DrugsForum.nl

Zeehond zei:

Wat schiet @Rozekoekje op met deze opmerking trouwens?

Klik om te vergroten...

Noot:
Tsjaaa ikzelf denk dat het antwoord op deze vraag zal kunnen zijn:

0,000.000.1 procent van de theoretisch lineair berekende kansberekening volgens Bartjens.

Zeehond zei:

Dat vind ik een rare opmerking. Alsof je me ter verantwoording roept.
Ben benieuwd wat je zegt of bedoelt.
Dat ik hier niet meer mag zijn van jou en dat dit forum alleen voor verslaafden is?
Ik ben zelf graag aardig voor anderen.

Ik ben recreatief gebruiker en heb het gebruik onder controle.
Nee, we zijn dus niet verslaafd. We vinden gebruik op z’n tijd een verrijking in ons leven. Vinden we mooi.

Ik vind dit forum juist buitengewoon interessant en ik leer dingen. Ik lees ook over zaken waar ik nooit mee te maken heb gehad.
Dat is leerzaam en ik beleef er plezier aan.
Zie ook mijn actieve bijdragen op dit forum.

Nu maar hopen dat dit antwoord voor jou voldoende is.
Ik wens je een hele mooie dag.

Klik om te vergroten...

Allereerst bedankt voor je reactie.

Je zegt: "Ik ben recreatief gebruiker en heb het gebruik onder controle."
En nu begrijp ik waarom je hier komt.

Ja, het forum kan inderdaad interessant zijn.

Ik had even het ( wellicht paranoïde ) vermoeden dat je een soort "ramp-toerist" was.
Vandaar mijn 'rare' vraag.

Je actieve bijdragen op dit forum ga ik zeker lezen en wellicht ook becommentariëren.

Zijn we weer OK?

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat

Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Rozekoekje zei:

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat
Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Klik om te vergroten...

Heel fijn om te lezen! Nu met een beetje geluk alleen nog maar bergopwaarts 🍀

Rozekoekje zei:

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat
Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Klik om te vergroten...

Dit klinkt heel positief! Hopen dat het zo door blijft gaan!

Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten..
Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder..
Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel..
Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten..
Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt.

Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang.
Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!

Rozekoekje zei:

Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten..
Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder..
Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel..
Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten..
Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt.

Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang.
Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!

Klik om te vergroten...

Ontzettend moeilijk en kut, maar zoals je zegt: je hebt alles gedaan wat je kon! En als dat nog niet genoeg is is het de enige juiste keuze om hem met zijn problemen te laten en zelf, samen met de kinderen, te kiezen voor een liefdevolle en veilige eigen weg in het leven.

Je mag nu ook al trots op jezelf zijn dame, echt!

Mevrouw Pløp zei:

Ontzettend moeilijk en kut, maar zoals je zegt: je hebt alles gedaan wat je kon! En als dat nog niet genoeg is is het de enige juiste keuze om hem met zijn problemen te laten en zelf, samen met de kinderen, te kiezen voor een liefdevolle en veilige eigen weg in het leven.

Je mag nu ook al trots op jezelf zijn dame, echt!

Klik om te vergroten...

Lief, dank je wel! 😥

Rozekoekje zei:

Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten..
Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder..
Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel..
Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten..
Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt.

Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang.
Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!

Klik om te vergroten...

Noot:
Wat een afschuwelijke zaak! Maar je kunt niet anders.....ook al omwille van de kinderen!
Drank maakt veel meer kapot, dan je lief is, ziehier weer het bewijs.
Alle sterkte toegewenst in deze vreselijke tijd !
Ik ben gestopt met zuipen, net toen ik alles kwijt zou gaan raken, net op tijd dus. Ik weet hoe dit is, maar soms wint de drank en moeten er knopen worden doorgehakt.
Het leven met een alcoholist is domweg haast onmogelijk, en ook voor je kinderen....
Goed gedaan!!

Blijf nu altijd eerlijk.
Naar jezelf en naar de ander...
Dat is zeer belangrijk!
Je bent ook goed bezig, en je partner dus ook.
Ga zo door!

Rozekoekje zei:

Precies 4 weken verder en dit is nu de tweede week van de behandeling. De behandeling was wat verlaat gestart door miscommunicatie. In de afgelopen weken heeft hij niet gedronken en niet gebruikt, dat vind ik knap. Ook zijn verjaardag heeft hij niet gedronken terwijl andere mensen wel dronken. Hij daagde zichzelf uit op een goede manier en doet dat nog steeds. Het zal ongetwijfeld onwijs moeilijk zijn maar elke overwinning is er 1.
De behandeling ervaart hij als positief en niet als pfff ik moet er weer heen. Tuurlijk zijn het lange dagen, zowel voor hem als voor mij maar het is voor een goed doel.
Volgende week komt denk ik het moeilijke deel want dan komt hij persoonlijk aan bod en in de weken daarna moet ook ik een inbreng leveren over hoe ik alles heb ervaren. Ook dat zal niet makkelijk zijn maar met de hulp er bij gaat dat ons wel lukken.
Gisteren heb ik zijn werkmap doorgelezen, hij wilde het met me delen en ik vind het rete interessant. Het geeft meer inzicht en de uitgebreide uitleg over de werking van verslaving is fijn.
We zijn er nog lang niet en tuurlijk zijn er nog moeilijke momenten maar het begin is goed

Klik om te vergroten...

wat mooi dat het zo goed gaat! ik hoop voor hem en voor jou dat hij dit blijft volhouden en niet weer dezelfde kant als eerst op gaat...

Alle respect hoe je met de situatie omgaat! De rode lijn is dat jullie allebei ergens naartoe willen werken en dat dat vallen en opstaan is. Velen hebben in zelfde situaties gezeten maar ieder koppel en mens is niet te vergelijken. Mensen reageren vaak vanuit hun eigen emotie en ‘verloren wedstrijden ‘ wat betreft een partner in gebruik zitten emotioneel heel diep. Gelukkig ken ik ook heel veel succesverhalen en ik hoop oprecht dat jullie er daar ook 1 van worden!

Rozekoekje zei:

Zijn ego is gekrenkt en dat neemt hij me nu natuurlijk bijzonder kwalijk en dat is weeeer een excuus om z'n leed te verdrinken.. want dat is hij nu aan het doen. Ik sta op negeerstand en ik ben met de kinderen even naar mijn moeder vertrokken.

Klik om te vergroten...

Het gaat niet om hem nu, imo. Maar las meer in je tekst dat hij er erg goed in is om te zorgen dat de wereld om hem heen draait.
Met de kinderen, gaat het niet om jullie, niet om jou en niet om hem.

Je hebt het ontzettend goed verwoord en dus prima in beeld!
Als ik je goed begrijp sta je op het punt definitief bij hem weg te gaan. En dat lijkt me wel beter.
Als hij goed is - en nuchter - voor de kinderen staat dat hun contact niet in de weg. En jullie zullen altijd met elkaar verbonden blijven als ouders, of je nu samen bent of niet.

Wens je heel veel sterkte.

En denk dat je hoofd er voorlopig nog lang niet naar staat maar hopelijk kom jij later een echt maatje tegen.
Eentje die geen 'klus-woning' is voor je er iets mee kunt... Mensen veranderen niet zo snel, en als ze dat doen moeten ze het vaak voor zichzelf doen, en niet voor een ander.

Big hug.

Een vos verlies wel zijn haren, maar zijn streken dus nooiooooit
Let hier op
Want iedere verslaafde is een meester in het manipuleren, en het bagatelliseren van de waarheid.
Het stoppen is niet zo gemakkelijk.
Laten we daar eens mee beginnen....
Voor de gek houden. Ook al zoiets....
Jij d en k t dat het oooooo zo goed gaat.
Maar is dat wel echt zo??
Wees achterdochtig!

QueerMan zei:

Het gaat niet om hem nu, imo. Maar las meer in je tekst dat hij er erg goed in is om te zorgen dat de wereld om hem heen draait.
Met de kinderen, gaat het niet om jullie, niet om jou en niet om hem.

Je hebt het ontzettend goed verwoord en dus prima in beeld!
Als ik je goed begrijp sta je op het punt definitief bij hem weg te gaan. En dat lijkt me wel beter.
Als hij goed is - en nuchter - voor de kinderen staat dat hun contact niet in de weg. En jullie zullen altijd met elkaar verbonden blijven als ouders, of je nu samen bent of niet.

Wens je heel veel sterkte.

En denk dat je hoofd er voorlopig nog lang niet naar staat maar hopelijk kom jij later een echt maatje tegen.
Eentje die geen 'klus-woning' is voor je er iets mee kunt... Mensen veranderen niet zo snel, en als ze dat doen moeten ze het vaak voor zichzelf doen, en niet voor een ander.

Big hug.

Klik om te vergroten...

Haha klus woning, bouwval gezocht ik ga helemaal stuk hier. Kluswoning trekken bouwvakkers aan toch

Brakka Mang zei:

Haha klus woning, bouwval gezocht ik ga helemaal stuk hier. Kluswoning trekken bouwvakkers aan toch

Klik om te vergroten...

Soms kun je beter een sloop-vergunning aanvragen dan het proberen.

Or just walk away...

Beetje kut dat er weer eens kinderen in het spel zijn die dan altijd het kind van de rekening zijn. Als er dan 'geklust' moet worden, zou het fijn als die pas komen als zo'n verbouwing klaar is en dus zeker is dat het lukte.

De Zandman zei:

Een vos verlies wel zijn haren, maar zijn streken dus nooiooooit
Let hier op
Want iedere verslaafde is een meester in het manipuleren, en het bagatelliseren van de waarheid.
Het stoppen is niet zo gemakkelijk.
Laten we daar eens mee beginnen....
Voor de gek houden. Ook al zoiets....
Jij d en k t dat het oooooo zo goed gaat.
Maar is dat wel echt zo??
Wees achterdochtig!

Klik om te vergroten...

Ongetwijfeld, maar ik weiger om achterdochtig te zijn en te blijven. Op mijn hoede en/of voorzichtig? Dat zeker.
Ik ben nauw betrokken bij de behandeling en ook ons familiegesprek vind binnenkort plaats.
Ik richt me liever op positiviteit

QueerMan zei:

Het gaat niet om hem nu, imo. Maar las meer in je tekst dat hij er erg goed in is om te zorgen dat de wereld om hem heen draait.
Met de kinderen, gaat het niet om jullie, niet om jou en niet om hem.

Je hebt het ontzettend goed verwoord en dus prima in beeld!
Als ik je goed begrijp sta je op het punt definitief bij hem weg te gaan. En dat lijkt me wel beter.
Als hij goed is - en nuchter - voor de kinderen staat dat hun contact niet in de weg. En jullie zullen altijd met elkaar verbonden blijven als ouders, of je nu samen bent of niet.

Wens je heel veel sterkte.

En denk dat je hoofd er voorlopig nog lang niet naar staat maar hopelijk kom jij later een echt maatje tegen.
Eentje die geen 'klus-woning' is voor je er iets mee kunt... Mensen veranderen niet zo snel, en als ze dat doen moeten ze het vaak voor zichzelf doen, en niet voor een ander.

Big hug.

Klik om te vergroten...

Thanks! Maar ik wist dat het een klus woning was toen ik er aan begon

Dat moet ik ook eerlijk toegeven.

Voor nu gaat het goed, de behandeling, onze communicatie, onze persoonlijke vooruitgangen en gedrag en omgang met de kids. We zien vooruitgang bij elkaar en werken er hard aan.

En idd, veranderen moet je doen omdat je dat zelf wilt. Dat heb ik ook altijd gezegd. Doe dit niet voor mij, als jij gelukkig wordt van die groene fles gun ik je dat, maar mezelf gun ik iets anders

En hij zichzelf inmiddels ook.

Voilaaa Camerone!!
Mooi, dat het deze kant uitgaat!

Lief Rozekoekje,

Wat een heftig verhaal, en wat dapper om het van je af te schrijven (hopelijk lucht het ook wat op)
Ik herken het deels; ik heb het niet zo heftig als jij ervaren, maar er is één ding wat ik je kan vertellen en helaas is het niet echt positief...

Denk aan jezelf en je kinderen! De toestand waar je man nu inzit heb(ben) jij/jullie geen ruimte in zijn ogen. En ja ik weet het, het is makkelijk praten, maar je komt er niet doorheen. Wat je wel kan doen is hem laten weten dat je er voor hem bent en dat je hem wilt steunen, maar jij en je kinderen hebben ook het recht op een stabiel leven. Als hij écht wilt, dan komt hij er weer bovenop, maar tot die tijd moet je hem zijn ruimte gunnen, maar aan de andere kant moet hij jou ook respecteren dat je je even afzijdig houdt. Houdt in je achterhoofd dat hij zélf het 'licht' moet zien, dus op hem inpraten heeft geen enkel nut.

Een paar gemene vrage wellicht, maar in hoeverre ben je bereidt om hem te steunen? En hoe hoog schat je de kans in dat hij dat 'licht' gaat zien? Stel jezelf eerst deze vragen alvorens een keus te maken.

Liefs, Embee

Ik weet niet waar ik goed aan doe.. even van me afschrijven..

Een reactie plaatsen