Lieve forumleden,
Afgelopen jaar heb ik op verschillende topics gereageerd, voornamelijk in de verslavingshoek. Verhalen van anderen hebben mij geïnspireerd en geholpen in mijn eigen herstelproces. En hopelijk ook vice versa. Ik heb mijn verhaal hier nooit expliciet gedeeld. Daar vind ik het nu wel de tijd voor. Met name na mijn recentelijke ervaring.
Het doel van mijn topic is meerledig:
- Mijn eigen gedachten voor nu te structureren en ook mijn gevoel een plek te geven door dit nu van mij af te schrijven.
- Om op latere momenten terug te lezen, als reminder. Ervaring leert dat het brein herinneringen in loop der tijd verdraait naar gelang behoefte. Dat kan soms tegen je werken.
- Anderen aan te zetten om na te denken over hun eigen herstelproces en hopelijk ook te inspireren naar aanleiding van mijn ervaring.
In het kader van anonimiteit ga ik niet te veel de diepte in over mijn achtergrond. Relevant is dat ik in het afgelopen decennium langzaam toe aan het werken was naar een problematische verhouding tot middelengebruik.
Het voor mij onderliggende systeem is dat ik altijd veel ambitie heb gehad. Ambitie op gebied van sport, prestaties op werk en in z’n algemeenheid. Ambitie op zichzelf is tot op zekere hoogte uitstekend. Zo lang het zich beperkt tot het geven van voldoening en zingeving ten opzichte van wat wordt bereikt en de daaruit volgende zelfcompassie. Voor mij werd het echter een riskante drijfveer nadat ik ook succesvol begon te zijn op verschillende fronten. Dat klinkt wat paradoxaal, maar dat zit ‘m in het volgende: succes leidde tot positieve feedback uit mijn omgeving. Langzaam veranderende ambitie voor mij in eerzucht. Dat vind ik een toepasselijke term, omdat eerzucht zich meer richt tot dat wat je niet hebt, in plaats van wat wél. Mijn intrinsieke motivatie transformeerde tot hunkering naar externe validatie. En daar zit de crux. Succes leidt tot positieve feedback uit de omgeving, dat voelt aan als beloning en dat leidt tot de behoefte naar meer succes. Voila, de cirkel is rond. Ik noem het maar even mijn kort-cyclische feedback systeem. Ik had er steeds meer van nodig. Wat ik had bereikt was eigenlijk nooit genoeg. Work hard, play hard. En daar kwam dan de verdoving van middelen bovenop. Niet dagelijks, maar steeds structureler en steeds frequenter. De factor tijd speelt hierbij een belangrijke rol. Ik gleed langzaam verder af in de neerwaardse spiraal, zonder dat mijn omgeving het door had. Chasing the dopamine dragon. Elke keer na een drukke week ontladen, in plaats van opladen. Mijn harde werken en mijzelf willen belonen. De realiteit is dat ik mijzelf continu afwees door te grijpen naar middelen. En dan de week weer starten met paniek, leegte, schaamte en schuldgevoel.
Eind 2022 moest en zou het roer om gaan. Ik had mij aangemeld bij een ambulante verslavingszorg en vanaf dag 1 gestopt met alcohol, roken en drugs. Eén van de beste beslissingen in mijn leven. Algehele abstinentie. Momenteel zit ik nog steeds in therapie. Het afgelopen jaar heb ik mij meermaals afgevraagd of gereguleerd gebruik voor mij mogelijk zou zijn. Dat was dan ook mijn hoofdvraag. Volgens Jellinek (bron: website) zijn er op dit moment 54.865 mensen in behandeling voor verslaving in Nederland. Dat betekent dat er tientallen duizenden landgenoten ongetwijfeld met dezelfde vraag zitten. Ook heb ik mij meermaals de vraag gesteld of ik nou een pilot voor gecontroleerd gebruik aan het organiseren was, of gewoon een geplande terugval. Daar kom je eigenlijk maar op 1 manier achter: door het te doen.
Ik ben er het afgelopen jaar achter gekomen dat alcohol en dopamine gerelateerde drugs voor mij een no-go zijn geworden. Die opties vielen af. MDMA bleef over. Dat wilde ik, na een jaar geheelonthouding, weer proberen. Gepland, in een goede setting en op een leuk feest. Als vanouds.
Naar de avond toe levend voelde ik al meerdere dagen een unheimliche adrenaline rush opzetten. Eigenlijk allesbehalve prettig. De avond zelf ben ik, ondanks dat het voor mij in zicht werd gebruikt, van de cocaine en alcohol afgebleven. Daar ben ik trots op. Ik heb de XTC ingenomen. Het gevoel was goed, maar zeker niet zoals de eerste keren. Op het feest heb ik niet eens zoveel gebruikt, maar waar het mis ging is bij thuiskomst. Toen mijn partner naar bed ging ben ik blijven gebruiken, in mijn eentje. Triest en eenzaam. Conclusie is dat gereguleerd gebruik dus niet voor mij is weggelegd.
Ik besef mij nu een aantal dagen later dat ik mij al die tijd de verkeerde vraag heb gesteld. Ik had mij niet moeten vragen
of ik gecontroleerd zou kunnen gebruiken, maar
waarom zou ik überhaupt nog gecontroleerd willen gebruiken?
De schaamte, de leegte en bovenal het niet in contact zijn met mijzelf (en omgeving) tijdens gebruik en na het gebruik, is precies wat ik het afgelopen jaar niet heb gemist. Ik heb gewerkt aan mijzelf en een sterk fundament neer gezet. Mijzelf opnieuw geïdentificeerd. Dat voelt nu gedeeltelijk als afgebrokkeld en dat is confronterend. Tegelijkertijd voel ik mij bevrijd. Dit hoofdstuk kan worden afgesloten. Het was een illusie om te denken dat ik bij de 0,5% zou behoren die gecontroleerd zou kunnen gebruiken na een verslaving. Maar veel belangrijker: ik ben erachter gekomen dat ik helemaal niet bij die 0,5% wil horen. Geef mij maar stabiliteit, echte verbinding met mijzelf en mijn omgeving. Een nuchter bestaan is fantastisch en bovenal: het is écht. Ondanks dat ik nu misselijk ben door de kater, weet ik dat ik het kan. Het is nu even op de blaren zitten en dan weer met frisse energie een nieuw hoofdstuk in. Dank jullie wel voor het lezen. En
@Koffieb00n dank voor de fijne reactie via de pm. Dat deed mij goed.