Ik weet niet waar ik goed aan doe.. even van me afschrijven..

Rozekoekje zei:

Dank je wel! Eigenlijk ben ik ook wel trots op mezelf nu. Omdat ik de keuze (eindelijk) heb gemaakt, hem het op een rustig moment heb verteld en niet in emotie in een ruzie ofzo..

Klik om te vergroten...

hoi Roze Koek,
Ik zag dat je verhaal al langer speelt en heb niet alles gelezen. Omdat je een vrouw bent met kinderen raad ik je aan op Videoland de docu “papa is verslaafd” te kijken. Misschien geeft het je wat nieuwe inzichten of zet het je steviger in je schoenen om beslissingen te maken en daarbij te blijven. Vooral de verhalen van nu jongvolwassenen kinderen van een vader die sinds hun geboorte al verslaafde was zijn heftig en dat zullen ze de rest van hun leven bij zich dragen ondanks dat hun vader nu inmiddels 10 jaar clean is, vergeten doen ze dat nooit!

Sterretje1984 zei:

hoi Roze Koek,
Ik zag dat je verhaal al langer speelt en heb niet alles gelezen. Omdat je een vrouw bent met kinderen raad ik je aan op Videoland de docu “papa is verslaafd” te kijken. Misschien geeft het je wat nieuwe inzichten of zet het je steviger in je schoenen om beslissingen te maken en daarbij te blijven. Vooral de verhalen van nu jongvolwassenen kinderen van een vader die sinds hun geboorte al verslaafde was zijn heftig en dat zullen ze de rest van hun leven bij zich dragen ondanks dat hun vader nu inmiddels 10 jaar clean is, vergeten doen ze dat nooit!

Klik om te vergroten...

Dank je wel voor de tip en je reactie! Ik ga er zeker naar kijken.

Sterretje1984 zei:

Omdat je een vrouw bent met kinderen raad ik je aan op Videoland de docu “papa is verslaafd” te kijken. Misschien geeft het je wat nieuwe inzichten of zet het je steviger in je schoenen om beslissingen te maken en daarbij te blijven.

Klik om te vergroten...

Ik wilde deze net aanbevelen ook haha
Echt wel een mooie docu geworden.

Succes!

Ik heb de docu inmiddels gekeken en man, wat een tranen! Wat er al weken niet uit wilde komen is hierdoor wel gekomen. Dank voor de tip, ik heb er iets aan gehad

De vechtscheiding is inmiddels begonnen hier. Hij doet nu poes lief en aardig, het lijkt zelfs een normale kerel te zijn. Ik heb daar moeite mee, trap er bijna weer in om op bepaalde zaken niet voet bij stuk te houden maar gelukkig weet ik me steeds te herpakken. En weet ik mezelf te vertellen dat ik de juiste beslissingen neem voor de kinderen en zijn gedrag over een uur weer anders kan zijn..

Ik heb het in je eerdere posts misschien gemist of ben het vergeten. Maar ga je toevallig ook naar Al-Anon en/of Nar-Anon?

Dat zijn meetings voor naasten van verslaafden. Hier kan je misschien je ei kwijt en leren van ervaringen van anderen. De mensen daar weten vaak maar al te goed waar jij doorheen gaat, omdat ze soortgelijke dingen hebben meegemaakt.

Misschien helpt het om d.m.v. die groepen jezelf te herinneren waarom je uit elkaar gaat. En dus, om voet bij stuk te houden.

LucidLucy zei:

Ik heb het in je eerdere posts misschien gemist of ben het vergeten. Maar ga je toevallig ook naar Al-Anon en/of Nar-Anon?

Dat zijn meetings voor naasten van verslaafden. Hier kan je misschien je ei kwijt en leren van ervaringen van anderen. De mensen daar weten vaak maar al te goed waar jij doorheen gaat, omdat ze soortgelijke dingen hebben meegemaakt.

Misschien helpt het om d.m.v. die groepen jezelf te herinneren waarom je uit elkaar gaat. En dus, om voet bij stuk te houden.

Klik om te vergroten...

Dank voor je bericht!
Inmiddels ben ik bij 3 meetings geweest maar jeetje wat een herkenning. Er zijn veel dames die nog steeds met de verslaafde leven en daar ok mee zijn. Persoonlijk denk ik dat ik blij ben dat ik er nu pas ben aangehaakt in plaats van vorig jaar bijvoorbeeld. Niks ten nadele van die dames trouwens, want stuk voor stuk zijn het toppers.
De meetings helpen mij voor mijn ontwikkeling maar ook voor verwerking en ik kan het iedereen aanraden.

Hi all,

Ik ben rozekoekje en ben 31, mijn man is 50 en we hebben 2 kleine kids samen onder de 3 jaar.
We hebben altijd een zwak voor elkaar gehad maar door onze verschillende levensstylen hebben we het nooit een kans gegeven. Tot 4 jaar geleden.. toen maakten wij de sprong samen.
We hadden verwacht elkaar de tent uit te vechten en binnen 6 weken weer afscheid te nemen en te zeggen nouja we hebben het geprobeerd maar het was niks. Niks was minder waar. We hadden veel overeenkomsten, we hadden het leuk etc.
Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.. ik heb altijd gezegd, je moet doen waar jij gelukkig van wordt, als dat bier en coke is, prima maar dan zonder mij, even goede vrienden.
Het ging goed, het drinken werd steeds minder, met Ups en vele downs. Ik heb veel geaccepteerd de afgelopen jaren. Misschien wel teveel, je wilt blijven steunen, vind het zielig en bent nog niet sterk genoeg om grenzen aan te geven.
Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten..
Praten praten praten.. toch weer verder samen. Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok..
Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. ik heb hem verteld dat ons huwelijk aan een zijden draadje hangt. Voor het eerst heeft hij hulp gezocht en is hij eerlijk geweest over wat er nu echt allemaal speelt. Ik ben me rot geschrokken van wat hij me allemaal vertelde.. alle opgekropte en weggestopte emoties van het verleden, het stemmetje dat hem steeds verteld dat ie weg moet, etc.. het probleem is groter dan ik ooit vermoedde. Echter de hulp is bij de poh van de huisarts. Eens in de 3 weken, het is niet voldoende.. maandag is hij geweest en 3x raden waar hij daarna naar toe ging..
We hebben diverse goede gesprekken gehad deze week, maar gisteren vond hij het nodig om te liegen over waar hij was.
Ik vond zijn auto en heb op het volle terras gevraagd of de persoon waar hij zei te zijn wellicht verhuisd was? Heb hem een leugenaar genoemd en ben weggegaan. Hem voor lul gezet. Zijn ego is gekrenkt en dat neemt hij me nu natuurlijk bijzonder kwalijk en dat is weeeer een excuus om z'n leed te verdrinken.. want dat is hij nu aan het doen. Ik sta op negeerstand en ik ben met de kinderen even naar mijn moeder vertrokken.
Ik snap niet zo goed waarom hij dit allemaal wilt vergooien.
Naar mijn kids voelt dit als falen, weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid is maar toch.. ik zou zo graag zien dat hij zich op laat nemen en voor zijn gezin kiest maar ik denk dat hij voor zichzelf en z'n grote groene vriend kiest 😥
Aan de andere kant ben ik trots dat ik eindelijk voor mezelf en de kids op kom.. maar het is verdorie wel rete pijnlijk.


Lang verhaal.. dank voor het lezen, als je een advies hebt of iets anders kwijt wilt, het is welkom.

Ik heb nu geen tijd om uitgebreider te reageren helaas, maar je bent hier op de goede plek om alles even van je af te schrijven.
Je zit in een erg lastig pakket waarbij je alleen maar kan kiezen tussen kwaden...

Hoe staat hij zelf tegenover hulp in een kliniek door middel van een opname? Wellicht een idee om bij de huisarts de urgentie duidelijk te maken en gelijk in te schrijven voor een kliniek?

Zoals je al aangeeft ligt het probleem diep. Niet alleen het gebruik van middelen moet een oplossing voor komen, maar ook voor de onderliggende problemen die hij heeft waardoor hij grijpt naar de drank en drugs. Dit is zijn manier van ontsnappen aan zijn gevoelens. Dit kan zo ver gaan dat de drank en de drugs op nummer 1 komen te staan. Dit is natuurlijk voor jou (en de kinderen) erg moeilijk om aan te zien.

Hij zal hulp moeten willen en accepteren. Er is maar één manier hoe hij hier uit kan komen en dat is als hij dat zelf wil. Jij en anderen kunnen hem steunen en helpen, maar hij zal het zelf moeten doen en willen. Natuurlijk ga je niet zomaar weg bij iemand die je liefhebt en waar je van houd. Ten koste van wat moet dit gaan is iets wat ongetwijfeld vaak door je hoofd gaat en een verslaving kan iemand zo inpalmen dat het lijkt alsof diegene er weinig/niets om geeft of een hoop mooie woorden tegen je zegt, maar weinig daden laat zien.

Wellicht even zonder de kinderen een gesprek met hem aangaan over de situatie zoals deze voor jou is en een poging doen de ernst hiervan goed over te laten komen. Ik denk dat je dit ongetwijfeld al vaak hebt gedaan, maar praten is toch echt de oplossing. Wellicht dat de huisarts hem ook kan doorverwijzen voor de onderliggende mentale problemen. Denk ook aan jezelf en wat voor tol dit van je eist. Is dit het allemaal waard om er zelf mogelijk ook aan onderdoor te gaan? Sommige zullen vinden dat je bij hem weg moet gaan, anderen weer niet. Voor jou zal het misschien voelen alsof je hem in de steek laat, terwijl aan de andere kant ook weer heel goed te begrijpen zou zijn als je voor jezelf en de kinderen kiest, want dit kan jou en de opvoeding schaden.

Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen met deze moeilijke situatie waar je in zit en ik hoop dat hij hulp op korte termijn wil accepteren en zich op wil laten nemen. Als je dingen van je af wilt schrijven, kom dan gerust naar dit forum. Er zijn (helaas) genoeg anderen die het zelfde doorstaan als jij of hebben doorstaan die je hopelijk kunnen helpen. Je verhaal alleen al kwijt kunnen voelt vaak al fijn.

Heel erg bedankt het is prettig om te weten dat ik hier welkom ben.
Ik moet er ook bij zeggen, als hij niet drinkt is het een geweldige vent. Hij helpt me overal bij, we kunnen samen lachen, huilen, we hebben het goed.. totdat de duivel weer komt en hij die op dat moment niet kan verslaan.
Dat maakt het ook wel lastig om keuzes te maken zegt maar. Want je laat iemand niet zomaar in de steek inderdaad, maar hoeveel mag dit van je vragen?
Ik merk verschil wanneer hij er wel en niet is aan mezelf en de kinderen.. dat vind ik erg.. als ik geen grenzen stel, denkt hij dan niet dat het een vrijbrief is om 3x in de week de hort op te gaan?
Ik vind het prima hoor als hij eens een x weg gaat voor de leuk want dat hoort erbij maar in deze omstandigheden niet.
Idd wat je zegt, hij moet leren om met zijn emoties om te gaan en dat is niet naar het bier rennen..
Al zoveel voorgesteld, ga eens met iemand sporten, boksen, of wat dan ook.. bel iemand op en ga er eens naar toe.. waarom moet er altijd bier in het spel zijn? Ik begrijp dat oprecht niet.. we hebben er ook vaak goede en eerlijke gesprekken over en dat is fijn. Maar dat neemt de pijn niet weg en zijn acties ook niet.
Gisteren heb ik al het een en ander gekeken en de wachtlijst is volgens mij niet zo heel erg lang, de keuze ligt bij hem wat te doen..
Natuurlijk wil ik niet zonder hem maar dit sloopt mij ook..
Altijd maar de vraag komt hij naar huis, en zo ja in welke staat?
Op mijn woorden letten omdat hij anders weg gaat, mijn gezicht goed houden want mijn rozekoekenlook zeg maar kan ook nog wel eens een reden zijn om te vertrekken.
Hij vermijdt bewust bepaalde plekken omdat hij weet waar hij anders beland..
Het is zo verrot moeilijk...

De gesprekken die hij nu heeft vind hij oke, hij had het niet verwacht maar het komt aan zeg maar. Er komt dan ook een gebroken man thuis. Maar hij vind het heel zwaar. Ik weet niet of hij intensieve hulp wilt wat ik nu van hem heb gevraagd.. ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat natuurlijk wel hoop..

Begrijp me niet verkeerd, met bijna alles wat je zegt ben ik het ook eens. Ik vind persoonlijk alleen niet dat je iets over mijn kinderen kan vinden als je er bijna niets over weet.
Dat het op mij over komt als een oordeel ligt misschien aan mij, dat zou prima kunnen.
En true, dat over wat je dan ook kwijt zou willen heb ik geschreven. Ik had niet ingeschat dat iemand me ter verantwoording zou roepen over hoe en waarom ik kinderen heb gekregen. Ik had eerder verwacht dat er advies zou komen over hoe om te gaan met verslavingsproblematiek. Inschattingsfout van mijn kant wellicht
Uiteindelijk zal je het goed bedoelen en dat waardeer ik.
En zeker, ik heb liever iemand die eerlijk is en waar ik wat van kan leren dan iemand die met me mee praat, daar kan ik niks mee.
Woorden komen soms anders over dan de bedoeling is, omdat een ander het nou eenmaal vanuit eigen invalshoek leest.

Ik zal ook nergens zeggen dat we perfecte ouders zijn. we kijken naar ons gedrag en naar het gedrag van onze kinderen en we maken dat bespreekbaar, ook bij zijn behandelaars en we trekken daar lering uit. De dynamiek tussen mijn man en onze dochter is nu bijvoorbeeld heel anders (veel positiever) dan een aantal maanden terug waarin zij hem ontliep.
Dan kan je zeggen kinderen onder de 3 kunnen zich niet uiten als een volwassene, nee dat klopt maar een bepaalde mate van uiting is er zeker wel.

Rozekoekje zei:

De dynamiek tussen mijn man en onze dochter is nu bijvoorbeeld heel anders (veel positiever) dan een aantal maanden terug waarin zij hem ontliep.
Dan kan je zeggen kinderen onder de 3 kunnen zich niet uiten als een volwassene, nee dat klopt maar een bepaalde mate van uiting is er zeker wel.

Klik om te vergroten...

Ik ben blij dit te lezen.
En kinderen zijn weerbaar, wat zowel een voor- maar ook een nadeel kan zijn omdat wat wij allemaal mee-maken in onze jonge kindertijd er - soms - veel later pas uit komt. Kinderen zijn geweldige overlevers door zich aan te passen aan hun omgeving.
En ik benijd jou niet dat je even - platgelegd - de enige volwassene in huis bent met 1 partner die genoeg problemen heeft en 2 kleine kinderen.
Da's pittig.

Rozekoekje zei:

Woorden komen soms anders over dan de bedoeling is, omdat een ander het nou eenmaal vanuit eigen invalshoek leest.

Klik om te vergroten...

Klopt helemaal. In mijn hoofd ging bij het begin van de threat een waarschuwingslampje knipperen toen ik las over twee jonge kinderen in jullie gezin.

Je man heeft tenslotte fakking grote problemen met trauma's achter zijn misbruik (9 liter per dag... het is bijna knap...) en cocaïne. Die problemen werden - zoals ik je berichten las - alleen maar groter of werden nog minder hanteerbaar toen jullie de kinderen kregen. Ik lees dat de escalaties juist vooral dan gingen gebeuren, zowel bij je eerste (jou het huis uit willen zetten tijdens de zwangerschap) en na de geboorte van de tweede.

Er waren al genoeg posts - sommige bemoedigend en soms ronduit pessimistisch - over je man's verslavingsproblematiek. Op dit forum zijn veel leden die veel beter weten dan ik, hoe moeilijk het is om te stoppen, en die weten ook dat het uiteindelijk je man is die dat moet doen omdat hij de enige is die dat kan doen.

Die schrijven voor een deel dat jij voor jezelf, en voor je twee kleine kinderen moet zorgen.
Dat klinkt heel hard en ze hebben gelijk.
Ik heb niet echt gelezen wat je met hun adviezen deed.

Ben je trouwens nog van plan nog een derde kind te krijgen binnen nu en een aantal jaren?

Volgens mij heb je namelijk al je handen meer dan vol nu. En mijn waarschuwingslampje veranderde in een Heel Hard Klinkend lucht-alarm toen ik las over je kinderen als iets dat gebeurde, een cadeautje en hoe lief ze zijn als ze slapen; In deze situatie...

Wij mannen zijn - net als kleine kinderen - er vrij vaak ook beter in om door ons gedrag aan te geven dat we iets niet aankunnen of willen. Vandaar dat ik denk, dat als je het aan je man vraagt of hij kinderen had gewild en hij eerlijk een maatschappelijk minder geaccepteerd antwoord zou geven, het antwoord nee is.

QueerMan zei:

Yep.
Ene kant wordt ik zo misschien beter gehoord; Andere kant moet ik daarvoor dan wel mijn emoties inslikken
En geloof me dat ik woedend ben over elk geval van een kind in de shit.

Één opmerking waarin ik mezelf gecensureerd heb is dat ik hartgrondig vind is dat veel (dus niet alle...) mannen minder met hun Pik moeten denken, en veel (dus ook niet alle...) vrouwen minder met hun Baarmoeder.
Dit als voorbeeld van hoe kwaad ik ben en hoe villein en vals ik over ouders denk die hun eigen genot en belangen voor dat van kinderen zetten.

Klik om te vergroten...

Het gaat er niet om dat je je emoties inslikt of niet. Maar het gaat erom dat je niet moet oordelen over dingen die je niet zeker weet hoe ze in elkaar steken. Al snap ik je bezorgdheid over kinderen.

En ik ben het met je eens dat mannen minder met hun pik moeten denken. En vrouwen minder met hun baarmoeder? Gebeurd dat vaak dan?

QueerMan zei:

Dit als voorbeeld van hoe kwaad ik ben en hoe villein en vals ik over ouders denk die hun eigen genot en belangen voor dat van kinderen zetten.

Klik om te vergroten...

De belangen van de ouders kunnen toch ook wel eens zwaarder wegen dan die van het kind? Vergeten we hoe belangrijk het is dat ouders mentaal gezond blijven? Anders zijn de kinderen sowieso verdomd…

Flualhamdulillam zei:

Vergeten we hoe belangrijk het is dat ouders mentaal gezond blijven?

Klik om te vergroten...

In dit verhaal is in ieder geval 1 van de 2 ouders, namelijk de vader, blijkbaar getraumatiseerd met een lange geschiedenis van misbruik van alcohol en coke. Zijn vrouw geeft aan dat zijn gedrag heel veel problemen gaf, met name toen er kinderen kwamen.

Dus in dit geval - en in vergelijkbare gevallen die ik bedoel, waarin het mij gevaarlijk lijkt dat deze ouder(s) en de kinderen bij elkaar leven hebben we het niet over twee ouders die allebei mentaal gezond zijn.

whitesugar zei:

Maar het gaat erom dat je niet moet oordelen over dingen die je niet zeker weet hoe ze in elkaar steken. Al snap ik je bezorgdheid over kinderen.

Klik om te vergroten...

Dat is de grens een beetje, wat mij betreft. Over de keuzes van 2 (of meer) volwassenen oordeel ik minder snel;
Maar als er kinderen zijn waar volwassenen voor verantwoordelijk zijn wat sneller.

whitesugar zei:

En ik ben het met je eens dat mannen minder met hun pik moeten denken. En vrouwen minder met hun baarmoeder? Gebeurd dat vaak dan?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat mensen, zowel mannen als vrouwen, biologisch ook gedreven worden door onze hormonen. Soms is dat nog best leuk ook nog.

Geen idee of de kinderwens van veel vrouwen puur biologisch is, of dat het sociaal/maatschappelijk is waar het vandaan komt. Ik neig naar het laatste.
De vrouwen waar ik mee bevriend ben en die bewust kiezen om geen kinderen te nemen worden vaak behandeld of ze melaats zijn of het wordt niet serieus genomen met opmerkingen als 'wacht maar' terwijl ze er juist heel bewust over na hebben gedacht. Vaak meer door andere vrouwen dan door mannen.

Is het oordelend als ik vrouwen wil zien, met talenten en capaciteiten die op meer en ook op andere terreinen liggen dan verzorgend?; en dat het automatisme dat vrouwen vooral een moeder-rol zouden moeten aannemen die vrouwen denigreert tot veredelde broedmachines?

Rozekoekje zei:

Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee.

Klik om te vergroten...

Ik wil alleen laten weten dat ik je helemaal begrijp.

QueerMan zei:

Dat is de grens een beetje, wat mij betreft. Over de keuzes van 2 (of meer) volwassenen oordeel ik minder snel;
Maar als er kinderen zijn waar volwassenen voor verantwoordelijk zijn wat sneller.


Ik denk dat mensen, zowel mannen als vrouwen, biologisch ook gedreven worden door onze hormonen. Soms is dat nog best leuk ook nog.

Geen idee of de kinderwens van veel vrouwen puur biologisch is, of dat het sociaal/maatschappelijk is waar het vandaan komt. Ik neig naar het laatste.
De vrouwen waar ik mee bevriend ben en die bewust kiezen om geen kinderen te nemen worden vaak behandeld of ze melaats zijn of het wordt niet serieus genomen met opmerkingen als 'wacht maar' terwijl ze er juist heel bewust over na hebben gedacht. Vaak meer door andere vrouwen dan door mannen.

Is het oordelend als ik vrouwen wil zien, met talenten en capaciteiten die op meer en ook op andere terreinen liggen dan verzorgend?; en dat het automatisme dat vrouwen vooral een moeder-rol zouden moeten aannemen die vrouwen denigreert tot veredelde broedmachines?

Klik om te vergroten...

Ik vind dat het iedereen zijn eigen keus is of je kinderen wilt of niet. En als je dat als vrouw zijnde niet wil, dan niet toch? Weet niet wat het probleem is.

ik heb het een beetje gelezen en het enigste wat ik erover kan zeggen: is dat ik hoop dat het goed gaat met je man en jou lijkt me lastig om beide dit allemaal mee te maken wens je heel veel geluk toe