Ik weet niet waar ik goed aan doe.. even van me afschrijven..

Rozekoekje zei:

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat
Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Klik om te vergroten...

Dit klinkt heel positief! Hopen dat het zo door blijft gaan!

Rozekoekje zei:

Ik denk dat zijn oude lichaam van 50 er beter uit ziet dan die van menig ander... Kan zeggen wat ik wil maar op zijn lichaam is niks aan te merken.. maarja blijft een kwestie van smaak hè

Klik om te vergroten...

Dat lijkt me sterk 95% 50 jarige zien er niet uit. En vooral als je alcohol en drugs verslaafd bent dat doet je body ook niet goed natuurlijk. Maarja als je op hairydadys for fun valt, be my guest

Rozekoekje zei:

Ik denk dat zijn oude lichaam van 50 er beter uit ziet dan die van menig ander... Kan zeggen wat ik wil maar op zijn lichaam is niks aan te merken.. maarja blijft een kwestie van smaak hè

Klik om te vergroten...

Ach was een beetje vreemd off topic bericht van hem, heeft misschien gekke drugs combi genomen 😅.
Leeftijd zegt niet alles in ieder geval (zeg ik natuurlijk als 50+).
Niet over hoe je in het leven staat en wat voor persoon je bent en hoeveel liefde je kunt delen 😍

Zeehond zei:

Ach was een beetje vreemd off topic bericht van hem, heeft misschien gekke drugs combi genomen 😅.
Leeftijd zegt niet alles in ieder geval (zeg ik natuurlijk als 50+).

Klik om te vergroten...

Was dat maar zo een feest, ik zit gwn mijn darm leeg te laten lopen op het werk hoor.

Mevrouw Pløp zei:

Ahja die zie ik niet 🤣

Klik om te vergroten...

Ik als het goed is nu ook niet meer.. vreemde vogel.. ehh aap

Mevrouw Pløp zei:

Ahja die zie ik niet 🤣

Klik om te vergroten...

Je mist het mooiste plop!

Mevrouw Pløp zei:

Ahja die zie ik niet 🤣

Klik om te vergroten...

Wel handig dat een moderator mij blocked. Nou de rest nog ken ik doen en laten wat ik wil. Nananananaaanaa

Mevrouw Pløp zei:

Ontzettend klote dat het nodig was, maar ik denk dat je de enige juiste beslissing hebt gemaakt. Heel dapper!

Sterkte de komende tijd, voel je vrij hier stoom af te blazen!

Klik om te vergroten...

Dank je wel! Eigenlijk ben ik ook wel trots op mezelf nu. Omdat ik de keuze (eindelijk) heb gemaakt, hem het op een rustig moment heb verteld en niet in emotie in een ruzie ofzo..

Kinderen zijn vaak een goede graadmeter voor hoe de ouders (samen) zijn. Ik was ook echt terror voor mijn ouders. Constant vragen om aandacht, herrie schoppen, vervelend doen.

Dat werd bij mij niet bepaald beter.

Goed dat je deze beslissing genomen hebt. Iemand moet eerst echt willen veranderen en dan nog het pijnlijke proces van verandering willen doorstaan, voordat er wat verandert. Daar moet je niet op willen wachten met opgroeiende kinderen. Die vragen om stabiliteit en emotionele beschikbaarheid. Hopelijk vind je nog iemand die de vaderrol wél op zich kan nemen en anders ben jij, alleen door deze beslissing al, Dé ouder voor hen.

Rozekoekje zei:

Dank je wel! Eigenlijk ben ik ook wel trots op mezelf nu. Omdat ik de keuze (eindelijk) heb gemaakt, hem het op een rustig moment heb verteld en niet in emotie in een ruzie ofzo..

Klik om te vergroten...

hoi Roze Koek,
Ik zag dat je verhaal al langer speelt en heb niet alles gelezen. Omdat je een vrouw bent met kinderen raad ik je aan op Videoland de docu “papa is verslaafd” te kijken. Misschien geeft het je wat nieuwe inzichten of zet het je steviger in je schoenen om beslissingen te maken en daarbij te blijven. Vooral de verhalen van nu jongvolwassenen kinderen van een vader die sinds hun geboorte al verslaafde was zijn heftig en dat zullen ze de rest van hun leven bij zich dragen ondanks dat hun vader nu inmiddels 10 jaar clean is, vergeten doen ze dat nooit!

Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee.

Hi all,

Ik ben rozekoekje en ben 31, mijn man is 50 en we hebben 2 kleine kids samen onder de 3 jaar.
We hebben altijd een zwak voor elkaar gehad maar door onze verschillende levensstylen hebben we het nooit een kans gegeven. Tot 4 jaar geleden.. toen maakten wij de sprong samen.
We hadden verwacht elkaar de tent uit te vechten en binnen 6 weken weer afscheid te nemen en te zeggen nouja we hebben het geprobeerd maar het was niks. Niks was minder waar. We hadden veel overeenkomsten, we hadden het leuk etc.
Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.. ik heb altijd gezegd, je moet doen waar jij gelukkig van wordt, als dat bier en coke is, prima maar dan zonder mij, even goede vrienden.
Het ging goed, het drinken werd steeds minder, met Ups en vele downs. Ik heb veel geaccepteerd de afgelopen jaren. Misschien wel teveel, je wilt blijven steunen, vind het zielig en bent nog niet sterk genoeg om grenzen aan te geven.
Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten..
Praten praten praten.. toch weer verder samen. Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok..
Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. ik heb hem verteld dat ons huwelijk aan een zijden draadje hangt. Voor het eerst heeft hij hulp gezocht en is hij eerlijk geweest over wat er nu echt allemaal speelt. Ik ben me rot geschrokken van wat hij me allemaal vertelde.. alle opgekropte en weggestopte emoties van het verleden, het stemmetje dat hem steeds verteld dat ie weg moet, etc.. het probleem is groter dan ik ooit vermoedde. Echter de hulp is bij de poh van de huisarts. Eens in de 3 weken, het is niet voldoende.. maandag is hij geweest en 3x raden waar hij daarna naar toe ging..
We hebben diverse goede gesprekken gehad deze week, maar gisteren vond hij het nodig om te liegen over waar hij was.
Ik vond zijn auto en heb op het volle terras gevraagd of de persoon waar hij zei te zijn wellicht verhuisd was? Heb hem een leugenaar genoemd en ben weggegaan. Hem voor lul gezet. Zijn ego is gekrenkt en dat neemt hij me nu natuurlijk bijzonder kwalijk en dat is weeeer een excuus om z'n leed te verdrinken.. want dat is hij nu aan het doen. Ik sta op negeerstand en ik ben met de kinderen even naar mijn moeder vertrokken.
Ik snap niet zo goed waarom hij dit allemaal wilt vergooien.
Naar mijn kids voelt dit als falen, weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid is maar toch.. ik zou zo graag zien dat hij zich op laat nemen en voor zijn gezin kiest maar ik denk dat hij voor zichzelf en z'n grote groene vriend kiest 😥
Aan de andere kant ben ik trots dat ik eindelijk voor mezelf en de kids op kom.. maar het is verdorie wel rete pijnlijk.


Lang verhaal.. dank voor het lezen, als je een advies hebt of iets anders kwijt wilt, het is welkom.

Ik heb nu geen tijd om uitgebreider te reageren helaas, maar je bent hier op de goede plek om alles even van je af te schrijven.
Je zit in een erg lastig pakket waarbij je alleen maar kan kiezen tussen kwaden...

Hoe staat hij zelf tegenover hulp in een kliniek door middel van een opname? Wellicht een idee om bij de huisarts de urgentie duidelijk te maken en gelijk in te schrijven voor een kliniek?

Zoals je al aangeeft ligt het probleem diep. Niet alleen het gebruik van middelen moet een oplossing voor komen, maar ook voor de onderliggende problemen die hij heeft waardoor hij grijpt naar de drank en drugs. Dit is zijn manier van ontsnappen aan zijn gevoelens. Dit kan zo ver gaan dat de drank en de drugs op nummer 1 komen te staan. Dit is natuurlijk voor jou (en de kinderen) erg moeilijk om aan te zien.

Hij zal hulp moeten willen en accepteren. Er is maar één manier hoe hij hier uit kan komen en dat is als hij dat zelf wil. Jij en anderen kunnen hem steunen en helpen, maar hij zal het zelf moeten doen en willen. Natuurlijk ga je niet zomaar weg bij iemand die je liefhebt en waar je van houd. Ten koste van wat moet dit gaan is iets wat ongetwijfeld vaak door je hoofd gaat en een verslaving kan iemand zo inpalmen dat het lijkt alsof diegene er weinig/niets om geeft of een hoop mooie woorden tegen je zegt, maar weinig daden laat zien.

Wellicht even zonder de kinderen een gesprek met hem aangaan over de situatie zoals deze voor jou is en een poging doen de ernst hiervan goed over te laten komen. Ik denk dat je dit ongetwijfeld al vaak hebt gedaan, maar praten is toch echt de oplossing. Wellicht dat de huisarts hem ook kan doorverwijzen voor de onderliggende mentale problemen. Denk ook aan jezelf en wat voor tol dit van je eist. Is dit het allemaal waard om er zelf mogelijk ook aan onderdoor te gaan? Sommige zullen vinden dat je bij hem weg moet gaan, anderen weer niet. Voor jou zal het misschien voelen alsof je hem in de steek laat, terwijl aan de andere kant ook weer heel goed te begrijpen zou zijn als je voor jezelf en de kinderen kiest, want dit kan jou en de opvoeding schaden.

Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen met deze moeilijke situatie waar je in zit en ik hoop dat hij hulp op korte termijn wil accepteren en zich op wil laten nemen. Als je dingen van je af wilt schrijven, kom dan gerust naar dit forum. Er zijn (helaas) genoeg anderen die het zelfde doorstaan als jij of hebben doorstaan die je hopelijk kunnen helpen. Je verhaal alleen al kwijt kunnen voelt vaak al fijn.

Heel erg bedankt het is prettig om te weten dat ik hier welkom ben.
Ik moet er ook bij zeggen, als hij niet drinkt is het een geweldige vent. Hij helpt me overal bij, we kunnen samen lachen, huilen, we hebben het goed.. totdat de duivel weer komt en hij die op dat moment niet kan verslaan.
Dat maakt het ook wel lastig om keuzes te maken zegt maar. Want je laat iemand niet zomaar in de steek inderdaad, maar hoeveel mag dit van je vragen?
Ik merk verschil wanneer hij er wel en niet is aan mezelf en de kinderen.. dat vind ik erg.. als ik geen grenzen stel, denkt hij dan niet dat het een vrijbrief is om 3x in de week de hort op te gaan?
Ik vind het prima hoor als hij eens een x weg gaat voor de leuk want dat hoort erbij maar in deze omstandigheden niet.
Idd wat je zegt, hij moet leren om met zijn emoties om te gaan en dat is niet naar het bier rennen..
Al zoveel voorgesteld, ga eens met iemand sporten, boksen, of wat dan ook.. bel iemand op en ga er eens naar toe.. waarom moet er altijd bier in het spel zijn? Ik begrijp dat oprecht niet.. we hebben er ook vaak goede en eerlijke gesprekken over en dat is fijn. Maar dat neemt de pijn niet weg en zijn acties ook niet.
Gisteren heb ik al het een en ander gekeken en de wachtlijst is volgens mij niet zo heel erg lang, de keuze ligt bij hem wat te doen..
Natuurlijk wil ik niet zonder hem maar dit sloopt mij ook..
Altijd maar de vraag komt hij naar huis, en zo ja in welke staat?
Op mijn woorden letten omdat hij anders weg gaat, mijn gezicht goed houden want mijn rozekoekenlook zeg maar kan ook nog wel eens een reden zijn om te vertrekken.
Hij vermijdt bewust bepaalde plekken omdat hij weet waar hij anders beland..
Het is zo verrot moeilijk...

De gesprekken die hij nu heeft vind hij oke, hij had het niet verwacht maar het komt aan zeg maar. Er komt dan ook een gebroken man thuis. Maar hij vind het heel zwaar. Ik weet niet of hij intensieve hulp wilt wat ik nu van hem heb gevraagd.. ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat natuurlijk wel hoop..

Op mij reageert hij niet maar op mijn moeder wel. Hij is zo kwaad.. op zichzelf, op de stem in zijn hoofd en op degene die zijn moeder van hem heeft afgenomen.
Hij zegt aan de ene kant dat de hulp die hij nu heeft lulkoek is aan de andere kant heeft hij zware hulp nodig zegt hij..
Hij wilt vergelding voor zijn moeder, hij zegt dat hij gek is en dat ik weet waar hij toe in staat is.. dat klopt, dat weet ik idd en dat baart me zorgen. Als ik heel eerlijk ben vind ik hem op dit moment eigenlijk een gevaar voor de maatschappij. Klinkt heel hard maar het is wel mijn gedachte. Als er maar iemand verkeerd kijkt op dit moment gaat het verkeerd.. hij hoopt er op dat weet ik.. maar dat is natuurlijk niet goed.

Het is wel mooi en goed dat je hier alles kwijt kunt! En ik denk dat het belangrijk is dat je voor jezelf moet kiezen, ook al snap ik dat dat lastig kan zijn en misschien is het makkelijker gezegd dan gedaan.

Rozekoekje zei:

Gisteren was hij gefixeerd op dat ik hem voor lul had gezet, nu is ie gefixeerd op dat ik een nachtje bij moeder ben gaan slapen. Dit gevoel kan hij niet handelen zegt hij.. morgen gaan er andere sloten op de deur..
Is dit nog de invloed die praat? Heb hem al 82 keer verteld dat ik zou gaan, dat ik moe ben, lees doodop, en dat de hulp met de kindjes hier wel even fijn is..

Klik om te vergroten...

Je hebt duidelijk aangegeven waarom je bij je moeder bent gaan slapen toch? Dan weet ik niet wat zijn probleem is...

En als je prive wilt praten ofzo mag dat altijd natuurlijk 😉

Als ex verslaafde van cocaïne en alcohol, en een ex partner te hebben die verslaafd was aan cocaïne. Kan ik je 1 ding zeggen:

Zodra een man, in zijn verslaving blijft hangen is het heel menselijk om medelijden en medeleven te hebben en behouden voor zijn aandoening. Maar dat heeft een zekere hoogte, en aan jouw post te merken is dat dat emmertje allang al overgelopen is, en dat hij zeker niet van plan is om de realiteit onder ogen te komen, dat het gedrag wat hij vertoont alles vernietigt waar hij ooit eens voor stond, maar het monster heeft hem in zijn controle.

Het feit hierin wat ik verschrikkelijk vindt is dat hij niet zijn leven ruïneert, maar vooral dat van zijn steun en toeverlaat, en dan niet te spreken over dat van de kinderen.

ja verslaving is overheersend, maar ik vraag me af of bij hem het lampje ooit aan gaat dat alles wat hij had heeft ingeruild voor iets wat nooit verzadigd is.

ik juich nooit toe dat een relatie over moet zijn, of iemands kinderen weg te houden, of een relatie te beëindigen.

maar zet jezelf en de kinderen voorop! Als hij niet zelf er aan wilt werken, heeft het al geen zin. Dan kan je nog zo smeken en nog zo wensen, maar zorg er niet voor dat jullie er aan onder door gaan, omdat hij voor dit extreem zelfdestructieve gedrag kiest.

misschien is het goed om die knoop door te hakken, en hem er alleen voor te laten staan.
vaak kunnen mensen omslaan, wanneer alles dat wat ze hebben bij hun weg gaan.

dan zet je hem er toe om te kiezen wie gaat winnen, zijn verslaving, of zijn toewijding en liefde voor zijn gezin.