Het eerst dat door mijn hoofd schoot toen ik de topic titel las:
Waar trek je de lijn tussen recreatiefgebruik en een verslaving? (3mmc)
"Op dezelfde spiegel"
Jajaja, heel flauw. Maar het is waarschijnlijk wèl zo. Niemand dacht van tevoren, laat ik eens lekker verslaafd raken. Voor de meesten van ons, is het ons overkomen.
En het lastige is dat je het vaak pas inziet wanneer het te laat is. Ik in elk geval wel.
Ik heb het heel lang uitgesteld om harddrugs te gebruiken omdat ik bang was verslaafd te raken. Ironisch genoeg was ik natuurlijk al lang verslaafd, want ik blowde al een behoorlijke tijd dagelijks.
Maar toen had ik echt een verkeerd beeld van verslaving. En ik hield mezelf voor dat ik toch wel elk moment kon stoppen. Maar dat deed ik niet, want het ging allemaal nog wel prima in m'n leven toch?
En dat is nou net het probleem van verslaving. Je eigen hoofd houd je voor de gek. Door alles te rationaliseren, kan je je gebruik nog een tijdje goedpraten. Tot er een moment komt dat de gevolgen desastreus raken en niet meer goed te praten zijn. De meesten moeten daar eerst belanden, voor ze het inzicht krijgen.
Is dit een angstig verhaal? Waarschijnlijk wel....
Al zijn er, achteraf gekeken, ook wel andere symptomen waaraan ik kan zie dat ik verslaafd ben. Al lang voordat ik überhaupt ging gebruiken.
Zo kan ik mezelf verliezen in eten. Teveel of juist te weinig. Aankomend en afvallen.
Of juist in sporten. Een hele periode niet of nauwelijks en dan een periode juist heel veel.
En voor mij nog wel de duidelijkste: obsessieve hobbies. Dan vond ik een nieuwe bezigheid en in no-time was dat m'n hele leven en ging ik er helemaal in op. Ik zocht er alles over op, moest er alles over weten. Moest er ook vanalles voor aanschaffen en ook altijd het nieuwste en het beste. Voor minder deden we het niet.
De ziekte verslaving kenmerkt zich voor mij in het obsessieve. En in gebruik uit zich dat in het constant bezig zijn met gebruik. Door te denken aan gebruiken, het in te plannen, erover op te zoeken, middelen te kopen en uiteindelijk te gebruiken. Mentaal was ik er constant mee bezig.
Het andere kenmerk is het niet kunnen stoppen. Als ik eenmaal begon, zat er geen rem op. Ik kon blijven doorgaan. Maar ook dit kenmerk kan ik al zien buiten het gebruik van middelen om. Zo was ik (en ben vaak nog steeds) altijd degene die als laatst naar huis gaat. Degene die de lichten uitdoet op een feestje.
Moraal van het verhaal is eigenlijk. Er zijn wel wat kenmerken die passen bij verslaving(sgevoeligheid) die je van tevoren kan zien aankomen. Maar ik denk dat je nooit 100% van tevoren kan aan zien komen of je verslaafd zal raken of niet. Toch zeker niet met middelen als 3-mmc of überhaupt alle cathinonen.
Zolang je begint te merken dat je vaker of meer gaat gebruiken dan je met jezelf hebt afgesproken, dan moeten er wel alarmbellen afgaan. Want dat zijn wel echt tekenen van een ontwikkelende verslaving imo.
EDIT: Nog een scherpe aanvulling van
@Mevrouw Pløp over het obsessieve in mijn gedrag. Dit toont zich ook in DuoLingo. Het ene moment begin ik Spaans te leren en ga ik er een aantal weken/maanden vol tegenaan. Dan doe ik het elke dag, meermaals per dag en draai ik lekker mee in Diamond League en Diamond Tournament. En dan mis ik twee dagen, verbreekt mijn streak en fuck it, ik doe het helemaal niet meer.
Het is wat dat betreft alles of niets. Zwart of wit. Die middenweg is er niet. Die mag ik in herstel leren te vinden door te zien dat er ook nog tinten grijs zijn. Dat er ook een middenweg is. En dat ik in balans mag komen.
Misschien weer tijd om DuoLingo eens op te pakken en me niet mee te laten slepen door het halen van XP. Want echt sneller een taal ervan leren, dat doe je niet hoor 😂
