt ook ervan af hoe groot het leed is geweest wat jou is aangedaan. Logisch uiteraard.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.
#3
We hebben het er vaker over gehad maar wrok werkt écht als een soort geestelijk vergif. Vergif voor jou welteverstaan, niet voor degene die jou ooit benadeeld heeft. Jij bent de enige die eronder lijdt.Vergevingsgezind zijn, of worden, hangt ook ervan af hoe groot het leed is geweest wat jou is aangedaan. Logisch uiteraard.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.
Misschien zag die vrouw dat heel goed in en kon daarom vergeven. Het gaat er dan niet meer om wat er gebeurd is, maar dat ze vrij wou zijn van wrok.
En dan is er nog iets wat mogelijk kan helpen: Je kunt een hekel aan iemand hebben, hem/haar zelfs haten als persoon, maar tegelijk beseffen dat diegene in wezen ook blanco ter wereld is gekomen, net als jij. Wat er allemaal later is gebeurd heeft zo iemand gevormd, hem/haar gemaakt tot een persoon die tot dingen in staat is die we kwaad zouden noemen. Een product van deze maatschappij. Dit betekent niet dat diegene niet schuldig is, maar als je je beseft dat zelfs hij/zij in essentie datgene is dat blanco ter wereld kwam, dan kun je van dát in hem/haar houden en de persoon misschien makkelijker vergeven. En dus niet omwille van diegene, maar omwille van jezelf. Om zelf weer vrij te zijn.
#4
Ja en nee..op kan ik het mij voorstellen.Vergevingsgezind zijn, of worden, hangt ook ervan af hoe groot het leed is geweest wat jou is aangedaan. Logisch uiteraard.
Ik zag laatst op een documentaire over Auschwitz overlevenden, waarin er één vrouw ter terechtzitting aangaande een oud SS er die alsnog was getraceerd en opgepakt, dat die vrouw hem vergaf voor wat hij jaar, en de mensen daar had aangedaan.
Dat leidde tot een storm van kritiek van andere overlevenden, die absoluut niet in staat waren om deze vergiffenis te kunnen begrijpen.
Maar deze vrouw kon dit dus wél.
Kun je dit voorstellen?!
Iemand die de afgrijselijke tijd en behandeling in dat kamp, welke werkelijk niet zijn voor te stellen zo erg, aan een mededader en plain publique nog wel, kon vergeven?
En dan voor wat mij betreft, ik heb toch wel een aantal lieden die in mijn zwarte boekje zijn opgeschreven, die ik echt niet kan en wil vergeven. Nee.
Werd in die documentaire ook verteld hoe die vrouw tot vergiffenis is gekomen, of wat meer uitleg, wat zij daar onder verstaat bijvoorbeeld.
Ik kan het mooi vertellen, maar ook niet altijd in de praktijk. In de praktijk voelt vergeven als iets accepteren. Je komt ook niet zomaar tot vergeven, al die fases hebben nut. Alleen zou het fijn zijn als iedereen dat beseft. Alle pijn en woede..komt daar uiteindelijk ook iets kwaads uit voort..stel je vergeeft niet en lijd nog 20 jaar, of een stap verder..je neemt wraak of anderen lijden eronder. Ben je dan slachtoffer van het kwaad of er zelf onderdeel van geworden.
Sorry @Modepop2 Ik dwaal veels te veel af,je ziet. Ik leer ook van je proces. Hoe gaat het vandaag?
#5
Diep in mijn hart heb ik medelijden...ergens.....We kennen hem niet, maar ik denk dat ook niet. Ieder mens wil zich uiteindelijk goed voelen, maar kan dit compleet verkeerd aanpakken, met destructieve gevolgen voor zichzelf en naasten.
Dit lijkt me een belangrijk inzicht om te hebben, anders blijf je in goed en slecht denken, waar je zelf niet mee vooruit kan.
Je doet het niet zomaar, zoláng je denkt dat het vergeven om diegene gaat. Dat diegene het 'verdiend' heeft óf dat jouw wrok voor diegene eindelijk in die mate is verwerkt dat je er klaar voor bent diegene te vergeven.
Maar echte vergiffenis draait denk ik altijd om jezelf. Vergiffenis en loslaten zijn een en hetzelfde. En met het risico om nu iets heel controversieels te zeggen: Het mooie aan vergiffenis wanneer je ziet dat je het niet voor de ander doet maar voor jezelf, is dat je daar nu aan kunt beginnen. Omdat het niet echt heeft te maken met degene die je benadeeld heeft, maar met jezelf. We kunnen 10, 20, 30, 40 jaar wrok blijven koesteren, waarna we eindelijk klaar zijn om diegene te vergeven, maar dat is geen gegeven. Als je het op die manier wilt doen, dan kun je het op die manier doen. Maar als je inziet dat de vergiffenis voor jezelf gedaan wordt (en daar is niks egocentrisch aan), dan hoef je het denk ik niet per se op die manier te doen. Als het lukt, zou ik zeker niet de rest van je leven of zelfs jaren wrok blijven koesteren. Dan heeft hij (of eerder: zijn verslaving) je nóg meer van jouw leven beroofd.
Maar dit is dus in principe. In de praktijk zal er natuurlijk echt wel wat tijd over heen moeten gaan. Al is het maar om te beseffen dat je de vergiffenis voor jezelf doet.
Het gaat met ups en downs....aan de ene kant ben ik boos en diep verdrietig,gun ik hem het slechtste toe wat voor hem eenzaamheid is op de eerste plaats,aan de andere kant weet ik de reden waarom hij hier ooit aan begon ,weet ik ook dat hij er van af wil maar het gewoon niet aan kan ,dat hij dit zelf als falen ziet en zich er diep voor schaamt zoals hij dat altijd zei..dat er dan een schuldgevoel bij hem opkomt als hij het niet kon volbrengen om af te kicken,het scheelt voor mijn gevoel wel dat hij dit als persoon zo niet gewild heeft maar dat de verslaving en die heroine hem heeft gemaakt tot wie hij nu is,dat dit niet met opzet tegen mij persoonlijk gericht is....dus in feite moet ik medelijden met hem hebben alleen ik ben wel direct de dupe en het lijdend voorwerp geworden,ik zit nu met de gebakken peren beschadigd en wel !!Ja en nee..op kan ik het mij voorstellen.
Werd in die documentaire ook verteld hoe die vrouw tot vergiffenis is gekomen, of wat meer uitleg, wat zij daar onder verstaat bijvoorbeeld.
Ik kan het mooi vertellen, maar ook niet altijd in de praktijk. In de praktijk voelt vergeven als iets accepteren. Je komt ook niet zomaar tot vergeven, al die fases hebben nut. Alleen zou het fijn zijn als iedereen dat beseft. Alle pijn en woede..komt daar uiteindelijk ook iets kwaads uit voort..stel je vergeeft niet en lijd nog 20 jaar, of een stap verder..je neemt wraak of anderen lijden eronder. Ben je dan slachtoffer van het kwaad of er zelf onderdeel van geworden.
Sorry @Modepop2 Ik dwaal veels te veel af,je ziet. Ik leer ook van je proces. Hoe gaat het vandaag?
Ik ben erg druk geweest de afgelopen dagen waardoor ik veel afleiding had,vanaf vandaag heb ik een paar rustige dagen en daar zie ik wel tegenop...ik hast hem niet maar houd van hem!! Was het maar waar dat de liefde omsloeg in haat,dan was het niet zo zwaar,lig met mezelf in de clins dat ik van hem.houd..hoe kan ik ? Maar dat gevoel kan ik niet weg bannen,dat zit er diep geworteld!! En na dit alles kan ik dit gewoon niet begrijpen van mezelf...afgaand op de verhalen uit zijn verleden voor mij....dan zal hij heel snel op jacht gaan naar een andere vrouw...om maar niet alleen te zijn en om aan de buitenwereld maar te kunnen tonen dat hij alles op de rit heeft...een relatie heeft en gelukkig is ( voor het oog van de buitenwereld) mocht dit zo zijn zal het pijn doen aan de ene kant,maar aan de andere kant arme vrouw... die gaat een hele bak ellende krijgen en zal ik echt niet meer met haar willen ruilen..hij heeft naast de verslaving erg veel overeenkomsten met een narcist..de eerste anderhalf jaar toen ik met hem samen was en niets wist van de verslaving dacht ik dus ook dat ik met een narcistische man te maken had...de overeenkomsten tussen narcistme en gedragswisselingen door heroine gebruik lijken ook heel erg op elkaar vind ik...en het wegrennen van tientalle vrouwen die het nog geen 3 maanden met hem uit hielden past daar ook bij...hij is naar mijn weten nooit lang alleen geweest ,ging er een vrouw weg dan kwam de volgende al heel snel in beeld,dus wat ik zeg...alleen zijn kan hij niet maar een relatie staande houden kan hij ook niet...ik heb hem nu overigens overal geblokt maar hoorde van een bekende dat zijn profielfoto op whatsapp nog steeds een foto is van ons samen...wat dit betekend ????? Jij mag het zeggen...ik kijk nergens meer raar van op,had gehoopt dat bij mij de scherpe kantjes er inmiddels wel wat vanaf zouden zijn maar dat is helaas niet het geval...het is liefdesverdriet en daarbij weet ik ook nog dat het nooit op basis is geweest van echte liefde van zijn kant...het is allemaal heel dubbel,een relatie kan mislukken maar als je terug kan kijken op iets wat ooit mooi was en goed zat dan is het verdraagzamer,mijn situatie doet zeer...
#6
Had ik maar een hekel aan hem,dan was dit proces makkelijker denk ik...ik houd van deze man wat het allemaal nog veel pijnlijker maakt, op sommige vlakken kan ik hem ook wel vergeven door in te zien dat de duistere kant ,de heroine...de macht over hem heeft,hij dit niet persoonlijk is geweest als persoon maar de drugs...heb hem ook alleen onder invloed gekend..zou niet weten wie hij zou zijn als hij nuchter is...het is vreselijk gecompliceert want van wie houd ik? Want dat doe ik nogsteeds ondanks dat ik er 100 procent achter sta dat ik er een punt achter heb gezet!We hebben het er vaker over gehad maar wrok werkt écht als een soort geestelijk vergif. Vergif voor jou welteverstaan, niet voor degene die jou ooit benadeeld heeft. Jij bent de enige die eronder lijdt.
Misschien zag die vrouw dat heel goed in en kon daarom vergeven. Het gaat er dan niet meer om wat er gebeurd is, maar dat ze vrij wou zijn van wrok.
En dan is er nog iets wat mogelijk kan helpen: Je kunt een hekel aan iemand hebben, hem/haar zelfs haten als persoon, maar tegelijk beseffen dat diegene in wezen ook blanco ter wereld is gekomen, net als jij. Wat er allemaal later is gebeurd heeft zo iemand gevormd, hem/haar gemaakt tot een persoon die tot dingen in staat is die we kwaad zouden noemen. Een product van deze maatschappij. Dit betekent niet dat diegene niet schuldig is, maar als je je beseft dat zelfs hij/zij in essentie datgene is dat blanco ter wereld kwam, dan kun je van dát in hem/haar houden en de persoon misschien makkelijker vergeven. En dus niet omwille van diegene, maar omwille van jezelf. Om zelf weer vrij te zijn.
Maar de ware persoonlijkheid van hem...die ken ik blijkbaar niet...
#7
Het is volkomen begrijpelijk dat dit soort vragen door je hoofd spoken. Het herinnert me aan het einde van een lange relatie (heel lang geleden) toen ik aan de kant werd gezet door mijn toenmalige vriendin. Dus totaal niet vergelijkbaar met jouw situatie!Heb ik ook nog eens niet gewoon in een totale leugen geleefd met hem?
Ik zat toen ook vol met vragen: waarom is er nooit over gepraat, hoe goed ken ik haar eigenlijk echt, heeft ze wel echt van me gehouden, was ze niet al langer met die ander, wat heeft zich nog meer wellicht afgespeeld waar ik niets van weet.
Uiteindelijk zei een wijze vrouw tegen me dat je nooit antwoord gaat krijgen op die vragen.
En dat klopt tot de dag van vandaag.
Die vragen en twijfels verdwijnen langzaam naar de achtergrond.
Die vragen horen bij je proces van verwerken.
Twee stapjes vooruit en een stapje terug en het zal steeds beter met je gaan.
Je komt hier heel sterk uit en op termijn kun jij je openstellen voor liefde, want echte liefde is prachtig ❤️
#8
@Modepop2: doe je aan meditatie?
Zo niet dan kan ik je dit ontzettend aanraden. Vroeger moest ik er niets van weten, maar weet nu dat het zoeken naar verbinding met jezelf in zo’n fase waar je nu in zit heel erg prettig en ontspannend kan zijn.
Ik maak geen reclame, maar gebruik zelf meditation moments, je hebt een gratis en betaalde versie.
Zo niet dan kan ik je dit ontzettend aanraden. Vroeger moest ik er niets van weten, maar weet nu dat het zoeken naar verbinding met jezelf in zo’n fase waar je nu in zit heel erg prettig en ontspannend kan zijn.
Ik maak geen reclame, maar gebruik zelf meditation moments, je hebt een gratis en betaalde versie.
#9
Omdat je er interesse in hebt en vindt dat het wel past in dit topic:Ik vind het interresant wat je allemaal schrijft,ik heb namelijk vanaf het begin met de man waar dit topic over gaat gevoeld dat hij niet van mij hield op de manier die je wel verwacht in een relatie,en of dit nu door de heroine kwam of niet...want dat is dus ook iets wat ik me nogsteeds afvraag....wat voor soort liefde had deze man eigenlijk voor mij ?
Er was nooit echte passie! Er was nooit echte verbinding...er was nooit intimiteit....dat heb ik al die jaren gemist,alles leek niet meer te zijn dan een * handeling* dus het was de vorm en niet de intensie....hij uitte zijn vorm.van liefde in het alles doen voor mij,want dat deed hij wel.... het leek er meer op dat hij een hechte vriendschap voor mij voelde terwijl ik diepgaand van hem hield op de manier zoals dit is in een liefdesrelatie...daarom was ussiu 2 in deze rekatie dat ik me nooit echt vrouw heb gevoeld als je snapt wat ik bedoel,dus de pijn die ik nu nog voel is naast het belazeren door het drugs gebruik ook de vraag...was die hele relatie niet fake? Heb ik ook nog eens niet gewoon in een totale leugen geleefd met hem? Dus uiteindelijk voor mij past dit onderwerp best goed in deze topic !
Als je mijn mening erover zou vragen (en die is wat controversieel, dus wees gewaarschuwd), zou ik zeggen dat de typische 'romantische liefde' tussen twee partners, een soort gecorrumpeerde, aangetaste liefde is. Dat klinkt nogal hard, maar de zogenaamde 'Eros' bevat een aantal elementen die eigenlijk compleet tegengesteld aan liefde zijn. Namelijk passie, lust en behoeftigheid. Passie is op zich ook een mooi iets, maar het brandt zichzelf op. Het is vurig, hartstochtelijk, bezeten (van de ander) soms zelfs. Ik begrijp goed dat je je als vrouw niet vrouwelijk voelt als de man niet die passie in de relatie brengt. Maar dat is dus allemaal gebaseerd op behoeftigheid, op incompleet voelen zonder de ander, zonder het andere 'element' (man/vrouw, yin/yang).
Of de relatie fake was? Ik denk dat vrijwel élke romantische relatie in bepaalde mate fake is, dus je bent niet de enige.
Ik zou zo ver willen gaan dat echte vriendschap (Philia) een hogere vorm van liefde is dan romantische liefde (Eros). Omdat echte vriendschap niets wil van de ander, niet zichzelf compleet wil maken met de ander, maar enkel geeft aan de ander. Platonische liefde dus, waar Agape (de allesomvattende liefde voor het complete bestaan) de hoogste vorm van is. Dat betekent niet dat je er blij mee bent wanneer jij wel romantische passionele gevoelens voor de ander hebt en deze niet beantwoordt worden. Maar van wat ik lees in dit topic (het enige wat ik van jou ken) denk ik dat jouw ex-partner vooral jou gebruikte en dat dit dus niet echte vriendschap was.
Hopelijk voel je je niet persoonlijk beoordeeld door deze vrij directe post van mij. Zoals gezegd ga ik enkel af op wat ik hier lees en interpreteer dat dan ook nog eens op mijn manier. Maar aangezien je het interessant vond wat ik schreef...
#10
@Mindless: wat een prachtige bijdrage weer van jou!
#11
❤Het is volkomen begrijpelijk dat dit soort vragen door je hoofd spoken. Het herinnert me aan het einde van een lange relatie (heel lang geleden) toen ik aan de kant werd gezet door mijn toenmalige vriendin. Dus totaal niet vergelijkbaar met jouw situatie!
Ik zat toen ook vol met vragen: waarom is er nooit over gepraat, hoe goed ken ik haar eigenlijk echt, heeft ze wel echt van me gehouden, was ze niet al langer met die ander, wat heeft zich nog meer wellicht afgespeeld waar ik niets van weet.
Uiteindelijk zei een wijze vrouw tegen me dat je nooit antwoord gaat krijgen op die vragen.
En dat klopt tot de dag van vandaag.
Die vragen en twijfels verdwijnen langzaam naar de achtergrond.
Die vragen horen bij je proces van verwerken.
Twee stapjes vooruit en een stapje terug en het zal steeds beter met je gaan.
Je komt hier heel sterk uit en op termijn kun jij je openstellen voor liefde, want echte liefde is prachtig ❤️
#12
Ik voel me alles behalve persoonlijk beoordeeld,maar ik vraag mezelf af waarmee hij mij gebruikt zou hebben en voor wat? Hij kreeg van mij liefde,geen geld,geen spullen ,niets van dat.Omdat je er interesse in hebt en vindt dat het wel past in dit topic:
Als je mijn mening erover zou vragen (en die is wat controversieel, dus wees gewaarschuwd), zou ik zeggen dat de typische 'romantische liefde' tussen twee partners, een soort gecorrumpeerde, aangetaste liefde is. Dat klinkt nogal hard, maar de zogenaamde 'Eros' bevat een aantal elementen die eigenlijk compleet tegengesteld aan liefde zijn. Namelijk passie, lust en behoeftigheid. Passie is op zich ook een mooi iets, maar het brandt zichzelf op. Het is vurig, hartstochtelijk, bezeten (van de ander) soms zelfs. Ik begrijp goed dat je je als vrouw niet vrouwelijk voelt als de man niet die passie in de relatie brengt. Maar dat is dus allemaal gebaseerd op behoeftigheid, op incompleet voelen zonder de ander, zonder het andere 'element' (man/vrouw, yin/yang).
Of de relatie fake was? Ik denk dat vrijwel élke romantische relatie in bepaalde mate fake is, dus je bent niet de enige.Omdat het (deels) gebaseerd is op je gevoel van compleet zijn zoeken in de ander, buiten jezelf dus. Het is (meestal) een mengsel van (echte) liefde en valse "liefde": De ander willen bezitten, voor jezelf hebben.
Ik zou zo ver willen gaan dat echte vriendschap (Philia) een hogere vorm van liefde is dan romantische liefde (Eros). Omdat echte vriendschap niets wil van de ander, niet zichzelf compleet wil maken met de ander, maar enkel geeft aan de ander. Platonische liefde dus, waar Agape (de allesomvattende liefde voor het complete bestaan) de hoogste vorm van is. Dat betekent niet dat je er blij mee bent wanneer jij wel romantische passionele gevoelens voor de ander hebt en deze niet beantwoordt worden. Maar van wat ik lees in dit topic (het enige wat ik van jou ken) denk ik dat jouw ex-partner vooral jou gebruikte en dat dit dus niet echte vriendschap was.
Hopelijk voel je je niet persoonlijk beoordeeld door deze vrij directe post van mij. Zoals gezegd ga ik enkel af op wat ik hier lees en interpreteer dat dan ook nog eens op mijn manier. Maar aangezien je het interessant vond wat ik schreef...
Daar in tegen gaf hij mij alles,hij betaalde alles deed alles voor me,bovengebruikelijk zorgzaam was hij ook,niet alleen voor mij maar ook voor mijn geliefden( gezin,moeder,familie) seks was er amper en als dat er al was was dat omdat ik dat wilde...de vraag in mijn hoofd is dus...ok hij kan mij gebruikt hebben...maar voor wat? Niet om te koken en niet voor de afwas,niet voor het huishoudelijke werk want dat nam hij allemaal uit handen,niet alleen in zijn eigen huis maar ook in mijn huis,zelfs de zorg voor mijn zieke moeder nam hij mij uit handen...dan denk ik....waarvoor had hij mij nodig dan? De enige reden die ik dan kan bedenken is ...om maar niet alleen te zijn.....kijk het gelieg en bedrog over het gebruik was afschuwelijk maar hij behandelde mij in de dagelijkse bezigheden als een prinses,vroeg me ook nooit om geld en heeft van mij ook nooit geld gestolen..alleen de momenten van stemmingswisselingen hadden we ruzie en dat was heel vaak...te vaak....maar ook dan nog zorgde hij voor me...ik vind het erg gecompliceert...nogmaals ik doe hem niet af als slecht mens...de heroine nam hem over betreft gedrag..het liegen en de stemmingswisselingen die afschuwelijk waren....dat heeft ook deze relatie de kop gekost...
#13
Ik doe niet aan meditatie,weet niet hoe het werkt en heb er ook het geduld niet voor denk ik...vind het vaak zweverig en ik ben totaal niet zweverig maar wellicht heb je gelijk en moet ik mezelf er eens in verdiepen,heb alleen de innerlijke rust er niet voor wat vaak leid tot er maar niet asn beginnen@Modepop2: doe je aan meditatie?
Zo niet dan kan ik je dit ontzettend aanraden. Vroeger moest ik er niets van weten, maar weet nu dat het zoeken naar verbinding met jezelf in zo’n fase waar je nu in zit heel erg prettig en ontspannend kan zijn.
Ik maak geen reclame, maar gebruik zelf meditation moments, je hebt een gratis en betaalde versie.
#14
Ik zat er precies zo in als jij over dat zweverige, maar dat is het echt niet.Ik doe niet aan meditatie,weet niet hoe het werkt en heb er ook het geduld niet voor denk ik...vind het vaak zweverig en ik ben totaal niet zweverig maar wellicht heb je gelijk en moet ik mezelf er eens in verdiepen,heb alleen de innerlijke rust er niet voor wat vaak leid tot er maar niet asn beginnen
Gewoon even luisteren, duurt een paar minuten, dus echt niet lang! Ik doe het iedere ochtend als ik op sta.
Het is een moment voor jezelf, meer niet.
#15
Belangrijk voor iemand zijn, wat hij in dit geval was. Kan ook heel bevredigend zijn voor iemandIk voel me alles behalve persoonlijk beoordeeld,maar ik vraag mezelf af waarmee hij mij gebruikt zou hebben en voor wat? Hij kreeg van mij liefde,geen geld,geen spullen ,niets van dat.
Daar in tegen gaf hij mij alles,hij betaalde alles deed alles voor me,bovengebruikelijk zorgzaam was hij ook,niet alleen voor mij maar ook voor mijn geliefden( gezin,moeder,familie) seks was er amper en als dat er al was was dat omdat ik dat wilde...de vraag in mijn hoofd is dus...ok hij kan mij gebruikt hebben...maar voor wat? Niet om te koken en niet voor de afwas,niet voor het huishoudelijke werk want dat nam hij allemaal uit handen,niet alleen in zijn eigen huis maar ook in mijn huis,zelfs de zorg voor mijn zieke moeder nam hij mij uit handen...dan denk ik....waarvoor had hij mij nodig dan? De enige reden die ik dan kan bedenken is ...om maar niet alleen te zijn.....kijk het gelieg en bedrog over het gebruik was afschuwelijk maar hij behandelde mij in de dagelijkse bezigheden als een prinses,vroeg me ook nooit om geld en heeft van mij ook nooit geld gestolen..alleen de momenten van stemmingswisselingen hadden we ruzie en dat was heel vaak...te vaak....maar ook dan nog zorgde hij voor me...ik vind het erg gecompliceert...nogmaals ik doe hem niet af als slecht mens...de heroine nam hem over betreft gedrag..het liegen en de stemmingswisselingen die afschuwelijk waren....dat heeft ook deze relatie de kop gekost...
Voor een Narcist is dit 1 van de Belangrijkste dingen.
Wat Jij opsomt..er zijn voor je familie, dingen voor je betalen,de goede partner zijn.. daarin kan de buitenwereld zien wat voor goed persoon ze wel niet zijn.
Een slecht sexleven..je telkens in de steek laten emotioneel met zijn heroïne.. dat ziet de buitenwereld niet.
Daarnaast is iedereen ook maar mens, en wie wil zich niet geliefd voelen en zelf ook die liefde voor een ander willen voelen.
En wat daarvan dan echt is...daar heb je geen zwart wit antwoord op.
#16
Dat echte liefde prachtig moet zijn geloof ik...maar aangezien ik zo beschadigd ben in mijn vertrouwen en ik ook geen 20 meer ben heb ik in mijn geval geen vertrouwen meer in echte liefde,ik heb meer zoiets van. Blijf maar alleen,dan heb je in ieder geval de zekerheid dat je dit hartzeer nooit meer hoeft mee te maken,want nogmaals...pijnen zijn erg maar geen enkele pijn weegt op tegen hartzeer...Het is volkomen begrijpelijk dat dit soort vragen door je hoofd spoken. Het herinnert me aan het einde van een lange relatie (heel lang geleden) toen ik aan de kant werd gezet door mijn toenmalige vriendin. Dus totaal niet vergelijkbaar met jouw situatie!
Ik zat toen ook vol met vragen: waarom is er nooit over gepraat, hoe goed ken ik haar eigenlijk echt, heeft ze wel echt van me gehouden, was ze niet al langer met die ander, wat heeft zich nog meer wellicht afgespeeld waar ik niets van weet.
Uiteindelijk zei een wijze vrouw tegen me dat je nooit antwoord gaat krijgen op die vragen.
En dat klopt tot de dag van vandaag.
Die vragen en twijfels verdwijnen langzaam naar de achtergrond.
Die vragen horen bij je proces van verwerken.
Twee stapjes vooruit en een stapje terug en het zal steeds beter met je gaan.
Je komt hier heel sterk uit en op termijn kun jij je openstellen voor liefde, want echte liefde is prachtig ❤️
#17
Kun je mij een link sturen waar jij naar luister dan ? Want internet staat er vol van,ik weet niet waar te beginnenIk zat er precies zo in als jij over dat zweverige, maar dat is het echt niet.
Gewoon even luisteren, duurt een paar minuten, dus echt niet lang! Ik doe het iedere ochtend als ik op sta.
Het is een moment voor jezelf, meer niet.
#18
Daar zou je nog best eens gelijk in kunnen hebben. Voor veel mensen is dat het allerbelangrijkste: om maar niet alleen te zijn. En die zullen daar dus mogelijk veel voor over hebben. Het niet alleen willen zijn, is juist ook omdat een gevoel wordt ervaren alleen niet compleet te zijn. Dus die behoeftigheid waar ik het over had.De enige reden die ik dan kan bedenken is ...om maar niet alleen te zijn.....
Dat idee dat het zweverig is zou ik echt proberen los te laten. Helaas leven we in een wereld waar vaak op het nummer 1 beste ding wat je voor jezelf kunt doen (meditatie dus) neergekeken wordt als zijnde 'zweverig'. Mensen die dat zeggen weten niet wat meditatie inhoudt, namelijk: alles in jezelf accepteren, precies zoals het is. Je hoeft er ook geen innerlijke rust voor te hebben, je hoeft alleen bewust te worden van de eventuele rust in jezelf óf de eventuele onrust in jezelf. Die onrust zal in echte meditatie omgezet worden in rust.Ik doe niet aan meditatie,weet niet hoe het werkt en heb er ook het geduld niet voor denk ik...vind het vaak zweverig en ik ben totaal niet zweverig maar wellicht heb je gelijk en moet ik mezelf er eens in verdiepen,heb alleen de innerlijke rust er niet voor wat vaak leid tot er maar niet asn beginnen
#19
Klopt wat je zegt...alleen dat zorgen deed hij voor mij ook achter gesloten deuren wat anderen niet konden zien..ik heb me ook al die jaren in het narcistme verdiept en er waren overeenkomsten...maar ook veel niet..dus wellicht narcistische trekken maar niet voldoende voor de diagnose narcist...het maakt ook allemaal niet meer uit..het zijn alleen de vele vragen die nog door mijn hoofd spoken...het was uiteindelijk geen gezonde relatie..dat is duidelijkBelangrijk voor iemand zijn, wat hij in dit geval was. Kan ook heel bevredigend zijn voor iemand
Voor een Narcist is dit 1 van de Belangrijkste dingen.
Wat Jij opsomt..er zijn voor je familie, dingen voor je betalen,de goede partner zijn.. daarin kan de buitenwereld zien wat voor goed persoon ze wel niet zijn.
Een slecht sexleven..je telkens in de steek laten emotioneel met zijn heroïne.. dat ziet de buitenwereld niet.
Daarnaast is iedereen ook maar mens, en wie wil zich niet geliefd voelen en zelf ook die liefde voor een ander willen voelen.
En wat daarvan dan echt is...daar heb je geen zwart wit antwoord op.
#20
KloptBelangrijk voor iemand zijn, wat hij in dit geval was. Kan ook heel bevredigend zijn voor iemand
Voor een Narcist is dit 1 van de Belangrijkste dingen.
Wat Jij opsomt..er zijn voor je familie, dingen voor je betalen,de goede partner zijn.. daarin kan de buitenwereld zien wat voor goed persoon ze wel niet zijn.
Een slecht sexleven..je telkens in de steek laten emotioneel met zijn heroïne.. dat ziet de buitenwereld niet.
Daarnaast is iedereen ook maar mens, en wie wil zich niet geliefd voelen en zelf ook die liefde voor een ander willen voelen.
En wat daarvan dan echt is...daar heb je geen zwart wit antwoord op.