Dat vind ik naar om te horen. Hopelijk krijgt iedereen, volwassenen en kinderen, de hulp die ze nodig krijgen.
Dat hoop ik ook.
Hulp werkt alleen niet als die ouders hun gedrag niet aanpassen en andere keuzes maken.
Ik vind alleen niet dat je kan en mag veroordelen, zo komt het op mij over, op woorden die hier staan maar wat niet het complete verhaal is. Je weet namelijk niet hoe wij met onze kinderen om gaan, je weet niet hoe zij zich voelen, hoe zij zich uiten,
Kinderen zullen altijd voor hun ouders kiezen en onder de drie jaar kunnen zij zich niet uiten zoals een volwassene. Dat duurt nog een jaar of 10 tot 15.
Zo zeiden twee tiener-zusjes ooit tegen me, dat hun ouders nooit hadden moeten trouwen.
misschien is het handig om over dit onderwerp een eigen discussie te starten en niet in mijn draadje
![:)]()
gecombineerd met:
Lang verhaal.. dank voor het lezen, als je een advies hebt of iets anders kwijt wilt, het is welkom.
![:blueheart:]()
Mijn advies is om in alle gevallen, kinderen niet in hetzelfde huis te laten opgroeien met ouder(s) die nog bezig zijn met het afkicken van hard-drugs en het verwerken van hun trauma's.
![:blueheart:]()
Ik adviseer ook dat beide ouders in die situaties hun keuzes kritisch bekijken, inclusief het aangaan van de relatie en hun hoop en wensen toen ze kinderen kregen. En dat is o.a. omdat veel mensen te romantisch en daarmee - heeeeel soms - naïef kunnen zijn dat als je maar samen bent en kindjes neemt het leven een sprookje wordt en alle grote problemen die ze in hun leven hebben gehad als vanzelf op magische wijze oplossen...
Heel vaak speelt ook mee, dat mensen denken dat ze een partner 'moeten' hebben.
... Als je de inbreng en adviezen van mensen niet wil horen, is het - misschien - niet handig om er naar te vragen in je draadje.
![:smirk:]()
Voor de helderheid:
Ik was en ben nog steeds ontzettend onder de indruk van - met name - jouw eerste posts door de duidelijkheid, daadkracht en keuzes die jij bereidt bent om te maken voor je kinderen, en voor jezelf.
Ik respecteer jou door je te zeggen wat ik er verder van denk.
Jij bent een volwassen vrouw en ik denk dat je dat dus - en nog heel veel meer - aan kan. Je bent namelijk geen kind meer.
Misschien ben je er over 20 jaar ook achtergekomen, dat je in de wereld meer mensen tegenkomt die het tegenovergestelde doen - uit gemakzucht, of om conflicten te vermijden, of omdat het ze gewoon niet kan schelen.
Dat zijn de mensen die je klein houden, in plaats van laten groeien.
Kritiek op keuzes die je maakte zijn niet hetzelfde als veroordelen maar een uitdaging om zelf kritischer te worden. Om niet dezelfde fouten te maken als in het verleden maar om het anders proberen te gaan doen. Maak nieuwe fouten.. daar leren we van.
En ik ken jou niet.
Dus ik kan alleen maar hopen dat het nu écht beter gaat en niet zoals zoveel mensen bezig bent met doen alsof het beter gaat omdat dit op de korte termijn gemakkelijker is, of omdat je bang bent om alleen te staan en dat niet aan kan, of omdat je bang bent je kinderen kwijt te raken.
Wat altijd neerkomt op dat je bang bent voor je eigen kracht.
Als je dit tot zover hebt gelezen: Waar ben je bang voor? En dat hoef je mij niet te vertellen, moet je ook niet doen. Maar denk daar alsjeblieft eens over na.