Ik weet niet waar ik goed aan doe.. even van me afschrijven..

Rozekoekje zei:

Vandaag was voor mezelf best een goede dag.. ik wilde eerst hier perse blijven wonen om zo min mogelijk verandering voor de kleintjes te hebben. Echter denkt hij er anders over, hij heeft gewoonweg geen zin om te verhuizen. Ik denk nu prima, ik zoek wel een nieuw plekje en maak een nieuwe start met mooie nieuwe herinneringen. Dat maak ik wel weer een thuis. Zwelg jij maar weg met alle lege kamers en alle herinneringen..
Hij vond het vanmiddag nodig om weer van alles eruit te gooien, vooral dat ik weg moet en dat hij daar alles aan zal doen. Al moet hij mn ziel kapot trappen, ik zal weggaan, maar verder kunnen we alles netjes regelen voor de kinderen.. uhuh right..
Toen hij z'n roes uitgeslapen had en naar beneden kwam, was ik net de kids naar bed aan het brengen en ben ik naar boven gegaan..

Klik om te vergroten...

Door de zure appel heen en dan beginnen aan een mooi leven zonder deze klojo ❤️

Rozekoekje zei:

Vandaag was voor mezelf best een goede dag.. ik wilde eerst hier perse blijven wonen om zo min mogelijk verandering voor de kleintjes te hebben. Echter denkt hij er anders over, hij heeft gewoonweg geen zin om te verhuizen. Ik denk nu prima, ik zoek wel een nieuw plekje en maak een nieuwe start met mooie nieuwe herinneringen. Dat maak ik wel weer een thuis. Zwelg jij maar weg met alle lege kamers en alle herinneringen..
Hij vond het vanmiddag nodig om weer van alles eruit te gooien, vooral dat ik weg moet en dat hij daar alles aan zal doen. Al moet hij mn ziel kapot trappen, ik zal weggaan, maar verder kunnen we alles netjes regelen voor de kinderen.. uhuh right..
Toen hij z'n roes uitgeslapen had en naar beneden kwam, was ik net de kids naar bed aan het brengen en ben ik naar boven gegaan..

Klik om te vergroten...

Wat een klojo inderdaad.
Weet zeker dat jij je eigen plekje straks heel snel gezellig hebt. Kinderen zijn flexibel en deze omgeving waar ze nu in zitten is niet echt fijn en liefdevol.
Zo snel mogelijk elders mooie nieuwe en goede herinneringen opbouwen ❤️

Hi all,

Eerlijk moet ik zeggen dat ik er toch nog een x mee door ben gegaan, na februari. Alles geannuleerd.. tegen beter weten in maar ik was er nog niet..
Nog geen 4 weken later, was er de volgende terugval.. en toen.. toen is hij een grens voor mij over gegaan door met z'n dronken hoofd naast onze zoon te gaan liggen en toen ik hem daar weggesleept heb is hij in het bed van onze dochter gaan liggen.
Een paar dagen later heb ik hem naar binnen geroepen en verteld dat we gaan scheiden. Inmiddels ben ik vertrokken al een paar weken en heeft hij de kinderen helaas niet meer gezien. Het wordt een vechtscheiding maar dat is dan maar zo, mijn ogen zijn nu gericht op het beste voor de kindjes, de rest is bijzaak. Laatst tijdens een wandeling had ik een confronterend moment toen het besef bij me binnen kwam over hoe anders het gedrag nu is van mijn dochter sinds we weg zijn. Zo lief, geen driftbuien meer.. ik had niet gezien hoeveel invloed het allemaal op haar heeft gehad.

Ik voel me sterk en gesterkt door iedereen in mijn omgeving.

Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee.

Hi all,

Ik ben rozekoekje en ben 31, mijn man is 50 en we hebben 2 kleine kids samen onder de 3 jaar.
We hebben altijd een zwak voor elkaar gehad maar door onze verschillende levensstylen hebben we het nooit een kans gegeven. Tot 4 jaar geleden.. toen maakten wij de sprong samen.
We hadden verwacht elkaar de tent uit te vechten en binnen 6 weken weer afscheid te nemen en te zeggen nouja we hebben het geprobeerd maar het was niks. Niks was minder waar. We hadden veel overeenkomsten, we hadden het leuk etc.
Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.. ik heb altijd gezegd, je moet doen waar jij gelukkig van wordt, als dat bier en coke is, prima maar dan zonder mij, even goede vrienden.
Het ging goed, het drinken werd steeds minder, met Ups en vele downs. Ik heb veel geaccepteerd de afgelopen jaren. Misschien wel teveel, je wilt blijven steunen, vind het zielig en bent nog niet sterk genoeg om grenzen aan te geven.
Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten..
Praten praten praten.. toch weer verder samen. Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok..
Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. ik heb hem verteld dat ons huwelijk aan een zijden draadje hangt. Voor het eerst heeft hij hulp gezocht en is hij eerlijk geweest over wat er nu echt allemaal speelt. Ik ben me rot geschrokken van wat hij me allemaal vertelde.. alle opgekropte en weggestopte emoties van het verleden, het stemmetje dat hem steeds verteld dat ie weg moet, etc.. het probleem is groter dan ik ooit vermoedde. Echter de hulp is bij de poh van de huisarts. Eens in de 3 weken, het is niet voldoende.. maandag is hij geweest en 3x raden waar hij daarna naar toe ging..
We hebben diverse goede gesprekken gehad deze week, maar gisteren vond hij het nodig om te liegen over waar hij was.
Ik vond zijn auto en heb op het volle terras gevraagd of de persoon waar hij zei te zijn wellicht verhuisd was? Heb hem een leugenaar genoemd en ben weggegaan. Hem voor lul gezet. Zijn ego is gekrenkt en dat neemt hij me nu natuurlijk bijzonder kwalijk en dat is weeeer een excuus om z'n leed te verdrinken.. want dat is hij nu aan het doen. Ik sta op negeerstand en ik ben met de kinderen even naar mijn moeder vertrokken.
Ik snap niet zo goed waarom hij dit allemaal wilt vergooien.
Naar mijn kids voelt dit als falen, weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid is maar toch.. ik zou zo graag zien dat hij zich op laat nemen en voor zijn gezin kiest maar ik denk dat hij voor zichzelf en z'n grote groene vriend kiest 😥
Aan de andere kant ben ik trots dat ik eindelijk voor mezelf en de kids op kom.. maar het is verdorie wel rete pijnlijk.


Lang verhaal.. dank voor het lezen, als je een advies hebt of iets anders kwijt wilt, het is welkom.

Ik heb nu geen tijd om uitgebreider te reageren helaas, maar je bent hier op de goede plek om alles even van je af te schrijven.
Je zit in een erg lastig pakket waarbij je alleen maar kan kiezen tussen kwaden...

Hoe staat hij zelf tegenover hulp in een kliniek door middel van een opname? Wellicht een idee om bij de huisarts de urgentie duidelijk te maken en gelijk in te schrijven voor een kliniek?

Zoals je al aangeeft ligt het probleem diep. Niet alleen het gebruik van middelen moet een oplossing voor komen, maar ook voor de onderliggende problemen die hij heeft waardoor hij grijpt naar de drank en drugs. Dit is zijn manier van ontsnappen aan zijn gevoelens. Dit kan zo ver gaan dat de drank en de drugs op nummer 1 komen te staan. Dit is natuurlijk voor jou (en de kinderen) erg moeilijk om aan te zien.

Hij zal hulp moeten willen en accepteren. Er is maar één manier hoe hij hier uit kan komen en dat is als hij dat zelf wil. Jij en anderen kunnen hem steunen en helpen, maar hij zal het zelf moeten doen en willen. Natuurlijk ga je niet zomaar weg bij iemand die je liefhebt en waar je van houd. Ten koste van wat moet dit gaan is iets wat ongetwijfeld vaak door je hoofd gaat en een verslaving kan iemand zo inpalmen dat het lijkt alsof diegene er weinig/niets om geeft of een hoop mooie woorden tegen je zegt, maar weinig daden laat zien.

Wellicht even zonder de kinderen een gesprek met hem aangaan over de situatie zoals deze voor jou is en een poging doen de ernst hiervan goed over te laten komen. Ik denk dat je dit ongetwijfeld al vaak hebt gedaan, maar praten is toch echt de oplossing. Wellicht dat de huisarts hem ook kan doorverwijzen voor de onderliggende mentale problemen. Denk ook aan jezelf en wat voor tol dit van je eist. Is dit het allemaal waard om er zelf mogelijk ook aan onderdoor te gaan? Sommige zullen vinden dat je bij hem weg moet gaan, anderen weer niet. Voor jou zal het misschien voelen alsof je hem in de steek laat, terwijl aan de andere kant ook weer heel goed te begrijpen zou zijn als je voor jezelf en de kinderen kiest, want dit kan jou en de opvoeding schaden.

Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen met deze moeilijke situatie waar je in zit en ik hoop dat hij hulp op korte termijn wil accepteren en zich op wil laten nemen. Als je dingen van je af wilt schrijven, kom dan gerust naar dit forum. Er zijn (helaas) genoeg anderen die het zelfde doorstaan als jij of hebben doorstaan die je hopelijk kunnen helpen. Je verhaal alleen al kwijt kunnen voelt vaak al fijn.

Heel erg bedankt het is prettig om te weten dat ik hier welkom ben.
Ik moet er ook bij zeggen, als hij niet drinkt is het een geweldige vent. Hij helpt me overal bij, we kunnen samen lachen, huilen, we hebben het goed.. totdat de duivel weer komt en hij die op dat moment niet kan verslaan.
Dat maakt het ook wel lastig om keuzes te maken zegt maar. Want je laat iemand niet zomaar in de steek inderdaad, maar hoeveel mag dit van je vragen?
Ik merk verschil wanneer hij er wel en niet is aan mezelf en de kinderen.. dat vind ik erg.. als ik geen grenzen stel, denkt hij dan niet dat het een vrijbrief is om 3x in de week de hort op te gaan?
Ik vind het prima hoor als hij eens een x weg gaat voor de leuk want dat hoort erbij maar in deze omstandigheden niet.
Idd wat je zegt, hij moet leren om met zijn emoties om te gaan en dat is niet naar het bier rennen..
Al zoveel voorgesteld, ga eens met iemand sporten, boksen, of wat dan ook.. bel iemand op en ga er eens naar toe.. waarom moet er altijd bier in het spel zijn? Ik begrijp dat oprecht niet.. we hebben er ook vaak goede en eerlijke gesprekken over en dat is fijn. Maar dat neemt de pijn niet weg en zijn acties ook niet.
Gisteren heb ik al het een en ander gekeken en de wachtlijst is volgens mij niet zo heel erg lang, de keuze ligt bij hem wat te doen..
Natuurlijk wil ik niet zonder hem maar dit sloopt mij ook..
Altijd maar de vraag komt hij naar huis, en zo ja in welke staat?
Op mijn woorden letten omdat hij anders weg gaat, mijn gezicht goed houden want mijn rozekoekenlook zeg maar kan ook nog wel eens een reden zijn om te vertrekken.
Hij vermijdt bewust bepaalde plekken omdat hij weet waar hij anders beland..
Het is zo verrot moeilijk...

De gesprekken die hij nu heeft vind hij oke, hij had het niet verwacht maar het komt aan zeg maar. Er komt dan ook een gebroken man thuis. Maar hij vind het heel zwaar. Ik weet niet of hij intensieve hulp wilt wat ik nu van hem heb gevraagd.. ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat natuurlijk wel hoop..

Op mij reageert hij niet maar op mijn moeder wel. Hij is zo kwaad.. op zichzelf, op de stem in zijn hoofd en op degene die zijn moeder van hem heeft afgenomen.
Hij zegt aan de ene kant dat de hulp die hij nu heeft lulkoek is aan de andere kant heeft hij zware hulp nodig zegt hij..
Hij wilt vergelding voor zijn moeder, hij zegt dat hij gek is en dat ik weet waar hij toe in staat is.. dat klopt, dat weet ik idd en dat baart me zorgen. Als ik heel eerlijk ben vind ik hem op dit moment eigenlijk een gevaar voor de maatschappij. Klinkt heel hard maar het is wel mijn gedachte. Als er maar iemand verkeerd kijkt op dit moment gaat het verkeerd.. hij hoopt er op dat weet ik.. maar dat is natuurlijk niet goed.

Ik heb hier geen ervaring mee, maar ben wel vader van twee kinderen.
Deze staan altijd op de eerste plaats in welke situatie dan ook.
Jouw laatste bericht klinkt wel echt verontrustend moet ik zeggen.
Lijkt het je niet beter om voor Jou en je kinderen even een veilige plek te zoeken?
Als dat tenminste mogelijk is.

Als zijn lontje zo kort is, zou ik altijd mijn kinderen en mezelf in veiligheid brengen.

Ik heb geen ervaring met verslaving binnen ons gezin. Daar is geen sprake van.

Sterkte in deze lastige situatie !

Rozekoekje zei:

Op mij reageert hij niet maar op mijn moeder wel. Hij is zo kwaad.. op zichzelf, op de stem in zijn hoofd en op degene die zijn moeder van hem heeft afgenomen.
Hij zegt aan de ene kant dat de hulp die hij nu heeft lulkoek is aan de andere kant heeft hij zware hulp nodig zegt hij..
Hij wilt vergelding voor zijn moeder, hij zegt dat hij gek is en dat ik weet waar hij toe in staat is.. dat klopt, dat weet ik idd en dat baart me zorgen. Als ik heel eerlijk ben vind ik hem op dit moment eigenlijk een gevaar voor de maatschappij. Klinkt heel hard maar het is wel mijn gedachte. Als er maar iemand verkeerd kijkt op dit moment gaat het verkeerd.. hij hoopt er op dat weet ik.. maar dat is natuurlijk niet goed.

Klik om te vergroten...

Het klinkt alsof hij wel inziet dat er iets mis is met zijn gedrag en hij zichzelf ook wil verbeteren, maar dat hij moeite heeft met het vinden van de juiste hulp en daardoor een soort van verdwaald is, lastig!

Zeehond zei:

Ik heb hier geen ervaring mee, maar ben wel vader van twee kinderen.
Deze staan altijd op de eerste plaats in welke situatie dan ook.
Jouw laatste bericht klinkt wel echt verontrustend moet ik zeggen.
Lijkt het je niet beter om voor Jou en je kinderen even een veilige plek te zoeken?
Als dat tenminste mogelijk is.

Als zijn lontje zo kort is, zou ik altijd mijn kinderen en mezelf in veiligheid brengen.

Ik heb geen ervaring met verslaving binnen ons gezin. Daar is geen sprake van.

Sterkte in deze lastige situatie !

Klik om te vergroten...

Dit wilde ik net noemen. Ik ben opgeroeid met alcoholisten in mijn gezin en het is voor de kinderen echt erg en altijd merkbaar. Zij voelen jouw stemming en emotie (ook al verberg je die voor hen) altijd. Dat heeft toch invloed op ze. Misschien niet nu direct merkbaar maar een kind neemt het mee in het leven.
Ik vind het een erg rotte situatie voor jou en voor je kinderen. Het is zo moeilijk en je word verscheurd tussen realistische dingen en emoties. Je verstand de boventoon te laten voeren is dan moeilijk.
Ik wens je sterkte hiermee en zet inderdaad zoals @Zeehond schrijft je kids ALTIJD op 1.
🥰🥰🙏🏼🙏🏼

Zeehond zei:

Ik heb hier geen ervaring mee, maar ben wel vader van twee kinderen.
Deze staan altijd op de eerste plaats in welke situatie dan ook.
Jouw laatste bericht klinkt wel echt verontrustend moet ik zeggen.
Lijkt het je niet beter om voor Jou en je kinderen even een veilige plek te zoeken?
Als dat tenminste mogelijk is.

Als zijn lontje zo kort is, zou ik altijd mijn kinderen en mezelf in veiligheid brengen.

Ik heb geen ervaring met verslaving binnen ons gezin. Daar is geen sprake van.

Sterkte in deze lastige situatie !

Klik om te vergroten...

Dank je wel! Hij zal mij en de kids niks aan doen daar ben ik van overtuigd. Maar ik ben nu idd even bij mijn moeder, dat had ik hem vanochtend al gezegd toen hij nog nuchter was en vertrok. Ik wil niet dat de kids hem nog een keer zo zien..

De Dunne zei:

Dit wilde ik net noemen. Ik ben opgeroeid met alcoholisten in mijn gezin en het is voor de kindeen echt erg en altijd merkbaar. Zij voelen jouw stemming en emotie (ook al verberg je die voor hen) altijd. Dat heeft toch invloed op ze. Misschien niet nu direct merkbaar maar een kind neemt het mee in het leven.
Ik vind het een erg rotte situatie voor jou en voor je kinderen. Het is zo moeilijk en je word verscheurd tussen realistische dingen en emoties. Je verstand de boventoon te laten voeren is dan moeilijk.
Ik wens je sterkte hiermee en zet inderdaad zoals @Zeehond schrijft je kids ALTIJD op 1.
🥰🥰🙏🏼🙏🏼

Klik om te vergroten...

Ze voelen het ook. Zeker mijn 2 jarige.. die zegt al, mama, niet leuk hè..
En idd wat je zegt, emotie en verstand is verschrikkelijk.. aan de ene kant wil ik gaan maar aan de andere kant hoop ik dat hij er voor gaat om het aan te pakken. Maar ik zie het somber in..

Nasch zei:

Het klinkt alsof hij wel inziet dat er iets mis is met zijn gedrag en hij zichzelf ook wil verbeteren, maar dat hij moeite heeft met het vinden van de juiste hulp en daardoor een soort van verdwaald is, lastig!

Klik om te vergroten...

Hij weet ook dat het iets goed mis is, dat hij in de knoop zit. Als hij nuchter is kunnen we daar goed over praten en als hij de hort op is zit hij ook volledig in z'n emotie..
Zoals hij zelf zegt, hij zit op een eiland en weet niet hoe hij daar weg kan komen. Voelt zich alleen, onbegrepen, boos, machteloos en denkt dat hij zo verknipt is dat hij niet geholpen kan worden. Hij heeft zoveel pijn en verdriet, is eigenlijk een hele lieve man met een heel klein hart, maar met zoveel pijn en hij heeft al zolang alles weggedronken en gestopt dat hij ook een groot ego heeft om de sterkste te willen zijn.
Hij zegt vanmiddag tegen mijn moeder ook een goede vader en man te willen zijn maar hij kan het niet..
Ik weet zo vreselijk niet wat, hoe en of ik hem überhaupt kan helpen.. als hij niet geholpen wil worden kan het ook niet.
Maar ja de verslaving praat nu bij hem dus er is geen land mee te bezeilen momenteel..

Ik vind het fijn dat jullie reageren. Heel erg dank, doet me even goed om mijn verhaal ook even te kunnen doen aan mensen die buitenaf staan. Mijn familie weet alles, we zijn er open en eerlijk over maar dat is toch anders

Rozekoekje zei:

Ze voelen het ook. Zeker mijn 2 jarige.. die zegt al, mama, niet leuk hè..
En idd wat je zegt, emotie en verstand is verschrikkelijk.. aan de ene kant wil ik gaan maar aan de andere kant hoop ik dat hij er voor gaat om het aan te pakken. Maar ik zie het somber in..

Klik om te vergroten...

🥰

Weer een paar uur verder. Hij is thuis gekomen en zag dat ik weg was.. dat had ik hem vanochtend al gezegd maar blijkbaar wist hij dat niet meer ofzo.. het enige wat hij me stuurde was, 'je bent zo te zien niet thuis, gelijk wegblijven, je hebt je keuze gemaakt'. eehh excuse me??..

Ik heb net het topic van modepopje2 gelezen.. hoewel dat over heroïne ging, las ik er ook veel herkenning in. In zijn eigen wereld, kleine pupillen, altijd maar op zoek naar spanning, rustig, vroeg slapen.. misschien is het allemaal puur toeval maar toch denk ik ergens, zou hij niet ook dat doen?
Hij heeft altijd een hoog woord over anderen die er zwaar aan hangen en dat ze een voorbeeld aan hem kunnen nemen zowel op persoonlijk vlak als werk gebied en nu denk ik jaja.. jij hebt ook iets meer issues dan je zelf toe wilt geven vriend..

Aan de ene kant ben ik heel rustig.. maar toch heerst er ook een hoop onzekerheid en verdriet. Ik durf de knoop nog niet door te hakken maar ben er nog niet achter waarom niet, hoewel ik me ook met de minuut zekerder en sterker voel en denk.. ik wil zo niet behandeld worden!
Door de ene kant word ik behandeld als de prinses en door de andere kant als een stuk stront....